Dragon Heart - สงครามเวทมนตร์ [On hold]

ตอนที่ 80 : Chapter IX - Part 9 END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 เม.ย. 62




22




      คิดว่าวิชาดาบแค่นี้จะสามารถครองราชย์ได้งั้นเหรอครับ?”

      “...ชิ”

      ริสเตอร์และลิเลียน่าปะทะดาบกันต่อไปท่ามกลางห้องบรรลังก์

      “...เมื่อ 2 ปีก่อน ผมที่ควรจะเป็นคนปกป้องท่านเร่น่าแท้ๆ แต่กลับไม่ได้อยู่ที่นี่ในตอนนั้น...”

      ริสเตอร์...”

      ลิเลียน่าแผ่มานาสีฟ้าสะท้อนแสงออกมาเช่นเคย แต่ครั้งนี้ เธอใช้มันห่อหุ้มดาบในมือ ลิเลียน่ารู้ว่าการโจมตีด้วยมานาจะมาในครั้งต่อไป เพราะริสเตอร์แผ่มานาบางๆออกมาจากร่างกาย เขากลับมาใช้มานาได้แล้ว

      เพราะฉะนั้น ผมจะจัดการทุกอย่างเอง! ท่านทำเพียงแค่ดูอยู่เฉยๆในหอคอยที่ปลอดภัยก็พอแล้ว!”

      ริสเตอร์นำมานาสีฟ้าอ่อนออกมาห่อหุ้มดาบในมือ ใช้วิธีการคล้ายๆกับบอริกในการโจมตี เขาฟาดดาบในมือในแนวนอน หลังจากนั้นคมมีดมานารูปจันทร์เสี้ยวก็ถูกปล่อยออกมา

      เขาทำซ้ำ และยิงคมมีดออกมาหลายต่อหลายครั้ง

      “...!”

      ลิเลียน่านำดาบที่หุ้มด้วยมานาของเธอในมือป้องกัน

      มานาของเธอสามารถดูดกลืนมานาได้ มันจึงดูดกลืนคมมีดของริสเตอร์ที่ปล่อยออกมาได้ ป้องกันร่างกายของเธอจากอันตราย

      แต่ขณะที่เธอมัวแต่ป้องกัน ริสเตอร์ก็อ้อมไปทางด้านหลังเพื่อโจมตี ทำให้ลิเลียน่าไม่สามารถตอบสนองได้ทัน เพราะเธอต้องป้องกันการโจมตีทั้งจากด้านหน้าและด้านหลัง

      เสร็จกัน!”

      ย้าก—”

      ดาบของริสเตอร์ฟาดเข้ามาใกล้ใบหน้าของเด็กสาว แต่ริสเตอร์ได้รับแรงกระแทกที่หน้าท้อง ส่งให้เขากระเด็นสไลด์ไปทางด้านหลัง สร้างระยะห่างระหว่างทั้งสองขึ้น

      เกิดอะไรขึ้น?!”

      ริสเตอร์ถามหาคำถาม

      ลิเลียน่าสามารถป้องกันคมมีดมานาไว้ได้หมด แต่ในขณะเดียวกันก็ป้องกันดาบของริสเตอร์จากด้านหลังไว้ได้

      ฉันก็แค่สบัดดาบนิดหน่อย...” ลิเลียน่าตอบ

      เธอสบัดผมสีดำยาวสวยงามที่อยู่ด้านหลังของเธอเล็กน้อยเพราะพวกมันทำให้เคลื่อนไหวลำบาก

      ริสเตอร์ยิ้มเล็กน้อยๆก่อนจะกลับมาตั้งท่าเตรียมต่อสู้

      ใช้การโจมตีที่มองไม่เห็นงั้นสินะครับ...” ริสเตอร์มองไปยังดาบคริสตัลของลิเลียน่า “ดาบที่โจมตีระยะไกลได้โดยไม่มีใครเห็น...ใช้การแกว่งดาบยิงกระสุนมานาไร้สีออกไปเพื่อสร้างความเสียหายให้กับศัตรู”

      ลิเลียน่าไม่ตอบด้วยคำพูด แต่เธอปล่อยมานาออกมาให้ทั่วห้องอีกครั้งเพื่อไม่ให้ริสเตอร์สามารถเร่งกล้ามเนื้อด้วยมานาได้

      ท่านลิเลียน่า! ท่านติดตั้งอุปกรณ์เวทมนต์ลงไปในดาบเล่มนั้นงั้นเหรอ?!”

