Dragon Heart - สงครามเวทมนตร์ [On hold]

ตอนที่ 69 : Chapter VIII - Part 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 มี.ค. 62




8


      อาคารด้านหน้าของอันย่าคือโรงแรมสูง มีห้องพักจำนวนมาก ราคาต่อคืนคงแพงไม่น้อย ด้านในได้รับการตกแต่งเป็นอย่างดี มีพนักงานต้อนรับเชี่ยวชาญ แต่ไม่มีใครที่นั่นรู้เลยว่ามีมือสังหารอยู่ภายในห้องของโรงแรมแห่งนี้

      เด็กสาวในชุดฮู๊ดสีแดงมองไปรอบๆห้องโถงรับแขกของโรงแรม

      บนผนังมีกรอบสีแดงที่ครอบด้วยกระจกแก้วอยู่ ซึ่งมันคือปุ่มฉุกเฉิน ส่วนมากใช้ในสถานการณ์ที่มีเหตุด่วนเหตุร้ายขึ้น หากพังกระจกครอบแล้วกดปุ่มสีแดงกลมๆตรงกลางแผง เสียงสัญญาณเตือนก็คงจะดังขึ้น ทำให้แขกที่อยู่ในโรงแรมรีบหนีออกมาแน่

      อันย่าไม่คิดให้มากความ พุ่งเข้าไปทุบกระจกแล้วกดปุ่มนั้นอย่างไม่ลังเล

      “...”

      ท่าทีที่รวดเร็วของเธอทำให้พนักงานที่อยู่ภายในห้องโถงเริ่มแตกตื่นอย่างแน่นอน จนมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เป็นยามรีบเดินออกมาจากประตูพนักงาน มองมาทางอันย่าพร้อมหยิบกระบองตำรวจออกมา

      แม่หนู! คิดจะทำอะไร-”

      หนึ่งในยามที่ออกมาพูดไม่ทันจบ ลำแสงสีขาวของมานาถูกยิงออกมาจากมีดพับในมือของเด็กสาวเป็นรูปจันทร์เสี้ยวแนวตั้งพุ่งผ่านด้านข้างของเขาไปอย่างฉิวเฉียด

      แรงกดดันนั่นทำให้เขาเหงื่อท่วม แม้อยากจะพูดคำต่อไปของประโยค แต่ดูเหมือนว่าคอจะแห้งเหือดจนไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้

      “...!”

      หนึ่งในยามรู้ตัวว่ากำลังเผชิญอยู่กับอะไรทันที่ที่เขาสบตา เห็นดวงตาอันเยือกเย็นไร้ท่าทางลังเลของเด็กสาวในชุดฮู๊ดสีแดงตรงหน้า แล้วหลังจากนั้นก็พากันแตกตื่นรีบวิ่งหนีออกไปผ่านทางออกฉุกเฉินพร้อมๆกับพนักงานต้อนรับของโรงแรม

      อันย่าลดอาวุธที่เรียกว่าอุปกรณ์เวทมนต์ในมือลง

      (ต้องสั่งให้พลเมืองที่อยู่ในโรงแรมหลบอยู่ในห้องและห้ามออกมา ...จะปล่อยให้มีใครโดนลูกหลงไม่ได้) อันย่ารีบตัดสินใจ (ฉันมีเวลาไม่มากก่อนที่พวกตำรวจจะมาที่นี่ ...ต้องรีบจัดการให้จบ)

      เธอเดินไปยังโต๊ะของพนักงานต้อนรับ ตรงนั้นมีไมโครโฟนติดตั้งเอาไว้อยู่ คงจะเป็นไมโครโฟนสำหรับประกาศไปยังห้องพักต่างๆทางโทรศัพท์รูมเซอร์วิส

      อันย่าไม่รีรอรีบกดปุ่มที่ไมโครโฟนทันที

      ห้ามไม่ให้ใครออกมาจากห้องเด็ดขาด หากพบเห็นจะถูกยิงทันที เข้าใจสินะ!” อันย่าพูดใส่ไมค์ด้วยเสียงทุ้มต่ำ หลังจากนั้นก็ยิงปืนขึ้นเพดานเพื่อยืนยันเป็นหลักฐานว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นเรื่องจริง

