Dragon Heart - สงครามเวทมนตร์ [On hold]

ตอนที่ 64 : Chapter VII - Part 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ก.พ. 62




12




      บอริกวิ่งไปตามแนวยาวขอถนนขณะหลบกระสุนปืนไปด้วยเหมือนฉากในนิยายแฟนตาซี ในมือมีดาบโปร่งใสกวาดอากาศไปมาขณะวิ่ง

      มากันเยอะไปหน่อยรึเปล่านะ!”

      บอริกหยุดหมุนตัวเหวี่ยงดาบเหมือนลูกข่างตัดมวลอากาศรอบๆด้วยมานาสีฟ้าที่ห้องล้อมดาบอยู่และปล่อยคลื่นมานาสีฟ้าไปทางเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ยิงปืนมาทางเขา

      คลื่นสีฟ้ากระแทกเข้ากับหน้าท้องของเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนจนกระเด็นสลบไป หลังจากปล่อยคลื่อนลูกแรกไปเสร็จบอริกก็ปล่อยลูกที่สองและสามทันทีอย่างไม่ลดละจนกว่าเจ้าหน้าที่ทุกคนจะลงไปนอนหมดสติอยู่กลางพื้นถนน

      แค่นี้ก็เรียบร้อยสินะครับ...” บอริกพูดพร้อมถอนหายใจเก็บดาบโปร่งใสลงในฝักดาบที่เอว

      *ปัง! ตึง!*

      เสียงปืนทุ้มต่ำดังขึ้นจากทางด้านหน้าของบอริก กระสุนขนาดใหญ่กว่าปกติพุ่งกระทบกับพื้นด้านหน้าของบอริกด้วยแรงกระแทกพื้นถนนแตกกระจาย ผลักให้บอริกชะงักไปด้านหลังเล็กน้อย

      “!”

      บอริกดึงดาบในฝักออกมาอีกครั้งพร้อมเคลื่อนที่หลบกระสุนที่อาจมาเป็นนัดต่อไปแล้วมองไปรอบๆหาตำแหน่งของคนที่ยิงกระสุนลูกใหญ่เข้ามา

      ไงอัศวินขององค์หญิง!” เสียงของทุ้มต่ำผู้หญิงวัยกลางคนดังขึ้นจากมุมหนึ่งของอาคาร

      มุมหนึ่งของอาคารมีหญิงสาวผมสีดำสั้นถึงต้นคอในชุดเกราะคาบบุหรี่ในปากพร้อมกับถือปืนไรเฟิงขนาดใหญ่ในมือ เซเวนเนียร์ สฟิลด์พูดต่อ

      พวกราชวงศ์มาทำอะไรอยู่ที่นี่กัน?!”

      ในมือของเธอคือปืนไรเฟิลขนาดใหญ่ที่ถูกออกแบบมาเป็นพิเศษ กระสุนที่มันยิงออกไปมีอนุภาพการทำลายสูงขนาดที่สามารถเจาะเกราะรถถังได้อย่างง่ายดาย เธอยิงมันไปยังบอริกพร้อมเสียงทุ้มต่ำ

      บอริกวิ่งด้วยความเร็วกล้ามเนื้อเสริมด้วยมานาหลบกระสุนที่พุ่งเข้ามาได้อย่างฉิวเฉียดแล้วโต้กลับด้วยการฟันคลื่นมานาจันทร์เสี้ยวไปยังเซเวนเนียร์

      ทำไมถึงรู้ว่าผมเป็นอัศวินกัน?!” บอริกกล่าวอย่างไม่พอใจ “ชื่อและหน้าตาของอัศวินประจำตัวองค์หญิงจะไม่ถูกเปิดเผยจนกว่าจะบรรลุนิติภาวะนิ?”

      เซเวนเนียร์กระโดดหลบคลื่นมานาจันทร์เสี้ยวอย่างง่ายดาย

      ถ้าค้นหาข้อมูลสักหน่อยก็พอรู้แล้วล่ะ” เธอตอบก่อนจะยิงกระสุนไปอีกหลายนัดตามการเคลื่อนไหวของบอริก

      (เอาไงดี?) บอริกคิดขณะวิ่งไปวิ่งมาหลบกระสุนทำลายล้างสูง (ต้องเข้าประชิดตัวให้ได้ก่อนเพื่อความได้เปรียบ!)

