Come Back กลับมาแล้ว..โลกโอโตเมะ

ตอนที่ 14 : ตาเฒ่าโทเอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    1 มี.ค. 62


  “ตาเฒ่าโทเอ..ท่านชอบที่ไหนที่สุดในสามทวีปนี้หรอ?

 

 

                ลาพิลต้าของเจ้าไง เลซี่”โทเอ ตอบพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ราวภาพความเศร้าเมื่อครู่หายวับไปกับอากาศ “เอาล่ะ มาเรียนกันต่อเถอะ”ชายชรามองไปยังฟ้าครั้งหนึ่งก่อนวกกลับมาสอนลูกศิษย์ที่ถูกบังคับให้มาสอน

 

            ถึงอย่างไร หากเป็นลูกศิษย์คนนี้ ก็จะยอมยกตำแหน่งศิษย์รักของปราชญ์เฒ่าโทเอให้ละกัน อยู่ด้วยกันมาร่วมสองเดือน ได้สอน ได้แนะ ถึงไม่เก่งเท่าดยุคเรวิน ศิษย์ที่ภาคภูมิใจ แต่ความสัมพันธ์นั้นแทบจะไม่ได้มีร่วมกันเลย

 

            ไม่เหมือนกับเลซ พอคนอ่อนกว่าว่างก็จะมานั่งคุยกับตาเฒ่าขี้เหงาคนนี้ ในช่วงที่เขาไม่ได้สอน ว่างก็จะพาไปเที่ยวเล่นบ้างพร้อมพี่ลุกซ์ที่พยายามหาเวลาว่างไปดูแลน้องสาว

 

            “เลซี่ อยากได้อะไรบอกพี่นะ”ลุกซ์เดินเคียงข้างน้องสาวที่ชวนมาเดินชมเมือง(ตัวเอง?)พร้อมด้วยตาเฒ่าโทเอที่ดูสนใจทุกสิ่งทุกอย่าง หันมาบอกเธอว่านี้คืออะไร ตลอดเวลา

            “เลซ นี้เถาวัลย์เหล็ก เอาไปใช้ในด้านอุตสาหกรรมกับด้านการปรุงยาและยังเอาไปใช้ด้านการเสริมความงามได้ด้วยนะ เนี้ยเอาไปป่นแล้วกรองเอาแค่น้ำ แล้วเอาน้ำที่ได้ ไปผสมน้ำอาบประมาณ 1/10 เท่านั้นนะ ”ตาเฒ่ายังคงพูดต่อไป ไม่หยุด เลซหยุดอยู่ที่ร้านนั้นประมาณสิบนาที เลซหันไปมองเสี้ยวหน้าบอสลับว่าเบื่อไหม

            เห็นอีกฝ่ายทำหน้าเย็นชาเหมือนผลักไสทุกคนออกพร้อมออปชั่นแผ่ไอเย็นจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ อีกฝ่ายหันมาสบตาด้วยก่อนจะเลิกคิ้วถามเป็นเชิงสงสัย

            เลซเพียงยิ้มก่อนเพ็งเล็งเนื้อหาที่อาจารย์สอนต่อ ทุกครั้งที่มือหยาบกร้านของตาแก่วางบนหัวสีน้ำตาล ก็จะมีแรงกดดันวูบหนึ่งที่เลซยังรู้สึกได้ โทเอเพียงหัวเราะก่อนจะยีหัวเลซจนยุ่ง คนที่โดนยีหัวหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่

            ก่อนจะเห็นสตรีชั้นสูงโป๊ะหน้าหนาคนหนึ่งเดินเข้ามาหาบอสลับ ก่อนจิกตามองแรงใส่เธอ มืออีกฝ่ายค่อยๆโอบแขนท่านพี่อย่างเนียนๆ

            “นี้คงเป็นน้องสาวบุญธรรมของท่านดยุคเรวินสินะค่ะ?” ปากสีแดงนั้นกรีดยิ้มงดงาม(?)ที่ทำให้เลซคนหัวลุก แต่ภายนอกยังนิ่งดูท่าทีอีกฝ่าย ยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ สายตาประเมินของอีกฝ่ายก็ไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนสะบัดหน้าไปคุยกับดยุคเรวินแทน

            “ใช่ครับ เลดี้ซิลเวีย”บอสลับตอบเสียงเรียบก่อนค่อยๆเอามืออีกฝ่ายออกอย่างสุภาพ

            เหอะ ชะนีปากแดงหล่อนไม่มีทางได้กินพี่ฉันหรอกยะ!

