Come Back กลับมาแล้ว..โลกโอโตเมะ

ตอนที่ 11 : Special Part : Rindel to Rinrada

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    27 ก.พ. 62


Special Part : Rindel to Rinrada

 

[รินเดลวัยเด็ก สถานะ คู่หมั้นเจ้าชายอันดับสอง อัลเฟรด วินตัน ]

 

            ตอนนี้เรากำลังไล่พวกชั้นต่ำอยู่ค่ะ..

 

            บังอาจมาเกาะแกะเจ้าชายอัลเฟรดของ ‘เรา’ได้ยังไงกันยะ!?

 

            เราฉีกยิ้มให้ท่านคู่หมั้นของเรา ที่กำลังมองมาด้วยสายตาอ่อนโยน อีกฝ่ายลูบหัวเราอย่างอ่อนโยนล่ะ!

 

            ถ้าอยู่ที่นี้ตลอดไปก็ดีสินะ ขอแค่มีเจ้าชายอัลเฟรด..

 

            “คุณหนูถึงเวลากลับบ้านแล้วค่ะ”สาวใช้ประจำตัวเอ่ยขึ้น เราตวัดสายตามองแรงใส่หล่อนอย่างอาฆาตแค้น รอยยิ้มเหยียดขึ้นประกอบใบหน้าที่เชิดขึ้นอย่างข่มขู่

 

            “ทำไม นังคนใช้ ฉันไม่กลับย่ะ!”เราอยากคุยกับเจ้าชายต่อ “อีกหน่อยเราก็แต่งงานกับเจ้าชายอัลเฟรด จะอยู่ด้วยกันเลยไม่ได้รึไง”ใช่ เรานี้แหละเป็นคู่หมั้นขององค์ชาย อนาคตเราเป็นราชินีด้วย ถึงจะต้องกำจัดองค์ชายองค์อื่นๆออกให้พ้นทางซะก่อน อีกหน่อยเราแต่งงานต้องย้ายมาอยู่ในวัง เราได้ยินเสียงถอนหายใจ เจ้าชั้นต่ำสินะ! ไม่ทันเห็นสายตาดูถูกของเจ้าชาย

 

            “คุณหนู ลืมแล้วหรือไงค่ะ ว่าวันนี้ท่านดยุคเรียกไปพบ”สาวใช้เอ่ยย้ำเตือน เรายิ่งส่ายหน้าหวืด คนแบบนั้นใครนับเป็นพ่อกัน ลูกคนเดียวของเขาก็คือวินซ์...สาวใช้ที่เห็นคุณหนูเผลอรีบลอบเข้ามาทางด้านหลัง

 

            “ออกไป ไพร่ อย่ามาแตะตัวเรา!”ทั้งเสียใจ สับสน แล้วน้อยใจรวมกันจนเธออารมณ์ไม่ดี เท้าเตะเข้าที่ขา จนอีกฝ่ายเซจบด้วยการผลัก สาวใช้ที่เซอยู่แล้วพอโดนผลักอีกรอบร่างกายก็หงายหลัง หัวกระแทกหินประดับสวนจนโชกเลือด หลายคนมองคนผลักด้วยสายตากล่าวหา

 

            “ระ..เรา ไม่ได้ผิดนะ!”เราไม่ได้ตั้งใจ!เธอคนนั้น นั้นแหละผิด!มืออุ่นวางลงบนหัวสีน้ำตาลของเด็กหญิง

 

            “ไม่เป็นไรๆผมเข้าใจว่าคุณหนูรินเดลไม่ได้ตั้งใจ”เจ้าชายอัลเฟรดปลอบเราด้วยล่ะ!ใช่แล้ว เราไม่ผิดนะ!เจ้าชายเชื่อเราสินะ “เวลานี้ก็ใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว ถ้าคุณหนูรินเดลยังไม่ได้ทานข้าวผมจะรู้สึกผิด”เรารีบพยักหน้าทันที

 

            อื้อ เข้าใจแล้วล่ะ..

