Dragon Heart - สงครามเวทมนตร์ [On hold]

ตอนที่ 97 : Chapter XI - Part 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 พ.ค. 62




13




      มือของลิเลียน่ากำดาบในมือแน่น ดวงตาของเธอมีความแค้งเคืองภายใน

      อเล็กเซย์หันไปยังลิเลียน่าด้วยสีหน้าเป็นกังวล

      ริสเตอร์...ตายแล้ว...?”

      เออ! เจ้านั่นมันเป็นอัศวินที่ดีไม่ใช่เลยรึไง? ทำหน้าที่ของตนเองจนถึงวินาทีสุดท้ายน่ะ ฉันก็เลยฆ่ามันให้ตายแบบมีเกียรติไงเล่า”

      นิโคลาสตอบด้วยสีหน้าเย็นชา

      รอบๆร่างกายของเขาเต็มไปด้วยมานาสีดำ พื้นและกำแพงรอบๆร่างกายของนิโคลานถูกกัดกินโดยกรดสีดำอ่อนๆ

      มานาสีดำที่แผ่ออกมามีคุณสมบัติคล้ายกรดอ่อนๆ มันเจือจางแต่ก็แทรกซึมไปยังผนังของห้องโถงรอบๆ

      อเล็กเซย์รีบมุ่งหน้าไปเป็นโล่ให้กับลิเลียน่าทันที สีหน้าของเขาดูไม่ดี สายตาที่มองไปยังมานาสีดำเห็นถึงความแปลกประหลาด

      อเล็กเซย์?” ลิเลียน่าเป็นกังวล

      นิโคลาสหยิบดาบขึ้นมาจากพื้นด้านข้างแล้วโยนมันให้กับอเล็กเซย์

      อัศวินก็ต้องมีดาบสิ ถูกมั้ย?”

      ลิเลียน่ากัดฟันเอาไว้ใน เธอเตรียมพร้อมดาบคริสตัลสีฟ้าในมือของเธอ แต่อเล็กเซย์ห้ามเอาไว้ เขาหยิบดาบนั่นขึ้นมาจากพื้น

      ท่ายืนของอเล็กเซย์แตกต่างจากอัศวินคนอื่นๆ เขาไม่ได้รับการฝึกในทักษะการใช้ดาบเหมือนอัศวิน ดังนั้นความสามารถในการใช้ดาบของเขาจึงด้อยกว่า

      นิโคลาสสังเกตเห็นเรื่องนั้น

      แกดูไม่เหมือนกับอัศวินเลยนี่หว่า?”

      ชุดที่อเล็กเซย์สวมอยู่คือชุดธรรมดาๆ มันไม่ใช่เครื่องแบบหรือเครื่องป้องกันอะไร เป็นเพียงเสื้อฮู๊ดและกางเกงขายาว

      ถึงแม้เขาจะไม่มีทักษะการใช้ดาบ และไม่มีเครื่องป้องกัน อเล็กเซย์ยังคงไม่ถอยหนีไป

      “...เรื่องนั้นไม่เกี่ยว”

      “...โห?”

      นักเวทย์แผ่มานาสีดำออกมา หลังจากนั้นเขาก็สร้างละอองกรดสีดำปริมาณมากในอากาศ

      อเล็กเซย์และลิเลียน่ารีบถอยห่างทันที

      นั่นมัน...กรดงั้นเหรอ?” อเล็กเซย์ตั้งคำถาม “แสดงว่าคนที่บุกเข้ามาก็คือแกเองงั้นสินะ”

      ถ้าแกหลบออกจากตรงนั้นล่ะก็ ฉันจะไว้ชีวิตแก เป้าหมายของพวกเราคือชีวิตของราชินีตรงนั้นเท่านั้น”

      นิโคลาสควบคุมกรดให้กระจายตัวห้อมล้อมพื้นที่รอบๆพวกอเล็กเซย์เอาไว้ เขาสามารถบังคับให้ละอองกรดเข้าจู่โจมเมื่อไหร่ก็ได้

      ลิเลียน่าเริ่มใช้มานาของเธอ

      สามารถเปลี่ยนมานาให้เป็นกรดที่มีอนุภาคเล็กแบบละอองได้ รวมทั้งยังสามารถควบคุมละอองพวกนี้ที่มีความละเอียดสูงได้อย่างง่ายดาย เป็นไปได้ยังไง?”

