Dragon Heart - สงครามเวทมนตร์ [On hold]

ตอนที่ 34 : Chapter V - Part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    21 มี.ค. 62

Chapter V

คนนอก

иностранец % Foreigner





1



      ผ่านมา 1 สัปดาห์หลังจากเหตุการณ์ปะทะกันระหว่างกองอัศวิน และกองกำลังใต้ดิน


     ในห้องของผู้บัญชาการหลักของสภาเวทมนต์ คาร์โล่ อาร์ลิค ผู้บัญชาการสูงสุดของสภาเวทมนต์นั่งอยู่บนเก้าอี้

     ด้านหน้าของเขามีนักเวทย์ของสภาเวทมนต์อีกคนที่ยศต่ำกว่าตนยืนอยู่ - ดูโร่ บาร์ทัว สั่นเทาด้วยความกลัว

     คาร์โล่ ค่อยๆหยิบเอกสารปึกหนึ่งขึ้นมาจากลิ้นชักโต๊ะ แล้ววางมันลงบนโต๊ะอย่างรุนแรง

     นี่มันคืออะไร? ฉันบอกแล้วใช่ไหม? ว่าพวกเราไม่ต้องสอดมือเข้าไปยุ่ง?”

     ดูโร่ก้มตัวลงขอโทษทันที

     ผมขอโทษจริงๆครับ”

     คิดว่าขอโทษแล้วมันจะหายงั้นเหรอะ?! นี่พวกเราโชคดีนะที่ส่งไปแค่ไอ้เจ้าอัลเฟรดคนเดียว หากส่งไปมากว่านี้พวกเราต้องซวยแน่!”

     ดูโร่ชัดสีหน้า แต่เพราะเขาก้มอยู่ทำให้คาร์โล่มองไม่เห็น แล้วเขาก็พึมพำเบาๆกับตัวเอง

     “(ก็เพราะแบบนั้นฉันก็เลยส่งไปคนเดียวไง ไอ้แก่...)”

     คาร์โล่หยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาโยนใส่ดูโร่

     แผ่นกระดาษของเอกสารปลิวกระจายเต็มห้อง ทั้งหมดล้วนเป็นข้อมูลของนักเวทย์ที่ชื่อ อัลเฟรด ซึ่งเป็นนักเวทย์ที่ถูกส่งไปกับกองกำลังใต้ดินในเหตุการปะทะที่เพิ่งเกิดขึ้นมาไม่นานเมื่อสัปดาห์ก่อน

     นี่ก็ผ่านมาสัปดาห์หนึ่งแล้วที่งั่งนี่หายตัวไป แกก็รีบจัดการเอกสารทั้งหมดให้เสร็จๆซะ!”

     ดูโร่ทำท่าแสดงความเคารพตอบรับคำสั่ง ก่อนนั่งลงไปเก็บเอกสารต่างๆที่กระจายอยู่บนพื้นด้วยความไม่เต็มใจ

     “(ชิ)”

     เขาเดาะลิ้นเงียบด้วยความขุ่นเคือง




2




      องค์หญิงโซเฟียและบอริกกำลังจัดเอกสารต่างๆอยู่ในห้องของเธอ

      ปกติแล้วมันคืองานของพวกแม่บ้านพ่อบ้าน แต่องค์หญิงได้ปฏิเสธความช่วยเหลือไป เพราะเธอต้องการที่จะทำความสะอาดห้องของเธอด้วยตัวเธอเอง

      หายากนะครับ ที่องค์หญิงจะทำความสะอา-”

      *ปึง!*

      องค์หญิงวางกล่องลังในมือให้เกิดเสียงดังเพื่อขัดบอริกอย่างเห็นได้ชัด เธอทำหน้าบึ้งเล็กน้อย

      ฉันทำความสะอาดมันหายากขนาดนั้นเลยเหรอยะ?”

      ถ้าให้คิดเป็นระดับล่ะก็ คงจะเป็นระดับ SS นะครับเนี่ย...”

      ทันใดนั้น โซเฟียก็พุ่งเข้าไปกระโดดถีบใส่หน้าท้องของบอริกเข้าจังๆ ส่งให้เขากระเด็นลงไปนอนกับพื้น แล้วเธอก็นั่งลงบนหน้าท้อง

      เดี๋ยวครับ! องค์หญิง ขอโทษ-”

      ขณะที่บอริกกล่าวขอโทษอยู่นั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกโดยลาเวนเดอร์ ซึ่งเข้ามาเห็นเหตุการณ์

      ทำอะไรกันอยู่น่ะคะ...?”