 

            เราก็หิวอยู่พอดีเลย รินเดลยิ้มก่อนจะลาแล้วขึ้นรถม้า ไม่ได้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบแฝงแววเหยียดหยามมาให้ เมื่อรถม้าจอดลง มีคนวิ่งออกมาจากประตูมายืนรับรินเดลอยู่

 

            “พี่ฮะ กลับมาแล้วหรอ”วินเซนต์ที่ใส่ชุดนอนมือถือตุ๊กตากระต่ายตัวเล็ก รอยยิ้มแย้มใสซื่อนั้นทำเอาเดลคลื่นไส้ มือคว้าตุ๊กตาตัวโปรดของอีกฝ่ายมา ก่อนจะฉีกๆจนปุยฝ้ายนั้นร่วงออกมาพร้อมใบหน้าซีดขาวของวินเซนต์

 

            “ฉันไม่เคยมีน้องชายขี้โรคอย่างแก ถ้าไม่ใช่เพราะแก!”ฉันคงไม่ต้องทรมาน..

 

            ฉีกหัวที่เป็นส่วนสุดท้ายปาใส่หน้าเด็กหัวแดงตรงหน้า จนอีกฝ่ายล้มลงกับผืนก่อนจะเดินกลับเข้าห้อง เสียงร้องไห้ดังก้องถึงภายใน

 

            แต่ก่อนเธอเคยรักวินซ์มาก พอเข้าใจว่าทำไมดยุคถึงรับเลี้ยงเธอ เธอถึงเกลียดไอ้ตุ๊กตากระเบื้องหัวแดงนี่...

 

            “ไปตายซะ!”มือเล็กคว้าตุ๊กตาแบบเดียวกับวินเซนต์ปาลงพื้นก่อนจะกระทืบซ้ำจนหมดแรง รินเดลลงไปนอนแผ่ไปกับพื้น ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงร้องไห้

 

            พอกินอาหารเย็นเสร็จ เธอก็เข้าห้องนอนโดยไม่ลืมจะล็อคห้อง รอยยิ้มระบายเต็มใบหน้า ก่อนจะบันทึกลงสมุดไดอารี่ของตัวเอง

 

            วันนี้เธอรอดแล้ว..

 

            ไม่มีทางเข้ามาได้หรอก..ทำไมวันนี้มันง่วงๆจังเลย..

 

            งั้นไปนอนเร็วๆดีกว่าจะได้ตื่นไปหาเจ้าชายอัลเฟรด...เธอหลับไปพร้อมรอยยิ้ม 

 

           ก่อนที่เธอจะตื่น..ในห้องมืดนั้น

 

            มือ ขาและคอโดนล็อคจากโซ่...ขยับตัวไม่ได้เลย

 

            “ลูกรักคิดว่าหนูล็อคห้องแล้วพ่อจะเข้าไปไม่ได้หรอ..หืม?”น้ำเสียงโทนอบอุ่นพร้อมมือหยาบกร้านของวัยกลางคนลูบใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเบาๆ ราวจะปลอบโยน..

 

            “ท่านพ่อค่ะ ลูกขอร้อง อย่าทำลูกเลย ลูกจะเป็นเด็กดีนะคะ”รินเดลเอ่ยเสียงสั่นเมื่อได้ยินเสียงลับมีดเบาๆดยุคเจมส์หันมา เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ก่อนยิ้ม

 

            “ลูกจะเป็นเด็กดี จริงๆหรอ?”เมื่อเห็นว่าท่านพ่อเริ่มคล้อยตาม

 

            “ค่ะ ลูกจะเป็นดะ..กรี้ด!”ยังพูดไม่ทันจบความเจ็บปวดก็พุ่งเข้าโถมใส่บริเวณท้อง ดยุคเจมส์ยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่เธอกลัว

 

            งั้นก็ดีค่ะ..”

 

หลายปีต่อมา

            รินเดลเท้าคางบนโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะนับนิ้วเล่น แต่เนื้อหานั้นน่าขนลุกไม่เบา

 

            “กี่ครั้งแล้วน่า?ครั้งที่ 1 โดนมีดกรีด ครั้งที่ 2 ก็มีดแต่จำได้ว่านิ้วไม่เหลือ..ครั้งที่ 3 นี้น้ำกรดหรือเปล่านะ เอ๊ะนั้นครั้งที่6นี้น้า..แล้วครั้งที่53ล่ะเมื่อวานเจองูพิษหรือเปล่าน้า?”ดวงตามืดทึบไร้แสงใดๆส่องถึง ภาพเด็กสาวหัวน้ำตาลอายุ 13 ปี นั่งแกว่งขาบนเก้าอี้

 

            ก่อนหลุดหัวเราะคิกเมื่อคิดถึงหนูน้อยขนสีส้มสว่าง ตาสีทองที่มาป้วนเปี้ยนแถวคนรอบๆตัวเธอน้องชายหน้าโง่ที่หลอกง่ายๆ เจ้าชายที่หน้าซื่อใจคด หมอขี้สงสาร หรืออัศวินคนทรยศดีล่ะ? เหมาหมดเลยสินะ..