      เมื่อได้ข้อสรุปแล้วบอริกจึงวิ่งเข้าใกล้เซเวนเนียร์มากขึ้นเพื่อลดระยะห่างระหว่างทั้งสองซึ่งเป็นข้อได้เปรียบสำหรับดาบที่โจมตีได้ในระยะใกล้

      อ่อนหัด!”

      เซเวนเนียกล่าวพร้อมโยนปืนไรเฟิลในมือลงพื้นอย่างไม่แยแสแล้วหยิบปืนพกธรรมดาในกระเป๋าขึ้นมาเล็งไปทางร่างของอัศวินที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับดาบโปร่งใส

      ปืนพกก็ใช้ในระยะประชิดได้นะ!”

      เสร็จกัน!”

      บอริกรีบเอียงตัวหลบไปทางด้านข้างออกจากแนวยิงให้ได้มากที่สุดก่อนที่ไกปืนพกในมือของเซเวนเนียร์จะถูกเหนี่วพร้อมเสียงดินปืนปล่อยกระสุนให้พุ่งออกมา

      *แผละ!*

      ไหล่ซ้ายของบอริกถูกกระสุนตะกั่วเจาะเข้าไปเป็นบาดแผลเล็กๆสร้างความเจ็บปวด แต่บอริกหยุดเคลื่อนที่ไม่ได้เพราะกระสุนนัดต่อไปกำลังตามมา ดังนั้นเขาจึงต้องกระโดดออกมาเพื่อสร้างระยะห่างและไปหลบหลังผนังของอาคาร

      ลืมไปเลยว่าปืนพกก็ใช้ได้...” บอริกบ่นขณะเอามือกุมไหล่เพื่อห้ามเลือด

      ถ้าคิดว่าหลบตรงนั้นแล้วจะปลอดภัยก็ยังแปลว่าแกยังออนหัดนะ อัศวินประจำตัวองค์หญิง!”

      “!”

      เซเวนเนียร์หยิบปืนไรเฟิลขึ้นมาจากพื้นเพื่อใช้งานอีกครั้ง ยิงไปยังกำแพงที่บอริกแอบอยู่ด้วยอนุภาคการทำลายที่สามารถเจาะกำแพงนั่นได้สบาย

      (ต้อบรีบหลบ!)

      ตะโกนภายในใจเช่นนั้น บอริกรวบรวมแรงทั้งหมดเพื่อกระโดดออกจากที่กำบัง แต่ความเร็วนั่นยังไม่พอเมื่อเทียบกับกระสุน

      กระสุนพุ่งทะลุผนังจนแตกออกเป็นก้อนคอนกรีตเล็กๆกระจายตัวออกไป โชคดีที่กระสุนไม่เจาะเข้าร่างของบอริกแต่ทะลุไปยังตำแหน่งข้างๆแทน แต่ถึงอย่างนั้นแรงสั่นสะเทือนจากผนังที่ถูกทำลายก็ผลักให้ร่างของบอริกกระเด็นออกไป

      อัก!” บอริกกระอักออกมาเป็นเลือดขณะที่ร่ายกายบิดงออยู่กลางอากาศ

      *ตุบ!*

      เสียงร่างตกลงสู่พื้นดังขึ้น บอริกใช้ดาบในมือเป็นแท่นให้ร่างกายยืนขึ้นมาขณะที่เซเวนเนียร์เล็งปืนในมือมาทางบอริกอีกครั้ง เขาแทบจะยืนไม่ไหวแต่ต้องหลบให้พ้น เขาจึงกลิ้งตัวไปด้านข้างอย่างอ่อนแรง หลบกระสุนนัดต่อไปได้อย่างฉิวเฉียด

      ใช้โมเมนตัมจากการม้วนตัวยืนขึ้นมาแล้ววิ่งต่อไปด้านหน้าหลบกระสุนต่อไป บอริกฟาดดาบในมือและสร้างคลื่นมานาโจมตีสวนกลับไปทางเซเวนเนียร์หลายครั้ง

      กระสุนและคลื่นมานาจันทร์เสี้ยวสวนทางกันไปมา เรี่ยวแรงของบอริกเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปเขาจะถูกยิงตาย เขาต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง ระหว่างที่เขาคิดอยู่หญิงสาวที่ยิงปืนไรเฟิลใส่เขาก็พูดขึ้น

      พวกแกรู้อะไรเกี่ยวกับการทดลองนั่นบ้าง?”

