Dragon Heart - สงครามเวทมนตร์ [On hold]

ตอนที่ 53 : Chapter VI - Part 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 ก.พ. 62




20




      เซ็นเอสวมชุดคล้ายชุดผ่าตัด เขาเดินออกมาจากห้อง พบกับกลุ่มของนักวิจัยที่กำลังคุยกันอยู่ สีหน้าและท่าทางของพวกเขาดูเคร่งเครียด ดูโร่ยืนอยู่ตรงนั้นเช่นกัน เขาสังเกตเห็นเซ็นเอที่เดินออกมาจากห้อง เขาจึงพุ่งตรงมาทางนี้ทันที

      พร้อมแล้วสินะ” เขาพูดด้วยใบหน้านิ่งเฉยเช่นเดิม

      เกิดอะไรขึ้น?” เซ็นเอถามขณะมองไปยังกลุ่มของนักวิจัยที่แสดงสีหน้าเคร่งเครียด

      ไม่มีอะไรหรอก พวกเรากำลังจะเริ่มกันแล้ว พร้อมที่จะกลายเป็นจอมเวทย์แล้วรึยัง?”

      ถามโง่ๆ”

      หลังจากตอบไปด้วยท่าทีรำคาญ เซ็นเอก็เดินตรงไปยังวงแหวนตรงกลางห้องทันที ดูโร่มองไปยังเซ็นเอที่ค่อยๆเดินห่างออกไป เขาพูดขึ้นในตอนสุดท้าย

      แน่ใจแล้วใช่มั้ย?”

      หืม?”

      ถึงฉันบอกว่ามันปลอดภัย แต่ถ้าหากผิดพลาดขึ้นมา นายอาจจะไม่สามารถใช้เวทมนต์ไปได้อีกตลอดชีวิตนะ”

      เซ็นเอทำสีหน้าไม่สบอารมณ์กลับไป เขาไม่ได้โกรธ เพียงแค่ไม่พอใจที่ดูโร่ซึ่งเป็นคนพาเขามาที่นี่ถามคำถามแบบนั้นออกมาในช่วงสุดท้าย

      ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ดีเหมือนกัน ฉันเบื่อไอ้โลกที่เรียกว่า โลกของนักเวทย์ นี่เต็มทนแล้ว”

      เซ็นเอหันหลังกลับไปยังวงแหวน เขามุ่งหน้าไปยังด้านหน้าของวงแหวน ดูโร่ยิ้มออกมาเล็กน้อย เขาบอกให้นักวิจัยที่ยืนรวมกลุ่มกันอยู่ให้ไปประจำที่ เซ็นเอมองกลับไป ดูเหมือนพวกเขามีเรื่องอะไรลำบากกันอยู่ เขากำลังจะถามออกไป แต่ดูโร่หันกลับมาแล้วเดินมาหาเขาทันที

      ทุกอย่างพร้อมแล้ว”

      ไม่มีปัญหาแน่งั้นเหรอ?”

      ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการ”

      แสงสีฟ้าของมานาที่ถูกสกัดออกมาจากอากาศรอบๆส่องสว่างออกมาจากอุปกรณ์เวทมนต์ทรงวงแหวนตรงกลางห้อง มานาไหลรั่วออกมาทำให้วงแหวนถูกย้อมเป็นสีฟ้า มันค่อยๆหมุดตัวอย่างช้าๆด้วยกลไกที่ติดตั้งเอาไว้ ดูเหมือนกับลูกข่าง

      ความเร็วของมันค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อย ภาพติดตาที่เกิดจากการหมุนทำให้เห็นอุปกรณ์เวทมนต์เป็นทรงกลมสีฟ้า ด้านในถูกห่อหุ้มไปด้วยมานาเข้มข้น

      “...” เซ็นเอมองเข้าไป ณ จุดกลางของอุปกรณ์เวทมนต์

      เราจะทำการส่งมานาเข้าไปที่จุดกึ่งกลางตรงนั้น สิ่งที่นายต้องทำก็แค่เดินเข้าไปตรงจุดนั้นให้ได้ก็พอแล้ว”

      เซ็นเอหันกลับมา เขาพอจะเดาออกได้ว่าต้องทำอะไร แต่สิ่งที่เขาสงสัยคือ...