 

            จริงๆแล้วหลังจากถูกทรมานมาพักหนึ่งสกิลมองทะลุหน้ากากก็อัพจนเกือบเต็ม ถึงเจ้าชายจะเป็นอย่างไรแต่เธอก็รักไปแล้ว..

 

            หนูน้อย เธอจะได้รู้ว่ามายุ่งของคนๆอื่นแล้วจะเป็นยังไง..

 

            ข่าวการเผาบ้านเด็กกำพร้าทั้งหลังนั้นไม่ได้ทำให้ รินเดลตื่นตกใจ เธอเป็นคนมองที่นั้นวอดกับมือนี้นะ ที่เจ็บใจคือเจ้าชายอัลเฟรดนั้นให้เหล่าญาติของคุณหนูน้อยอยู่ภายในวังจนเต็มเกลื่อน

 

            เอาเถอะ ค่อยไปจัดการในโรงเรียนก็ได้...

 

            เธอย้ายของไปที่หอแล้วส่วนหนึ่ง ที่มานั่งเคาะโต๊ะเครื่องแป้งเล่นก็เพราะเจอไดอารี่สีชมพูที่เธอชอบ..อ่านไปมาแล้วนึกถึงความหลัง..

 

            ระหว่างที่เธอกำลังจะลงบันได รู้สึกเหมือนโดนผลัก โอ้ ดัชเชสลอร่าเองหรอ?ไม่ใช่แม่สาวน้อยใสซื่ออีกแล้วสินะ..

 

           ภาพก็ดับวูบไป..

 

           จริงๆแล้ววันนี้ก็วันเกิดเธอนี้น้า อายุ 13 แล้ว เพิ่งรู้..ความตายก็ใช้เป็นของขวัญได้ด้วย

 

            แสงสีขาวแยงของไฟฉายเข้าม่านตาตรงๆจนเธอต้องผลักมันออก

 

            แกร๊ก!

 

            เสียงไฟฉายกระทบกับแว่นตาของว่าที่หมอหนุ่มที่ยังฝึกงานอยู่ เสียงตะโกนโหวกเหวกเสียจนเธอต้องตะโกนให้เงียบ รินเดลรู้สึกว่าหัวมันโล่งขึ้นและลืมตาขึ้นมองคนที่อยู่ข้างกาย ใส่ชุดแปลกประหลาดรัดรูป

 

            ก่อนระลึกได้ว่าเธอเพิ่งร่วงลงบันได ถ้าบันไดสั้นๆเธอจะไม่ว่า แต่นี้มียาววนเป็นวงกลม คาดว่าศพเธอคงยังไม่หยุดกลิ้งที ณ ตอนนี้       ซึ่งในตอนนี้อีกโลกร่างของรินเดลยังไม่หยุดกลิ้งจริงๆ..

 

            “ริน เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนบอกหมอเขาเลย เจ็บคอไหม ลูกนอนนานมาก นานจนแม่คิดว่าจะเสียลูกไป”รินเดลมองสำรวจสตรีวัยกลางคน ก่อนตอบในใจ

 

            ดีใจด้วยค่ะ ลูกคุณตายแล้ว..

 

            แต่สายตาเป็นห่วงเป็นใยนั้นทำให้เธอหุบปากที่คิดจะตอบจริงๆชายวัยกลางคนไม่ได้พูดอะไรมากแต่สายตาเปี่ยมไปด้วยความรัก ที่เธอไม่เคยสัมผัส

 

            ขอโทษนะ ถึงเห็นแก่ตัวไปหน่อย ขอมีความสุขชั่วคราวก็ยังดี..

 

            รินเดลไม่ได้เป็นคนดี แต่คิดว่าตัวเองเป็นคนเลว ไม่งั้นเธอคงไม่เผาบ้านเด็กกำพร้าได้ลงคอหรอก ถึงจะไม่มีเด็กก็เถอะ ก็รู้อยู่ว่าโดนไฟคลอกแล้วมันแสบแค่ไหนถึงไม่เท่ากับน้ำกรดก็ตามที..