      เพราะลักษณะของมานาที่ฉันมี ฉันก็เลยใช้เวทมนต์ไม่ได้นี่นา...เพราะแบบนั้น อุปกรณ์เวทมนต์แบบนี้จึงจำเป็นไม่ใช่เหรอ?”

      “...งั้นก็ได้ครับ...”

      ริสเตอร์ส่ายหัวถอนหายใจ

      ท่านคิดดีแล้วงั้นเหรอ?”

      “?”

      หากว่าท่านกลายเป็นราชินีอย่างเป็นทางการล่ะก็...พวกขุนนางบางคนอาจไม่พอใจ และพวกสภาเวทมนต์ต้องไม่ยอมให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆแน่....”

      ริสเตอร์แสดงสายตาเป็นหวง แต่ลิเลียน่ายกดาบขึ้นมาจากพื้นเพื่อเตรียมพร้อมต่อสู้อีกครั้ง

      ไม่จำเป็นต้องห่วง ฉันมีแผนที่จะช่วยประเทศนี้เอาไว้จากสงคราม ...หลังจากนั้นฉันจะนำความสงบสุขกลับมาอีกครั้ง”

      แววตาของเธอไม่สั่นไหว มันเป็นแววตาที่มีความมุ่งมั่น ลิเลียน่าเกร็งดาบในมือก่อนพุ่งเข้าใส่ริสเตอร์อีกครั้ง

      สมกับที่เป็นลูกสาวของท่านเรน่า... งั้น! ชนะกระผมให้ได้ ท่านจะผ่านการทดสอบนี้! และกลายเป็นพระราชินีที่แท้จริง!”

      ดาบของทั้งสองปะทะกัน

      หากริสเตอร์ใช้มานาเสริมกำลังให้ร่างกายหรือใช้โจมตี ลิเลียน่าจะใช้มานาของเธอทำให้เขาไม่สามารถทำแบบนั้นได้

      หลายครั้งที่ดาบเหล็กและดาบคริสตัลปะทะกันจนเกิดเสียง

      ลิเลียน่าหลับตาลง เธอไม่ได้มองการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย สิ่งที่เธอสัมผัสคือมานาภายในร่างกายของอีกฝ่าย เพียงแค่นี้เธอก็สามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของริสเตอร์ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

      ย้าก—”

      “—!”

      ดาบในมือของริสเตอร์ถูกผลักจนกระเด็นออกจากมือของเขาไป

      ลิเลียน่าตวัดดาบลงมาอย่างรวดเร็ว ปลายของดาบไปหยุดอยู่ตรงต้นคอของริสเตอร์อย่างสวยงามและนุ่มนวล หลังจากนั้นเธอก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

      ฉันชนะแล้ว”

      “...ถึงสายเลือดของนักปราบมังกรจะอ่อนลง แต่องค์หญิง...ฝีมือดาบของท่านยอดเยี่ยมเหมือนกับท่านเรน่าในสมัยก่อนเลยครับ...ท่านเรน่าต้องมีความสุขแน่”

      ท่านแม่...ไม่หรอก คุณริสเตอร์”

      ลิเลียน่าลดดาบลงอย่างนุ่มนวล

      ฉันจะก้าวข้ามท่านแม่ไปให้ได้...และจะกลายเป็นราชินีที่ดีกว่า! จะแสดงให้ดูเอง”

      คำพูดของลิเลียน่าทำให้ดวงตาของริสเตอร์เบิกกว้าง หยดน้ำตาเล็กๆหยดออกมาจากดวงตาของเขา ริสเตอร์รำลึกไปถึงความหลังเมื่อสองปีก่อน

      หึ...งั้นเหรอครับ”

      ริสเตอร์คุกเข่าลงไปกับพื้น

      ท่านผ่านการทดสอบในวิชาสุดท้าย—วิชาดาบ อัศวินทุกคน จงทำความเคารพ!”