            พี่ฉันนะสายม่วงอ่ะ เคยได้ยินเปล่า เขาไม่สนใจชะนีอย่างเราหรอก

            ว่าแล้วเลซก็ส่งสายตาเห็นใจไปให้ซิลเวีย ก่อนก้าวมากั้นระหว่างทั้งสองคน ไม่อยากให้บอสลับผิดใจกับพี่สะใภ้ เดี๋ยวตัวช้ำตัวเขียว(?)มาอีก ลุกซ์เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะปรับใบหน้ามาเป็นปกติเช่นเดิม

            “สวัสดีค่ะ ท่านซิลเวีย ดิฉันเลซี่ เรวิน เป็นน้องสาวบุญธรรมของดยุคเรวินค่ะ”เธอย่อตัวอย่างถูกหลักชนชั้นสูง สาวปากแดงตรงหน้าเค้นเสียง หึ ในลำคอ ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำหยาบตายออกมา

            “ก็นับว่าพอมีมารยาทอยู่บ้าง นึกว่าท่านดยุคไปเก็บเอาลูกหมูลูกหมาที่ไหนมาเป็นน้องสาวแก้เบื่อซะอีก”ซิลเวียยิ้มดูถูกเล็กน้อย แต่เลซไม่ตอบรับเพียงฟังผ่านก่อนเอ่ยขอตัวปล่อยให้อีกฝ่ายกระทืบเท้าอยู่ตรงนั้นไป

 

            หลังจากเดินดูตลาดเสร็จทุกคนก็กลับไปพักผ่อน เลซเผลอหลับไปจนถึงเช้าอีกวัน เอลล่าจึงเข้ามาปลุก วันนี้เป็นวันว่างของเลซอีกวันหนึ่งซึ่งเลซก็มานั่งสนทนากับโทเอ

 

            “นี้ อาจารย์รับนี้ไปนะ”เลซหยิบลูกแก้วสื่อสารที่ตอนนี้เพิ่งผลิตออกมาเพียงไม่กี่ร้อยลูก ที่กลายเป็นของลิมิเต็ดอิดิชั่นไปแล้ว ที่ยอดออร์เดอร์สูงลิ่ว ขาดว่าปีหน้าก็คงเสร็จ

 

            ลูกสาวของเลซกลายเป็นเครื่องอวดความรวยไปแล้ว ซึ่งตอนนี้มีแต่บุคคลที่มีชื่อเสียงเท่านั้นที่มี ทำเอาสองหนุ่มนักวิจัยเรียกร้องค่าโอทีกันเลยทีเดียว

 

            เห็นใบหน้างงของอาจารย์  ใบหน้าง่วงนั้นยกยิ้ม ค่อยอธิบายให้ฟังที่ละขั้นตอน

 

            “แล้วก็สั่งจำเบอร์ของเราด้วย เบอร์ 00-0001 กับ เบอร์หลัก 01-1435 แล้วเบอร์ของอาจารย์ก็ คือ 00-7889 โทรได้ทั่วสามทวีป แต่สถานที่นั้นต้องมีเวทมนตร์นะ มีแอปพลิเคชั่นไฟฉายด้วยนะ กดตรงนี้”เลซกดปุ่มบนลูกแก้วที่ขึ้นมาเรียงรายให้ เป็นสัญลักษณ์ไอค่อนไฟฉาย

 

            “ต้องระวังด้วยนะมันเป็นแก้วแตกง่าย เวลาโทรก็ส่งเวทเข้าไป บอกชื่อเรา”พอเห็นท่าทางเงอะงะก็แอบหัวเราะรั่วๆในใจ สั่งให้คนแก่กว่าโทรหา ควักลูกแก้วของตนออกมา ลูกแก้วนั้นสั่น และกระพริบแสง บนหน้าจอปรากฏชื่อ เบอร์โทรและใบหน้าของอีกฝ่ายที่จ้องเขม็ง พอเธอกดรับ

 

            “ว่าไง จารย์”เลซโบกมือให้อีกฝ่ายที่ตาโตก็หลุดหัวเราะ

 

            “โอ้วว สุดยอด นี้เจ้าทำได้ยังไง?”โทเอส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นมาให้

 

            “ความลับทางการค้าของทรินิตี้เขา”เลซบอกไป และปล่อยให้คนสูงอายุเล่นไป หนังสือการปรุงยาที่อยู่บนตักเฒ่าโทเอนั้นตกลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วงโลก

 

            “การปรุงยา?

 

            “เจ้าสนใจหรอ?ข้ามีคนรู้จักที่เป็นปรมาจารย์ด้านการปรุงยาเลย”คำว่าคนรู้จักที่ทำให้โทเอกัดฟันพูด ทำเอาเลซสนใจไม่น้อย เธอเองก็อยากเป็นแม่มดน้อยโดเรมีที่คนหม้อยาบ้างเหมือนกัน

 

                หืม..การปรุงยาก็น่าสนใจแหะ..

