Dragon Heart - สงครามเวทมนตร์ [On hold]

ตอนที่ 122 : บทสรุปสงครามกลางเมือง - Part 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 มิ.ย. 62




2




ภายใต้พระราชวังมีสถานที่แปลกประหลาดอยู่ ดันเจี้ยนขนาดใหญ่ถูกสร้างเอาไว้ใต้พื้นดินกว่า 100 เมตร เส้นทางภายในนำลึกลงไปเรื่อยๆ

ห้องที่ใหญ่ที่สุดมีต้นไม้สีแดงอยู่กลางห้อง ต้นไม้สีแดงนั้นไม่ใช่ต้นไม่ปกติ แต่เป็นคริสตัลสีแดงที่มีลักษณะเหมือนกับต้นไม้

ท่อใสวางยาวทั่วทางเดิน ภายในมีของเหลวสีแดงไหลเวียนอยู่ ของเหลวสีแดงมีสภาพเหมือนกับมานา เมื่อไหลรั่วออกมามันกระจายเป็นละอองสีแดงในอากาศ ท่อใสพวกนี้วางไปทั่วเหมือนกับท่อระบายน้ำ และทุกท่อมุ่งตรงไปยังต้นไม้คริสตัล

นอกจากนั้น ภายในห้องมีชั้นหนังสือเก่าๆกว่า 200 ชั้น หนังสือทั้งหมดถูกเขียนด้วยภาษาโบราณ สภาพของหนังสือเก่าเกินกว่าจะนำไปตรวจสอบได้ การหาหนังสือที่ยังมีคุณภาพดีจากทั้งหมดเป็นไปได้ยาก

ประเทศอลิสเซียเป็นประเทศเกาะเล็กๆ ไม่มีคนที่สามารถแปลภาษาโบราณได้ ราชวงศ์จึงไม่สามารถได้ข้อมูลอะไรจากหนังสือที่ชั้นใต้ดิน

เลวิน เวโรนิก้า และเอมเบอร์กำลังตรวจสอบสถานที่ใต้ดินแห่งนั้น

“พอจะรู้อะไรบ้างรึเปล่าคุณเจ้าหน้าที่ข่าวกรอง?” เวโรนิก้าถาม

“...นั่นสินะ” เลวินตอบ ขณะหยิบหนังสือมาเปิดดู “ฉันอาจจะรู้อะไร และไม่รู้อะไรก็ได้น้า—”

“ฉันเบื่อไอ้การตอบคำถามแบบนั้นของนายแล้วนะ เอมเบอร์ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยงั้นเหรอ?”

เวโรนิก้าหันไปถามเอมเบอร์ เอมเบอร์ทำหน้าบึ้ง ก่อนจะหันขวาหลบหน้า แล้วส่งเสียง “ชิ” ออกมา เด็กสาวผมแดงพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังงอนอะไรอยู่

“เรื่องนั้นก็ไม่รู้สิ ทั้งสองคนไม่จำเป็นต้องมีฉันก็หาคำตอบกันเองได้นิ แถมก่อนหน้านี้ยังระเบิดสภาเวทมนตร์โดยไม่มีฉันด้วย”

เอมเบอร์ยังไม่หายโกรธ

ก่อนหน้านี้เวโรนิก้าและเลวินทิ้งเธอเอาไว้ ขณะที่ทั้งสองคนบุกเข้าไปในอาคารของสภาเวทมนตร์ เอมเบอร์จึงไม่พอใจที่ตัวเองโดนทิ้งเอาไว้คนเดียว

เลวินไม่แสดงสีหน้าอะไร แต่เวโรนิก้าทำหน้าเศร้าหลังจากได้ยินเอมเบอร์พูดแบบนั้นใส่ และรีบเข้าใกล้เอมเบอร์ทั้งน้ำตา

“เอมเบอร์...ขอโทษ..ยกโทษให้ด้วย!”

“อ๊ะ! อยะ..อย่ามากอดนะ! น้ำตาเลอะเสื้อผ้าหมดกันพอดี!? เดี๋ยวก็ใช้ไฟเผาให้มอดซะหรอก!”

เวโรนิก้าพุ่งเข้ากอดเอมเบอร์อย่างออดอ้อน เลวินมองดูทั้งสองคนอยู่อย่างอึดอัด เขามองกลับมาที่หนังสือในมือ

(ตัวอักษรเก่าแก่ ตัวอักษรที่มนุษย์ใช้เป็นพื้นฐานในการสร้าง “คีย์เวิร์ด” ซึ่งใช้ในการร่ายเวทมนตร์ การแปลความหมายนั้นทำได้ยาก แต่ก็เป็นไปได้ แต่สำหรับประเทศนี้ในตอนนี้ ยังไม่พร้อมที่จะรู้ข้อมูลที่เขียนเอาไว้ในนี้)

เลวินไม่รู้ว่าเนื้อหาในหนังสือเขียนอะไรเอาไว้ แต่เขาสามารถคาดเดาความหมายของมันได้ เขาเก็บหนังสือลงไปบนชั้นวาง แล้วเดินไปยังประตูทางออก

