Dragon Heart - สงครามเวทมนตร์ [On hold]

ตอนที่ 63 : Chapter VII - Part 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 ก.พ. 62




10




      อเล็กเซย์และองค์หญิงโซเฟียวิ่งไปตามท่อระบายน้ำขนาดพอๆกับสถานีรถไฟใต้ดินที่แห้งเหือด หลังจากลงมาด้านล่างได้พวกเขาก็วิ่งมาได้ซักพัก โซเฟียใช้โทรศัพท์มือถือในการตรวจสอบเส้นทางของท่อระบายน้ำเพื่อไห้ถึงจุดหมาย

      แล้วบอริกล่ะ?” อเล็กเซย์ถาม

      หมอนั่นคอยดึงความสนใจของเจ้าหน้าที่ตำรวจเอาไว้น่ะ”

      ยังทำตัวเป็นอัศวินอยู่เรื่อยเลยน่ะ หมอนั่น”

      ก็เป็นอัศวินจริงๆนิ” โซเฟียทำหน้าเอือมระอา “อีกอย่าง นายพังพื้นถนนไปซะเละเลยนิ?”

      อเล็กเซย์พังพื้นถนน 2 ตารางเมตรจนถล่มเพื่อลงมายังท่อระบายน้ำ ถนนที่พังไปขนาดนั้นคงต้องใช้งบประมาณพอสมควรในการซ่อมแซม

      เอ๊ะ?”

      พื้นถนนของเมืองแถวนี้ไม่ค่อยมีคนซ่อมแซมด้วย รู้มั้ยว่าสิ่งที่นายทำเป็นความเสียหายใหญ่หลวงแก่งบประมาณของราชวงศ์...?”

      ขะ...ขอโทษที”

      แบบนี้ดูเหมือนว่าจะต้องให้ท่านพี่หักเงินค่าขนมนายซะแล้วสิ”

      ขอล่ะ! อย่าบอกลิเลียน่าเถอะ! ถ้าทำอย่างนั้นฉันได้กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปตลอดปีแน่!”

      ด้านหน้าเป็นทางแยกรูปตัว T องค์หญิงโซเฟียส่งสัญญาณบอกให้เลี้ยวซ้าย ทั้งสองวิ่งไปยังมุมของทางโค้งโดยมีองค์หญิงโซเฟียเป็นคนวิ่งนำหน้า เธอออกจากกำแพงทางโค้งไปเพียงเล็กน้อยก่อนจะโดนอเล็กเซย์ดึงร่างของเธอกลับเข้าไปยังที่กำบัง

      *ปัง ปัง ปัง*

      เสียงปืนดังลั่นขึ้นสามนัดสาดกระสุนมายังทางแยกด้านหน้าของพวกอเล็กเซย์ โชคดีที่ยิงไม่โดนองค์หญิงเพราะองค์หญิงถูกดึงกลับไปก่อนที่กระสุนจะพุ่งมา

      ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ!” เสียงของเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนหันปากกระบอกปืนมาทางอเล็กเซย์

      ดูเหมือนว่าพวกเขายังไม่รู้ว่าพวกตนอยู่ที่นั่น อเล็กเซย์ใช้มือปิดปากองค์หญิงโซเฟียรวมทั้งยืนให้นิ่งเงียบที่สุด หากพวกมันรู้ว่าตนอยู่ที่นี่จะเกิดการปะทะที่ยุ่งยากแน่

      นายคิดไปเองรึเปล่า”

      ไม่น่า มันอาจจะเป็นเด็กคนนั้นก็ได้...”

      จะบ้าเหรอ? เพราเพิ่งเดินผ่านทางนั้นนะ”

      หลังจากที่เจ้าหน้าที่พวกนั้นคุยกันพวกเขาก็เดินออกค้นหาต่อไปด้วยปืนกลติดไฟฉาย สาดส่องไปทั่วทุกมุมของท่อระบายน้ำ

      พวกนั้นพูดกันด้วยว่าเคยผ่านทางที่อเล็กเซย์หลบอยู่เมื่อไม่นานมานี้ อเล็กเซย์ไม่อยากคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากพวกตนมาเร็วกว่านี้

      “(พวกนั้นยิงไปโดยไม่สนอะไรเลยงั้นเหรอ?)”

