Come Back กลับมาแล้ว..โลกโอโตเมะ

ตอนที่ 12 : เรียน เรียน เรียน!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    27 ก.พ. 62

กลับมาอีกแล้วโลกโอโตเมะ

ตอนที่  11 เรียน เรียน เรียน!!

 

        เลซที่นั่งจมกองหนังสือที่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่ลดลงสักนิดด้วยความท้อแท้ ปากก็บ่นพร่ำเพรื่อ ตาก็จ้องมองอาจารย์ที่สอนประวิติศาสตร์ที่ลากยาวถึงตำนานของแต่ละทวีป

 

            2 เดือนก่อน

 

            เคร้ง!

 

            เสียงส้อมหล่นดังกังวานไปทั่วห้องรับประทานอาหารที่เงียบสงบ บอสลับฉีกยิ้มอย่างอบอุ่นอีกครั้ง ก่อนก้มลงเขี่ยเนื้อเสต็กในจานเล่น

 

            “พี่ได้ยินมาว่าน้องชอบไปร้องเพลงบ่อยๆที่บาร์ในเมือง...ดูเหมือนพี่จะดูถูกความสามารถในการเล่นสนุกของน้องเกินไป”ลุกซ์ยิ้มก่อนจะเอ่ยแนะนำ “ตั้งแต่น้องเข้ามาอยู่ที่บ้านเรา พี่คิดว่าคงไม่ปล่อยน้องกลับไปเรียนที่นั้น..”เลซอ้าปากหวออย่างลืมตัว

 

            ไม่ใช่ว่าเห็นคนอื่นสุขสบายแล้วพาลหรอ!

 

            “พรุ่งนี้พี่นัดอาจารย์ไว้แล้ว เดี๋ยวพี่จะให้พ่อบ้านจัดตารางสอนให้นะ เอาล่ะพี่ไปทำงานก่อนนะพี่กำลังยุ่งๆ”ดยุคเรวินลุกออกจากเก้าอี้ก่อนจะลูบหัวให้กำลังใจ ดูท่าทางมีความสุขเสียยิ่งกว่าขายอัญมณีได้เสียอีก

 

             อ่ะ เรวินขายอัญมณีเป็นหลักน่ะ        

 

            ไม่ใช่สิ!!ท่านบอสลับ อะไรคือการที่ท่านโยนงานมาใส่หัวน้อง!!

 

            @#$%%^_)&^%!#%^&&@#$%^&)!!

 

            “ท่านหญิงขอรับ..”อาจารย์เฒ่ามองน้องสาวของท่านดยุคด้วยสายตาแฝงความดูถูก ถึงอย่างไรก็ยังคงสอนต่อ

 

            มีหรอที่เลซจะไม่เห็น เธอลอบถอนหายใจเบาๆถ้าเอาเธอไปเทียบกับอัจฉริยะแบบท่านพี่ ก็คงตายแหง..

 

            แค่นี้สำหรับเธอก็ถือว่าเก่งแล้ว...แต่เอาจริงๆแล้ว มีบางส่วนที่เป็นภาษาไทย ส่วนภาษาเวทย์ก็เป็นอักษรภาษาอังกฤษ ภาษาหลักก็เป็นภาษาญี่ปุ่น ซึ่งนับว่านี้เป็นหนึ่งในเกมส์ที่ฝึกภาษา ไปด้วย แถมในเกมส์ยังมีมินิเกมส์ค่อนข้างหลากหลาย เป็นเกมส์ที่ค่อนข้างมีชื่อไม่น้อย

 

            เสียงปิดหนังสือเล่มหนาดังขึ้นห่างจากใบหน้าเพียงไม่เท่าไหร่ ทำเอาตกใจเกือบหงายหลัง

 

            ตาแก่นี้..