                .

                .

                .

                .

                .

            “แม่ พ่อ ระ..รัน”เอาจริงๆชื่อสุดท้ายนี้ไม่อยากเรียกเท่าไหร่ เพราะคือชื่อน้องชายของรินรดาร่างที่เธอมาสิง เป็นครอบครับที่อบอุ่นพอดู ทั้งสามยิ้มตอบรับชื่อ

 

            ความอบอุ่นวาบผ่านในใจสีคล้ำราวโคลน ว่าที่หมอฉีกยิ้มก่อนจะรายงานผลโดยรวมของร่างกายที่ต้องกายภาพบำบัดเนื่องจากนอนมาหลายวัน

 

            เอาจริงๆการที่มีคนมาอาบน้ำให้เธอก็เคยชินแต่ก็รู้สึกเหนียมอายที่แม่มาช่วยฟอกสบู่ล้วงตรงนั้น ถูตรงนี้ ภาพที่สตรีวัยกลางลื่นในห้องน้ำเพราะรองเท้าช้างดาวไม่มีดอกยังคงตรึงในใจอยู่เลย..

 

            “พี่ ตั้งใจฟังหน่อยสิ พี่ต้องไปสอบนะ ดีที่คะแนนพี่ดี ค่อยแอดก็ได้”รันบ่นยาวเหยียดแต่ว่าแฝงแววความห่วงใยอนาคตตัวเองที่ต้องเลี้ยงดูพี่สาวอย่างยากลำบาก..

 

            ไม่รู้ว่ารินควรจะขำดีรึเปล่า แต่ภาพเด็กที่มาบ่นให้พี่สาวตัวเองฟังนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ พอพ่อว่างเมื่อไหร่ก็จะเข้ามาเฝ้าเธอแทนแม่ที่ต้องกลับไปดูแลบ้านแถมพ่อยังไม่ลืมหยิบหนังสือธรรมมะท่องให้ฟังอีก

 

            สัจธรรมชีวิตเอย..

 

            ธรรมะในใจเอย...

 

            ดูเหมือนพ่อของรินรดาจะชอบแกล้งลูกสาวตัวเองบ่อย ชายวัยกลางคนห้อยพระสามองค์รวดนั่งอยู่ข้างพร้อมบ่นให้ฟัง ในแต่ละวันที่ผ่านมา ราวกับสาวรุ่นเดอะที่คันปาก เธอรู้สึกว่ามันดีต่อใจมากกว่าหนังสือธรรมะที่เธอไม่ค่อยรู้เรื่อง..

 

            “ก้าวดิพี่ ถ้าพี่ไม่ก้าวแล้วจะเดินยังไงวะครับ?”รันมองพี่สาวตัวเองที่ตั้งหลักยื่นมาตั้งนานโดยเกาะราวสำหรับผู้ที่ทำกายภาพบำบัด รินถลึงตาใส่ แค่ยกขา ขามันยังไม่ไปให้เลย!แล้วนี้จะให้เดิน

 

            รินค่อนข้างรู้สึกคันขาอยากกระโดดถีบใครสักคนที่ยืนเกาะอยู่ที่ราวอีกฝั่ง ทำหน้ากวนใส่ด้วยการเลิกคิ้วให้ที รินคิดถึงภาพที่เด็กเวร แค่ก เด็กนี้มอบแหวนดอกไม้ให้เมื่อนานมาแล้วกับเด็กตอนนี้ไม่ได้เลย ความน่ารักมันต่างกันราวฟ้ากับเหวลึกในมหาสมุทร

 

            เหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้าเมื่อพยายามลากตัวเองมาถึงอีกฝังด้วยความยากลำบาก แต่ตอนนี้ขอค้างอยู่กลางทางก่อนนะ..เมื่อเงยหน้ามองดูน้องชายที่เงียบปากไปก็ผงะเล็กน้อย เมื่อมันหายไปคุยกับหมออีกฝั่ง

 

            เอางี้เลย ทิ้งพี่ได้ไง!เด็กเลว!

 

            รินรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ทึบเหมือนเดิม รู้สึกว่าเธอจะมองโลกดีขึ้น?