      ลาเวนเดอร์ยิ้มเจื่อน ขณะมองไปยังองค์หญิงที่บอกว่าจะทำความสะอาดด้วยตัวเอง แต่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการเล่นกับบอริก

      รีบทำให้เสร็จดีกว่าน่ะคะ เดี๋ยวจะโดนคุณซาบิน่าหัวหน้าแม่บ้านดุเอาอีกน่ะคะ”

      ลาเวนเดอร์ไปนำเชือกสำหรับผูกเอกสารมาให้โซเฟียและบอริก เนื่องจากเอกสารในห้องขององค์หญิงมีจำนวนมากเป็นภูเขา

      หลังจากพวกเขาก็ทำความสะอาดไปได้ซักพัก โซเฟียก็พูดขึ้น

      หลังจากนั้นล่ะ? เป็นไงบ้าง?”

      เรื่องอะไรเหรอครับ?” บอริกถาม

      อเล็กเซย์ไงเล่า”

      ลาเวนเดอร์หันไปตอบองค์หญิง ขณะที่กำลังมัดเอกสาร

      หลังจากที่คุณเลวินนำตัวกลับไป ก็ติดต่อกลับมาว่าเป็นปกติดีนะค่ะ ...การพูดและท่าทางของเขาดูเหมือนกับคนธรรมดาทั่วๆไปเลย ไม่อยากจะเชื่อค่ะ ว่ามีพลังที่เรียกว่าดราก้อนฮาร์ทอยู่”

      ก็น่ะ...”

      บอริกยิ้มเจื่อนๆ และขนย้ายมัดเอกสารไปไว้บนรถเข็นสำหรับเคลื่อนย้าย

      มันมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหลายอย่างเลยล่ะ...นานมาก”

      หืม?”

      ระหว่างนั้นองค์หญิงโซเฟียที่เดินถือปึกกระดาษไปให้ลาเวนเดอร์มัดก็ลื่นกระดาษบนพื้น แล้วหน้าคว่ำลงไป ทิ้งปึกเอกสารในมือ

      ว๊าย!”

      องค์หญิงครับ/ค่ะ!”

      *ตูม!*

      ปึกเอกสารจำนวนมากที่หลนลงไปบนพื้นกระจายตัวออกราวกับเป็นระเบิดควัน นั่นทำให้บอริกที่กำลังแบกมัดเอกสารอยู่ตกใจจนเสียหลัก และเอียงตัวล้มลงไป

      เสร็จกัน?!”

      *โครม*

      แล้วงานที่ทำมาทั้งหมดก็ฟุ้งกระจาย...




3




      ในโรงเรียนตอนพักกลางวัน อเล็กเซย์กำลังซื้อกาแฟดำกระป๋องจากร้านสะดวกซื้อภายในโรงเรียน

      เหตุผลที่เขาไม่ซื้อจากเครื่องขายน้ำอัตโนมัติก็เพราะป้ายแผ่นใหญ่ๆที่ติดอยู่หน้าร้านค้า เขียนเอาไว้ว่า “ส่วนลดพิเศษสำหรับวันนี้เท่านั้น” ซึ่งเป็นเหตุผลที่หนักแน่นมากพอที่จะทำให้อเล็กเซย์ตัดสินใจอุดหนุน

      หลังจากซื้อเสร็จแล้วเขาจึงเดินไปนั่งบนม้านั่งในสวน

      มันไม่ใช่สวนหลัก แต่เป็นเพียงแค่สวนเล็กๆเงียบๆที่ไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ เพราะนักเรียนส่วนใหญ่จะรับประทานอาหารกันที่ส่วนหย่อมหลักใจกลางโรงเรียน

      เห้อ...”

      อเล็กเซย์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะเปิดกระป๋องกาแฟยกขึ้นดื่มจนหมดในรวดเดียว

      ห้ว...”

      เสียงเล็กๆของเด็กสาวดังขึ้นใกล้หูของอเล็กเซย์ ทำให้เขาสะดุ้งจนสำลักกาแฟที่ดื่มออกไปจนหมด

      ทะ ทำอะไร?”

      เมื่อหันไป เขาก็พบกับใบหน้าของเด็กสาวผมสั้นสีดำ ซึ่งก็คืออันย่า เพื่อนร่วมชั้นของเขานั่นเอง

      โทษที...ทำให้ตกใจสินะ...”

      อะ...อืม”

      พอดีเห็นคนดื่มกาแฟดำได้ทีเดียวหมดกระป๋องก็เลยตกใจน่ะ...”

