Dragon Heart - สงครามเวทมนตร์ [On hold]

ตอนที่ 46 : Chapter VI - Part 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    7 ก.พ. 62




6




      พร้อมแล้ว”

      อันย่าสวมอุปกรณ์เวทมนต์ที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ให้เสร็จเรียบร้อย รองเท้าเวทมนต์เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ ชุดเกราะเพิ่มความรวดเร็ว และมีดพับเวทมนต์ที่อันย่าใช้เป็นประจำ ด้วยของเหล่านี้ มนุษย์ธรรมดาก็สามารถต่อก็กับนักเวทย์ได้อย่างสูสี

      ถ้างั้น...ถ้าเธอทำให้ฉันต้องขยับขาสักนิดหน่อยล่ะก็ ฉันจะรับฟังความต้องการของเธอเอง”

      ดูถูกกันนิ...”

      ลิเลียน่ายกดาบขึ้นมาในท่าเตรียมพร้อม เธอปล่อยมานาสีฟ้าออกมา มานาของเธอแตกต่างจากมานาแบบอื่น สีฟ้าของมันเข้มข้นและสะท้อนแสงแวววาบ

      ฮึบ!”

      อันย่าเริ่มเคลื่อนที่ก่อน การเคลื่อนที่ในแนววงกลมล้อมรอบศัตรูจะทำให้สังเกตช่องว่างได้ง่ายกว่า ลิเลียน่ายังยืนนิ่งอยู่กับที่ เธอเปิดช่องว่างเต็มไปหมด แต่อันย่ากลับมีความรู้สึกกดดัน

      ทั้งๆที่มีช่องว่างให้โจมตีขนาดนี้แท้ๆ แต่ทำไม—”

      หึ”

      “!?”

      อุปกรณ์เวทมนต์รองเท้าที่อันย่าสวมอยู่หยุดการทำงานกระทันหัน กระแสมานาที่อันย่าส่งไปยังรองเท้าถูกตัดขาด ทั้งหมดเกิดขึ้นด้วยการสวิงดาบเพียงแค่เล็กน้อยของลิเลียน่า

      อะไร?!”

      อันย่าล้มคะมำเพราะโมเมนตัม เธอกลิ้งตัวไปตามความเร็วที่เหลืออยู่ ก่อนที่จะถูกซัดด้วยแรงปริศนาไร้รูปร่างจนกระเด็นออกห่างจากลิเลียน่า 10 เมตร ขณะเดียวกันกับที่ลิเลียน่าสวิงดาบเล็กน้อย

      อัก!”

      อากาศถูกดันออกมาจากปอดของอันย่า เธอล้มลงไปกับพื้น เมื่อมองตรงไปยังราชินีที่ยืนอยู่อย่างสงบนิ่งไร้การเคลื่อนไหว เธอก็สังเกตเห็นมานาที่มีสีผิดแปลกซึ่งกำลังแผ่ออกมาจากร่างลิเลียน่า

      มานานั่นมันอะไรกัน?”

      ลุกขึ้นมาสิ...ถ้าเธอเอาชนะฉันได้ ฉันจะบอกทุกอย่างให้เธอรู้เอง รวมถึงเรื่องของอเล็กเซย์และมานาของฉันด้วย”

      อันย่าลุกขึ้นมา ร่างกายบอบช้ำเพราะการโจมตีประหลาด แต่เธอรู้ว่ามันเป็นฝีมือของลิเลียน่า เธอจึงชี้มีดในมือไปยังลิเลียน่าแล้วกดปุ่มยิงกระสุนมานาทันที อย่างน้อยก็ต้องโจมตีตอบโต้บ้าง

      คิดง่ายเกินไปหน่อยนะ!”

      กระสุนมานาที่ถูกยิงออกมาเมื่อสัมผัสกับมานาสีประหลาดของลิเลียน่า กระสุนมานาก็ละลายหายแล้วหลอมรวมเข้ากับมานาของลิเลียน่าทันที

      เห็นเช่นนั้นอันย่าจึงโจมตีโดยการยิงกระสุนมานา และคมมีดมานาหลายต่อหลายครั้ง แต่ทั้งหมดก็แสดงผลออกมาเหมือนกัน ทุกการโจมตีเมื่อสัมผัสเข้ากับมานาของลิเลียน่าก็จะละลายหายไป

      มันอะไรกันแน่? มานานั่น?”