 

            ทิ้งตัวลงบนวีลแชร์อย่างเหนื่อยอ่อน มือโบกพักอากาศให้ถ่ายเทสะดวก

 

            “โอ้โฮ!!!”เสียงโอเวอร์แอคติ้งของรันพร้อมสีหน้าประหลาดใจที่เสแสร้งเหลือเกิน“พี่สุดยอดไปเลยอะ”ถึงแม้รันจะพูดไปอย่างนั้นแต่เธอก็รู้สึกภูมิใจขึ้นมาจริงๆก่อนจะโดนผู้ป่วยคนอื่นพูดว่าให้เงียบหน่อย สองคนพี่น้องลอบสบตาก่อนจะหัวเราะลั่นไม่ถึงนาที พยาบาลก็มาไล่ออกจากห้อง

 

            บางทีเป็นแบบนี้มันก็ดี ดีมากจนไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นความจริง..

 

            “ทุกอาทิตย์ ไม่สิทุกวันพี่ต้องมานี้รู้ไหม จะได้เดินเร็วๆไปช่วยแม่ทำกับข้าว พี่รู้ไหมฝีมือพี่น่ะอร่อยสุดในบ้านแล้ววว”รันบอกอย่างรันทดใจ เมื่อฝีมือคุณแม่ไม่ได้ดีเข้าขั้นเหมือนคุณพี่สาว

 

            “กินมาม่าไปเหอะแก ฮะๆ”หน้าปุเลี่ยนของรันทำเอารินหัวเราะอีกครั้ง เพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นคนเส้นตื้น ทุกๆวันหลังเลิกเรียนรันก็จะเข้ามาช่วยทำกายภาพบำบัดถึงมันจะยืนมองเฉยๆก็เถอะนะ

 

            รันเริ่มฝึกโดยไม่พึ่งราวแล้วแต่พึ่งรันผู้ขี้เกียจทำอะไรเลยชวนมันมาร่วมเดินเวียนเทียนในโรงพยาบาลด้วยกันซะเลย

 

            พอคล้องแขนเดินไปมาทั่วห้องก็เริ่มอยู่ตัว ไปฝึกเดินคนเดียวที่ราวอีกครั้ง ขาเริ่มรู้สึกแล้ว พอเพ็งตามากๆก็ปวดตาได้เหมือนกัน เธอลองปล่อยมือและสั่งให้ขาขยับอีกครั้ง อีกครั้งจนเริ่มไม่ไหว

 

            พอมองไปข้างหน้าก็ผงะหน่อยๆทีมีครอบครัวมาอยู่อีกฝั่งโดยมีพ่อทำหน้าภูมิใจกับน้องชาย มีแม่ที่กุมมือน้ำตาไหลพราก รู้สึกว่าครอบครัวเธอจะตื้นตันกันง่ายไปหน่อย

 

            ขาเล็กๆที่ค่อนขางลีบนั้นค่อยๆก้าวแต่ละก้าวนั้นยาวนานเหลือเกิน ราวกับวินาทีที่ทารกได้ยืนด้วยขาตัวเองมันประทับลงไปในใจ เธอก้าวช้าๆแต่มั่นคง มองตรงไปยังครอบครัวที่เธอใฝ่ฝัน ก้าวสุดท้ายหยุดอยู่ตรงหน้าแม่แล้วเซไปข้างหน้า แต่แม่รวบตัวเธอไปกอดไว้

 

            บางทีเธออาจจะติดนิสัยตื้นตันง่ายจากครอบครัวนี้ เมื่อภาพมันพร่าไปด้วยน้ำตา รันก็ข้ามาซุกด้วยตามด้วยพ่อที่โอบกอดทุกคนไว้ในอ้อมแขนอย่างอบอุ่น อ้อมแขนที่จะปกป้องสิ่งที่อยู่ภายใต้ปีกของตัวเอง

 

            รินรู้สึกเหมือนเดจาวู แหงนหน้ามองตึกคณะที่ตัวเองปิดตาเลือกมาอย่างจำใจ คิดว่าไม่น่าจะผ่านรอสัมภาษณ์แล้วแท้ๆ เธอเห็นแก๊งค์ชะนี ที่มีหญิง1ชาย2อย่างถูกชะตาอย่างไรก็ไม่รู้ ต้องไปสืบข้อมูลมาก่อน

 

            พอพายุข้อสอบมิดเทอมผ่านพ้นไป เธอก็รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร เธอไปปรึกษากับรันมา เขาบอกว่าลองแกล้งเป็นลมดู

 

            แต่อันที่จริงรันกำลังแนะนำแต่เพื่อนผู้หญิงในห้องที่ตะโกนตอบเพื่อนสาวในเรื่องเทคนิคการอ่อยผู้มา พอรู้อีกทีพี่สาวก็วางสายซะแล้ว

 

            ได้ผลด้วยแฮะ ถึงจะระแวงนิดหน่อยๆก็ไม่เป็นไร..พอรันรู้ว่ารินทำจริงๆก็หัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังไปสามวันครึ่งเลย รินถลึงตาโทษเพื่อนร่วมชั้นแกสิ เทคนิคมันต้องบอกลับๆไม่ใช่รึไง!

