Dragon Heart - สงครามเวทมนตร์ [On hold]

ตอนที่ 82 : Chapter X - Part 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 เม.ย. 62




3




      เซ็นเอโจมตีด้วยหมัดเปล่าๆอย่างรุนแรงจนทำให้เขากระเด็นออกไปจากจุดนั้น ร่างกายของเจ้าหน้าที่กระแทกเข้ากับกำแพงด้านหลังเต็มๆ แผ่นหลังของเขารับแรงกระแทกไม่ได้ เจ้าหน้าที่สำลักเลือดออกมาแล้วหมดสติไป

      ถ้าคิดว่าของแค่นี้จะทำอะไรฉันได้ล่ะก็...”

      เซ็นเอปล่อยลมหายใจออก เขาเบือนสายตาไปยังอาวุธปืนหลายกระบอกที่กำลังยิ่งมาที่เขา หลังจากนั้นเซ็นเอก็สร้างกระสุนมานาขึ้นกลางอากาศ แล้วยิงออกไปทำลายปืนกลจนไม่เหลือซาก

      คิดผิดแล้ว!”

      เซ็นเอสร้างกำแพงขึ้นมาด้วยมานา หลังจากนั้นเขาก็ใช้กำแพงในการกระแทก ผลักร่างของเจ้าหน้าที่รอบๆออกไปอย่างรุนแรง ทำให้เจ้าหน้าที่จำนวน 20 คนตรงนั้นล้มลงไป

      อ้าก!”

      นี่พวกแกคิดจะสู้กับนักเวทย์จริงๆรึเปล่า?”

      อีกไม่นานกำลังเสริมของพวกนี้อาจจะถูกส่งมา ดังนั้นเซ็นเอจึงต้องรีบออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เขารีบค้นตัวของเจ้าหน้าที่แต่ล่ะคนเพื่อหากระเป๋าเงิน

      เซ็นเอหยิบกระเป๋าเงินออกไปจากเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง หลังจากนั้นเขาก็เริ่มเดินไปทันที แต่ระหว่างนั้น หนึ่งในเจ้าหน้าที่ที่ล้มลงยังได้สติอยู่

      อย่าขยับ!”

      หืม?”

      เมื่อเซ็นเอหันกลับไปดู ตรงนั้นมีเจ้าหน้าที่ซึ่งกำลังนอนชี้ปืนพกมายังเขา

      “...”

      เซ็นเอไม่สนใจแล้วเดินต่อไป เจ้าหน้าที่จึงฝืนแรงของตัวเองในการลุกขึ้นยืนโซเซ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังตะโกนอย่างแข็งขัน

      บอกว่าอย่าขยับไงเล่า!”

      หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่ก็เหนี่ยวไกทันที แล้วกระสุนก็พุ่งออกมา

      เซ็นเอเดินหน้าต่อไปโดยไม่สนใจอะไร เขาไม่ได้ใช้มานาในการป้องกันเลย ทำให้กระสุนที่พุ่งเข้ามาสามารถเจาะไหล่ซ้ายของเขาได้อย่างง่ายดาย

      “...?”

      เจ้าหน้าที่แสดงท่าทางส่งสัยเล็กน้อย เพราะเขาไม่คิดว่ากระสุนของเขาจะสามารถทำอะไรเป้าหมายได้

      (สำเร็จ...) เจ้าหน้าที่เริ่มแสดงสีหน้ามีหวัง

      ถ้าเกิดว่าขยับต่อไปอีกก้าวล่ะก็ ฉันจะยิงแน่!”

      เซ็นเอจึงหยุดเดิน เขาถอนหายใจแล้วหันกลับมายังเจ้าหน้าที่ สีหน้าของเขานิ่งเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา แล้วเขาก็ค่อยๆก้าวมายังเจ้าหน้าที่ด้วยแรงกดดันมหาศาล

      แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเซ็นเอทำให้เจ้าหน้าที่กลัวจนขยับร่างกายไม่ได้

      เมื่อมาถึงด้านหน้าของเจ้าหน้าที่เซ็นเอก็นั่งคุกเข่าลง บาดแผลจากการถูกยิงรักษาตัวอย่างรวดเร็ว เนื้อหนังดันกระสุนออกมาจากปากแผล แล้วสมานกันอย่างง่ายดาย

      พอดีเลย...” เขายกใบหน้าของเจ้าหน้าที่ขึ้นมา “ฝากไปบอกพวกตำรวจคนอื่นๆด้วยว่า ถ้าหากส่งใครมาตามหาฉันอีก ฉันจะไม่เว้นชีวิตของใครแม้แต่คนเดียว

      ดวงตาสีฟ้าของเซ็นเอเรืองแสงในความมืดราวกับเป็นดวงตาของปีศาจ

      เจ้าหน้าที่รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง สันชาตญาณของเขาบอกให้ตัวเองรีบวิ่งหนีไปจากตรงนั้น

      ระ...รับทราบ” เสียงของเจ้าหน้าที่สั่นเครือ

      “...”