 

            หลังจากเกือบหงายหลัง อาจารย์ชราก็ให้พักชั่วครู่จากนั้นก็หายตัวไป

 

            “เป็นไงบ้าง..ฮึ”ลุกซ์ลอบยิ้มในใจ เมื่อเห็นน้องสาวอารมณ์เสียได้ เลซที่ได้ยินแค่เสียงก็ตวัดค้อนใส่จนเกือบถลึงตา

 

            “ใครจะเรียนรู้เรื่องเล่า ตาแก่นั้นเอาแต่พูดยกยอพี่เก่งอย่างนู้น อย่างนี้จนรำคาญไม่ได้เรื่องอะไรในหัวเลย ดูสิ”ไม่ว่าเปล่า หัวแทบจะโหม่งไปหน้าหล่อที่เดียว ลุกซ์ยิ้มไม่ถือสาก่อนจะลูบหัวเบาๆเป็นเชิงปลอบขวัญ ก่อนเดินออกไปเงียบๆ

 

            ไม่ถึงสิบห้านาทีตาแก่ก็กลับมาพร้อมใบหน้าดูถูกเต็มเปี่ยมกว่าเดิม ไม่ได้พร่ำยกยอใครอีกต่อไปแต่ตั้งใจสอน

 

            เลซฉีกยิ้มอยู่ในใจอย่างนี้ก็ดีหน่อย จะได้ไม่น่ารำคาญซักเท่าไหร่ ก่อนที่คิ้วจะขมวดมุ่นเมื่อสงสัย

 

            “เมืองพฤกษากับเมืองนภานี้มันเชื่อมโยงกันยังไงหรอค่ะ”ปากกาค้างอยู่ในท่วงท่ากำลังขีดเขียน สายตาจ้องไปยังตาเฒ่า  เมืองนภาคือเมืองลอยฟ้าที่ว่ากันว่าจะลอยไปมาตามกระแสลม เป็นเมืองเล็กที่ประชากรอยู่น้อยมาก ที่สำคัญประชากรที่ว่า คือเอลฟ์

 

            “เรียกได้ว่าเมืองพฤกษาคือประตูเชื่อมแห่งเดียวของเมืองนภา เล่ากันว่า เมืองนภานั้นไม่มีใครพบเห็นมานาน ตั้งแต่เด็กจนโตข้ามีโอกาสเห็นเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น คือสิบกว่าปีที่แล้ว มันปรากฏขึ้นด้านบนของเมืองพฤกษา  สักพักมันก็หายไป ต้นอิกซ์ดราชิล ต้นไม้ใหญ่ประจำเมืองพฤกษาอาจจะเป็นทางหนึ่งเดียวที่ทอดยาวไปถึงเมืองนภา แต่ก็ไม่มีใครเข้าใกล้ต้นไม้นั้นได้เพราะมีเขตแดนศักดิ์สิทธิ์อยู่ไงล่ะ ต้นของอิกซ์ดราชิลก็อยู่บริเวณวังของเมืองพฤกษา”ตาเฒ่าเงยมองฟ้าทำให้เธอมองตามไปด้วย มีแต่ท้องฟ้าสดใส

 

            “งั้นเจ้าลองวาดรูปเมืองนภาให้ข้าดูหน่อยสิ”ว่าแล้วก็สั่งเป็นงานเพิ่ม นางร้ายสาวยิ้มแยกเขี้ยวในใจ

 

[Part:Ella]

 

             ในห้องสมุดมีเพียงแสงไฟเพียงดวงเดียวที่ยังคงสว่าง เอลล่าผู้เนียนมาเป็นสาวใช้ส่วนตัวยกน้ำชามาให้

 

            “ทำอะไรอยู่หรอเจ้าคะ?”เอลล่าเอียงคอมองลงไปยังกระดาษที่มีภาพเกาะลอยฟ้า ที่ดูสวยงามทุกทีแต่ไม่คล้ายของจริงเลยสักเสี้ยว..