 

            พอรู้จักเจ้าพวกนี้ เธอก็เสนอตัวติวให้โดยแลกกับพาเธอไปด้วย..

 

            ได้ยินอยู่ช่วงหนึ่งที่วาติดเกมจีบหนุ่มของญี่ปุ่น เอาจริงๆเกมจีบหนุ่มของไทยก็มีแต่ออกมาแค่ตัวเดียวรึเปล่านะ?

 

            รินมองเพื่อนสาวที่อุตส่าห์ลงทุนมายืมโน๊ตบุ้คเธอไปลงเกมจีบหนุ่มแล้วเปลี่ยนภาษาคอมทั้งหมดเป็นภาษาญี่ปุ่น พอเซฟก็ลืมวิธีเปลี่ยนภาษา พาเข้าศูนย์อีก

 

             พอเจ้าตัวบ่นมากๆก็เริ่มตั้งใจอย่างจริงๆจังๆให้มันผ่านๆไป แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเจอชื่อของคนคุ้นเคย วาชักชวนเพื่อนมาเล่นด้วยอีกคน แต่รินไม่เอาด้วย ขอซื้อสรุปเลยดีกว่า

 

            อ่านไปอ่านมาก็ร้องอ้อหลายรอบจนโดนเพื่อนวาตบหัวไปเนื่องจากทำนางตกใจตอนเล่นเกมและอ่านนิยายวาย พอมาอ่านส่วนนางร้ายเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็น..

 

            ...ตัวละครที่จีบได้ ความยาก 5  ดาว รินเดลมีเพื่อนที่อยู่ระดับ 5 ดาวเป็นผู้ชายอีกสองคน เพิ่งรู้ว่าตัวเองก็เป็นบอสลับด้วย 

 

            ความยากจะแบ่งออกเป็น5ระดับ ยิ่งยากดาวยิ่งมาก

 

       ...ใครเนี้ยไม่เคยเจอ...คุ้นหน้าเหมือนเคยเห็นที่ไหน..หัวดำ..ตาแดง..หล่อๆ..ลุกซ์..อีกคน..อ่านยากจัง..นามสกุล..เพอร์ฟินเจนส์..คุ้นๆหูคล้ายๆชื่อแบคทีเรียใดตัวตัวหนึ่งของโลก..

 

            เสียงกรีดร้องแหลมข้างหูทำเอาสติกระเจิง เธอหลุดด่าบิดาไปคำหนึ่งก่อนอีกฝ่ายจะเซย์ซอรี่ ก็ชีกำลังอ่านตอนเข้าด้ายเข้าเข็ม แทงทะลุดังปึ่ก

 

           ครั้งแรกที่เธออ่านเลือดกำเดาแทบไหลมองชะนีผู้สรรหามาให้อ่านที่มองเธอด้วยสายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยรังสีสีม่วงแยงตา นางหันมาจากนิยายของนางมาสปอยล์ให้ฟัง

 

           "ริน เกมนี้ออกภาคสองแล้วนะ วันเดียวยอดรีวิวในไอจีนี้เกือบแสน เว่อร์วังอลังการไปอีก..กุเชียร์รินเดลตั้งแต่ภาคแรก ภาคสองนางอัพเลเวลเว้ย โคตรสวย แบบนางเอกเทียบไม่ติด พี่นางก็โคตรหล่อ เจ้าชายปีศาจก็หล๊อหล่อ  จีบโคตรยาก เนี้ยลงรูทรินเดลที่ตอนนี้นางเปลี่ยนชื่อเป็นเลซี่ ตอบผิดตายห่า ดีกดเซฟได้ พอกลับมาจะตอบแบบเดิมก็ไม่ได้คำถามเปลี่ยนเหมือนเฮียลุกซ์ กับเจ้าชายปีศาจ โคตรท้าทาย มีมินิเกมส์ด้วยหมากรุก คำถามเชาว์ ตอบปัญหาเศรษฐกิจ เหี้ยนี้เกมจีบหนุ่มป่าววะ นี้นะ โอ้ย..เนี้ยตายอีกแล้วสงสัยยังไม่ลืมแค้น เนี้ยลงทุนซื้อสรุปมาให้ค่าขนส่งคิดเบาๆ ยี่สิบเปอร์ของหนังสือ"วาเลนไทน์ควักหนังสือออกมาโบกสะบัด รินหยิบตังค์ให้ ก่อนคิดค่อยขูดรีดจากมันที่หลังละกัน