      อันย่าเริ่มออกเคลื่อนตัวเป็นแนววงกลมล้อมรอบลิเลียน่าอีกครั้ง ค่อยๆลดระยะห่าง ขณะที่ทำเช่นนั้นก็โจมตีต่อไปเรื่อยๆ เธอกำลังมองหาช่องว่างในการป้องกันปริศนาของลิเลียน่า แต่ดูเหมือนว่าจะหาไม่เจอ

      “...”

      สิ่งที่ลิเลียน่าทำคือการขยับแขนไปด้านข้างเล็กน้อย รองเท้ามานาของอันย่าก็หยุดทำงานอีกครั้ง แต่รอบนี้อันย่าคาดการณ์เอาไว้แล้ว เธอจึงไม่เสียหลักจนล้มเหมือนครั้งก่อน เธอกลิ้งตัวไปตามพื้นเพื่อกระจายแรงกระแทก

      โห” ลิเลียน่าทำหน้าชื่นชม “แต่มันก็ยังไม่พอหรอกนะ”

      ลิเลียน่าสวิงดาบในมืออีกครั้ง แล้วแรงปริศนาก็ซัดอันย่าจนเธอสไลด์ถอยไปด้านหลังอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเธอจะสังเกตการสวิงดาบของลิเลียน่าและนำแขนมาป้องหน้าเอาไว้ แต่ก็ไม่สามารถป้องกันการโจมตีที่มองไม่เห็นได้

      รอบนี้ฉันขอเป็นฝ่ายถามบ้างแล้วละกัน อย่างแรก เธอมาจากประเทศไหน และถูกส่งให้มาเป็นสายลับในอาณาจักรนี้เพื่ออะไร?”

      “...ฉันเป็นแค่สายลับระดับล่างของเขตการปกครองเบอลลิทธ์ ได้รับคำสั่งให้รายงานสถานการณ์ภายในของอาณาจักรนี้เท่านั้นเอง” อันย่าพูดขณะลุกขึ้นมา “แต่ยังมีอีกคำสั่งนึง ที่แม้แต่ฉันเองก็ยังไม่เข้าใจ”

      ลิเลียน่าเอามือเท้าคางขณะกำลังคิด เธอไม่สนใจว่าอันย่าจะโจมตีมาเลย เพราะการโจมตีทั้งหมดเธอสามารถป้องกันเอาไว้ได้โดยไม่ขยับตัวด้วยซ้ำ

      คำสั่งที่แม้แต่เธอยังไม่เข้าใจ?”

      “...ใช่แล้ว คำสั่งนั้นคือ จงหาตัวตนของประเทศนี้

      หลังจากอันย่าพูดจบ องค์หญิงก็เลิกเอามือเท้าคางทันที ปล่อยให้ห้องประลองถูกปกคลุมด้วยความเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ลิเลียน่าจะหัวเราะ “หึๆ” ออกมาเบาๆ

      มีอะไรน่าขำงั้นเหรอ?” อันย่าขมวดคิ้ว “หรือจะคิดว่าฉันโกหก?”

      เปล่าหรอกๆ แค่นี้ก็มั่นใจเลยว่าเธอไม่ได้โกหกน่ะ”

      หืม?”

      ไม่คิดเลยว่าเขตการปกครองเบอลลิทธ์จะกำลังสืบเรื่องตัวตนของอาณาจักรนี้อยู่ หึ หึ” ลิเลียน่าพูดพร้อมหัวเราะเล็กๆด้วยใบหน้าตื่นเต้นเล็กน้อย “เอาเถอะ— ไม่ว่ายังไงการประลองนี้ก็ยังไม่จบ เอ้า! เข้ามาเลย!”

      อันย่ากลับมาตั้งท่าเตรียมพร้อมอีกครั้ง มานาของราชินีตรงหน้าของเธอคืออะไรกันแน่? หากเธอสามารถล่วงรู้กลอุบายเบื้องหลังการโจมตีปริศนานั้นได้ โอกาสในการชนะของเธอจะเพิ่มมากขึ้น

      โจมตีแบบธรรมดาไม่ได้ผล ต้องทำยังไง?”