      หลังจากนั้นเซ็นเอก็รีบมุ่งหน้าออกจากตรงนั้น ซึ่งต่อมาไม่นานก็มีเสียงของไซเรนรถตำรวจดังขึ้นรอบๆ ดูเหมือนว่าตำแหน่งของเซ็นเอจะถูกเจ้าหน้าที่คนอื่นๆรู้แล้ว

      น่ารำคาญจริง”

      นั่นไง! เจอแล้ว!”

      “...!”

      เซ็นเอถูกเจออย่างง่ายดาย เขาเริ่มวิ่งไปวิ่งมาในซอยแคบของเมืองหลวง ใช้ทางซับซ้อนของซอยในการสละพวกที่ไล่ตามมาให้พ้น หลังจากนั้นก็หลบเข้าไปแอบในตึกร้าง

      (ทำไมพวกนั้นถึงหาเราเจอได้ง่ายๆ?)

      เมื่อสังเกตบนฟ้า เซ็นเอก็ได้รับคำตอบ

      เขามองเห็นวัตถุสีดำบินอยู่สูงกว่าพื้นมาก มันคือเฮลิคอปเตอร์ซึ่งถูกปรับแต่งมาให้เสียงใบพัดและเครื่องยนต์เบาลง

      (กล้องอินฟราเรดงั้นสินะ)

      หากพวกตำรวจใช้กล้องอินฟราเรดในการตามหาจากที่สูง พวกนั้นจะสามารถรู้ที่อยู่ของเซ็นเอได้

      งั้นก็...ต้องสอยลงมางั้นสิ”

      กระสุนมานาลูกกลมๆขนาดเล็กเท่ากับลูกแก้วถูกสร้างขึ้นตรงปลายนิ้วชี้ของเซ็นเอ หลังจากนั้นเขาก็ชี้ไปยังเฮลิคอปเตอร์ซึ่งกำลังบินสูงอยู่บนฟ้า

      (หากยิงให้ร่วงลงมาในเมืองแบบนี้แย่แน่ แต่ว่า...)

      เซ็นเอยิงกระสุนมานาออกไป

      เฮลิคอปเตอร์อยู่สูงบนฟ้า ระยะห่างระหว่างมันและเซ็นเอมีมากพอสมควร ทำให้การยิงอย่างแม่นยำเป็นไปได้ยาก แต่เซ็นเอสามารถควบคุมทิศทางของกระสุนมานาได้อย่างแม่นยำ

      (ถ้าหากทำให้กล้อมอินฟราเรดใช้งานไม่ได้ พวกนั้นก็จะตามรอยไม่ได้)

      กระสุนมานาไม่ได้ทำลายเครื่องยนต์หรือใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ แต่มันทำลายกล้องอินฟราเรดที่ถูกติดตั้งเอาไว้บนเฮลิคอปเตอร์

      “...”

      เซ็นเอไม่รอมองดูผลงานของตัวเอง เขารีบเปลี่ยนตำแหน่ง เพราะเจ้าหน้าที่ตำรวจรู้แล้วว่าเขาแอบอยู่ที่นี่ด้วยกล้องอินฟราเรด เขาจำเป็นต้องเปลี่ยนตำแหน่งอีกครั้ง




4




      หลังจากการตามล่าผ่านไปประมาณ 2 ชั่วโมง

      เจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่ในพื้นที่ต่างๆค้นหาไปทั่ว ทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้น สุดท้ายพวกเขาก็ต้องล้มเลิก ทำให้พื้นที่นี้กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

      เด็กสาวสวมผ้าคลุมมีฮู๊ดปิดบังใบหน้ายืนอยู่ในซอยมืดๆ

      หนีไปแล้ว...พวกตำลวจ...เกะกะ”