      อัศวิน 30 คนที่ถูกลิเลียน่าจัดการหมดสติลุกขึ้นอย่างเงียบๆ แล้วพวกเขาก็ยืนเรียงแถวกันด้านหลังของริสเตอร์

      ทุกคนนั่งคุกเข่าลงเบื้องหน้าของเด็กสาว

      แม่บ้านและตัวแทนจากพวกขุนนางต่างๆเดินเข้ามาภายในห้องบรรลังก์ เปิดทางตรงกลางเอาไว้ หลังจากนั้นแม่บ้าน 4 คนก็เดินเข้ามา

      ในมือของพวกเธอมีชุดของพระราชินีและเครื่องประดับต่างๆ หนึ่งในนั้นมีสิ่งที่ถูกรักษาเป็นอย่างดีอยู่

      มันถูกวางเอาไว้บนหมอนรองที่ทำจากผ้าสีฟ้าชั้นดี ลิเลียน่าเดินไปยังสิ่งนั้นโดยไม่ลังเล เธอหยิบมันขึ้นมาจากหมอนรองและยกไปไว้บนศรีษะ

      มงกุฏ”

      เธอไม่หยิบเสื้อผ้าสวยหรูหรือเครื่องประดับขึ้นมาแม้แต่ชิ้นเดียว ลิเลียน่าสวมชุดกระโปรงสีขาวของเธอต่อไปแบบเดิม หยิบมงกุฏขึ้นมาสวม แล้วเธอก็มุ่งหน้าไปยังบรรลังก์

      ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป! ฉัน ลิเลียน่า ออส โซฟาโนวาร์ จะขึ้นครองราชย์เป็นราชินีแห่งอาณาจักรอลิสเซีย! ไม่ใช่แค่ในนามอีกต่อไปแล้ว!”




23




      หลังจากทำลายอาคารจ่ายมานาทั้งหมดได้แล้ว พวกอเล็กเซย์ บอริก และลาเวนเดอร์ตกลงกันว่าจะเดินทางไปยังหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุด

      บอริกอย่ากจะเรียกให้นำรถจากพระราชวังศ์ออกมารับ แต่มีความเสี่ยงที่จะโดนกลุ่มต่อต้านเล่นงาน ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจนั่งรถประจำทางเข้าเมืองเหมือนกับคนธรรมดา

      ว่าไปแล้ว คุณลาเวนเดอร์ แผลที่เข่าเป็นยังไงบ้างครับ?”

      บอริกถามไปยังลาเวนเดอร์

      ดูเหมือนว่าเธอจะหกล้มระหว่างทางกลับมารวมกลุ่ม เพราะเธอใช้มานาปริมาณมากในการร่ายเวทมนต์ที่ซับซ้อนทำให้สมองของเธอล้า คงต้องให้เวลาเธอพักสักหน่อยจึงจะกลับมาเป็นอย่างเดิม

      ดีขึ้นแล้วค่ะ”

      ได้รับการติดต่อมาจากยัยโซเฟียรึเปล่า?”

      อเล็กเซย์ลองถามดู เขาไม่รู้ว่าการทำลายอาคารส่งจ่ายเวทมนต์ได้ผลหรือเปล่า

      ยัยนั่นว่าอะไรบ้างงั้นเหรอ?”

      พวกเราติดต่อไปแล้วครับ แต่ดูเหมือนว่าทางนั้นเองก็ยุ่งอยู่เหมือนกัน ท่านองค์หญิงต้องทำอะไรหลายๆอย่างด้วย”

      งั้นเหรอ?”

      อเล็กเซย์ถอนหายใจ หลังจากนั้นเขาก็นั่งยืดตัวไปยังเบาะของรถประจำทางนุ่มๆ

      ถึงแม้ว่ารถประจำทางคันนี้จะไม่ค่อยมีผู้โดยสาร อีกทั้งยังเป็นรถนอกเมืองหลวง แต่สภาพของรถก็ยังถูกรักษาเอาไว้อย่างดี ด้านในมีโทรศัพท์ซึ่งกำลังรายงานข่าวอยู่

      หวังว่านี่จะไม่ทำให้เกิดสงครามกลางเมืองขึ้นระหว่างราชวงศ์และสภาเวทมนต์หรอกนะ...”