      เห็นว่าเธอหยุดยิงปืนในมือแล้ว บอริกจึงถือโอกาสนี้ในการยืนพักสักครู่หนึ่ง

      กรมตำรวจของพวกคุณน่าจะตรวจสอบสถานที่ทดลองนั่นอย่างละเอียดแล้วนิ? แล้วทำไมมาถามอัศวินอย่างผม?” บอริกตอบพร้อมเสียงหอบอย่างเหนื่อยล้า เขาใช้ดาบปักลงพื้นเป็นที่พักพิง

      แหมๆ ถึงพวกเราจะตรวจสอบแล้ว แต่คนที่อยู่ในเหตุการณ์จริงๆมันเป็นคนของฝ่ายราชวงศ์ไม่ใช่หรือไง? ถ้างั้นพวกนายต้องมีข้อมูลมากกว่าอยู่แล้ว!” เซเวนเนียร์พูดอย่างดูถูก “ราชวงศ์ขององค์หญิงของแกมันอ่อนแอเต็มทีแล้ว ตั้งแต่ที่ราชินีองค์ก่อนสวรรคตไป แกที่อยู่ข้างกายองค์หญิงก็น่าจะรู้ถึงเรื่องนั้นดีนิ?”

      พูดจบ เซเวนเนียร์ตั้งลำกล้องปืนเล็งไปยังบอริกอีกครั้งอย่างรวดเร็วจนบอริกแทบจะตั้งตัวไม่ทันเพราะความเหนื่อยล้า เขาหยิบดาบที่ปักบนพื้นขึ้นมาเหวี่ยงอีกครั้งขณะพยายามลดระยะห่าง

      แต่เขาช้าเกินไป

      *ปัง!*

      เสียงปืนทุ้มต่ำดังขึ้นอีกครั้ง ปล่อยกระสุนรุนแรงออกมาจากรังเพลิงไปกระทบเข้ากับดาบโปร่งใสในมือของบอริก ทำให้ดาบกระเด็นหลุดมือไป แต่เนื่องด้วยดาบทำด้วยวัสดุแข็งพิเศษดังนั้นจึงไม่มีรอยขีดข่วนบนผิวดาบ

      ถึงอย่างนั้นแรงกระแทกก็มากพอที่จะทำให้บอริกล้มลงไปกลิ้งกับพื้นถนนอย่างไม่เป็นท่า




13




      ฉันอยากจะบอกให้นายรู้อะไรบางอย่าง”

      หุบปากซะ!” เซ็นเอตอบกลับอเล็กเซย์อย่างไร้เยื่อใย

      พวกเขาอยู่ในความมืดของท่อระบายน้ำใต้ดินของเขตเมืองเก่าที่แห้งเหือดไปแล้ว เสงไฟจากบอลเพลิงของเซ็นเอที่ให้แสงสว่าง

      อเล็กเซย์แผ่มานาสีทองออกมาจากร่างกาย ใช้เวทมนต์มิติหักเหการโจมตีด้วยกระสุนมานาของเซ็นเอออกไปขณะที่เซ็นเอยังโจมตีไม่หยุดหย่อนอย่างบ้าคลั่ง

      ฉันจะทำลายสภาเวทมนต์ให้หมด! อย่ามาขวาง!”

