Dragon Heart - สงครามเวทมนตร์ [On hold]

ตอนที่ 98 : Chapter XI - Part 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 พ.ค. 62




14

      เลวินเปิดประตูลับออก มันเป็นประตูที่เชื่อมทางลับกับห้องบัลลังก์

      ประตูส่งเสียงเสียดสีดังก้องเพราะความฝืด จุดที่ประตูเปิดออกมาก็คือพื้นห้องตรงมุมเล็กๆของห้องบัลลังก์ ตำแหน่งตรงนั้นเป็นจุดที่เหมาะกับทางลับ

      เอมเบอร์และอันย่ากระโดดออกมาจากประตูบนพื้น และเลวินก็ค่อยๆปีนขึ้นตามมา

      นี่มันอะไร?” สีหน้าของเอมเบอร์หวาดผวา

      “...” อันย่าเองก็เงียบไปเช่นกัน

      สภาพของห้องบัลลังก์เต็มไปด้วยความว่างเปล่า ตรงพื้นและผนังมีคราบสีดำและรอยหยาบกระด้านเหมือนกับถูกกรดกัดกินจนทรุดโทรม

      เลวินมองไปรอบๆ เขาหลับตาทำใจรับสภาพของห้องพักหนึ่ง หลังจากนั้นก็เริ่มสังเกตเห็นบางอย่างนอนนิ่งอยู่กับพื้น

      นั่นมัน...”

      เอมเบอร์มองไปตามสายตาของเลวิน เธอโฟกัสไปตรงของสีดำที่วางอยู่บนพื้น

      มันคือศพที่ถูกกรดกัดกินผิวหนังเกือบทั้งหมดไป สภาพของมันยังสามารถรู้ได้ว่านั่นคือศพของใคร

      เลวินจำชื่อของศพได้

      ริสเตอร์...”

      เอมเบอร์เอามือปิดปากของตัวเองเอาไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองอ้วกออกมา อันย่ารีบเข้ามาพยุงร่างของเธอ ขาของเอมเบอร์เริ่มสั่นเทาจนยืนเองแทบไม่ไหว

      เวโรนิก้า...” เธอเรียกชื่อของเวโรนิก้าด้วยความกลัว

      เอมเบอร์ต้องการให้เวโรนิก้าอยู่ที่นี่กับเธอ สำหรับเธอแล้วเวโรนิก้าเป็นเหมือนกับพี่สาว

      เอมเบอร์ ทำใจดีๆไว้” อันย่าเข้าไปหา

      เลวินหันจากศพไปดูสภาพของเอมเบอร์ เขากัดฟันทั้งสองข้างไว้แน่นและมองขึ้นไปบนเพดานพักหนึ่ง หลังจากนั้นเขาก็รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าไปซับเหงื่อของเอมเบอร์

      ใจเย็นๆ เจ้านั่นน่าจะยังหนีไปได้ไม่ไกล พวกเราต้องรีบตามไป”

      อันย่าหันไปมองเลวินด้วยสายตาไม่พอใจ เลวินจึงแก้ข้อสงสัย

      พวกเราจำเป็นต้องจัดการมันก่อนที่จะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก”

      แต่ว่า เอมเบอร์...”

      อันย่าแสดงความเป็นห่วง แต่เอมเบอร์นำมือของเธอขึ้นมาปัดอันย่าออก เกร็งขาทั้งสองข้างของเธอให้สามารถยืนได้อย่างมั่นคง

      แววตาของเอมเบอร์ดูดีขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ถึงแม้ว่าเหงื่อเย็นจากความเครียดยังไหลท่วมร่างของเธออยู่ก็ตาม

      ฉันไม่เป็นอะไร รีบไปกันเถอะ”

      เลวินยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปยังประตูบานหนึ่งในห้องบัลลังก์ มันเป็นประตูบานเดียวในห้องที่มีคราบสีดำเปื้อนเยอะที่สุด

      นักเวทย์น่าจะไปทางนั้น หากพวกเธอตามรอยสีดำไปก็น่าจะทัน รีบไปเร็วเข้า”

      แล้วนายล่ะ?” อันย่าถาม

      ฉันจะรีบตามไป ก่อนหน้านั้นต้องเช็คอะไรบางอย่างในห้องนี้ซักนิดนึง”

      แต่ว่า...”

      รีบไปเถอะน่า!”