      “(ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น... โซเฟีย เสร็จแล้วต้องไปทางไหนต่อ)”

      “(ดูเหมือนว่าพวกเราจะต้องไปทางเดียวกันกับเจ้าหน้าที่พวกนั้นนะ)”

      หลังจากกระซิบกันเสร็จอเล็กเซย์ก็เอียงตัวไปมองแผ่นหลังสวมชุดเกราะของเจ้าหน้าที่ตำรวจผ่านที่กำบัง พวกเขากำลังสาดแสงไฟฉายทั่วท่อระบายน้ำ

      ตามไปตอนนี้เสี่ยงเกินไปแน่ รอให้พวกนั้นเดินห่างออกไปก่อนจะดีกว่า”

      นั่นสิ” โซเฟียเห็นด้วยกับข้อสรุปของอเล็กเซย์ “ฉันที่ยกเลิกเวทมนต์ได้อย่างเดียว ยังไงก็สู้กับอาวุธปืนไม่ไหว”

      โซเฟียหันหลังสะบัดผมสีเงินของเธอพริ้วไสวก่อนสังเกตเห็นอะไรบางอย่างติดอยู่ที่เอวของอเล็กเซย์ เธอมองมันไม่ค่อยชัดเพราะแสงสลัวในท่อระบายน้ำแต่รูปร่างของมันชัดเจน

      นี่มัน?”

      หืม?” อเล็กเซย์รีบเอียงตัวไปทางขวาเพื่อปิดบังสิ่งที่ติดอยู่ที่สะเอวด้านขวาของเขา “เลวินมันให้มานะ...”

      ปืนงั้นเหรอ?”

      ดูเหมือนว่าองค์หญิงโซเฟียจะรู้แล้ว อเล็กเซย์จึงไม่ต้องปิดบัง เลยเอียงตัวกลับมาเป็นแบบเดิมแล้วหยิบอุปกรณ์สำหรับฆ่าฟันออกมาจากซอง

      ก็ไม่อยากจะใช้ล่ะนะ แต่ทั้งเลวินและอันย่าบอกให้อย่างน้อยนำมันติดมาด้วยนะ”

      พวกนั้นเป็นสายลับนี่นะ... แต่เลวินเป็นแค่หน่วยข่าวกรองไม่ใช่เหรอ?”

      ความลับเยอะจะตายไปเหมอนั่นน่ะ”




11




      แสงไฟของไฟฉายปืนไรเฟิลสาดส่องไปทั่วอาณาบริเวณของท่อระบายน้ำ หากเคลื่อนที่ออกจากตรงนั้นที่หลบอยู่เซ็นเอจะถูกยิงทันที

      (บ้าจริง โดนล้อมแล้วงั้นเหรอ?)

      เขาคิดบ่นในใจหลังจากมองไปยังอีกทิศทางแล้วเห็นแสงไฟฉายของเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้เหมือนกัน

      เซ็นเอไม่ลังเลที่จะปลิดชีวิตของนักเวทย์จากสภาเวทมนต์ องค์กรที่ทำให้เขากลายเป็นบางอย่างเหนือมนุษย์ มานาของเขายังมีเหลือ มันสามารถใช้จัดการเจ้าหน้าที่ทั้งหมดได้ แต่เซ็นเอไม่อยากเอาชีวิตผู้ไม่เกี่ยวข้อง

      เจ้าหน้าที่ตำรวจเหล่านี่ทำตามหน้าที่ของพวกเขา ต่างกับพวกสภาเวทมนต์ที่ตามล่าตัวเขาเพื่อผลประโยชน์การทดลองอันชั่วร้าย

      (ทำให้สลบได้อยู่ แต่ว่า... จะออมแรงได้รึเปล่า? ถ้าพลาดอาจจะพลั้งมือฆ่าไปเลยก็ได้... หรือว่าเราจะเสี่ยงวิ่งหนีออกไปหน้าด้านๆเลยดีล่ะ?)