      สายตาของอันย่าจับจ้องไปยังสิ่งที่เธอคิดว่าเป็นตัวการเบื้องหลังจากโจมตีแปลกๆทั้งหมดของลิเลียน่า มานาสีฟ้าสะท้อนแสงแตกต่างจากมานาสีฟ้าปกติ

      หลังจากนั้น จู่ๆ อันย่าก็พุ่งเข้าไปยังลิเลียน่าเป็นเส้นตรงด้วยความเร็วราวกับลูกปืนใหญ่ ในมือของเธอมีมีดพับที่เป็นอุปกรณ์เวทมนต์อยู่ แต่เธอไม่ได้ตั้งใจจะใช้มันในการโจมตี

      ถึงแม้มีดพับจะเป็นอุปกรณ์เวทมนต์ แต่มีดก็ยังคงเป็นมีด ใบมีของมีดเล่มนั้นยังคมกริบและสามารถใช้ในการสังหารมนุษย์ได้โดยการแทงไปตรงจุดตาย

      เวโรนิก้าใช้มันในการโจมตีโดยตรง ไม่ต้องพึ่งเวทย์มนต์ใดๆ

      ย้าก!”

      เอาแบบนี้เลยงั้นเหรอ?!”

      ลิเลียน่าแสดงท่าทางลนลานเล็กน้อย แต่เธอก็สามารถเหวี่ยงดาบในมือเพื่อสร้างการโจมตีปริศนา ผลักให้อันย่ากระเด็นออกไปได้สำเร็จ ทันทีที่เป็นแบบนั้น อันย่าก็ได้ข้อสรุปอะไรบางอย่าง

      งี้เองงั้นสินะ...”

      เธอเนี่ย...” ลิเลียน่ายังตีหน้านิ่งต่อไป ขณะที่รับฟังคำพูดของอันย่า “บ้าบิ่นจริงๆ”

      อืม...เธอน่ะ ป้องกันการโจมตีกายภาพไม่ได้อย่างนั้นสินะ?”




7




      อเล็กเซย์กำลังเดินอยู่ในย่านการค้าอันคึกครื้นของเมืองหลวง หวังที่จะเปลี่ยนอารมณ์ของตัวเอง หลังจากที่กังวลเกี่ยวกับเรื่องของอันย่ามาตลอดทั้งวัน เขาจึงตัดสินใจใช้วันหยุดให้คุ้มค่า

      อืมๆ”

      ตอนนี้เบื้องหน้าของเขาคือตู้กาชาปองที่เต็มไปด้วยโฆษณาด้านหน้าว่า “ไอเทมสุดแรร์ตัวใหม่” ซึ่งเขียนเอาไว้คู่กับภาพของนักเวทย์มนต์จากการ์ตูนโทรทัศน์ที่กำลังดังในตอนนี้ “นักเวทย์แห่งสีน้ำเงิน นักเวทย์ไร้ธาตุ” ซึ่งตามความจริงแล้วเขาไม่ใช่แฟนตัวยงของการ์ตูนเรื่องนี้หรอก

      แต่เพราะว่า...

      สู้ๆเข้านะครับพี่ชาย!”

      ไปเลย คุณพี่คะ!”

      ไม่ต้องห่วงๆ พี่จะจัดการให้เอง”

      รอบๆของเขามีเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงสองคนที่คอยเชียร์เขาอยู่ ในมือของพวกเธอมีของเล่นที่เป็นอุปกรณ์เวทย์ คือ หนังสือเวทย์และไม้เท้าเวทย์มนต์ เห็นได้ชัดว่าเป็นแฟนตัวยงของการ์ตูนเรื่องนี้

      เอาละน่ะ...”

      ทั้งสามคนกลืนน้ำลายลงคอ และเตรียมใจที่จะบิดตู้กาชาปองให้ปล่อยของรางวัลออกมา

      หลังจากทำใจเสร็จสิน อเล็กเซย์ก็เป็นคงบิดที่หมุนดัง กึก ก่อนที่ลูกบอลขนาดใหญ่กว่าลูกเทนนิสเล็กน้อยตกลงมาจากด้านในตู้

      อเล็กเซย์หยิบลูกบอลขึ้นมา ก่อนมองกลับไปยังเด็กชายและเด็กหญิงด้านหลัง พวกเขาพยักหน้าพร้อมๆกันเป็นสัญญาณความพร้อม

      *กึก*

      อเล็กเซย์แกะลูกบอลออกมาเพื่อดูด้านใน แต่ทันทีที่เปิดออกดู แสงสว่างจ้าสีทองก็แผ่ออกมาจากด้านในของลูกบอล

      นี่มัน!?”

      พี่ชายครับ!”

      สวยจัง!”