      มานาของลิเลียน่าเคลื่อนที่ไปสัมผัสกับละอองกระในอากาศ เปลี่ยนมันกลับไปเป็นมานาแล้วจางหายไป ทำลายละอองกรดในอากาศไปเรื่อยๆ

      นั่นคือมานาที่เจ้าคาร์โล่นั่นพูดถึงสินะ” นิโคลาสพึมพัมคนเดียว

      เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนพูดโดยไม่หันกลับไปมองหน้าลิเลียน่า

      “...หนีไปซะ”

      ตอนนี้ฉันเป็นราชินีแล้ว ด้าหากว่าหนีไปตอนนี้ ก็เท่ากับว่าฉันอ่อนแอ”

      นิโคลาสเคลื่อนที่ผ่านละอองกรดในอากาศ เขาสร้างกรดสีดำขึ้นมาเทลงไปบนพื้น มันละลายพื้นห้องและแผ่ขยายปริมาตรขึ้นเรื่อยๆ ครอบครุมพื้นที่บนชั้นแรงของห้องโถงทีละนิด

      ความสนใจของลิเลียน่าเปลี่ยนมาที่กรดเบื้องหน้า

      มันไม่ต่างอะไรกันหรอก!” ลิเลียน่าขึ้นเสียง

      เธอใช้มานาสีฟ้าสะท้องแสงในการสะลายกรดให้กลับไปเป็นมานา แต่กรดบนพื้นไม่โดนสลายทันที มันใช้เวลานานกว่า

      ทำไมกันล่ะ?”

      ความซับซ้อน” อเล็กเซย์ตอบ “กรดที่เจ้านี่สร้างขึ้นมาคือการวางตัวที่ซับซ้อนของมานา กลายเป็นสะสารที่ไม่น่าจะมีอยู่บนโลกนี้”

      เมื่อได้ยินการคาดเดาของอเล็กเซย์แล้ว นิโคลาสก็ตรบมือชื่นชม

      ถูกต้อง มันเป็นสะสารที่ไม่มีอยู่ในโลกใบนี้ เป็นสะสารที่สร้างขึ้นมาโดยฉันเอง”

      กรดบนพื้นค่อยๆกินพื้นที่ของห้องไปเรื่อยๆ หากปล่อยเอาไว้แบบนี้ลิเลียน่าและอเล็กเซย์จะไม่เหลือพื้นที่ให้ยืน

      รีบขึ้นไปด้านบนดีกว่า เร็วเข้า” อเล็กเซย์เร่ง

      เขาหลบหน้าลิเลียน่าแล้วรีบมุ่งหน้าไปยังขั้นบันไดสำหรับไปชั้นต่อไป ลิเลียน่ารีบวิ่งตามเขาไป เธอสังเกตเห็นท่าทางของเด็กหนุ่ม

      ทั้งๆที่กลับมาที่นี่แล้วแท้ๆ ทำไมล่ะ? นายพยายามหลบหน้าฉันอยู่งั้นสินะ?”

      “...”

      อเล็กเซย์นิ่งเงียบไป

      ทั้งสองคนรีบวิ่งขึ้นบันไดเพื่อหนีจากกรดของนิโคลายที่ถูกปล่อยออกมาจนท่วมพื้นชั้นแรกของห้องโถง มันกัดกินพื้น ปฏิกิริยาเคมีสร้างไอความร้อนลอยขึ้นมา

      เป็นอะไรไป? ไม่ใช้มานาของแกจัดการซะล่ะ?” นิโคลายเยาะเย้ย

      กรดก่อตัวเป็นของแข็งขึ้นด้านหลังของนักเวทย์ มันมีรูปร่างคล้ายกับขาของแมงมุมจำนวนมากงอกออกมาจากด้านหลัง

      ขากรดกลายเป็นเหมือนส่วนหนึ่งของร่างกายนิโคลาส ด้านล่างไม่เหลือพื้นที่ให้เขายืน เขาจึงจำเป็นต้องใช้กรดสร้างขาแมงมุมขึ้นมาด้านหลังเพื่อยกร่างของตัวเองขึ้นมาจากบ่อกรดด้านล่าง ป้องกันไม่ให้ตัวเองโดนละลายไปด้วย

      นั่นมันเวทมนต์อะไรกันแน่?” ลิเลียน่าสั่นเทา

      อเล็กเซย์กำหมัดของตัวเอง เขากัดฟันแล้วหันหลังกลับไปมองเด็กสาวผมดำ

      ตรงนี้จัดการเอง เธอรีบหนีไฟซะ ถ้าเธอตายที่นี่ล่ะก็...”

      ไม่เป็นไร! ฉันจัดการเจ้านั่นได้แน่!”

      ไม่...เธอจะเอาชีวิตของตัวเองมาเสี่ยงไม่ได้ ...อนาคตที่สัญญากันเอาไว้ในตอนนั้นน่ะ ...จำเป็นต้องมีเธอน่ะ ลิเลียน่า! ปล่อยให้ฉันจัดการ”

      “...”

      สายตาของอเล็กเซย์มองเข้าไปในดวงตาของลิเลียน่า

      (ทำไม...นายถึงดูเศร้าล่ะ?)