      ระหว่างหาทางอยู่เซ็นเอก็นึงถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

      (จะว่าไปแล้วในตอนนั้น)

      เซ็นเอนึกย้อนไปยังการต่อสู้ในห้องทดลองใต้ดินที่เขาเคยต่อสู้กับนักเวทย์ชื่อดูโร่ ดูโร่สามารถใช้เทคนิคบางอย่างทำให้ร่างกายหายไปเหมือนล่องหนได้ หากรู้เทคนิคนั้นเซ็นเออาจใช้มันในการหลบหนีออกไปจากตรงนี้ได้

      (ทำยังไงถึงจะล่องหนได้กันนะ...? ยังไงตอนนี้ก็ต้องออกจากวงล้อมนี่)

      เซ็นเอแผ่มานาออกมาอ่อนๆไม่ให้แสงจากมานาสีเงินเข้าสายตาเจ้าหน้าที่ มานาสีเงินอ่อนซึมลงพื้นดินยึดร่างของเซ็นเอเหมือนกาว เซ็นเอค่อยขยับเท้าไปเตะกำแพงด้านข้างเบาๆ เท้าติดกับกำแพงโดยมีมานาเป็นตัวเชื่อม

      เขาแตะอีกเท้าเข้ากับกำแพง ตอนนี้สองเท้าของเขากำลัง ยืน บนกำแพง เซ็นก้าวไปด้านบนทีละก้าว แรงโน้มถ่วงดึงร่างกายลงสู่พื้นต่อเนื่องแต่เซ็นเอสามารถคงสภาพการยืนบนกำแพงเอาไว้ได้

      เขาเดินขึ้นกำแพงท่อระบายน้ำไปยังเพดานที่ห่างจากพื้น 6 เมตร มันอาจจะสูงพอที่จะหลบสายตาเจ้าหน้าที่ตำรวจพ้น เซ็นเอหวังอย่างนั้น เขาใช้มานาช่วยในการยึดเกาะร่างกายส่วนต่างๆกับเพดานอยู่ในสภาพคล้ายกับสไปเดอร์แมน

      (แบบนี้ยังพอใช้ได้....)

      เซ็นเอถอนหายใจเล็กน้อย เขาต้องรักษาสมดุลของปริมาณมานาให้อยู่ในสภาพที่เหมาะสม ไม่น้อยเกินไปจนร่วงหล่น ไม่มากเกินไปจนส่องแสงสว่าง ฮาล์ฟเอลฟ์แสดงความได้เปรียบในการควบคุมมานาจึงไม่เป็นปัญหาสำหรับเซ็นเอ

      (มานาในร่างกายมีมากขึ้น การควบคุมปริมาณมากทำได้ยาก แต่พอเริ่มชินแล้วก็ทำได้สินะ...)

      เขาเคลื่อนที่ผ่านเพดานด้านบนเหนือหัวเจ้าหน้าทีโดยไร้เสียง หากพลาดขึ้นมาก้าวเดียวเขาอาจต้องปลิดชีวิตของเจ้าหน้าที่ไร้ความผิดพวกนี้ โชคดีที่แสงไฟจากไฟฉายไม่ส่องขึ้นมาด้านบน พวกเขาจึงไม่มองขึ้นมา

      หลังจากออกมาจากจุดนั้นได้ครู่หนึ่งเซ็นเอก็ลงจากเพดานแล้วหลบหลังกำแพงตรงทางโค้งของท่อระบายน้ำก่อนที่เสียงปืนจะดังขึ้นสามนัด

“!”

      ในท่อระบายน้ำเสียงเล็กๆสามารถก้องดังได้ง่ายๆทำให้เสียงปืนก้องไปทั่วไม่สามารถบอกทิศทางได้ว่ามาจากทางไหน

      เมื่อกี้อะไร?”

      ไม่รู้สิ แยกกันไปค้นหาอีกรอบเร็วเข้า!”

      หลังจากคุยเสร็จเจ้าหน้าที่ก็แยกย้ายกันไปคนละทาง ส่วนหนึ่งมุ่งหน้ามาทางเซ็นเอ

      (บ้าจริง! แบบนี้ก็เหลี่ยงไม่ได้แล้วล่ะ!)