      ถ้ามันหมุนเร็วขนาดนี้ จะให้ฉันเข้าไปด้านในได้ยังไง?”

      วงแหวนของอุปกรณ์เวทมนต์หมุนเร็วเกินไป หากเอาร่างกายพุ่งเข้าไปก็คงจะถูกความเร็วนั่นจู่โจมเหมือนกับเอามือไปใส่ในเครื่องปั่น

      เซ็นเอเป็นนักเวทย์ที่มีความสามารถพอตัว ถึงจะมีความสามารถไม่มากเท่าเอลฟ์ แต่ฮาล์ฟเอลฟ์ก็มีพลังมากกว่ามนุษย์ การใช้เวทมนต์ทำให้วงแหวนชลอลงนั้นเป็นไปได้ ทว่ามันอาจเป็นการทำลายกลไกของอุปกรณ์เวทมนต์ เขาจึงไม่กล้าทำอะไร

      เฮ้ย!”

      ไม่มีเสียงตอบจากดูโร่ เขาจึงตะคอกออกไป แต่พอหันกลับไปดู เสียงอะไรบางอย่างก็ดังขึ้นจากทางประตูทางเข้าหลักของห้องกว้างนั้น

      เซ็นเอ! ออกมาจากตรงนั้น!”

      มันเป็นเสียงของเด็กสาวที่เขารู้จัก

      ยูริก้า?!”

      ยูริก้ายืนอยู่ตรงทางเข้า เธอตะโกนไปยังเซ็นเอให้ถอยออกมาจากตรงนั้น ทันใดนั้นเองที่ดูโร่ไปปรากฏตัวที่ด้านหลังของเธอ

      อย่ามาขวาง”

      “!”

      ดูโร่สับไปยังต้นคอของยูริก้าด้วยฝ่ามือ เธอตั้งตัวไม่ทันแต่สามารถหลีกมาได้ ทำให้การสับของดูโร่พลาดเป้า เขาเล็งจุดที่จะทำให้เธอสลบ แต่เพราะเธอหลบ เธอจะรอดมาได้ แล้วเธอก็ถอยออกมาเพื่อสร้างระยะห่าง

      ยูริก้า! เดี๋ยวก่อน ดูโร่!”

      เซ็นเอตะโกนไป แต่ดูเหมือนว่าดูโร่จะไม่รับฟัง เขาพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วราวกับทหารของหน่วยรบพิเศษที่ได้รับการฝึกมาอย่างดี ยูริก้าเห็นดังนั้นเธอจึงรีบร่ายเวทมนต์พื้นฐาน

      เฟลม่า เลสสาร์

      มันเป็นเวทมนต์ที่พ่นเปลวไฟออกมาเหมือนกับปืนฉีดน้ำ เธอใช้มันสาดเข้าไปในทิศทางที่ดูโร่กำลังวิ่งเข้ามาพร้อมกับเดินถอยหลัง

      *ฟิ้ว!*

      เสียงของอะไรบางอย่างเคลื่อนที่แหวกอากาศพุ่งเข้ามาใส่ยูริก้า เธอตั้งตัวไม่ทัน แต่โชคดีที่การโจมตีพลาดเป้าเฉียดหลังศรีษะของเธอไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร

      มันคือ กระสุนมานา จากหนึ่งในนักวิจัย

      พวกเขาเองก็เป็นนักเวทย์ ถึงแม้จะไม่ใช่นักเวทย์ที่มีความสามารถสูง แต่พวกเขาก็สามารถใช้การโจมตีเบสิคเช่น กระสุนมานา แบบเมื่อครู่ได้

      หลังจากนัดแรกถูกยิงมา นัดต่อๆมาก็ยิงมาราวกับเป็นห่าฝน

      เซ็นเอรีบวิ่งเข้าไปห้ามทันที แต่นักวิจัยที่ควรจะให้ความร่วมมือกลับหันการโจมตีมาใส่เขา เซ็นเอไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น เขารีบสร้างโล่มานาขึ้นมาป้องกันทันที

      ทำไมยูริก้าถึง...”