      เด็กสาวมองเข้าไปในดวงตาของเขาครู่หนึ่ง

      ระหว่างนั้นกรดในห้องก็เพิ่มระดับขึ้นเรื่อยๆ นิโคลาสสร้างกรดปริมาณมากจนท่วงพื้นชั้นหนึ่งของห้องโถงกลางจนหมด

      เขาใช้ขาแมงมุมกรดด้านหลังยกตัวเองให้สูงขึ้นจากกรดตรงกลางห้องโถง

      ถ้าไม่รีบตัดสินใจล่ะก็ ทางนี้ต้องขอลงมือก่อนล่ะนะ!”

      นิโคลาสงอกขาแมงมุมกรดขึ้นมาอีกเส้นหนึ่งด้านหลัง ความยาวของมันยาวกว่า 2 เมตร เขาใช้มันในการโจมตีไปยังอเล็กเซย์และลิเลียน่า เหวี่ยงหางลงมาในแนวแทยง

      ถึงแม้ขานั่นจะทำมาจากกรด แต่กรดถูกรวมตัวกันจนกลายเป็นเหมือนของแข็งที่ละลายอะไรก็ตามที่สัมผัสโดน

      ปลายแหลมของขาแมงมุมแทงลงมาอย่างรวดเร็ว

      ลิเลียน่าพุ่งเข้ามาด้านหน้าอเล็กเซย์ เธอใช้ฝ่ามือห่อหุ้มด้วยมานาพิเศษของเธอเพื่อป้องกัน ใช้ฝ่ามือรับขาแมงมุมที่ฟาดลงมาอย่างเต็มแรง

      เสียงกระแทกดังขึ้น ร่างของลิเลียน่าสไลด์ไปตามแรง ชนเข้ากับอเล็กเซย์

      เธอสามารถหยุดขาแมงมุมที่ฟาดลงมาเอาไว้ได้ แต่แขนของเธอมีรอยฟกช้ำจากแรงกระแทกจนเป็นสีม่วง

      มานาของเธอบนฝ่ามือยั้งกรดของขาแมงมุมเอาไว้ได้ แต่มันป้องกันเอาไว้ไม่ได้ตลอด กรดสีดำค่อยๆละลายผิวหนังตื้นๆบนฝ่ามือของลิเลียน่า

      อึก!”

      อเล็กเซย์ยื่นมือมาจับคอเสื้อของลิเลียน่าแล้วดึงเธอไปด้านหลัง แล้วเขาก็รับขาแมงมุมนั่นเอาไว้ด้วยแขนอีกข้างหนึ่ง

      น่ารำคาญ” นิโคลาสบ่น

      เขายกขาแมงมุมอีกเส้นขึ้นมาฟาดลงจากอีกด้านหนึ่ง

      อเล็กเซย์ถอยไปยืนใกล้ๆลิเลียน่า หลังจากนั้นก็ใช้มืออีกด้านหนึ่งรับขาแมงมุมอีกเส้นนั้นเอาไว้

      ตอนนี้มือทั้งสองข้างของเขากำลังสัมผัสกับขาแมงมุมกรดสีดำสองเส้นที่ถูกฟาดเข้ามาใส่

      เสียงของเนื้อหนังถูกละลายสามารถได้ยินชัดเจน ลิเลียน่ารีบตั้งสติแล้วมองไปยังบาดแผลของอเล็กเซย์ เขามีเลือดไหลตามฝ่ามือที่รับขาแมงมุมกรดเอาไว้

      บาดแผลรักษาตัวอย่างรวดเร็วทันทีที่ถูกกรดละลาย ความเจ็บปวดส่งผ่านไม่หยุดหย่อน อเล็กเซย์ใช้มานาสีฟ้าค่อยๆห่อหุ้มมือของตัวเองเอาไว้ช้าๆ

      มันเป็นเพียงมานาบอบบาง ปริมาณมานาที่เขาสามารถนำออกมาได้มีน้อยนิด แค่อย่างน้อยมันก็ช่วยให้ความเสียหายลดลง

      ลิเลียน่ามองไปยังมานาสีฟ้าของอเล็กเซย์ด้วยสีหน้าแตกตื่น

      ทำไมถึง... อย่าบอกน่ะว่า!?”

