Dragon Heart - สงครามเวทมนตร์ [On hold]

ตอนที่ 83 : Chapter X - Part 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 เม.ย. 62




6




      ดูเหมือนว่าเจ้าหนุ่มนั่นจะหนีไปได้สินะ?” เกวนพูดขณะมองไปยังใบหน้าของเซเวนเนียร์ผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ “แค่เห็นหน้าของเธอก็เดาได้แล้ว”

      โชคดีที่เราพอจะคาดการณ์ที่อยู่ของเขาในปัจจุบันได้ แต่คงจะลงมือเร็วๆนี้ไม่ได้”

      ลำบากแย่เลยนะ”

      เกวนยิ้มอย่างเยาะเย้ยด้วยขอบตาสีดำ เซเวนเนียร์ต้องทำหน้าไม่สบอารมณ์เล็กน้อย ก่อนพูดต่อ

      ทางนั้นล่ะเป็นไงบ้าง?”

      อืม เพราะการรักษาแบบพิเศษที่แช่ผู้ป่วยเอาไว้ในแคปซูลทำให้ร่างกายของเธอดีขึ้นเยอะ”

      เซเวนเนียร์ยิ้มเล็กน้อยหลังจากได้ยินที่เกวนพูด

      ถ้างั้นก็เริ่มการรักษาได้แล้วสินะ?”

      ก็ใช่อยู่...แต่...”

      มีเครื่องจักรคล้ายกระดูกสันหลังแผ่นแบนๆวางอยู่บนโต๊ะผ่าตัดภายในห้อง มันทำมาจากเหล็ก และบางส่วนมีแสงสีแดงส่องออกมา

      เจ้านั่นยังมีความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นตอนใช้งานอยู่...” เกวนทำสีหน้าลำบากใจ

      ความเสี่ยงงั้นเหรอ?”

      อืม”

      เกวนพยักหน้าพร้อมหยิบกาแฟขึ้นมาดื่มอีกครั้ง

      เพราะมันยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ดังนั้นจึงทำให้มีความเสี่ยงที่จะส่งคลื่นไฟฟ้าไปยังสมองมากเกินไป...”

      หมายความว่า...” ดวงตาของเซเวนเนียร์เปิดกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ

      อืม” เกวนพยักหน้า “มีโอกาศที่การติดตั้งมันลงไปบนตัวของแม่หนูนั่นจะผิดพลาด และส่งผลแก่ชีวิต”

      เซเวนเนียร์ที่อยู่อีกฝั่นหนึ่งของหน้าจอทำหน้ากลุ้มใจไปพักหนึ่ง

      หมายความว่า ถ้าเกิดผิดพลาดขึ้นมา เด็กสาวคนนั้นตั้งตายงั้นสินะ?”

      แน่นอน” เกวนตอบอย่างง่ายดาย “เพราะแบบนั้นจึงต้องทำให้สำเร็จไม่ใช่รึไง?”

      “...”

      พวกเธอพาแม่หนูนี่มาให้ฉันช่วยรักษา ฉันก็จะทำให้ ...ยังไง ถ้าปล่อยให้ต้องนอนหลับแบบนี้ไปตลอดชีวิต ก็ไม่ต่างอะไรกับตายไปแล้วนั่นแหละ”

      ยูริก้าไม่สามารถขยับร่างกายได้ อีกทั้งยังไม่ได้สติตั้งแต่ถูกพบที่ห้องทดลองใต้ดินของสภาเวทมนต์ หากปล่อยเอาไว้ก็ไม่ต่างอะไรกับตายไปแล้ว

      ฉันจะช่วยเอง ไม่ต้องห่วง” เกวนตอบด้วยสายตาแน่วแน่ ถึงแม้ขอบตาของเธอจะดำเป็นหมีแพนด้าเพราะอดหลับอดนอนก็ตาม “อย่าดูถูกฉันคนนี้ดีกว่านะ”

      “...นั่นสินะ”