      สองปีก่อน

      อเล็กเซย์ที่อายุเพียง 14 ปีกำลังยืนก้มหน้าอยู่ภายในลานกว้างแห่งหนึ่งของพระราชวัง

      รอบด้านเป็นทุ่งหญ้าสีเขียวที่แผ่กว้างออกไปหลายกิโลเมตร มันเต็มไปด้วยกระแสลมเย็นๆที่พัดปลายหญ้าเตี้ยๆสั่นไหวไปตามสายลม

      บรรยากาศอันสดใสสวยงามของทุ่งหญ้าอาจทำให้ใครคิดว่านี่คือสถานที่ในเทพนิยาย

      อเล็กเซย์นั่งอยู่ใต้ต้นไม้เพียงต้นเดียวในลานกว้างนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้า

      ตอนนั้นเองที่มีเสียงของเด็กสาวมาจากด้านหลัง

      อเล็กเซย์...”

      เขาหันกลับไปมอง แล้วเขาก็เห็นเด็กสาวผมสีดำ นัยตาสีฟ้า สวมชุดกระโปรงสีขาวปลิวไสวไปกับสายลม อายุของเธอใกล้เคียงกับอเล็กเซย์

      เขาเรียกชื่อของเธอเบาๆ

      ลิเลียน่า?”

      น้ำตาค่อยๆไหลรินออกมาจากดวงตาทั้งสองของเด็กสาว เธอค่อยๆเข้ามาใกล้อเล็กเซย์ก่อนจะนั่งทรุดลงไปกับพื้น กอดร่างของอเล็กเซย์เอาไว้แน่น

      ฉันของโทษ... ฉันขอโทษ เพราะฉันไม่ระวังตัว มันก็เลย...”

      ไม่ต้องห่วง มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลย เพราะงั้น อย่าร้องไห้นะ...อย่าเด็ดขาด”

      (เพราะมันเป็นความผิดของฉันต่างหาก...)

      อเล็กเซย์ลุกขึ้นพร้อมกับเด็กสาวที่กอดเขาทั้งน้ำตา

      ลิเลียน่าซุกใบหน้าของเธอเข้ากับหน้าอกของอเล็กเซย์จนมิดชิด อเล็กเซย์สามารถสัมผัสความชื้นจากน้ำตาผ่านเสื้อผ้าของเขา

      ลิเลียน่ากำลังร้องไห้

      ขอโทษ ขอโทษ” เธอพูดคำนี้ซ้ำไปหลายครั้ง

      อย่าพูดแบบนั้นสิ ลิเลียน่า ฉันสัญญากับท่านเรน่าเอาไว้ว่าจะเป็นคนปกป้องเธอนะ...”

      “...ขอโทษ...”

      ถ้าท่านเห็นเธอร้องไห้แบบนี้ล่ะก็ ฉันคงจะโดนโกรธตายเลยล่ะ”

      อเล็กเซย์ส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ เขาเก็บความรู้สึกภายในเอาไว้โดยไม่พูดหรือแสดงออกมาทางสีหน้า มองขึ้นไปเพื่อไม่ให้หยดน้ำตาไหลออกมา

      (ขอบคุณที่ช่วยฉันเอาไว้น่ะ และก็...ขอโทษ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ถ้าหากว่าฉันควบคุมมานาของตัวเองไม่ได้ไปนานกว่านั้น พระราชวัง...ประเทศนี้อาจจะถูกฉันทำลายไปแล้ว...รวมไปถึงจิตใจของฉันด้วย ดังนั้น...ขอบคุณที่หยุดฉันเอาไว้นะ ลิเลียน่า...เธอไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก)

      อเล็กเซย์ผลักให้ลิเลียน่าถอยห่างออกไปเล็กน้อยอย่างนุ่มนวล

      หลังจากนี้ฉันจะต้องออกจากราชวงศ์ไป”

      “...”

      แต่ว่า ก่อนหน้านั้น ผมมีอะไรจะขอร้อง”

      อเล็กเซย์มองใบหน้าของลิเลียน่าอย่างจริงจัง

      ลิเลียน่าใช้มือทั้งสองเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นสายตาอันแน่วแน่ก็กลับมา เธอมองไปยังใบหน้าของอเล็กเซย์โดยไม่แสดงความหวั่นไหว

      “...”