      นั่นคงทำให้คนที่พักอยู่ในห้องไม่กล้าเสี่ยงเดินออกมาได้สักพัก เธอต้องรีบใช้ช่วงเวลาแคบๆนั้นในการตามหามือสังหารที่อาจจะหลบซ่อนอยู่ภายในห้องนี้

      สัญญาณฉุกเฉินได้ตัดกระแสไฟฟ้าเพื่อป้องกันอุบัติเหตุของการใช้ลิฟต์ระหว่างเกิดเหตุฉุกเฉิน หมายความว่าอันย่าเองก็ไม่สามารถใช้ลิฟต์ขึ้นไปได้เช่นกัน

      ดังนั้นเธอจึงต้องเลือกที่จะใช้บันใด

      มันอยู่ที่ชั้น 20...”

      เธอเตรียมมีดพับในมือให้พร้อมอีกครั้งด้วยความระมัดระวัง เดินขึ้นบันใดอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียงด้วยทักษะของสายลับที่เคยฝึกมา ตรวจเช็คทุกซอกมุมอย่างละเอียดราวกับว่าอาจมีปีศาจหลบซ่อนอยู่

      อันย่าจะประมาทไม่ได้

      “...”

      ยิ่งขึ้นไปบนชั้นสูงๆเท่าไหร่ บรรยากาศก็ยิ่งตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ อันย่าอาจจะถูกโจมตีทีเผลอจากมุมหนึ่งของทางเดินเมื่อไหร่ก็ได้ เธอจึงต้องเพ่งสมาธิไปยังทางด้านหน้าอย่างมาก

      *กึก...*

      เสียงของโลหะเสียดสีเข้าล๊อคกันดันขึ้นตรงข้างหูของอันย่า มันเป็นเสียงที่เธอคุ้นชินเป็นอย่างดี และนั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมเธอถึงขนลุกซู่ขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น

      มันคือเสียงของสไลด์ปืน รีโหลดกระสุนเสร็จสิ้น พร้อมที่จะปล่อยกระสุนตะกั่วออกมาจากปากประบอกปืนสีดำพร้อมกับประกายไฟสวยงามได้ทุกเมื่อ

      เสียงของปืนพกในมือของมือสังหารดังเข้าไปในแก้วหู้ด้านขวาของอันย่า

      “...!”

      อันย่าใช้การตอบสนองที่ขัดเกลามาอย่างดีในการขยับร่างกายของเธอให้เอียงออกมาจากเสียงนั่นให้มากที่สุด ใช้เข่าของเธองอจนเหมือนลงไปนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น หลังจากนั้นก็ใช้ส้นเท้าของเธอบิดร่างกายให้หันไปมองทางเสียง

      *ปัง!*

      กระสุนตะกั่วถูกปล่อยออกมาพร้อมประกายไฟต่อหน้าต่อตาของอันย่า มันเดินทางผ่านห้วงอากาศด้านข้างศรีษะของเธอไปอย่างหวุดหวิด ถ้าหากเธอตอบสนองช้าไปเพียงวินาทีเดียว เธอาจขยับร่างไม่ทันการ และกระสุนนั่นอาจเจาะทะลุสมองของเธอไปแล้ว

      อันย่ารอดมาได้ด้วยความสามารถของเธอ ราวกับว่าเคยผ่านสถานการณ์แบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

      ออกมาง่ายกว่าที่คิดเอาไว้นะ...”

      เธอรีบถอยห่างออกมาจากมือสังหารที่เกือบจะสังหารเธอได้ทันที ถ่ายเทมานาของเธอลงไปในอุปกรณ์เวทมนต์รูปร่างมีดพัดในมือจนมันถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีฟ้าของมานาของเธอ หลังจากนั้นก็เหวี่ยงมันไปในแนวนอน

      คมมีดมานารูปจันทร์เสี้ยวเรืองแสงสีขาวถูกปล่อยออกมาตามแนวการฟันในแนวนอนด้วยความเร็วน่าเหลือเชื่อ มันพุ่งตรงไปยังกลางลำตัวของมือสังหาร

      (ไม่พอ...อุปกรณ์เวทมนต์ของฉันมาสู้กับปืนพกแบบนั้น เสียเปรียบเกินไป)