      เลวินตะคอกใส่อันย่าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอนิ่งเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าตกลงและรีบตามเอมเบอร์ไป

      หลังจากที่ทุกคนออกไปจากห้องแล้ว เลวินก็หันไปยังร่างของริสเตอร์ที่นอนแน่นิ่งจมกองเลือดบนพื้น เลือดพวกนั้นเริ่มแห้งทีล่ะน้อยแล้ว

      การช่วยทุกคนนั้นเป็นไปไม่ได้...”

      เลวินกำมือเอาไว้แน่น

      ดังนั้น ผมจะไม่ทำให้คุณต้องตายเปล่าแน่นอน”

      เขาก้มลงไปยังร่างของริสเตอร์

      ตรงคอของริสเตอร์มีสร้อยคอทำจากโลหะแขวนอยู่ มันเป็นสร้อยคอเนมแท๊คป้ายชื่อสำหรับทหาร เลวินดึงป้ายชื่อนั้นออกและเก็บมันในกระเป้าเสื้อ

      น้ำตาไหลออกมาจากตาทั้งสองของเลวิน เขารีบเอามือไปเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็วและมุ่งหน้าออกจากห้องไปยังอันย่าและเอมเบอร์ที่รออยู่ด้านนอก

      รีบไปกันเถอะ”

      เมื่อกี้อยู่ในห้องบัลลังก์ทำอะไรงั้นเหรอ?” เอมเบอร์ถาม

      พวกเธอที่อยู่ด้านนอกมองไม่เห็นเหตุการณ์ด้านในห้อง เลวินโบกมือกลบเกลื่อนและหันหน้าไปยังทางเดิน

      บนพื้นของทางเดินปูด้วยพรม คราบสีดำจากการละลายด้วยกรดแรงสูงลากเป็นทางยาวบนพื้นของทางเดิน พวกเลวินตัดสินใจมุ่งหน้าไปตามเส้นทางของคราบนั้น

      แต่ระหว่างที่พวกเขากำลังจะเริ่มเคลื่อนที่ กระแสลมจำนวนมากพัดมาตามทางเดินเหมือนกับพายุ ความแรงของลมทำให้เอมเบอร์เสียการทรงตัวล้มลงไปด้านหลัง โชคดีที่เลวินอยู่ตรงนั้นพอดีจึงรับร่างเธอไว้ได้

      อันย่าคุกเข่าลงนั่งเพื่อต้านแรงลม

      ศัตรูงั้นเหรอ!?”

      เปล่า” เลวินตอบ “สถานการณ์เริ่มแย่แล้ว ...หรือว่าอเล็กเซย์จะ...”

      กระแสลมพัดผ่านพ้นไปหลังจากนั้นไม่กี่วินาที ทุกอย่างกลับมาสงบอีกครั้ง

      แต่สิ่งที่เลวินพูดทำให้ภายในใจของอันย่าเกิดพายุอีกลูกขึ้น เธอแสดงท่าทีไม่สงบอย่างชัดเจน

      อเล็กเซย์ทำไมงั้นเหรอ?!”

      “...”

      เลวินเงียบไม่ตอบ อันย่าลุกขึ้นกระชากคอเสื้อเขา

      เกิดอะไรขึ้นกับอเล็กเซย์!?”

      เลวินยังคงเงียบต่อไป อันย่าปล่อยมือของเธอจากเลวินและเริ่มออกวิ่งไป เลวินรีบคว้ามือของเธอ ห้ามเธอเอาไว้

      อย่าไปตอนนี้จะดีกว่านะ”

      ทำไมล่ะ?!”

      เลวินไม่ตอบคำถามของเธอเช่นเดิม เอมเบอร์ที่มองสถานการณ์อยู่แสดงสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย เธอเดินเข้า

      สถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่สถานการณ์ที่จะต้องปิดบังอะไรแล้วนะ เลวิน” เอมเบอร์แสดงสีหน้าจริงจัง

      “...หมอนั่นปลดการควบคุมไปแล้ว”

      การควบคุม?”

      เอมเบอร์ไม่เข้าใจว่าเลวินพูดถึงอะไร

      อันย่ายิ่งแสดงสีหน้าเป็นกังวลมากยิ่งขึ้น เธอสะบัดมือเลวินที่ห้ามเธอเอาไว้ออกก่อนจะเริ่มออกวิ่งไป เลวินและเอมเบอร์จึงรีบวิ่งตามเธอไป

      เลวินแสดงสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย เขานำปืนพกออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ในแมกกาซีนของปืนมีกระสุนคริสตัลสีฟ้าเหลือ 5 นัด

      อันย่า!” เขาตะโกนเรียก “รับนี่ไป!”