      เซ็นเอมองไปทางยูริก้า เธอกำลังหลบกระสุนมานาที่กระหน่ำยิงไปทางนั้นอยู่ หากปล่อยเอาไว้เธอจะต้านเอาไว้ไม่ไหวแน่ ส่วนดูโร่ที่ควรจะสู้อยู่กับเธอหายตัวไปไหนก็ไม่รู้ แต่สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือการหยุดกระสุนมานาที่กำลังกระหน่ำใส่ยูริก้าอยู่

      เขาต้องรีบจัดการกับเหล่านักวิจัยให้ได้โดยเร็วที่สุด

      เซ็นเอเป็นนักเวทย์ไร้ธาตุ นักเวทย์ที่ใช้มานาในการโจมตี ต่างกับนักเวทย์ธาตุที่แปลมานาเป็นสะสารแล้วค่อยโจมตี เขาถนัดกระสุนมานาเป็นพิเศษ นั่นจึงเป็นการโจมตีที่ดีที่สุด เซ็นเอสร้างกระสุนมานากลมๆที่ปลายนิ้วชี้ ขนาดของมันเล็กพอๆกับลูกแก้ว

      ไม่เคยใช้ไอ้เจ้านี่ในการฆ่าคนมาก่อน แต่ว่า...”

      เมื่อเขามองไปยังยูริก้าที่ใช้กำแพงลมในการป้องกันห่ากระสุนอย่างแทบเป็นแทบตาย เขาไม่มีเวลาให้คิดอีกแล้ว เขาเตรียมใจมามากพอแล้ว ก้าวแรกที่จะพาตัวเขาลงไปสู่โลกแห่งการฆ่าฟันอยู่เพียงด้านหน้าของเขาแล้ว

      เขาทำมือเป็นรูปปืน โดยมีกระสุนมานาอยู่ตรงปลายนิ้วชี้ แล้วชี้มันไปยังเหล่านักเวทย์ที่กำลังจู่โจมมาทางเขา เซ็นเออาศัยจังหวะที่เหมาะสมในการโจมตี เขาเลิกร่ายโล่มานาที่ป้องกันอยู่ แล้วยิงกระสุนมานาที่ปลายนิ้วชี้ไปยังหนึ่งในนักวิจัยทันที

      *แผละ*

      เสียงของกระโหลกที่ถูกเจาะทำลายดังขึ้นพร้อมกับเลือดและเศษสมองอันน่าสยดสยองกระเด็นออกมา หลังจากที่กระสุนถูกยิงออกไปจากปลายนิ้วชี้ เซ็นเอก็สร้างกระสุนลูกใหม่ขึ้นมา แล้วยิงไปยังศรีษะของนักเวทย์คนอื่นๆตรงนั้นอย่างแม่นยำ

      นี่คือความแตกต่างระหว่างปืนและเวทมนต์ กระสุนปืนนั้นไม่สามารถเล็งยิงให้แม่นยำ 100 เปอร์เซ็นได้ แต่กระสุนมานาเป็นกระสุนที่ผู้ใช้สามารถควบคุมได้ ความแม่นขึ้นอยู่กับความสามารถควบคุมมานาของผู้ใช้

      ความแม่นยำของเซ็นเอคือ 99 เปอร์เซ็น

      กระสุนมานาทุกนัดของเขาพุ่งทะลุศรีษะของนักวิจัยแต่ละคนอย่างไร้ความปราณี สีหน้าของเขาซีดเล็กน้อย แต่ความเยือกเย็นยังคงอยู่

      นักวิจัยทุกคนที่โจมตีมาทางเขาตายหมดแล้ว

      เซ็นเอ! ทำอะไร...?”