“รีบๆออกมาจากตรงนั้นดีกว่านะ… ชั้นหนังสือพวกนั้นทำจากไม้เก่าๆ มันสามารถพังลงมาเมื่อไหร่ก็ได้ ฉันไม่อยากจะจมอยู่ในกองหนังสือหรอกน้า—” เลวินพูดกับเวโรนิก้าและเอมเบอร์ด้วยน้ำเสียงเล่นๆเช่นปกติ

เวโรนิก้าเกาะเอมเบอร์เหมือนติดกาว เอมเบอร์พยายามผลักเธอออก เวโรนิก้ากระเด็นไปด้านหลังเล็กน้อย แผ่นหลังของเธอชนกับชั้นหนังสือ แรงสั่นสะเทือนเล็กๆทำให้ชั้นหนังสือเซไปมา

“เวโรนิก้า!” เอมเบอร์พูดพร้อมสีหน้าหนักใจ

“หมอบลง! เอมเบอร์!”

เวโรนิก้าตะโกนพร้อมพุ่งเข้าใส่เอมเบอร์ เธอต้องการผลักเอมเบอร์ให้ออกห่างจากชั้นหนังสือที่มีโอกาสถล่มลงมา ทั้งสองชนกับชั้นหนังสืออีกฝั่งตรงข้ามกับชั้นที่กำลังเซไปมา

“? เหมือนจะไม่เป็นอะไรนะ?” เวโรนิก้ามองชั้นหนังสือที่เซไปมา มันกำลังสงบลง

“..น่าจะเป็นแบบนั้นนะ ดูเหมือนว่าฉันจะไม่ต้องเผาหนังสือพวกนี้แล้วสินะ” เอมเบอร์พูดอย่างโล่งใจ

ขณะนั้นเอง เลวินตัดเข้ามาในการสนทนา

“แย่จังๆ มองดูด้านบนให้ดีๆสิ”

คำพูดของเขาทำให้ทั้งเอมเบอร์และเวโรนิก้ามองขึ้นไปด้านบน หนังสือสองเล่มตกลงมาใส่หน้าของทั้งสอง

สาเหตุเกิดจากการที่เวโรนิก้าผลักเอมเบอร์ออกมาเมื่อครู่ไปชนกับชั้นหนังสืออีกชั้นหนึ่ง หนังสือที่อยู่บนชั้นนั้นจึงตกลงมาสองเล่ม

สอมเล่มเป็นเพียงแค่การเริ่มต้น หลังจากนั้นหนังสือจำนวนมากก็ตกลงมาใส่ทั้งสอง เสียงร้องอย่างกลุ้มใจของเอมเบอร์ดังขึ้น ขณะที่น้ำเสียงของเวโรนิก้าดูเศร้าๆ

เลวินมองดูเหตุการณ์นั้นพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า มันเป็นรอยยิ้มเอือมระอาเล็กน้อย

“เพิ่งเตือนไปเมื่อกี้แท้ๆเลยนะ…”

หลังจากนั้นทั้งสามคนต้องหยิบหนังสือที่หล่นลงมาเก็บเข้าชั้นวางเหมือนเดิม

เวโรนิก้าได้สังเกตบางอย่างได้

(เลวินรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้?) เธอถามขึ้นในหัว

ในการต่อสู้กับนักเวทย์ที่มีชื่อว่าริชาร์ด เวโรนิก้าเห็นบางอย่างจากตัวของเลวิน มันคือละอองสีแดง ละอองสีแดงที่ไม่ได้มีสีเพลิง แต่เป็นสีแดงของเลือด ละอองสีแดงที่ออกมาจากร่างกายของเลวินมีลักษณะคล้ายกันกับละอองสีแดงที่กระจายอยู่ในทางเดินใต้ดิน

(ตัวตนของเขาก็คือ…)

คำตอบที่เลวินพูดออกมายังคงติดอยู่ในหัวของเธอ เมื่อเวโรนิก้าคิดถึงมัน สีหน้าของเธอจะซีดลง มันเป็นตัวตนที่น่ากลัวเพียงนั้น เธอส่ายหัวเพื่ออำความคิดนั้นออกจากหัว เวโรนิก้าไม่อยากคิดอะไรมากเกินความจำเป็น



หลังจากเก็บหนังสือให้เป็นระเบียบ เลวิน เวโรนิก้า และเอมเบอร์ก็ออกมาจากสถานที่ใต้ดิน ทั้งสามคนเดินไปยังพระราชวัง มุ่งหน้าไปยังห้องหนึ่ง

เลวินเปิดประตูเข้าไปในห้อง อเล็กเซย์ ลิเลียน่า โซเฟีย และบอริกนั่งอยู่ภายในห้อง ทั้งองค์หญิงและอัศวินนั่งอยู่ในห้องครบคู่

“แหมๆ อยู่กันพร้อมหน้าเลยนะ”