                        

            ศรีสุเทพผู้เป็นชะนีข้ามเผ่าพันธุ์นางเดินมานั่งพร้อมชี้ชวนไปยังผู้ชายคนนู้น คนนี้อย่างกับรู้จักกัน พอถามความรู้เข้าหน่อยนางก็หน้าซีด

 

            Excuse me?เมื่อไรพวกYouจะไปEatข้าว”ศัพท์ไทยคำอังกฤษคำเวอร์ชั่นออริจินอลทำให้ตุ๊ดสายสงบผู้ถอนตัวออกมาจากโลกแห่งความฝันด้วยถ้อยคำนั้นมองแรงใส่ที่หนึ่ง

 

            “ไปกินส้มตำที่ร้านนั้นป่ะ?”ศรีสุเทพเอ่ยถามเมื่อนึกถึงก็น้ำลายสอ เปรี้ยวปากจริงๆ

 

            “ปิดตั้งแต่ศรีไปแดกแล้ว”เกริกมองนิ่งไปยังตุ๊ดสายแดกผู้ที่ยังเสิร์ชหาร้านอาหารในหัวต่อไป คางเกยไหล่คนตัวเตี้ยที่อ่านสรุปอยู่

 

            “อ่านมั้งดิ”เสียงทุ้มยานคางเนื่องด้วยหาวไปด้วยพูดไปด้วย รินทำเพียงมองด้วยหางตาแล้วอ่านต่ออย่างไม่สนใจ อีกฝ่ายมุ่ยหน้าใส่แล้วหันไปตอบศรี เมื่อได้ร้านที่ต้องการก็จากไปทันทีเนื่องด้วยความหิวรุมเร้าจนทนไม่ไหว

            

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ไรท์ไม่อยากอ่านหนังสือ จึงมีอารมณ์(?)

สัมภาษณ์บอสลับทั้งสาม ณ สวนของพระเจ้า

ไรท์:สวัสดีค่ะ ทุกคนวันนี้เราจะมาสัมภาษณ์บอสลับทั้งสามนะค่ะ แนะนำตัวหน่อยค่ะ

เลซ:เลซีเรีย อิล การเดนเนอร์ เลซี่ ไลลา คิง รินดะ..

ไรท์:พะ พอเถอะค่ะ!เยอะไปไหนเนี้ย(ได้ข่าวว่าแกเขียนเอง)

ลุกซ์:ลุกซีเรีย เรวิน(กำลังคิดอยู่ว่าคนๆนี้ใช้ประโยชน์ได้หรือเปล่า)

บอสลับนิรนาม:..................

ไรท์:เอ่อ อยู่ที่ไหนกันบ้างหรอค่ะ?

เลซ:เมืองเรวินไงค่ะ ต้องดูแลพี่สะใภ้ค่ะ..

ลุกซ์:พี่สะใภ้?ใคร?(บรรยากาศกดดัน)

บอสลับนิรนาม:..................

เลซ:พี่โยฮันไงค่ะ อย่าเขินอายเลยค่ะ พี่ น้องรู้ดีเรื่องนี้มันห้ามไม่ได้..

เปรี๊ยะ! 

ไรท์:ว้ายยย โต็ะแตกแล้วค่ะ พอเถอะค่าาา(มองพี่น้องทะเลาะกันต่อไป ไม่สามารถทำอะไรได้)

บอสลับนิรนาม:...(กระโดดไปคว้าตัวเลซ จนเจ้าตัวร้องเสียงหลง จากนั้นก็อุ้มหายไป..)

ไรท์:พานางเอกไปไหนค่าาา เอานังเลซกลับมาาา!!

#ความไร้สาระนี้คืออะไรกัน

รับไม่ได้กดปิดค่ะ55555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

14 ความคิดเห็น