 

            เอลล่ายิ้มเย็นมองดูคุณหนูที่กำลังเอาหน้าถูไถกับโต๊ะอย่างเหนื่อยใจ

 

             ถ้าท่านอะ..ไม่สิ ท่านพ่อแท้ๆของคุณหนูเห็นจะเป็นยังไงนะ ดีที่ตอนนั้นเอลล่าได้ลงมาแอบซ่อนตัวที่โลกมนุษย์เพื่อหาที่หลบซ่อนเตรียมไว้ แต่ไม่เป็นตามแผน แต่ก็พบอดีตดยุคเรวินผ่านมาพบพอดี ไม่งั้นคงตายกันทั้งหมดแล้ว  และถ้าไม่ใช่ว่าตอนนั้นดิฉันมัวแต่หาเบาะแสของนายหญิง คุณหนูคงไม่หายไปตั้งหลายปี

 

            เอลล่ายิ้มเครียด นัยน์ตาที่ทอดมองคุณหนูมีความสำนึกผิดเต็มเปี่ยม

 

            เมืองนภา ลาพิลต้าของพวกเรา..

 

            “คุณหนูลองหลับตาสิเจ้าค่ะ..แล้ววาดมันมาจากใจ คุณหนูต้องทำได้แน่ๆ”เพราะคุณหนูเติบโตทีนั้น..

 

            ร่างกายสะลึมสะลือสติไม่ครบดีเนื่องจากความง่วงเข้าแทรก  อืออ้อรับคำก่อนทำตามอย่างไม่รู้ตัว มือขาววาดภาพร่าง ทั้งๆที่ยังหลับตา แต่ยังไม่ทันเสร็จดี หัวก็ค่อยๆร่วง ฟุบอยู่บนโต๊ะ

 

            เอลล่ายิ้มกว้างเมื่อเห็นภาพจำลองที่ไม่เสร็จ แต่ด้านล่างมีชื่อเขียนไว้

 

            ดิฉันดีใจที่คุณหนูยังไม่ลืมเมืองเกิดของเรา..

 

            เอลล่าค่อยๆพยุงเลซเข้าห้องนอน โดยที่อีกฝ่ายยังจับภาพนั้นแน่น เธอหัวเราะเอ็นดูเบาๆ ก่อนจะค่อยๆถอดเสื้อเช็ดตัวให้นายสาวก่อนจะสวมชุดนอนนุ่มสบายให้

 

           ในตอนเช้าเลซกำลังเหม่อมองหนังสือในห้องสมุดเล่นในคาบวิชาเรียน ส่วนตาเฒ่า...

 

            “...”สามชั่วโมงที่ตาเฒ่าเอาแต่มองรูปวาดนั้น...

 

            หึ ตาเฒ่า ชาบูฉันซะ ฮ่าฮ่าฮ่าๆ

 

            หลังจากตื่นนอนมาก็จำไม่ได้ว่ารูปภาพเหมือนนั้นเธอวาดตอนไหน แต่มันน่าจะใช้ได้อยู่ไม่งั้นตาเฒ่าคงไม่นิ่งอึ้งไปพักใหญ่ คนที่เคยเห็นอาณาจักรลอยฟ้าอย่างโทเอมองเด็กสาวไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่ทำหน้าอวดอยู่อย่างพิจารณา

 

            เด็กนี้ ไม่น่าจะเคยเห็นเมืองนั้น แล้วอะไรคือลาพิลต้า?

 

            “ลาพิลต้าคืออะไรขอรับ”โทเอ กลบอาการอยากรู้อยากเห็นไม่มิดชนิดที่ว่าเลซแอบหัวเราะเยาะในใจอย่างบ้าคลั่ง

 

            อะไรคือการทำตัวลุกลิกมันไม่เข้ากับบุคลิกท่านเลยน่ะ!!

 

            ภาพตาปู่หนวดยาวสีขาวเกือบลากพื้น ตัวสั่นตาแวววาวฉายความอยากรู้อยากเห็นเต็มพิกัด นี้คือเก็บอาการแล้วใช่ไหม?