      ยูริก้าตัวแข็งทื่อไปเมื่อเห็นภาพของเพื่อนกำลังฆ่าคน เธออยากจะวิ่งเข้าไปห้าม แต่กระสุนมานาของนักวิจัยคนอื่นๆทำให้เธอขยับตัวไม่ได้ ระหว่างนั้นเซ็นเอก็เล็นกระสุนมานาไปทางนักวิจัยที่กำลังโจมตีเธออยู่

      เธอไม่อยากให้เขาทำแบบนั้น เธอจึงตะโกนห้ามสุดชีวิต

      หยุดนะ! เซ็นเอ! อย่า!”

      แต่เซ็นเอไม่หยุดมือ เขายิงเข้าไปยังจุดตายของนักวิจัยทุกคน เลือดและเศษเนื้อกระจายตามพื้นกลื่อนกลาด นักวิจัยที่เหลืออยู่ยิงกระสุนมานาใส่ แต่เซ็นเอสามารถป้องกันร่างกายด้วยมานาโดยไม่ต้องมอง เขายิงกระสุนมานาไปอย่างแม่นยำ

      จบแล้วสินะ...” เซ็นเอพูดอย่างจะเย็นพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่

      ยูริก้าทรุดลงไปกับพื้น เธอมองไปยังร่างไร้วิญญาณของนักวิจัยที่พิ้น

      นี่นาย...ทำไม?” ค่อยๆคลานไปยังศพที่ถูกเจาะกระโหลกศรีษะด้วยสีหน้าหวาดผวา

      ไม่มีใครรอดจากการโดนยิงที่หัวได้ เธอรู้เรื่องนั้น แต่เธอยังไม่ยอมรับความจริง ยูริก้าพยายามเช็คชีพจรของร่างที่นอนอยู่ทีละร่าง ซ้ำไปซ้ำมาเรื่อย

      ทำไมล่ะ? เซ็นเอ?”

      เธอมองไปยังใบหน้าของเด็กหนุ่มที่สังหารทุกคนโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า สายตาของเธอราวกับมองไปยังปีศาจในร่างมนุษย์ เธอค่อยๆลุกขึ้นมาด้วยร่างกายสั่นเทา เซ็นเอค่อยเดินเข้ามาพร้อมพูดตอบ

      พวกมันกำลังจะฆ่าเธอนะ ฉันจะปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นไม่ได้”

      ก็เลยฆ่าพวกเขาเลยงั้นเหรอ?!”

      ระหว่างที่ยูริก้ากำลังน้ำตาคลอ เซ็นเอรู้สึกถึงอันตรายจากด้านหลัง เขารีบเอียงตัวไปด้านหน้าเพื่อหลบออกมาอย่างตื่นตระหนก กระสุนมานาที่ปลายนิ้วถูกชี้ไปยังตำแหน่งนั้นทันที

      แก!”

      รู้ตัวอย่างงั้นเหรอ?”

      เสียงของดูโร่โผล่เข้ามาพร้อมกับร่างกายของเขา เขายืนอยู่ตรงนั้นโดยที่เซ็นเอไม่รู้ตัว ราวกับว่าเขาล่องหนได้ กระสุนมานาถูกยิงออกไปทันที แต่ดูโร่สามารถหลบได้อย่างง่ายดายด้วยสีหน้านิ่งเฉย แล้วเขาพุ่งมายังร่างของเซ็นเอที่เอียงตัวอยู่

      หมัดของดูโร่กระแทกเข้ากับหน้าท้องของเซ็นเออย่างรุนแรง เซ็นเอกระเด็นลอยไปด้านหลังกว่า 3 เมตร เซ็นเอเอามือกุมหน้าท้องอย่างเจ็บปวด เขารีบมองไปยังชายที่โจมตีเขา แต่เมื่อรู้ตัวอีกที

      หายไปแล้ว” เซ็นเอมองไม่เห็นร่างของดูโร่ที่เคยอยู่ตรงหน้า

      ระหว่างที่มองซ้ายมองขวาอยู่ เซ็นเอได้ยินเสียงเตือนของยูริก้า

      เซ็นเอ! ด้านบน!”