      เธอรีบหยิบดาบคริสตัลในมือขึ้นมา ใส่มานาของเธอลงไปในใบดาบ

      ใบดาบเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆขึ้นมา หลังจากนั้นลิเลียน่าก็เหวี่ยงดาบในมือไปยังกรดข้างหนึ่งที่อเล็กเซย์ต้านเอาไว้อยู่

      ทันทีที่กรดสัมผัสกับใบดาบ แสงสีฟ้าคล้ายดอกไม้ไฟก็ปะทุขึ้น กรดสีดำก็สลายตัวกลับไปเป็นมานาอีกครั้งหนึ่ง

      นั่นคงจะเป็นผลึกคริสตัลที่เกิดจากมานาของแกงั้นสินะ” นิโคลาสถาม

      “...” ลิเลียน่าไม่เปิดปากพูด

      เธอรีบเคลื่อนไหว ใช้ดาบในมือฟันกรดที่กำลังโจมตีอเล็กเซย์จากอีกด้าน กรดสีดำสลายตัวกลับไปเป็นมานาเช่นเดิม

      แผลของอเล็กเซย์ที่เกิดจากการป้องกันรักษาตัวเองอย่างรวดเร็ว เขาหอบหายใจและคุกเข่าลงไปกับพื้น

      นิโคลายไม่ยอมหยุดอยู่เฉยๆ เขาสร้างกรดปริมาณมากเทลงในห้องโถง เพิ่มระดับความสูงของกรดที่ท่วมห้องอยู่

      หากสีดำที่สร้างจากกรดงอกออกมาจากหลังของนิโคลาสหลายเส้น พวกมันจู่โจมใส่อเล็กเซย์อย่างรวดเร็ว

      ลิเลียน่าสามารถป้องกันไว้ได้ แต่สภาพร่างกายของเธอเริ่มลดลง เหงื่อไหลชุ่มทั่วร่างกายของเธอ การเคลื่อนไหวและการปล่อยมานาเริ่มช้าลง

      ราชินีที่ถูกขังเอาไว้ในหอคอย เอาแค่อยู่เฉยๆไปวันๆ พลังของแกมันอ่อนแอกว่าจะปกครองประเทศแห่งนี้!”

      กรดพุ่งใส่ลิเลียน่า เธอใช้ดาบในมือป้องกันเอาไว้และสลายกรดให้กลับเป็นมานา แต่เรี่ยวแรงของเธออ่อนแอลง

      มานาสีฟ้าสะท้อนแสงของลิเลียน่าเริ่มจางหายไป เธอไม่มีพลังกายเหลือในการรีดมานาออกมา

      นักเวทย์ผมดำแสยะยิ้มอย่างมีความสุข เขางอกขาแมงมุมกรดสีดำปลายแหลมออกมาและชี้มันไปยังลิเลียน่าที่ทรุดลงไปกับขั้นบันได

      นิโคลาสใช้มานาควบคุมกรดให้พุ่งไปยังเป้าหมายทันที


      หลบไปซะ ลิเลียน่า!”

      “!”

      อเล็กเซย์ก้าวมาด้านหน้าของลิเลียน่าโดยไม่คิดอะไร สิ่งที่กำลังโจมตีเข้ามาคือกรดสีดำพลังทำลายสูง หากเขาโดยกรดนั่นเข้าไปจังๆโดยไม่มีมานาป้องกันเหมือนคราวก่อน ร่างกายของเขาจะละลายจนฟื้นฟูไม่ทัน

      ตอนนี้แหละ!”

      อเล็กเซย์ตะโกนออกมาด้วยเสียงเฮือกสุดท้ายในคอหอย

      ระเบิดแสงสีทองปะทุขึ้นโดยมีอเล็กเซย์เป็นจุดศูนย์กลาง มานาสีทองระเบิดออกมาจากร่างกายของอเล็กเซย์ในปริมาณมาก

      หางของมังกรงอกออกมาด้านหลังของอเล็กเซย์ รูปร่างของมันชัดเจน รูปร่างเรียวยาวเปล่งแสงสีทอง มันเป็นหางมังกรที่ทำจากมานาสีทองทั้งหมด

      แรงสั่นสะเทือนจะมานาที่ปะทุออกมาคราวเดียวทำให้ทุกคนเสียการทรงตัว นิโคลาสเกือบจะบังคับหางกรดที่ยกร่างของตนอยู่พลาดจนเกือบจะตกลงไปในบ่อกรดด้านล่างที่ตัวเองเป็นคนสร้างขึ้นมา

      ลิเลียน่าถูกคลื่นมานาพัดขึ้นไปด้านบน เธอกลิ้งไปตามขั้นบันไดที่เธออยู่จนหยุดอยู่บนชั้นสองของห้องโถลกลาง ใช้ดาบปักลงพื้นเป็นที่ยึดเหนี่ยว

      หลังจากที่ระเบิดออกเสร็จสิ้น คลื่นมานาสีทองก็เคลื่อนไหวในอากาศเป็นกระแสงดงามราวกับสายลม

      ลิเลียน่ามีความรู้สึกไม่ดี

      (การควบคุมมานาเวทมนต์มิติดีเกินไป...แบบนี้อเล็กเซย์ไม่มีทางทำได้แน่...ดังนั้นนั่นจะต้องเป็น...)

      เธอรู้จักตัวตนนั้น

      ดราก้อน...”




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

20 ความคิดเห็น