 

            “ก็ชื่อเมืองนภาไง ลาพิลต้าก็คือเมืองนภาหรือเมืองลอยฟ้านั้นแหละ อาจารย์”อะไรคือการไม่รู้ชื่อเมืองสำคัญในตำนานอย่างลาพิลต้า บ้าไปแล้วแต่ก่อนตอนเด็กๆแม่บอกว่าเมืองของเราออกจะดัง..

 

            หือ อะไรแม่ๆนะ?

 

            เสียงเรียกจากอาจารย์เฒ่าโทเอฉีกยิ้มยินดีก่อนที่จะพรั่งพรูสอนความรู้ใหม่ๆเข้ามา มือขาวสีน้ำผึ้งแทบจะเปิดสมุดจดไม่ทัน ละทิ้งความคิดที่แวบมาเมื่อครู่

 

            “อ้อ วิชาประวัติศาสตร์แค่นี้พอ ต่อไปเรียนการคำนวณ ข้าจะสอนปูพื้นฐานในวันนี้ เพราะเวลาน่าจะไม่ทันถ้าลงลึก เอาล่ะ เจ้าเปิดไปที่หน้าเนื้อหาได้แล้ว”เลซค่อนข้างแปลกใจกับระดับความสนิทของเฒ่าโทเอที่ยิ่งสนิทยิ่งดูเหมือนจะลดทอนคำสุภาพไป

 

            แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เนื้อหาที่คุ้นเคยกระแทกตาทำเอาเลซยิ้ม วิชานี้คงไม่ยากเท่าไหร่

 

            “ดีมาก”โทเอพอใจเมื่อลองทดสอบก่อนเรียนดู ดูเหมือนลูกศิษย์จะถนัดทางสายนี้เป็นพิเศษก็เล่นเอาเต็มเลยนี้ ดูเหมือนจะตรงข้ามอย่างสิ้นเชิงกับวิชาประวัติศาสตร์ พอรู้ตัวอีกทีก็อธิบายลึกไป แหงนหน้ามองลูกศิษย์ที่ยังดูร่าเริงดี

 

            ปกติขัดนั้นขัดนู้นตลอด ถามยิบๆ ละเอียดไปไหน ทำเอาตาเฒ่าต้องไปหาความรู้มาเพิ่มเติมกลัว เลซถามแล้วตอบไม่ได้ ได้ขายหน้าพอดี..

 

            “เอาล่ะ พอแค่นี้ก่อนมีอะไรสงสัยไหม?”เลซส่ายหน้าเร็วให้ทีหนึ่ง “กลับไปทบทวนอย่าได้หน้าแล้วลืมหลังเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่”ดวงตาชราภาพสีขุ่นตวัดมองดุไปที นางร้ายหันหน้ามาสบพักหนึ่งก่อนเบือนหน้า อดพึมพำรับคำไม่ได้

 

            โทเอยิ้มเอ็นดูมือที่เอื้อมไปอย่างเผลอตัวชะงักค้างก่อนเบี่ยงหลบอย่างแนบเนียน ชีวิตตาเฒ่าโทเอที่มีแต่ความเงียบงันนั้นช่างว่างเปล่า ญาติสนิทมิตรสหายก็เหลือกันไม่กี่คน ลูกหลานของตนเองก็ไม่มี มัวแต่ร่ำเรียนกว่าจะรู้ตัวอีกทีก็เลยวัยแล้ว

 

            “ตาเฒ่าโทเอ..ท่านชอบที่ไหนที่สุดในสามทวีปนี้หรอ?”เลซถามขึ้นเมื่อเห็นตาเฒ่าหงอยลงในพริบตา จึงพยายามช่วยคุยเรื่องอื่น..

 

                เป็นตาแก่ที่เอาใจยากจริง...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #12 MRS.46'S. (@Tk-Joker2546) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:13
    พึ่งอ่านค่ะชอบมากไรท์ใช้ภาษาอ่านง่ายดีค่ะ รอค่า!
    #12
    0
  2. วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:57

    รักเเละติดตามเสมอค่าา


    ปล. เค้าชอบเรื่องนี้ม๊ากกกกมากกกกก

    #11
    0