      “!”

      เลวินโยนปืนกระบอกนั้นให้กับอันย่า เธอรับด้วยสีหน้างุนงง

      มีกระสุนเหลืออยู่แค่ 5 นัดเท่านั้น ใช้ระวังๆล่ะ!”

      ทำไมถึง...”

      ฉันมีอย่างอื่นที่จำเป็นต้องทำ”

      พูดเสร็จแล้วเลวินก็เลี้ยวออกไปตรงทางแยกทันที เอมเบอร์เหมือนจะรู้ว่าเขากำลังพูดถึงอะไร เธอจึงไม่สนใจและวิ่งตามอันย่าไปต่อ




15




      ดวงตาสีแดงก่ำมองไปยังดวงตาของนักเวทย์ผมดำหยุ่งเหยิง

      นิโคลาสรู้สึกหวาดผวา ขาแมงมุมกรดสีดำถอยไปโดยไม่รู้ตัว กระแสมานาสีทองในอากาศทำหน้าที่เป็นกำแพงป้องกันละอองกรด

      กรดสีดำพยายามละลายมานา แต่ก็ทำไม่ได้ มานาสีทองมีความหนาแน่นมากเกินไป นั่นทำให้การละลายใช้เวลานานจนแทบไม่ส่งผลให้เห็น

      มันอะไร?”

      ร่างของอเล็กเซย์กระโดดขึ้นจากขึ้นบันได ทิศทางมุ่งหน้าไปยังนิโคลาสที่ใช้ขาแมงมุมยืนอยู่กลางอากาศ เขาฝ่าละอองกรดไปได้

      มานาสีทองรอบๆร่างกายของอเล็กเซย์ทำให้มิติบิดเบี้ยว ละอองกรดทั้งหมดที่สัมผัสเข้ากับมันจะถูกบิดเบือนให้หลีกทางจากร่างกายของเขาทันที

      เขาตะโกนภาษาบางอย่างที่ไม่ใช่ภาษาของมนุษย์ออกมา

      คำพูดพวกนั้นไม่ใช่คำที่ใช้ในการร่ายเวทมนต์ มันเป็นเหมือนกับการพูดขึ้นลอยๆโดยไม่มีความหมายลึกซึ้ง

      เมื่อนิโคลาสเห็นถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามา เขาก็ขยับไปด้านหลังทันที แต่นั่นไม่สามารถหลบการโจมตีของอเล็กเซย์พ้น

      ห้วงมิติบิดเบี้ยวขยายพื้นที่มายังนิโคลาสราวกับกำลังดึงร่างกายของเขาเข้าไปหาอเล็กเซย์

      ถึงแม้ร่างกายนั้นจะเป็นของอเล็กเซย์ แต่ลิเลียน่ารู้ดีว่าสิ่งที่ควบคุมเขาอยู่ตอนนี้ไม่ใช่อเล็กเซย์ แต่มันคือบางอย่างที่อันตราย

      แบบนี้นักเวทย์คนนั้นถูกฆ่าแน่!”

      เธอกำดาบในมือด้วยความกลัวและเป็นกังวล เท้าของเธองอตัวและถีบพื้นของชั้นสอง ส่งร่างกายของตัวเองให้กระโดดไปยังนิโคลาส

      มานาสีฟ้าสะท้อนแสงกระจายตัวไปทั่วดาบคริสตัลในมือของลิเลียน่า

      ย้าก—!”

      ดาบในมือของลิเลียน่าฟาดลงไปยังห้วงมิติที่บิดเบี้ยวซึ่งกำลังดึงร่างของนิโคลาส

      ทันทีที่มานาของเธอสัมผัสเข้ากับห้วงมิตินั้น มานาสีทองของอเล็กเซย์ก็แตกสลายไป ห้วงมิติกลับมาเป็นแบบเดิม ปล่อยให้นิโคลาสหลุดจากการโจมตีของอเล็กเซย์ไปได้

      ลิเลียน่าสามารถทำแบบนี้ได้เพราะเวทมนต์มิติของอเล็กเซย์ทำให้ละอองกรดกระจายตัวออก แต่เมื่อไม่มีเวทมนต์มิติแล้ว ละอองกรดก็กลับมาดั่งเดิม

      ชิ” อเล็กเซย์—บางอย่างที่ควบคุมร่างกายของเขาอยู่สะเดาะลิ้นด้วยความไม่พอใจ

      ร่างกายของอเล็กเซย์สร้างเวทมนต์มิติขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

      เขาใช้เวทมนต์มิติช่วยในการเคลื่อนที่กลางอากาศ

      อย่าเข้ามายุ่ง!”