      มือสังหารวิ่งขึ้นบันไดไปพร้อมกับหลบคมมีดมานาสีขาวของอันย่า หลังจากขึ้นไปยังตอนกลางของบันได้แล้วจึงหันกลับมายิงใส่เด็กสาวที่ถืออุปกรณ์เวทมนต์รูปแบบมีดพัดในมือ

      *ปังๆๆ*

      เสียงปืนดังขึ้นสามนัด แต่กระสุนที่พุ่งออกมาไม่ได้โดนอันย่าเพราะเธอรีบหลบไปหลังกำแพงของทางเดินที่ห่างออกมาจากบันไดพอสมควร ดังนั้นสิ่งที่เขาเล็งไปคือถังดับเพลิงซึ่งถูกติดตั้งอยู่ใกล้ๆกับบริเวณที่อันย่าแอบอยู่

      กระสุนทั้งสามนัดเจาะถังดับเพลิงจนเป็นรูสามรู ควันสีขาวของสารโปโพแทสเซียม คลอไรด์ที่ใช้เป็นสารดับเพลิงพุ่งออกมาเป็นม่านควัน ปิดบังทัศนวิศัยของอันย่า

      เพราะมีควันบังทางเดินเอาไว้ อันย่าจึงมองไม่เห็นว่าสถานการณ์อีกฝั่งเป็นอย่างไร

      ขึ้นไปชั้นบนงั้นเหรอ?”

      เธอรีบวิ่งตามเงาของมือสังหารซึ่งกำลังมุ่งหน้าขึ้นไปชั้นบนอย่างระมัดระวัง หากเธอพลาดท่าแล้วถูกยิง นั่นจะเป็นจุดจบของเธอ ดังนั้นอันย่าจึงค่อยๆขึ้นบันไดโดยใช้ที่จับราวเหล็กของบันใดเป็นที่กำบัง ถึงมันจะไม่ช่วย แต่อย่างน้อยก็เพิ่มโอกาสการรอดของเธอได้

      มือสังหารมุ่งหน้าขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้า

      ตรงทางเดิมมีคู่แม่ลูกคู่หนึ่งกำลังเดินอยู่ด้วยท่าทางหวาดกลัว พวกเธออาจจะไม่ได้อยู่ในห้องตอนที่อันย่าประกาศไปทางรูมเซอร์วิส นั่นน่าจะเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมพวกเธอทั้งสองถึงออกมาอยู่ด้านนอก

      มือสังหารเข้าไปผลักให้สองคนนั้นลมลงไปกับพื้น คนแม่เอาตัวบังลูกสาวของเธอเอาไว้ ก่อนที่มือสังหารจะใช้สันปืนทุบด้านหลังศรีษะจนสลบไป หลังจากนั้นก็หันกลับมายิงใส่อันย่าที่กำลังวิ่งตามหลังมา

      อันย่านั่งลงต่ำกับพื้น กระสุนโดนพื้นใกล้ๆ เธอใช้มีดพัดในมือฟันใส่อากาศด้านหน้า ปล่อยมานาออกไปเป็นคมมีด พุ่งเข้าใส่มือสังหาร

      หึ!” มือสังหารหายใจออก

      เขาเอียงตัวไปทางด้านหลังจนล้มลงไปตีลังกากลับหลัง ใช้มือขวายันพื้นเอาไว้จนอยู่ในท่ายืนกลับหัว หลังจากนั้นเขาก็ใช้แรงของมือขวาดันให้ร่างกายกระโดดไปทางด้านหลังเหมือนกับนินจา

      มือสังหารเปลี่ยนซองกระสุน เขามุ่งหน้าเดินทางต่อไปยังชั้นดาดฟ้า

      อันย่าต้องการที่จะตามไปทันที แต่เธอเลือกที่จะวิ่งเข้าไปดูอาการของสองแม่ลูกที่ได้รับลูกหลง

      เด็กสาวถูกแม่ของเธอป้องกันเอาไว้สุดชีวิตจึงไม่เป็นอะไร เธอกำลังนั่นร้องให้อยู่ใกล้กับร่างของแม่ที่นอนไร้สติ ที่ศรีษะของเธอถูกกระแทกเพียงแค่นั้น ไม่มีอันตรายต่อชีวิต

      อันย่าเช็คชีพจรของแม่ก็รู้ได้ทัน เธอมองไปยังเด็กสาวแล้วคิดว่าจะทำอย่างไรให้เธอหยุดร้องไห้

      “...นี่...”

      อันย่าหยิบซองพลาสติกออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นมันไปให้เด็กสาว

      “...”

      ซองพลาสติดคือถุงขนมปังที่อันย่าชอบทานเป็นประจำ ตอนนี้เก็บเอาไว้ในกระเป๋าเสื้อก็ไร้ประโยชน์ เธอจึงยื่นมันไปให้เด็กสาวเพื่อเป็นการปลอบใจ

      แน่นอนว่านั่นไม่ทำให้เด็กสาวหยุดร้อง แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เธอหันมาสนใจอันย่า

      แม่ของเธอไม่เป็นอะไรหรอก...เธอแค่หมดสติไปแค่นั้นเอง”

      พี่สาวเป็นใคร?” เด็กสาวยังไม่หยุดร้องไห้

      ฉันจะทำให้ที่นี่เป็นที่ปลอดภัยเอง” อันย่าตอบพร้อมกับรอยยิ้ม “อีกเดี๋ยวตำรวจก็จะมา ระหว่างนั้นช่วยอยู่กับแม่ของหนู แล้วปกป้องเธอเอาไว้ได้มั้ย?”

      “....อืม...” เด็กสาวใช้มือเล็กๆของเธอเช็ดหยาดน้ำตา หลังจากนั้นเธอก็แสดงรอยยิ้มมุ่งมั่น

      ภาพที่อยู่ด้านหน้าของอันย่าทำให้เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นกับเธอในอดีต เธอรีบสบัดความคิดนั้นทิ้งก่อนจะเริ่มออกวิ่งไปยังชั้นดาดฟ้าของโรงแรม

      เมื่อค่อยๆเปิดประตูออก สิ่งแรกที่ต้อนรับเธอก็คือเสียงปืนและกระสุน

      อันย่ารีบกระโจนออกมาแล้วหาที่หลบอย่างรวดเร็ว

      ดาดฟ้าของโรงแรมเป็นดาดฟ้าที่ไม่ได้ถูกออกแบบให้เป็นที่พักผ่อน ดังนั้นด้านบนจึงเต็มไปด้วยท่อและกล่องโลหะ ดูเหมือนกับดาดฟ้าของโรงงานเสียมากกว่า ทำให้มีที่กำบังสำหรับอันย่า

      เธอกระโจนเข้าไปหลบหลังตู้โลหะขนาดใหญ่บนดาดฟ้า เตรียมมีดพับในมือให้พร้อม เปลี่ยนหลอดของเหลวสีเขียวที่อยู่ด้านข้างของมีดพัดใหม่ให้เสร็จสิ้น

      “(อยู่ที่ไหน?)” อันย่าคิดโดยที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังพูดออกมาเบาๆ

      เนื่องจากพื้นที่ด้านบนดาดฟ้าเต็มไปด้วยสถานที่ให้หลบซ่อน ตำแหน่งของมือสังหารจึงไม่แน่นอน อันย่าไม่ทราบตำแหน่งนั้น เธอค่อยๆเอียงตัวดูรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นอะไร

      เสียงของมือสังหารดังมาจากทางด้านซ้ายของเธอ

      อุปกรณ์เวทมนต์นั่น...”

      “!”

      อันย่าไม่รอให้เขาพูดจบ เธอรีบหยับร่างกายตามสันชาตยานทันที ใช้อุปกรณ์เวทมนต์ปล่อยคมมีดจันทร์เสี้ยวออกไปในแนวนอน

      ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองคือ 6 เมตร ด้วยระยะเพียงแค่นั้น ความเร็วของคมมีดมานาที่กำลังเคลื่อนที่ผ่านอากาศก็ยากที่จะหลบพ้น ดังนั้นมือสังหารจึงเตะแผ่นโลหะหนาประมาณ 5 มิลลิเมตรที่หลนอยู่บนพื้นขึ้นมา

      มันเป็นแผ่นโลหะที่มีขนาดพอๆกับโล่ตำรวจ เมื่อนำขนาดมารวมกับความหนา มันจึงสามารถป้องกันคมมีดมานาของอันย่าได้

      ไม่ผิดแน่ เทคโนโลยีแบบนั้น!”

      “...”