 

              ตอนนี้ข้างหน้าเลซมีหม้อปรุงยาขนาดใหญ่ที่ใช้ต้มคนได้(?)อยู่ตรงหน้าเลซ หลังจากเรียนวิชาการต่างๆจากเฒ่าโทเอมาจนหมดเกลี้ยงโดยที่เฒ่าโทเอไม่รู้จะสอนอะไรก็เลย สอนพื้นฐานการปรุงยาให้ซะเลย  หนังสือสมุนไพรเล่มหนาหนักจนแทบยกไม่ไหว ที่โทเอให้มาอ่าน เห็นเขาบอกว่านี้เป็นรวมเวอร์ชั่นสมบูรณ์มีทั้งรูป การเพาะปลูก การจัดการเมื่อเกิดโรค

 

            ตอนนี้เลซกำลังลองปลูกหญ้าให้ตัวเองกินอยู่..แหม่ ประชด...

 

            อาจจะต้องปลูกจริงๆก็ได้เพราะตอนนี้เลซกำลังกลายเป็นสัตว์เศรษฐกิจของประเทศไทยไอ้ตัวที่ชอบอยู่กับนกเอียงน่ะนะ...ว่าแล้วก็ถอนหายใจรอบที่สิบ

 

            ตอนนี้เลซกำลังอยู่ในชุดคลุมที่สถานที่วิจัยลูกแก้วสื่อสาร มือยังคงถือหนังสือเล่มหนาเท่าฝาบ้านไปไหนด้วยตลอดเวลา เท้าก้าวเข้าห้องวิจัยที่เย็นฉ่ำด้วย

 

            ผลึกเวทมตร์น้ำแข็งที่แผ่คลื่นความเย็นตลอดเวลาที่ใส่อยู่ในของเล่นรูปคิวบิก ปรับอุณหภูมิง่ายๆแค่บิด ราคาเพียงแค่หลัก เก้าสี่ตัว เหรียญทอง ผลึกเวทมนตร์ซื้อมาก็ห้าพันกว่าล่ะ ไอ้อุปกรณ์ควบคุมนั้นอีกสองพันห้า ห้องนี้เป็นห้องที่มีนักวิจัยฝาแฝดนรกอยู่ ก่อนนั่งลงบนโซฟาที่ว่าง เลมฟ์พุ่งเข้ามา

 

            “วันนี้หัวข้ออะไรล่ะ!?”พูดด้วยความตื้นเต้น เอาจริงๆแล้วฝาแฝดนักวิจัยคารวะเธอเป็นอาจารย์ทั้งที่ไม่จำเป็น เธอไม่อยากมีลูกศิษย์ผีๆหรอกนะ…

 

            “เครื่องกรองน้ำ”ช่วงนี้ได้ข่าวจากชาวบ้านว่ามีอาการท้องเสียเนื่องจากกินน้ำสกปรกเข้าไป ปีศาจน่ะไม่เป็นไร แต่เป็นมนุษย์ที่อ่อนแอกว่ามาก ระบบภูมิคุ้มกันไม่แข็งแรงพอ

 

            เลซี่อธิบายการทำเครื่องกรองน้ำอย่างง่าย ให้ฟัง ทั้งสองพยักหน้ารับรู้ ก่อนนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่งซึ่งทำให้เลซประหลาดใจ ปกติพวกเขาพอได้หัวข้อแล้วจะวิ่งไปทำแข่งกัน

 

            “คิง เป็นอะไรรึป่าวถึงใส่ผ้าคลุมตลอดเวลา”ไลมฟ์เริ่มประเด็นก่อนอย่างเป็นห่วง

 

            “หากคิงเป็นโรคจริงเราจะได้หาทางรักษา ยังไงก็อย่ายอมแพ้”เลมฟ์เอ่ยขึ้นน้ำเสียงเจือความเป็นห่วงอยู่บ้าง เพราะหลังจากตนปล่อยข่าวไปดูเหมือนมันจะลุกลามเพราะมีแต่คนหาเหตุผลมาเสริม

 

            ข่าวลือกำลังเป็นข่าวจริง จนพวกเขาเริ่มกลัวจริงๆว่า ถ้าหากคิงตายไป พวกเขาจะอยู่กับใคร ถึงจะไม่เคยเห็นอาจารย์เข้าสถานที่อย่างว่าเลยก็ตาม คนในชุดคลุมชะงักเมื่อเห็นแววตาของทั้งสอง

 

            ผ้าคลุมนิรนามนี้เป็นผ้าคลุมเวทมนตร์ที่ป้องกันทั้งการตรวจสอบและการเห็นหน้า ทั้งตัว ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นประจำตัวด้วยก็ตาม 

 

           พอสวมผ้าคลุม ใส่ฮู้ดปุ๊บ คุณก็จะหน้ามืดขึ้นมาทันทีจนอีกฝ่ายไม่เห็นหน้าคุณเลยทีเดียว นี้แหละนิยามของผ้าคลุมนิรนาม

 

            เอาจริงดิ!ไม่ใช่พวกนายเป็นคนคิดข่าวรึไง!