      เซ็นเอกระโจนเข้าใส่อเล็กเซย์โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างเหมือนกับสัตว์ป่าแล้วง้างหมัด หากใช้เวทมนต์มิติต่อไปร่างของเซ็นเอต้องแหลกเป็นชิ้นๆแน่ ดังนั้นอเล็กเซย์จึงหยุดเวทมนต์นั่นเอาไว้แล้วใช้ร่างกายป้องกันแทน

      หมัดของเซ็นเอกระแทกเข้ากับใบหน้าของอเล็กเซย์อย่างรุนแรง อเล็กเซย์สวนกลับไปด้วยลูกเตะที่ผลักให้ทั้งสองคนออกห่างจากกันอีกครั้ง

      เมื่อสร้างระยะห่างแล้วอเล็กเซย์ตั้งใจจะวิ่งเข้าไปต่อยอีกครั้ง แต่เซ็นเอยิงกระสุนมานาเร็วกว่า อเล็กเซย์จึงต้องกลับไปป้องกันด้วยเวทมนต์มิติหักเหกระสุนมานา

      ถ้าร่วมมือกับพวกเราล่ะก็... จะสามารถป้องกันไม่ให้มีการทดลองแบบนั้นเกิดขึ้นได้อีกนะ!”

      ป้องกัน? ใครมันจะไปสนกันวะ!?” เซ็นเอขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจ “สิ่งที่ฉันจะทำก็คือการทำลายพวกมันให้หมดต่างหาก!”

      “!” อเล็กเซย์กระโจนออก “โซเฟีย!”

      ได้เลย” องค์หญิงโซเฟียตอบกลับ

      เธอยืนอยู่ด้านหลังของอเล็กเซย์เพื่อเตรียมการอะไรบางอย่าง หลังจากอเล็กเซย์กระโจนออกไปด้านข้างเธอก็วิ่งออกไปด้านหน้าไปยังเซ็นเอ

      ด้านหน้าของเธอมีโล่มานาที่สามารถยกเลิกเวทมนต์ใดๆก็ตามที่ถูกปล่อยเข้าใส่ได้ มันทำงานเป็นบาเรียป้องกันกระสุนมานาของเซ็นเอ ปล่อยให้องค์หญิงโซเฟียเคลื่อนที่เข้าใกล้ร่างของเซ็นเอได้

      ยกเลิกเวทมนต์งั้นเรอะ?! น่ารำคาญ”

      เซ็นเอพูดเสร็จก็สร้างลูกบอลมานาขนาดใหญ่ขึ้นด้านหน้าเพื่อโจมตีไปยังองค์หญิงโซเฟียที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับโล่มานา

      การยกเลิกเวทมนต์เป็นทักษะการใช้มานาที่ต้องคำนวนอย่างละเอียด หากเวทมนต์ที่ใช้มีขนาดหรืออนุภาคเปลี่ยนไปล่ะก็จะทำให้การยกเลิกเวทมนต์ล้มเหลว” เซ็นเอกล่าวอย่างใจเย็น “ดูซิว่าจะคำนวนปริมาณมานาขนาดนี้ทันเวลารึเปล่า!”

      บอลมานาขนาดใหญ่นั่นแตกต่างจากกระสุนมานาที่เซ็นเอยิงเมื่อกี้เป็นอย่างมาก องค์หญิงโซเฟียไม่มีทางคำนวนเพื่อยกเลิกเวทมนต์นั่นได้ทันเวลาอย่างแน่นอน

      ใครว่าฉันจะเป็นคนโจมตีกันเล่า!?”

      คำพูดขององค์หญิงโซเฟียทำให้เซ็นเอนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้

      (จริงสิ! ไอ้มานาสีทองนั่น!)