      ทั้งสามตกตะลึงไปกับแสงแวววาวตรงหน้า ภายในลูกบอลถูกเคลือเอาไว้ด้วยสีทองสะท้อนแสง ทำให้แสงส่องออกมาจากด้านในลูกบอล อีกทั้งด้านในยังมีฟิกเกอร์ของนักเวทย์สีน้ำเงินซึ่งเป็นตัวละครเอกอีก นี่มันไอเทมสุดแรร์ที่โฆษณาเอาไว้

      ได้มาแล้ว!” อเล็กเซย์ลุกขึ้น ชูฟิกเกอร์ขึ้นบนฟ้า “ไอเทมสุดแรร์!”

      สุดยอด! เจ๋งๆๆ!”

      ทำได้แล้วนะค่ะ พี่ชาย!”

      อเล็กเซย์หันมายิ้มให้กับเด็กๆทั้งสองคน ก่อนจะเอามือลูบหัวพวกเขาอย่างอ่อนโยน ทำให้ใบหน้าของพวกเขาปรากฏรอยยิ้มกว้าง

      ต้องขอบคุณพวกเธอเลยนะ ที่มาคอยให้กำลังใจฉัน งั้น!” อเล็กเซย์ยื่นของรางวัลสุดแรร์ไปให้กับเด็กๆทั้งสองคน “เอาไปสิ”

      ตะ แต่ว่า นี่มันหายากสุดๆไปเลยนะครับ! จะดีเหรอครับ!?”

      อืมๆ ต้องดีอยู่แล้วสิ” อเล็กเซย์นำมือของเด็กชายขึ้นมาแล้ววางฟิกเกอร์ลงไป “งั้น เราค่อยมาเล่นกันอีกนะ”

      เย้!”

      เด็กทั้งสองคนกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ก่อนที่จะพากันวิ่งออกไปเล่นโดยเร็วไว พร้อมตะโกนพร้อมกันว่า “ขอบคุณ” เพียงแค่นี้ก็ทำให้อเล็กเซย์ยิ้มอย่างพอใจได้แล้ว

      ระหว่างที่อเล็กเซย์ไม่ทันได้รู้ตัว ตรงนั้นมีเด็กหนุ่มอายุ 15 ปีที่กำลังมองเหตุการณ์ของอเล็กเซย์อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น เด็กหนุ่มผมสีดำสนิด นัยตาสีแดง ปลายหูแหลมคล้ายเอลฟ์แต่สั้นกว่าเอลฟ์เล็กน้อย อาลฟ์เอลฟ์

      ทำอะไรอยู่นะ? เซ็นเอ?” เด็กสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆเด็กหนุ่มพูด “พวกเราต้องไปซื้อวัสดุในการทำอุปกรณ์การทดลองนะ อย่าลืมสิว่าเรามาย่านการค้าเพราะอะไร พวกเราไม่ได้มาเที่ยวเล่นหรอกน่ะ”

      เซ็นเอหันออกมาจากอเล็กเซย์ และมองไปยังเด็กสาวผมสีทองตรงหน้า ก่อนจะตอบกลับออกไป

      ขอโทษทีๆ จะตามไปเดี๋ยวนี้หละ ยูริก้า

      พวกเขาสวมชุดของนักเรียนเวทมนต์ ดูแล้วน่าจะเป็นนักเรียนจากโรงเรียนเวทมนต์ของสภาเวทมนต์ ตราของสภาเวทฯประทับเอาไว้ตรงหน้าอกของเสื้อคลุมสีขาว

      อืม”

      เซ็นเอยิ้มอย่างพอใจ ทำให้เด็กสาวที่เดินข้างๆเขาเกิดนึกสงสัยขึ้นมา

      ทำไมจู่ๆก็ยิ้มล่ะนั่น?”

      เปล่าหรอกๆ แค่คิดว่าความสงบสุขนี่ดีจริงเลยนะ”

      หืม? แปลกคนจังนะ”

ฮาๆ” เซ็นเอหัวเราะกลบเกลื่อน

      เอาเถอะ ก็สมเป็นายดี”

      ยูริก้ายิ้มออกมาอย่างอบอุ่น รอยยิ้มนั่นทำให้เซ็นเอใจเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่พักหนึ่ง จนเขาต้องหลบหน้าหนีเพื่อสงบสติอารมณ์ เหมือนว่าเด็กสาวที่ชื่อยูริก้าจะไม่สังเกตท่าทางของเขา

      เป็นอะไรเหรอ?”

      เปล่าๆ ไม่มีอะไร” เซ็นเอสบัดหน้ากลบเกลื่อนอีกครั้ง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

20 ความคิดเห็น