      เซเวนเนียร์มีท่าทางสบายใจมากขึ้น

      หืม?” เสียงโทรศัพท์ของเซเวนเนียร์ดังขึ้น “ดูเหมือนว่าฉันจะต้องไปแล้วนะ ถ้างั้น...ฝากรักษาเด็กคนนั้นให้ด้วยนะ เกวน”

      ไว้ใจฉันได้เลย”


      ในห้องมีแขนกลจำนวนมากกำลังเคลื่อนที่อยู่เหมือนกับโรงงาน พวกมันกำลังยกร่างของเด็กสาวผมทองที่มีชื่อว่ายูริก้าออกมาจากแคปซูล วางเอาไว้บนเตียงผ่าตัด

      เกวนถอนหายใจ

      เอาล่ะ...” เธอยกแก้วกาแฟขึ้นมาซด

      ตรงด้านข้างมีเครื่องกลคล้ายกระดูกสันหลังวางเอาไว้อยู่

      ต้องติดตั้งเจ้านี่เข้าไปในร่างกายของแม่หนูนี่เพื่อช่วยให้เส้นประสาทกลับมาทำงานตามปกติ...หลังจากนั้นเธอจะหายจากการเป็นอัมพาต”

      เกวนใช้แป้นพิมพ์ป้องคำสั่งลงไปในคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นเหล่าแขนกลก็เริ่มขยับตามคำสั่งของเธอ

      การผ่าตัดสามารถทำได้มีประสิทธิภาพขึ้นหากใช้เครื่องจักรในการทำ เพราะเครื่องจักรสามารถควบคุมการเคลื่อนไหวได้สมบูรณ์แบบ มันสามารถทำงานด้วยความแม่นยำ ลดความผิดพลาดในการผ่าตัด

      สิ่งที่เกวนต้องทำมีเพียงแค่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์และป้อนคำสั่งเท่านั้น แต่ความกดดันก็ยังมีอยู่ ร่างกายของเธอท่วมไปด้วยเหงือ เกวนจึงหยิบกาแฟขึ้นมาดื่มอีกแก้ว

      (อุปกรณ์ที่กำลังจะติดตั้งเข้าไปกับกระดูกสันหลังของแม่หนูนี่เป็นสิ่งทันักวิทยาศาสตร์หลายคนในประเทศนี้ช่วยกันออกแบบ มันเป็นอุปกรณ์เพื่อรักษาผู้พิการที่เป็นอัมพาต... แต่เพราะความเสี่ยงในการติดตั้ง มันจึงถูกยกเลิกไป)

      เกวนหัวเราะเล็กน้อย

      ไม่คิดเลยว่าจะได้นำมันมาใช้งานจริงๆแบบนี้”

      เธอใช้คอมพิวเตอร์ควบคุมแขนกล

      ที่ปลายของแขนกลอันหนึ่งมีเลเซอร์สำหรับผ่าตัดอยู่ มันใช้เลเ.ซอร์นั่นในการผ่าตัดอย่างแม่นยำ โอกาสของความผิดพลาดอาจมีน้อยกว่า 1% ด้วยซ้ำ

      นอกจากนั้นยังมีแขนกลอื่นๆมากกว่า 5 อันคอยคุมคุมกระบวนการผ่าตัดอื่นๆ


      อุปกรณ์ถูกติดตั้งเข้าไปในแผ่นหลังของยูริก้า เชื่อมเข้ากับกระดูกสันหลัง เชื่อมต่อเส้นประสาทที่ได้รับความเสียหายจากการได้รับบาดเจ็บ

      สุดท้ายหลังจากผ่าตัดเสร็จสิ้น แผ่นหลังของยูริก้าก็ถูกปิดเอาไว้ด้วยอุปกรณ์พิเศษ ทำให้แผลจากการผ่าตัดไม่เปิดออก

      แขนกลค่อยๆยกร่างของยูริก้ากลับเข้าไปในแคปซูลหลอดแก้วขนาดใหญ่เช่นเดิม

      ทีนี้ก็แค่รอให้แผลจากการผ่าตัดบนหลังหาย...” เกวนยกตัวขึ้นมาจากเก้าอี้หน้าคอมพิวเตอร์

      เธอยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปยังแคปซูลหลอดแก้วที่ยูริก้าอยู่ด้านใน

      ของเหลวด้านในแคปซูลจะช่วยให้ฟื้นฟูเร็วขึ้น...อีกสักหน่อยก็คงจะหายแล้วล่ะมั้ง?”