      อเล็กเซย์ลืมตัวอกกระป๋องกาแฟขึ้นมาซดอีกครั้ง แต่แล้วเขาก็เพิ่งรู้ตัวว่าด้านในกระป๋องกาแฟนั่นว่างเปล่า เพราะว่าเขาได้ดื่มไปรวดเดียวจนหมด ซึ่งส่วนที่ดื่มไปนั้นเขาสำลักออกมาหมดแล้ว

      อะ...” อเล็กเซย์ชะงักไป

      เอ้า! นี่ ถือเป็นคำขอโทษ”

      ขอบใจ...”

      อันย่ายื่นกาแฟดำกระป๋องใหม่ให้กับอเล็กเซย์ ก่อนจะหยิบห่อขนมปังขึ้นมาแกะแล้วรับประทานอย่างเอร็ดอร่อย

      งาย...ทั้งสองคน!”

      ทั้งคู่หันไปยังเสียงของบุคลที่สาม นั่นคือเลวิน ซึ่งกำลังเดินบิดขี้เกียจมายังพวกเขา

      เลวิน...นี่นายหลับในห้องเรียนอีกแล้วเหรอ?”

      ก็ฉันไม่ใช่คนตั้งใจเรียนแบบนายนิ อเล็กเซย์...”

      หัดตั้งใจเรียนซะบ้างเถอะ นายก็หัวดีอยู่แล้วนิ”

      อเล็กเซย์ยกกระป๋องกาแฟดำขึ้นซดอีกครั้งจนหมดกระป๋อง ทำให้อันย่าตะลึงอีกรอบ

      สุดยอดจริงๆนะค่ะ...ฉันเองก็อยากลองทำแบบนั้นบ้างจังเลย...”

      เลวินเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็รีบลุกขึ้นเดินไปยังตู้ขายน้ำอัตโนมัติทันที และซื้อกาแฟดำกระป๋องมาจำนวนมาก มาวางเอาไว้ด้านหน้าของพวกอเล็กเซย์

      งั้น เรามาลองดูกันหน่อยมั้ย?”

      “...งั้นก็...”

      อเล็กเซย์รีบห้ามเอาไว้

      เดี๋ยวก่อนๆ ยี่ห้อนั้นขมมากเลยนะ...”

      แต่ดูเหมือนจะไม่ทัน

      *พรวด!*

      ทันทีที่ทั้งคู่จิบกาแฟด้านในเข้าไป พวกเขาก็รีบพ่นมันออกมาทันที สีหน้าแสดงความทุกทรมาณอย่างหนัก หลังจากนั้นก็โยนกระป๋องทิ้งทันที

      อเล็กเซย์ นายดื่มไปได้ไงเนี่ย--!?”

      ฮิ๊ก...ขม...มาก...”

      อเล็กเซย์ทำหน้าเอือมระอาไปพักใหญ่

      ก็เตือนไปแล้วไงเล่า...”

      *ดิ๊ง ด่อง*

      เสียงออดหมดคาบพักดังขึ้น

      อเล็กเซย์รีบเก็บกระป๋องกาแฟที่หมดแล้วไปทิ้งทันที แต่เขายังมีกระป๋องที่ยังไม่ได้ดื่มซึ่งเลวินไปซื้อมาจำนวนมากอยู่

      แล้ว...จะทำยังไงกับกระป๋องที่เหลือล่ะ?”

      นั่นสิคะ...”

      เลวินสะบัดมือ

      พวกนายไปเรียนก่อนเลย...เดี่ยวปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง-- ยังไงคนที่ซื้อมาก็คือฉันนิ”

      งั้นเหรอ งั้นพวกเราไปเรียนก่อนละกัน...”

      ว่าแล้วอเล็กเซย์กับอันย่าก็รีบวิ่งไปยังห้องเรียน ทิ้วเลวินเอาไว้ตรงนั้นเพียงลำพัง

      เขาหยิบกระป๋องกาแฟขึ้นมาดูเล่นในมือ ในขณะที่ใช้มืออีกข้างกดโทรศัพท์ไปยังที่ไหนซักแห่ง เมื่อรอได้ซักพัก เขาก็ได้ยินเสียงรับสาย

      อืม...ใช่...มั่นใจแล้วล่ะ...”

      หลังจากติดต่อเสร็จแล้ว เขาก็วางสาย

      ไม่คิดเลยแฮะ ว่าสายลับของประเทศอื่นจะอยู่ใกล้ตัวกว่าที่คิดเอาไว้”

      กระป๋องในมือหล่งลงไปยังพื้น เกิดรอยร้าวแล้วน้ำกาแฟดำด้านในก็แตกกระจายออก ทำให้พื้นดินย้อมไปด้วยกลิ่นคาเฟอีน

      เลวินยิ้มมุมปากเล็กน้อย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

20 ความคิดเห็น