      เซ็นเอไม่มีทางเลือก ระหว่างที่เจ้าหน้าที่วิ่งมาทางนี้เซ็นเอกระโจนออกจากที่กำบังพร้อมควบคุมมานา สร้างเป็นบอลเพลิงสีแดงส่องสว่างทั่วท่อระบายน้ำ

      แสงที่จู่ก็ปรากฏขึ้นมาต่อหน้าตอตาทำให้สายตาของพวกเจ้าหน้าที่ปรับตัวไม่ทันจนต้องเอามือป้องตากันแสงไฟเจิดจ้าเอาไว้ เซ็นเอใช้ช่องว่างที่เกิดขึ้นนั้นยิงเปลวไฟใส่พื้นด้านหน้าของเจ้าหน้าที่

      เพลิงสีแดงลุกไหม้ป้องกันทางเอาไว้ไม่ให้เจ้าหน้าที่พวกนั้นผ่านได้ เซ็นเออาศัยจังหวะนี้ออกวิ่งไปให้ไกลจากจุดนั้นที่สุด เสียงปืนและกระสุนยิงใส่เซ็นเอแต่เพราะเปลวไฟปิดทัศนวิศัยทำให้ความแม่นยำของเจ้าหน้าที่ลดลง

      พอถ่วงเวลาได้ซักพัก บ้าจริง!”

      หลังจากวิ่งออกมาไกลถึงทางแยก เซ็นเอได้ยินเสียงฝีเท้ามาจากสองทางแยกด้านหน้า เขาไม่มีทางหนี ด้านหลังเป็นเจ้าหน้าที่ที่เพิ่งสู้ไปส่วนด้านหน้าทั้งสองทางมีเสียงเท้า

      ชิ! จะจบเรื่องโดยไม่ฆ่าผู้บริสุทธิ์เลยไม่ได้รึยังไง?!”

      (ไม่สิ... ถ้าเกิดว่าขึ้นไปซ่อนบนเพดานอีกอาจจะรอดก็ได้!)

      เซ็นเอไม่รอช้าที่จะแตะขาทั้งสองข้างบนกำแพงแล้วเริ่มเดินไปหาเพดาน มานาเริ่มสูญเสียการควบคุม บางครั้งมานาออกมาน้อยเกินไปจนเกือบจะร่วง บางครั้งมานาออกมามากเกินไปจนเป็นแสงจ้า แต่เขาก็ขึ้นมาบนเพดานได้สำเร็จ

      เขาเกาะเพดานอย่างแน่นิ่งรอให้เสียงฝีเท้าจากทางแยกทั้งสองทางผ่านด้านล่างไป จนเมื่อด้านล่างไม่มีใครอยู่แล้วเซ็นเอตัดสินใจกระโดดกลับลงไปยังพื้น

      (ต้องหาทางออกงั้นสิ? แต่ถึงจะหาทางออกเจอ พวกตำรวจคงปิดล้อมทางเข้าออกเอาไว้หมดแล้ว)

      เซ็นเอมองขึ้นไปบนเพดาน

      (พังเพดานขึ้นไปบนพื้นดีมั้ย? ไม่สิ เราไม่มีแผนที่ ถ้าหากพยายามพังเพดานขึ้นไปผิดตำแหน่งล่ะก็แย่แน่)

      ตัดสินใจอย่างนั้น เซ็นเอเดินไปตามทางในทิศตรงกันข้ามกับเสียงฝีเท้าเพื่อออกห่างจากพวกตำรวจให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

      ชุดนักเวทย์สภาเวทมนต์ที่เซ็นเอสวมอยู่มีรอยขาดมากมายแต่ร่างกายของเขาไม่มีบาดแผลเหลือแล้ว ความเจ็บปวดทั้งหมดก็หายไป

      ทั้งๆที่ไม่ได้กินอาหารยังรักษาตัวได้น่ะ...”

      ท้องของเขาว่างมา 9 วันโดยไม่ได้กินอะไรเลยแต่เรี่ยวแรงของเซ็นเอยังอยู่ครบอย่างน่าแปลก ใครๆก็ต้องเหงื่อตกถ้าหากร่างกายของตัวเองเป็นแบบนั้นแต่ดูเหมือนว่าเซ็นเอจะเริ่มชินกับมันแล้วจึงเดินหน้าต่อไปโดยไม่บ่นอะไร

      หึ?!”

      เสียงฝีเท้าของคนสองคนดังขึ้นจากทางท่อระบายน้ำด้านหน้าเซ็นเอแต่ไม่มีแสงไฟฉายของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ดังนั้นจึงไม่น่าใช่พวกตำรวจที่ตามล่าเขาอยู่

      ชิ! สภาเวทมนต์งั้นเหรอ?!” น้ำเสียงของเซ็นเอไม่พอใจอย่างมาก

      (หลังจากจัดการนักเวทย์ไปหลายคนแล้วแต่สภาเวทมนต์ยังส่งนักเวทย์มาอีกงั้นเหรอะ?!)