      เขามองขึ้นไปด้านบนทันที แต่สายไปแล้ว ดูโร่พุ่งลงมาเหมือนอุกกาบาต เซ็นเอรีบกระโดดหลบออกไปด้านหลังอย่างหวุดหวิด ดูโร่โจมตีลงบนพื้น ทำให้พื้นตรงนั้นยุบตัวลง โชคดีที่เซ็นเอหลบออกมาทัน

      อะไรน่ะ? มานาพาวเวอริ่งงั้นเหรอ?” เซ็นเอลองคาดเดาพลังปริศนาของดูโร่ แต่เมื่อเขารู้สึกตัวอีกครั้งหนึ่ง ดูโร่ที่ยืนอยู่ต่อหน้าได้หายไปแล้ว “อยู่ไหน? ด้านหลัง—?”

      เขารีบหันกลับไปมองด้านหลัง การคาดเดาของเขาถูกต้อง ดูโร่ยืนอยู่ด้านหลังของเขาจริงๆ เขาง้างหมัดอีกหมัดหนึ่งเอาไว้ เซ็นเอรีบเอามือทั้งสองมาป้องกันเอาไว้อย่างตื่นตระหนก ก่อนที่หมัดของดูโร่จะพุ่งเข้ามา เขากระโดดไปด้านหลังเพื่อลดแรงกระแทก

      *ตุบ*

      อัก!”

      ดูโร่ไม่ได้ต่อยเซ็นเอ

      เขาสร้างกำแพงลมขึ้นมาตรงหน้า และใช้มันดันร่างของอเล็กเซย์ให้ถอยหลังไปยังวงแหวนตรงกลางห้อง

      มันคือเครื่องมือในการ ทดลอง ที่พวกนักวิจัยประดิษฐ์เอาไว้ รูปร่างเป็นวงแหวนถูกวางไว้ในแนวตั้ง ตอนนี้มันกำลังหมุ่นด้วยความเร็วสูงราวกับเครื่องปั่น หากเซ็นเอถูกซัดจนกระเด็นเข้าไปเขาจะต้องกลายเป็นเนื้อบดแน่

      อย่าคิดว่าฉันใช้เป็นแต่มานาสิ!”

      เซ็นเอพูด เขาปล่อยมานาจำนวนหนึ่งใส่กำแพงอากาศที่กำลังดันร่างของเขาอยู่ มันคือการยกเลิกเวทมนต์ กำแพงมานาถูกแทรกแทรงและแตกสลายตัวไปเหมือนเศษกระจก แต่หลังจากนั้นการโจมตีของดูโร่ก็โหมกระหน่ำเข้ามา

      มันคือห่ากระสุนลม สร้างลมให้แข็งตัวเป็นลูกกลมๆขนาดเท่าลูกแก้ว แล้วยิงไปยังเซ็นเอ แต่สิ่งที่แปลกใจไม่ใช่เรื่องนั้น มันคือ...

      กำลังค่อยๆ หายไป?”

      ภาพที่เซ็นเอเห็นคือร่างของดูโร่ที่ค่อยๆจางหายไปในอากาศ

      ใช่แล้ว

      ราวกับว่าเขาใช้เวทมนต์ ล่องหน

      บ้าน่า! ทำได้ยังไงกัน?” เซ็นเอแสดงท่าทางตกใจขณะกำลังป้องกันกระสุนลมจำนวนมากด้วยการยกเลิกเวทมนต์ “เวทมนต์ล่องหนมันไม่มีทางทำกันได้ง่ายๆ...หรือว่าจะเป็น—”

      ระหว่างที่วิเคราะห์สถานการณ์อยู่ แรงกระแทกเกิดขึ้นที่ใบหน้าของเซ็นเอ ส่งเขาไปด้านหลัง อีก 5 เมตรห่างจากเครื่องปั่นยัก ตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งสังเกตอะไรบางอย่าง

      ตรงนี้งั้นเหรอ?!”