      เขาไม่ทันรู้ตัว อเล็กเซย์เคลื่อนที่อ้อมมาทางด้านข้างเพื่อที่จะโจมตีระยะประชิด เมื่อรู้ดังนั้นเซ็นเอจึงพยายามกระโจนออกไปทางด้านหลัง

      ทันใดนั้น จู่ๆ เสียงปืนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของเซ็นเอ ตามด้วยแสงแฟลชของปืนไรเฟิลและเส้นกระสุนมากมาย

      (พวกตำรวจได้ยิงเสียงของการต่อสู้ พวกมันเลยตามมาได้งั้นเหรอ?!) เซ็นเอได้แต่บ่นในใจ ระหว่างนั้นเส้นกระสุนหนึ่งนัดพุ่งตรงมายังศรีษะของเซ็นเอ

      ดวงตาของเด็กหนุ่มตรงนั้นเบิกกว้าง ถึงแม้ว่าจะมีพลังในการฟื้นฟูร่างกายมากเพียงใด แต่หากถูกยิงตรงหัวและสมองถูกทำลายก็ไม่น่ารอด

      ในช่วงวินาทีเฉียดตายร่างกายเขาแข็งทื่อ ไม่สามารถขยับไปไหนได้ ทุกอย่างกลายเป็นภาพช้าเหมือนสโลโมชั่น

      (หึๆ) เซ็นเอหัวเราะในใจ (อา—) เขาพูดออกมาเบาๆ “ฉันจะตามเธอไปแล้วน่ะ ยูริก้า...”

      เพราะความหนาแน่นของอากาศภายในท่อทำให้เสียงกระซิบเบาๆก่อนตายของเซ็นเอดังกว่าปกติ เสียงสะท้อนให้เด็กหนุ่มอีกคนที่กำลังพุ่งมาทางด้านข้างได้ยิน

      (ไม่ยอมหรอก!) มานาสีทองกระจายตัวออกมาอย่างบ้าคลั่ง! (ฉันจะต้องช่วยนายเอาไว้ให้ได้!)

      ไม่ยอมให้ตกลงไปสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวังเด็ดขาด!

      น้ำเสียงอันหนักแน่นดังก้องไปทั่ว อเล็กเซย์กระโจนไปขวางห่ากระสุนที่กำลังถูกยิงเข้ามาโดยไร้ความกลัวพร้อมดวงตาสีแดงที่เรืองแสงในความมืด

      มานาสีทองที่บ้าคลั่งกลับมาอยู่ภายใต้การควบคุมของเด็กหนุ่ม บิดเบี้ยวห้วงมิติด้านหน้าจนทิวทัศน์บิดเบือน

      เส้นกระสุนทั้งหมดที่เดินทางผ่านห้วงอากาศกระทบเข้ากับกำแพงที่เกิดจากการบิดเบี้ยวของห้วงมิติด้านหน้าแล้วพวกมันทั้งหมดก็หักเหทิศทางไปยังกำแพงและเพดานรอบๆโดยไม่มีแม้แต่เส้นเดียวที่พุ่งเข้าใส่เด็กหนุ่ม

      ภาพหลุดออกจากห้วงสโลโมชั่นหลังจากที่เส้นกระสุนทั้งหมดถูกสะท้อนออกไป

      เจ้าหน้าที่ที่ยิงกระสุนออกมาหมดแม๊กกำลังเปลี่ยนกระสุนกันอย่างลุกลี้ลุกลน

      อย่างมาล้อเล่นนะ!” เซ็นเอตะโกนออกมาอย่างหมดความอดทนใส่เซ็นเอที่ล้มลงไปนั่งอึ้งที่พื้นเพราะไม่รู้ว่าตนเองถูกช่วยชีวิตไว้ “เด็กคนนั้นชื่อยูริก้าใช่มั้ย?! นายช่วยเธอเอาไว้ได้! เธอยังมีชีวิตอยู่! ถึงฉันจะไม่รู้ว่าพวกตำรวจพาเธอไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลไหน แต่เธอยังมีชีวิตอยู่ได้เพราะนายปกป้องเธอเอาไว้สุดชีวิตไม่ใช่รึยังไง?!”

      ฉัน... ช่วย... เธอได้? เธอยังไม่...ตาย?”

      เออ... ดังนั้นอย่าตายไปก่อนเธอสิ! ถ้าหากนายอยากปกป้องเธอคนนั้นเอาไว้ล่ะก็!... ใช้ชีวิตที่เหลือปกป้องเธอเอาไว้สิ! นายต้องการทำลาย หรือว่าปกป้องกันแน่! ตัดสินใจด้วยตัวเองซะ!”




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

20 ความคิดเห็น