      อเล็กเซย์ยิ้มอย่างอ่อนโยนอีกครั้งหลังเห็นเด็กสาวที่เพิ่งร้องไห้ตรงหน้ากลับมามีใบหน้าแข็งแกร่งเช่นเดิมอย่างรวดเร็ว

      (เธอเข้มแข็งจริงๆน่ะ ...ฉันเทียบเธอไม่ติดเลย...)

      อเล็กเซย์คุกเข่าลงนั่งบนพื้นหญ้า

      หลังจากนี้...ช่วยปกป้องประเทศนี้ด้วยนะครับ ท่านราชินีคนต่อไป”

      ทุกอย่างเงียบไปครู่หนึ่ง

      มีเพียงเสียงลมเท่านั้นที่พัดผ่านทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ ที่นั่นมีต้นไม้สูงอยู่ต้นหนึ่ง และใต้ต้นไม้ต้นนั้น มีเด็กหนุ่มซึ่งกำลังคุกเข่าต่อหน้าเด็กสาว

      และตอนนั้นเองที่สัญญาได้ถูกสร้างขึ้น

      อืม! ฉันสัญญา! ฉันจะเปลี่ยนประเทศนี้ให้กลายเป็นสถานที่แห่งความสุข” ลิเลียน่ายิ้ม “เมื่อถึงตอนนั้น...นายก็จะกลับมาเป็นอัศวินของฉันอีกใช่มั้ย?”

      “...”

      อเล็กเซย์เงียบไป

      (เป็นไปไม่ได้หรอก....เพราะฉันเป็นคนที่ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้...ฉันจะต้องทำทุกอย่างเพื่อไถ่บาปที่ก่อเอาไว้...)

      ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อาจปฏิเสธความต้องการของเธอได้

      แน่นอนครับ” นั่นคือสิ่งที่อเล็กเซย์ตอบออกไป

      ลิเลียน่ายื่นมือของเธอออกมา

      (ฉันรักษาสัญญาของนายให้ได้...นี่เป็นการไถ่โทษ...ที่ฉัน...ตัดปีกของนายไปในคืนวันนั้น เพราะฉะนั้น...)

      (ฉันขอโทษน่ะ ลิเลียน่า ...ฉันจะชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไปเอง ดังนั้น ฝากประเทศนี้เอาไว้ในมือของเธอด้วยนะ)

      ความคิดของทั้งสองไม่ได้ถูกพูดออกมา


      กลับมายังฉากของรถประจำทาง

      บอริกและลาเวนเดอร์มองไปยังหน้าจอโทรทัศน์ที่กำลังแสดงข่าวด่วนพิเศษอยู่ เพราะเหตุการณ์สำคัญของประเทศกำลังถูกถ่ายทอด

      อเล็กเซย์ละสายตาขึ้นไปมองยังหน้าจอ

      บนนั้นมีใบหน้าของเด็กสาวที่เขารู้จักอยู่ เธอมีผมสีดำยาวสลวย ดวงตาสีฟ้าเหมือนท้องทะเล และใบหน้าอันแน่วแน่

      (...ลิเลียน่า...)

      เธอกำลังแถลงการขึ้นครองราชย์อย่างเป็นทางการ กลายเป็นราชินีที่แท้จริงของอาณาจักรแห่งนี้ เพื่อปกป้องประเทศนี้ตามที่เคยสัญญาเอาไว้

      อเล็กเซย์ย้อนนำความรู้สึกผิดบางอย่างกลับมาอีกครั้ง

      ดูเหมือนว่าจะสำเร็จสินะค่ะ” ลาเวนเดอร์มองไปยังหน้าจอโทรทัศน์อย่างดีใจ

      “...ครับ”

      บอริกหันมายังอเล็กเซย์ซึ่งเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะสังเกตว่าบอริกกำลังหันมามองอยู่

      “? ดูเหมือนจะสำเร็จสินะ”

      ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ”




.

.

.




      บาปของอเล็กเซย์

      ลิเลียน่าได้ตัด “ปีก” ของเขาไป

      ตัวตนของประเทศนี้

     นักปราบมังกร

      สงครามกำลังใกล้เข้ามา ราชินีขึ้นมาครองราชย์อย่างเป็นทางการแล้ว นี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามกลางเมือง? หรือจะเป็นเพียงเรื่องราวเล็กๆบนประวัติศาสตร์?





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

20 ความคิดเห็น