      เซ็นเอต่อยไปด้านหน้าอย่างสุ่มๆ เขามองไม่เห็นศัตรู การโจมตีของเขาพลาดเป้าอย่างเห็นได้ชัด หลังจากนั้นเขาก็ถูกผลักจนกระเด็นเข้าไปภายในวงแหวน

      “!”

      ลาก่อน ฮาล์ฟเอลฟ์”

      ร่างของดูโร่ปรากฏขึ้นต่อหน้าของเซ็นเอ

      เซ็นเออยากจะซัดร่างของชายตรงหน้าให้กระเด็น แต่เขาทำไม่ได้ ร่างกายของเขาถูกผลักเข้าไปในวงแหวนโดยที่ไม่ถูกบด แม้แต่ดูโร่เองก็แสดงสีหน้าตกใจที่เป็นแบบนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะลอดช่องว่างระหว่างที่วงแหวนหมุดได้ถูกจังหวะพอดี

      ร่างกายของเซ็นเอถูกดึงเข้าไปตรงกลางวงแหวน เขาลอยอยู่อย่างนั้นท่ามกลางมานาสีฟ้าที่รวมกันจนเข้มข้นเป็นสีน้ำเงิน

      ร่างกายของเซ็นเอกำลังถูกแทรกแทรงด้วยมานา ทำให้เขาเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่างกาย เซ็นเอส่งเสียงโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด เขามองออกไปด้านนอกวงแหวน เห็นดูโร่ที่กำลังค่อยๆเดินเข้าไปหายูริก้าที่ทรุดอยู่กับพื้น

      ยังไงก็ไม่มีใครต้านการทดลองนั่นได้ ไอ้ที่ว่า ปลอดภัย น่ะ คือคำโกหก ดังนั้นเพื่อนฮาล์ฟเอลฟ์ของเธอจะต้องตายอย่างแน่นอน” ดูโร่พูดกับยูริก้าทั้งๆที่เธอเหมือนจะสติสลายไปแล้ว “เพราะแก นังหนู การทดลองของเราจึงล่มไม่เป็นท่า”

      ดูโร่แสดงความโกรธออกมาทางน้ำเสียง เขาสร้างใบมีดลมขึ้นมา แล้วใช้มือจับผมสีทองของยูริก้าเพื่อดึงร่างของเธอขึ้นมา คมมีดอากาศเล็งไปยังต้นคอของเธอ

      เพราะความเจ็บปวดและมานารอบๆทำให้เซ็นเอไม่สามารถเห็นรายละเอียดของสถานการณ์ด้านนอกได้ แต่เขาพอเดาได้ว่าดูโร่กำลังจะทำอะไร เขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อหยุดมัน เขาตะโกนออกมาทั้งความเจ็บปวด ขณะที่ร่างกายของเขามีเลือดไหลริน

      หยุด...อย่า!”

      เซ็นเอเอื้อมมือของเขาไป แต่ก็ทำได้เพียงแค่นั้น ร่างของเขาไร้เรี่ยวแรง แม้แต่จะใช้เวทมนต์สักอย่างก็ทำไม่ได้

      (เรา...จะปกป้อง...เอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว...แม่ครับ...)

      *ฉึก*

      นั่นคือเสียงของใบมีดลมที่เคลื่อนที่ผ่านเนื้อหนังของมนุษย์ ตามมาด้วยเสียงของใครบางคนล้มลงไปกับพื้น และเสียงของของเหลวบางอย่างไหลกระฉูดออกมา เซ็นเอไม่อาจแม้แต่มอง เขารู้สึกเพียงแค่ความเจ็บปวดเท่านั้น

      ดวงตาของเขาค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีฟ้าราวกับถูกย้อมด้วยมานาอันเข้มข้นนี้

      ณ ตอนนั้น ความรู้สึกเจ็บปวดทั่วร่าง...

      ได้หายไปหมดแล้ว...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

20 ความคิดเห็น