      อันย่าถืออุปกรณ์เวทมนต์รูปแบบมีดพับในมือ

      มีดพับนั่นสามารถเปล่อยคมมีดมานาออกมาตามแนวการฟันได้หากว่ากดปุ่มที่อยู่บนด้านจับ แต่นั่นไม่ใช่วีธีการโจมตีแบบเดียวที่มีดพับนั่นสามารถทำได้

      ถ้าหากว่าการโจมตีรูปแบบคมมีดไม่สามารถเจาะแผ่นโลหะนั่นได้ สิ่งที่อันย่าต้องทำก็แค่ใช้รูปแบบการโจมตีที่มีพลังมากกว่านั้น

      อันย่าชี้ปลายมีดไปยังแผ่นโลหะ เล็งไปยังหน้าท้องของมือสังหารที่อยู่ด้านหลัง

      “...”

      รึว่า!”

      มือสังหารไหวตัวทัน แต่มันก็ไม่ทันการ

      อันย่ากดปุ่มอีกปุ่มหนึ่งที่อยู่บนด้ามจับของมีดพัด มานาจากมือของเธอพุ่งเข้าไปด้านในมีดพับจนเข้มข้น หลังจากนั้นลำแสงสีขาวเป็นเส้นตรงก็พุ่งออกมาจากปลายมีดพับเหมือนกับปืนเลเซอร์

      ด้วยการโจมตีรุนแรงแบบนั้น แผ่นโลหะที่หนาเพียง 5 มิลลิเมตรคงไม่สามารถป้องกันได้ และมือสังหารที่อยู่ด้านหลังก็คงจะโดนอย่างจัง

      มือสังหารไหวตัวทันก็จริง แต่เขาก็ไม่สามารถหนีออกมาจากตรงนั้นได้ทัน ทำให้แสงเลเซอร์มานาเจาะทะลุแผ่นเหล็กแล้วพุ่งเข้าไปยังหน้าท้องของเขา

      ลำแสงผลักให้เขากระเด็นไปกระแทกกับตู้โลหะสี่เหลี่ยมด้านหลัง

      เสื้อผ้าของมือสังหารตรงบริเวณหน้าท้องถูกหุ้มเอาไว้ด้วยเกราะกันกระสุน นั่นช่วยให้แสงเลเซอร์ไม่เจาะทะลุผิวหนังของเขา ช่วยให้เขาไม่มีบาดแผล

      อันย่าสะเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ

      ชุดเกราะกันกระสุนงั้นสิ?”

      แต่รูปแบบของชุดเกราะเป็นชุดเกราะที่เธอเคยเห็นมาก่อน

      (ชุดเกราะนั่นไม่ใช่ชุดเกราะที่ถูกผลิตในประเทศนี้นิ?)

      มันไม่ใช่ชุดเกราะของอาณาจักรอลิสเซีย หมายความว่ามือสังหารคนนี้ไม่ใช่คนของอาณาจักรนี้ แต่เป็นคนที่มาจากประเทศอื่น

      (หรือว่า...ชุดเกราะนั่นเป็นของที่ผลิตจาก...!)

      ความคิดนั่นทำให้อันย่าชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง

      บริเวณใกล้ๆกับที่ที่มือสังหารล้มลงไปมีกระเป๋าใบหนึ่งตั้งเอาไว้อยู่ มือสังหารเอื้อมมือไปเปิดกระเป๋านั่นออกช้าๆระหว่างที่อันย่ากำลังชะงักไป

      ด้านในมีอุปกรณ์บางอย่างคล้ายกับปืนเลเซอร์จากนิยายไซไฟ เขาหยิบมันออกมาในสภาพเตรียมพร้อมยิง แล้วชี้ปลายของอุปกรณ์นั่นมาทางอันย่า

      ไม่คิดว่าจะต้องมาหลั่งเลือดของคนชาติเดียวกันกแบบนี้มาก่อน ขอโทษนะแม่หนู!”

      ก้อนของลำแสงสีขาวปรากฏขึ้นตรงปลายของอุปกรณ์เวทมนต์ที่มือสังหารถืออยู่ แสงสีขาวสว่างจ้าออกมาจนทำให้อันย่ามองไม่เห็นอะไรรอบๆ

      หลังจากนั้นลำแสงสีขาวขนาดใหญ่ก็พุ่งออกมาเหมือนกับระเบิด




20 ความคิดเห็น