      เธอบ่นกับตัวเองเงียบๆ

      ร่างกายของเธอเป็นเด็กสาวอายุราวๆ 13 ปี ผมสีเขียวออกฟ้ายาวโผล่ให้เห็นใต้ฮู๊ดเล็กน้อย ดวงตาของเธอสีแดงธรรมชาติ และเมื่อบวกเข้ากับปลายหูที่แหลมกว่ามนุษย์ ก็จะได้ข้อสรุป

      เธอคือเอลฟ์ ลิย่า โฮโดมซา

      ตรงหน้าอกของเสื้อคลุมของเธอมีตราสัญลัษณ์ของสภาเวทมนต์อยู่

      ด้านข้างของเธอมีโซฟาเก่าๆวางเอาไว้ ตรงนั้นมีร่องรอยของเซ็นเออยู่ ลิย่าสามารถสังเกตสภาพรอบๆได้อย่างแม่นยำ

      พวกตำลวจเล็วกว่าเลาก้าวนึง ...เขาเคยอยู่ที่นี่...”

      ลิ้นของเธอฟังดูพูดไม่ชัด บางทีอาจจะเป็นเพราะเธอคือเอลฟ์ ทำให้เธอไม่สามารถพูดภาษาของมนุษย์ประเทศนี้ได้ชัดเจน

      ภาลกิจจับตัวกลับไป...ต้องทำให้สำเล็จ”




5




      เซ็นเอหนีเข้ามาภายในส่วนของเมืองที่มีคนพลุกพล่าน เพื่อที่จะให้ตำรวจไม่สามารถเคลื่อนไหวได้มากนัก เพราะหากเกิดการปะทะขึ้นในเมือง คนที่ไม่เกี่ยวข้องจะโดนลูกหลง

      คงจะหนีพ้นแล้วสินะ?”

      เซ็นเอมองไปยังกระเป๋าเงินในมือ มันเป็นสิ่งที่เขาได้มาจากเจ้าหน้าที่ที่เขาจัดการไป จำนวนเงินที่อยู่ในกระเป๋าคงสามารถเช่าห้องสำหรับค้างคืนได้สักพัก หรือไม่ก็สามารถนำไปซื้ออาหารได้ แต่ว่า...

      ไม่มีความรู้สึกหิวหรือกระหายเลย...”

      เซ็นเอไม่รู้สึกปวดท้องหรือคอแห้ง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้กินอาหารหรือดื่มน้ำมาเป็นเวลานาน ราวกับว่าร่างกายของเขาปรับตัวกับสภาพอดอยากของเขาได้

      อีกทั้ง เซ็นเอยังมีพลังในการฟื้นฟูร่างกายอย่างน่าเหลือเชื่อ เขาไม่สามารถตายเพราะขาดสารอาหารได้ เซลล์ของร่างกายที่ตายไปจะได้รับการฟื้นฟูอย่างต่อเนื่อง

      เซ็นเอมองเห็นคลินิกบนข้างถนนใหญ่ที่มีคนเดินพลุกพล่าน ด้านหน้าของคลินิกเป็นโซนสำหรับชั่งน้ำหนักและวัดส่วนสูง อุปกรณ์ของคลินิกถูกวางเอาไว้

      “...ถ้าจำไม่ผิด ส่วนสูงและน้ำหนักของเราคือ...” เซ็นเอพึมพัมขณะเดินไปวัดส่วนสูงของตัวเอง

      และผลลัพท์ที่ออกมาทำให้เขาต้องเบิกตากว้าง ความสูงของเขาไม่ได้เพิ่มขึ้นมาเลย

      ความสูงไม่ขยับ...”

      เซ็นเอมองไปยังที่วัดน้ำหนักด้านข้าง ร่างกายของเซ็นเอไม่ได้ผอมลงทั้งๆที่เขาไม่ได้กินอาหารมาหลายวัน และเมื่อวัดน้ำหนัก น้ำหนักของเขาไม่ลดลงเลย

      (ร่างกายหยุดเจริญเติบโตเพราะสารอาหารไม่พอ...แต่ถึงอย่างนั้น ไขมันที่สะสมไว้ในร่างกายก็ไม่ได้ถูกนำไปใช้?)