“นายมาช้ากว่าฉัน 10 นาทีนะ เลวิน” โซเฟียพูดอย่างไม่พอใจ

“เอาน่าๆ ทางนี้ต้องเก็บหนังสือที่ทำหล่นนิดหน่อย หยวนๆให้หน่อยเถอะน่า….” เลวินโบกมือไปมา เวโรนิกาและเอมเบอร์มีสีหน้ารู้สึกผิด แล้วเขาก็พูดต่อ “แล้ว? การกล่าวปราศัยเป็นไงบ้างล่ะ? ดูเหมือนว่ายังต้องมีงานให้ทำอีกเยอะเลยน้า—”

“การจัดตั้งรัฐสภาไม่ใช่อะไรที่ทำได้ง่ายๆ แต่เพราะการประสานงานกำลังเป็นไปได้ด้วยดี อีกไม่นานสิ่งที่ทางนี้ต้องรับผิดชอบก็จะเสร็จแล้ว” ลิเลียน่าตอบ “ทางนั้นคงไม่ได้อะไรสินะ”

“พวกเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับห้องใต้ดินนั่น” เลวินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

เวโรนิก้าขมวดคิ้ว เธอพยายามไม่แสดงสีหน้าออกมา แต่ภายในใจ เธอเชื่อว่าเลวินรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับห้องนั้น แต่เขาไม่บอกอะไร เวโรนิก้าเชื่อว่าเลวินมีเหตุผลอะไรบางอย่าง ดังนั้นจึงเงียบเอาไว้

อีกด้านหนึ่ง โซเฟียที่ฟังอยู่ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน เหตุผลของเธอต่างจากเหตุผลของเวโรนิก้า โซเฟียถามออกมา

“นายมีเรื่องอื่นที่อยากจะพูดรึเปล่า?” โซเฟียถาม

“...สมแล้วกับที่เป็นองค์หญิง ดูออกสินะ…” เลวินตอบ เขาหยิบอุปกรณ์คล้ายโทรศัพท์สีเทาขึ้นมา

เลวินกดปุ่มบนอุปกรณ์ ภายในห้องมีอุปกรณ์ฉายภาพอยู่ อุปกรณ์ของเลวินเชื่อมต่อกับอุปกรณ์นั้น แล้วภาพก็ถูกฉายบนกำแพงของห้อง

อเล็กเซย์และบอริกลุกขึ้นไปปิดไฟ เพื่อให้แสงในห้องน้อยลง ภาพที่ฉายบนกำแพงคมชัดขึ้น

ภาพหน้าจอควบคุมแสดงขึ้นมา เลวินกดบนอุปกรณ์ในมือ เปิดไฟล์เอกสารที่บันทึกเอาไว้ภายในเครื่อง ภาพที่ฉายลงไปบนกำแพงคือภาพของกลุ่มคนติดอาวุธ

“กลุ่มต่อต้านราชวงศ์สินะ” อเล็กเซย์พูด เขากำมือแน่น

“ถูกต้อง—” เลวินพยักหน้า “พวกเขาดูออกว่าการเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นแบบรัฐสภาทำให้อำนาจมารวมกันอยู่ที่ราชินีเพียงคนเดียว พวกเขาจึงลุกขึ้นต่อต้าน”

กลุ่มคนในภาพที่ฉายบนหน้าจอไม่ใช่กลุ่มทหารติดอาวุธ พวกเขาดูเหมือนประชาชนธรรมดา แต่ในมือพวกเขาถืออาวุธสงครามหลายชนิด อาวุธพวกนั้นไม่ใช่สิ่งที่ได้มาง่ายๆ ดังนั้น…

“ดูเหมือนว่าพวกเขาจะได้รับการสนับสนุนเรื่องอาวุธจากไหนซักแห่งนะครับ” บอริกพูด

“อืม” โซเฟียพยักหน้า “เขตการปกครองเบอลลิทธ์ พวกนั้นต้องการจะปั่นให้ทางนี้เกิดสงครามระหว่างรัฐกับประชาชนอย่างงั้นสินะ ไม่คิดถึงความรู้สึกของทางนี้ที่เพิ่งจบสงครามกลางเมืองมาเลยรึไง?”

“ดูเหมือนว่าหน้าที่ของพวกนายยังไม่จบเพียงเท่านนี้นะ อเล็กเซย์ บอริก และเลวิน” ลิเลียน่าลุกขึ้น “พวกเราต้องทำให้ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมอย่างถึงที่สุด ประกาศออกไปว่าพวกนั้นคือผู้ก่อการร้าย ใช้คำประกาศนั่นเป็นเหตุผลในการปราบปรามคนพวกนั้นซะ”

“รับทราบๆ เรื่องนั้นใช้เจ้าหน้าที่ข่าวกรองแบบฉันจัดการเอง” เลวินส่ายมือแล้วเดินจากห้องไป

ดูเหมือนว่าอเล็กเซย์ บอริกและเลวินจะได้รับมอบหมายงานให้ทำ เอมเบอร์จึงลุกขึ้นถาม

“แล้วฉันล่ะ?”

“...เธอและเวโรนิก้ายังมีหน้าที่อื่น” ลิเลียน่าตอบ “มันต้องเผาอะไรซักหน่อยน่ะนะ…”



20 ความคิดเห็น