7




      ยูริก้าลืมตาขึ้นมาช้าๆ ความจำของเธอเลือนลาง ร่างกายของเธอรู้สึกหนัก อวัยวะภายในทำงานได้ไม่คล่องตัว ความเจ็บปวดเล็กๆส่งผ่านแผ่นหลังไปยังทุกส่วนของร่างกาย

      (ที่นี่คือที่ไหน?)

      เมื่อมองรอบๆ เธอพบว่าตัวเองกำลังลอยอยู่ในแคปซูล ด้านในเต็มไปด้วยของเหลว มีเครื่องช่วยหายใจทำให้เธอสามารถอยู่ด้านในได้

      เกวนหันมามองยูริก้าที่ได้สติคืนมาอย่างช้าๆ

      โห ตื่นเร็วพอตัวนิ...”

      คุณเป็นใคร...?” ยูริก้าถามด้วยเสียงแหบและฟังไม่ชัดเพราะมีเครื่องช่วยหายใจอยู่ที่ปาก

      ฉันชื่อ เกวน เนล” เกวนส่งยิ้มให้พร้อมกับสายตาเหนื่อยล้า “ฉันเป็น...เรียกยังไงดี? คุณหมอที่รักษาเธอเหรอ? หรือแค่นักประดิษฐ์คนหนึ่ง....”

      นักประดิษฐ์...?”

      ระหว่างที่กำลังพูดอยู่ อะไรบางอย่างก็ถูกส่งเข้าไปในสมองของยูริก้า เธอรู้สึกราวกับกระแสไฟฟ้าทั่วร่างกำลังพุ่งไปยังสมอง

      ข้อมูลต่างๆของร่างกายของเธอถูกส่งเข้าไปในสมองโดยตรง

      (...เมื่อกี้มัน...)

      คงจะทำงานแล้วสินะ” เกวนที่สังเกตเห็นท่าทางของยูริก้าพูด “มันคืออุปกรณ์ที่ติดตั้งอยู่ตามแนวกระดูกสันหลังของเธอไงล่ะ มันสามารถตรวจสอบสภาพร่างกายของเธอ แล้วส่งข้อมูลไปยังสมองโดยตรง”

      อุปกรณ์...งั้นเหรอค่ะ?”

      อืม...เธอโดยของมีคมตัดลงไปที่หลังคอ ทำให้เส้นประสาทได้รับความเสียหาย เธอไม่สามารถขยับร่างกายได้ พูดง่ายๆก็เป็นอัมพาตนั่นแหละ”

      เกวนเปิดไฟล์บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ซึ่งแสดงสภาพร่างกายของยูริก้าตอนได้รับบาดเจ็บเอาไว้ให้ยูริก้าได้ดู

      เพราะแบบนั้น พวกตำรวจเลยนำเธอมาให้ฉันรักษา”

      รักษา? การเป็นอัมพาตแบบนี้รักษาได้ด้วยเหรอ?”

      ตามปกติแล้วก็คงยังทำไม่ได้ล่ะนะ แต่พวกนักวิทยาศาสตร์หลายคนทั่วประเทศ ไม่สิ ทั่วโลก กำลังร่วมมือกันคิดค้นอุปกรณ์ที่จะช่วยรักษาคนพิการน่ะ ตอนนี้เธอก็กลับมาขยับร่างกายได้แล้ว แสดงว่าฉันรักษาเธอสำเร็จ เธอก็หายจากอัมพาตแล้วไม่ใช่รึไง?”