      โดยปกติแล้ว หากไม่ได้กินอาหารเป็นเวลานาน ร่างกายจะนำไขมันที่สะสมไว้ตามร่างกายไปใช้ ทำให้ผอมและน้ำหนักลดลง แต่เซ็นเอกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น

      หากยืนคิดอยู่อย่างนั้นจะเป็นการรบกวนคนอื่นๆที่ต้องการชั่งน้ำหนัก เซ็นเอจึงเดินออกมา

      เขามองลงไปยังกระเป๋าเงินในมืออีกครั้ง

      จะใช้เงินที่ได้มาหาซื้อที่พักสักหน่อย...หรือว่าจะนำไปซื้ออาหารดี?”

      ที่พักเป็นตัวเลือกที่ดี เขาจะได้ไม่ต้องไปนอนในซอยมืดๆ แต่ตำรวจอาจสามารถหาที่อยู่ของเขาได้ง่ายหากทำแบบนั้น

      หากเซ็นเอนำเงินไปซื้ออาหาร เขาจะได้รับสารอาหารตามปกติที่ควรจะเป็น ถึงอย่างนั้น เขาไม่คิดว่าอาหารเป็นสิ่งจำเป็น นั่นเพราะเขาสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องกินอาหาร

      (สรุปแล้ว...เอาเงินที่ได้มาไปทำอะไรดี?)

      เสื้อผ้าที่เซ็นเอสวมอยู่คือชุดเครื่องแบบของสภาเวทมนต์ เซ็นเอต้องการเปลี่ยนกลับไปเป็นชุดแบบปกติโดยเร็วที่สุด ดังนั้นเขาจึงเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าใกล้ๆ

      ก่อนอื่นก็หาชุดธรรมดาใส่ก่อน”

      ชุดที่เซ็นเอเลือกคือชุดง่ายๆ เสื้อยืดสีขาวทับด้วยเสื้อนอกสีดำ กางเกงขายาวสีดำและรองเท้าผ้าใบ ชุดที่เขาเลือกส่วนมากทำจากเนื้อผ้าที่ขยับร่างกายได้ง่าย เป็นการสะดวกสำหรับต่อสู้และวิ่งหนี

      เซ็นเอเหลือบไปเห็นกระจกในร้าน เขาสังเกตเห็นดวงตาสีฟ้าของตนเอง สีของมันผิดปกติที่เกิดจากการทดลอง

      ต้องหาอะไรมาปกปิด”

      หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อย เซ็นเอก็ซื้อคอนแทคเลนส์เปลี่ยนสีตากลับไปเป็นสีแดงมาใช้ ทำให้เงินที่มีอยู่ในกระเป๋าเขาเหลือเพียงน้อยนิด

      ด้วยเงินแค่นั้น เซ็นเอสามารถมองหาโรงแรมราคาถูกได้ มันมีพอที่จะสั่งอาหารกินในร้านอาหารได้ 1 เมนู แต่เซ็นเอกลับเลือกที่จะไม่หาอาหารกิน เขาเลือกที่จะพักในห้องของโรงแรมแล้วนอนลงไปบนเตียง

      เตียงนุ่มๆแบบนี้ไม่ได้นอนมานานแค่ไหนแล้วนะ?”

      ความสบายกายหลังจากที่ได้นอนพักอย่างสงบทำให้เขาปิดตาหลับลงอย่างรวดเร็ว

      (ถึงไม่กินอาหารก็ไม่ตาย...แต่หากขาดสารอาหารก็จะไม่สามารถเจริญเติบโตได้...)

      แต่ยังมีเหตุผลให้เขาต้องกินอาหารมากกว่าการไม่เจริญเติบโต

      แต่ถ้าไม่กินอะไรเลย เลือดที่เสียไปก็จะไม่คืนกลับมา...”

      หากมีบาดแผลเกิดขึ้น เลือดจะไหลออกมา ถึงแม้บาดแผลจะรักษาตัวอย่างรวดเร็ว แต่เลือดที่เสียไปจะไม่กลับมา ดังนั้นเขาต้องกินอะไรซักอย่างเพื่อให้ร่างกายสร้างเลือดกลับมา ไม่อย่างนั้น หากเขาเสียเลือดจนหมด เซ็นเอคงจะหลีกเหลี่ยงความตายไม่ได้

      น่ารำคาญจริงๆ”

      เซ็นเอลุกขึ้นจากเตียง

      ก่อนอื่นก็สั่งอะไรมากินผ่านทางรูมเซอร์วิสของโรงแรมก็แล้วกัน...”




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

20 ความคิดเห็น