      เสียงฝีเท้าดังใกล้ขึ้นเรื่อยพร้อมกับเสียงตอบรับคำพูดของเซ็นเอในโทนสูงของเด็กสาว

      ไม่ใช่ซะหน่อย”

      หา—?” เซ็นเอขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงตอบ

      พวกเราคือราชวงต่างหาก”

      เงาสองร่างเข้าสู่ระยะมองเห็นของสายตาเซ็นเอ หนึ่งร่างคือร่างของเด็กสาวผมยาวในชุดหรูหราเหมือนกับเจ้าหญิงผิดกับอีกร่างหนึ่งของเด็กหนุ่มในชุดเสื้อฮู๊ดธรรมดาๆ

      ถึงอย่างนั้นแต่เซ็นเอรู้สึกเหมือนเคยเห็นร่างของเด็กหนุ่มที่ไหนมาก่อนแต่เพราะแสงที่น้อยนิดในทางท่อระบายน้ำเก่ามีน้อยเกินไปจนมองไม่ชัด

      ราชวงศ์งั้นเหรอ?”

      ความหมายของคำๆนั้นเซ็นเอรู้ดี เขาถอยออกมาจากทั้งสองเล็กน้อยก่อนจะร่ายเวทมนต์เพลิงลูกใหญ่ขึ้นด้านหลังเพื่อให้แสงสว่างในการมองเห็นใบหน้าของทั้งสองได้ชัดเจน

      ด้วยแสงจากลูกไฟที่ถูกสร้างขึ้นทำให้ใบหน้าของเด็กหนุ่มและเด็กสาวตรงหน้าถูกเปิดเผย และหนึ่งในนั้นมีใบหน้าที่เซ็นเอยังจำได้อยู่

      นั่นคือใบหน้าของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนนัยตาสีฟ้า อเล็กเซย์ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาอีกครั้งหนึ่ง

      แก!”

      ใจเย็นก่อนสิ!”

      เซ็นเอสร้างบอลมานาขนาดเล็กขึ้นมาเป็นกระสุนมานาหลายลูกยิงออกไปยังทิศทางของอเล็กเซย์ทันที โซเฟียรีบกระโจมมาบังร่างของอเล็กเซย์เอาไว้แล้วใช้มานายกเลิกเวทมนต์ทำให้กระสุนมานาที่พุ่งเข้ามาทั้งหมดกลายเป็นเศษเสี้ยวเล็กและแตกสลายเป็นผุยผง

      พวกเราไม่ได้มาสู้กับนายนะ!” อเล็กเซย์รีบพูดแต่ดูเหมือนเซ็นเอจะไม่ฟัง

      หุบปากไปซะ!”

      กระสุนมานาสีเงินลูกใหญ่กว่าปกติถูกสร้างขึ้นด้านหลังเซ็นเอเล็งไปยังใจกลางหน้าอกขององค์หญิงโซเฟียแล้วถูกปล่อยออกไป

      ใช้ไม่ได้หรอก!” องค์หญิงโซเฟียกล่าวอย่างมั่นใจ

      กระสุนมานาลูกใหญ่เคลื่อนที่ช้ากว่าปกติ หลังจากที่โดนยกเลิกเวทมนต์ขององค์หญิงเข้าไปทำให้มันแตกออกเป็นกระสุนมานาก้อนเล็กๆทะลวงผ่านการป้องกันขององค์หญิงโซเฟียไป

      “!”

      อย่าประมาทสิ!”

      เซ็นเอกระโจนเข้าไปช่วยป้องกันโดยการแผ่มานาสีทองใช้เวทมนต์มิติหักเหกระสุนเล็กๆออกจากร่างของทั้งสอง

      การใช้มานาสีทองทำให้อเล็กเซย์เจ็บหน้าอกจนต้องเอามือไปกุมเอาไว้เล็กน้อยแต่ความเจ็บปวดนี้ยังไม่มากเหมือนกับครั้งก่อนๆ ดวงตาสีฟ้าของอเล็กเซย์เปล่งแสงสีแดงเล็กน้อย

      (ยังได้อยู่...) อเล็กเซย์ถอนหายใจ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

20 ความคิดเห็น