      หมัดของอเล็กเซย์พุ่งเข้าใส่ลิเลียน่าโดยไม่ลังเล เธอยกดาบขึ้นมาและใช้ด้านข้างของใบดาบในการป้องกัน

      หมัดของอเล็กเซย์ไม่มีมานาเร่งกล้ามเนื้อหรือเวทมนต์มิติช่วยในการเคลื่อนไหว มันเป็นการเคลื่อนไหวโดยไม่มีอะไรช่วย

      แต่ความเร็วของหมัดและพลังการทำลายมีมากกว่าที่ควรจะเป็น

      เสียงของกล้ามเนื้อและกระดูกแขนของอเล็กเซย์ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงที่ดีนัก หมัดของเขาปะทะเข้ากับดาบที่ลิเลียน่ายกขึ้นมาป้องกัน

      แรงกระแทกและแรงสั่นสะเทือนปะทะขึ้น ร่างกายของลิเลียน่าได้รับแรงกระทบจนเธอกระอักเลือดออกมาทางปาก

      หลังจากนั้นอเล็กเซย์ก็ใส่แรงลงไปที่แขน ผลักให้ร่างกายของลิเลียน่ากระเด็นลงไป

      ร่างกายของเธอถูกส่งให้ลงไปยังพื้นของชั้นสองห้องโถง หลังของเธอกระแทกเข้ากับพื้นและกระเด็นกลิ้ง

      แขนของอเล็กเซย์มีรอยฟกช้ำและกระดูกแตกหักรุนแรงปรากฏขึ้น การโจมตีเมื่อครู่ทำให้ร่างกายของเขาได้รับความเสียหายเช่นกัน

      ร่างกายแบบนี้ก็ลำบากนะ”

      แขนของอเล็กเซย์ค่อยๆรักษาตัวเองด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ

      ขณะที่ปล่อยให้แขนฟื้นตัว เท้าของอเล็กเซย์ก็เตะไปยังหน้าท้องของนิโคลาส เขากระเด็นไปด้านหลัง ขาแมงมุมกรดสีดำเริ่มเสียรูปร่าง

      สติของเขาเริ่มอ่อนลง นั่นทำให้การควบคุมกรดของเขาอ่อนลงพร้อมๆกัน ละอองกรดในอากาศเริ่มร่วงลงสู่พื้น ละอองบางส่วนก็ยังกระจายอยู่ในอากาศ

      หมัดอีกข้างหนึ่งที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของอเล็กเซย์พุ่งเข้ามายังใบหน้าของนิโคลาส

      เขาไหวตัวทันและนำขาแมงมุมด้านหลังมารับการโจมตีเอาไว้

      แขนของอเล็กเซย์สัมผัสกับขาแมงมุม กำปั้นของเขาเริ่มละลายอย่างรวดเร็ว ดังนั้นเขาจึงดึงหมัดออกแล้วใช้วิธีการโจมตีอื่นแทน

      มิติด้านหน้าของอเล็กเซย์บิดเบี้ยว มันมีรูปร่างเหมือนกับกรวยแหลม พุ่งเข้าไปยังหน้าท้องของนิโคลาสด้วยความเร็วสูง

      ถึงแม้ปลายของมันจะแหลมคม แต่มันไม่สามารถเจาะทะลุหน้าท้องของนักเวทย์ได้ สิ่งที่มันทำคือการกระแทกโดยอัดรวมแรงทั้งหมดเอาไว้ตรงจุดเดียว

      นิโคลาสกระอักเลือดออกมา

      แรงทั้งหมดที่หน้าท้องส่งไปด้านหลัง อวัยวะภายในของนิโคลาสได้รับความเสียหาย เขาถูกแรงซัดกระเด็นไปด้านหลัง

      ขาแมงมุมด้านหลังของเขาเริ่มจางกลับไปเป็นมานา เหลือเพียงแค่ 2 ขาที่ค้ำจุนเขาไม่ให้ตกลงไปสู่พื้น

      นั่นมัน....ตัวอะไรกันแน่?”

      หมัดของอเล็กเซย์ที่โดนกรดละลายเริ่มฟื้นสภาพอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นดวงตาสีแดงก่ำทั้งสองข้างก็จ้องเขม็งมายังนิโคลาส




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

20 ความคิดเห็น