      เกวนเดินเข้ามากดปุ่ม หลังจากนั้นของเหลวภายในแคปซูลก็ถูกดูดออก แล้วกระจกของแคปซูลก็ถูกยกขึ้น ทำให้ยูริก้าสามารถออกมาได้

      ไม่ต้องห่วง ตอนนี้เธอเดินและหายใจได้แล้ว ลองทรงตัวด้วยขาทั้งสองข้างนั่นดูสิ”

      ยูริก้าลองขยับส่วนต่างๆของร่ายกายเพื่อเช็คดูว่าสามารถเคลื่อนไหวได้คล่องเหมือนเดิมหรือเปล่า

      จริงด้วย...ถึงแม้จะขยับตัวได้ไม่ค่อยถนัด แต่ขยับทุกส่วนของร่างกายได้” เธอลองขยับตัวตั้งแต่บนลงล่าง ทุกส่วนสามารถขยับได้ตามปกติ

      ยูริก้าสังเกตเห็นบนหลังของเธอ มีจุด 6 จุดเรียงอยู่ในแนวตั้ง แต่ละจุดเปล่งแสงสีเขียวออกมาเล็กน้อย มันเป็นสิ่งบอกสถานณะการทำงานของเครื่องจักรที่เชื่อมกับกระดูกสันหลังของยูริก้า

      นี่คือ?”

      มีอุปกรณ์เชื่อมต่ออยู่กับกระดูกสันหลังของเธอ” เกวนตอบ “จุดเรืองแสงพวกนั้นแค่บอกสถานณะการทำงานเท่านั้น”

      “...”

      ยูริก้าเงียบไปครู่หนึ่ง

      “...ฉันจำอะไรไม่ได้เลยค่ะ”

      “?”

      เกวนแสดงสีหน้างุนงงเล็กน้อย

      จำอะไรไม่ได้ หมายความว่ายังไงงั้นเหรอ?”

      เหตุการณ์ในห้องทดลองใต้ดินวันนั้น ...ความทรงจำเลือนลางไปหมด...”

      เกวนกอดอกคิดเล็กน้อยก่อนจะซดกาแฟอีกแก้ว

      (จะบอกเรื่องพ่อหนุ่มคนนั้นให้แม่สาวคนนี้รู้เลยดีไหม?) เธอคิดในใจเงียบๆ

      ยูริก้าแสดงอาการโซเซเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเธอจะหายจากการเป็นอัมพาตแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้ขยับร่างกายเป็นเวลานาน การทรงตัวของเธอจึงไม่ดีนัก

      เกวนหันไปยังโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ

      ดูเหมือนว่าจะต้องใช้เวลาทำกายภาพบำบัดสักหน่อยน่ะ เดี๋ยวฉันโทรสั่งอะไรมากินให้”

      “...” ยูริก้าโซเซลงไปนั่นบนเก้าอี้ “เซ็นเอ...”

      เมื่อได้ยินที่ยูริก้าพูด เกวนจึงทำสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย

      (พ่อหนุ่มนั่นยังไม่ตาย ...แต่ดูเหมือนว่าเด็กสาวคนนี้จะคิดว่าเขาตายไปแล้วน่ะ ...น่ารำคาญจริง จะบอกเธอเลยดีมั้ย? ว่าพ่อหนุ่มคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ และตอนนี้พวกเราต้องการตัวเป็นพยานหลักฐานความชั่วร้ายของสภาเวทมนต์น่ะ)

      ให้ตายสิ” เกวนสบถเล็กน้อยก่อนเริ่มสั่งอาหารมาให้ยูริก้า “ก่อนที่จะกินอาหาร...”

      “?”

      ก่อนที่จะกินอาหาร อย่าลืมหยิบยาตรงนั้นมากินด้วยนะ” เกวนชี้ไปยังแผงยาบนโต๊ะ “มันจะช่วยให้ร่างกายของเธอฟื้นฟูเร็วขึ้น แน่นอนว่ารวมถึงระบบย่อยอาหารด้วย”




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

20 ความคิดเห็น