 

            “ฉันไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิง”คิงตอบเสียงเรียบ สองนักวิจัยชะงัก สายตาส่งความสงสารเต็มเปี่ยม จนเธอหน้าร้อนผ่าว

 

            นี้ผิดมากใช่ไหมที่ไม่ได้ปลูกทุ่งลิลลี่!

 

            “หัวข้อนี้ให้เวลาเจ็ดวัน”คิงที่ตอบอย่างเรียบๆเหมือนไม่ได้สะทกสะท้านอะไรแต่อย่างใด แฝดผีหน้าซีด เกาะแขนคนละข้าง

 

            “เฮ้ คุณคิงที่เคารพรัก พวกเราขอโทษ”สองเสียงนั้นประสานกันอย่างชำนาญ คิงถอนหายใจออก แค่นั้นแฝดผีก็เบิกตากว้างอย่างดีใจ

 

            โว้ะ แกล้งหน่อยก็ไม่ได้ ดาเมจรุนแรงจริงๆ เธอแกะมือของทั้งสองออกอย่างรำคาญ

 

            “นี้ถ้าเราเป็นผู้หญิงก็คงต้องเปลี่ยนเป็นควีนสินะ”คิงเอ่ยขึ้นอย่างต้องการกลั่นแกล้งพวกกลัวอิสตรีผู้บอบบาง

 

            “ถ้าคิงเป็นควีนผมจะเต้นรำวงเวียนครก*เลยที่คิงเคยเล่าอ่ะ เนอะ ไลมฟ์”เลมฟ์พูดถึงสิ่งที่เธอเคยเล่าให้ฟัง แฝดอีกคนทำหน้าพิจารณามองตั้งแต่หัวจรดเท้าที่มืดทั้งตัว

 

            “เซนส์สาวงามของผมไม่มีวันพลาด ถึงผมจะกลัวพวกเธอแต่ผมก็ยังรู้สึกถึงออร่าผู้หญิง”เลซขมวดคิ้ว ผ้าคลุมอาจจะทำงานดีเกินไป ไม่มีสักนิดเลยหรอ..

 

            อิพวกคนเลววววววววววว อิพวกตาไม่ดี (ถึงจะไม่)สวยขนาดนี้ไม่รู้ได้ไงหะ? ทำไมรู้สึกเศร้า?

 

            “คิงทำอะไรหรอครับ?”ไลมฟ์ทำก่อนจะยกน้ำชามะลิให้

 

            ดีงามมาก ไลมฟ์คุง...สิบแต้มไปเลย

 

            “อ่านหนังสือสมุนไพรอยู่”เลมฟ์ผู้ถูกเมินมุดตัวนอนหนุนตัก เพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร เลยเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น ไลมฟ์เลยเสนอให้เขาช่วยทดสอบความรู้ คิงก็ยอมรับ ภาพชายหนุ่ม(?)ทั้งสามคน กำลังสนุกสนานกับการช่วยท่องสมุนไพรให้เจ้านายอยู่ ซึ่งดูอบอุ่นแบบแปลกๆ

 

            หลังจากเรียนภาคทฤษฎีเสร็จภายในหนึ่งสัปดาห์ที่แทบละเมอเป็นชื่อสมุนไพร เพราะเนื่องจากอาจารย์อยู่ได้เพียงแค่อีกอาทิตย์เดียว และค่อนข้างติดใจศิษย์คนใหม่เหมือนกัน

 

            “เป็นไงบ้าง เลซี่ ปรุงยาครั้งแรก”โทเอเอ่ยถามขึ้นพร้อมวางฝ่ามือหยาบลงบนผมสีน้ำตาล  เลซเงยหน้าส่งสายตาที่ว่างเปล่าไปให้แทนคำตอบ เนื่องจากโทเอไม่ได้เรียนสายตรงโทเอเลยสอนอะไรได้ไม่มาก

 

            “อะไรคือการที่หม้อร้าวหรอค่ะ? อาจารย์”

            .

            .

            .

           หือ?

=================================================================================*รำวงเวียนครกเป็นการแสดงรำวงพื้นบ้านในจังหวัดนครศรีธรรมราช

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

14 ความคิดเห็น