[SF/OS/etc.] Renjun is everything... ( Jamren / Minren , Noren , Markren , etc... )

ตอนที่ 9 : [SF] Close-knit . . . II | JamRen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 916
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    22 มิ.ย. 61






. . . C L O S E – K N I T . . .

 

 

 

หลายวันแล้วที่เสียงอ้วกยังคงดังเป็นระยะจากชั้นบนของบ้าน ทำเอาแจฮยอนที่ยืนฟังอยู่ด้านล่างของบ้านรู้สึกปวดหนึบไปทั้งใจ

 

เกิดเป็นผู้ชายแท้ๆ แต่ต้องมาแพ้ท้องเหมือนผู้หญิง เขาสงสารลูกเหลือเกิน...

 

พี่ชายของอินจุนเองก็รู้สึกไม่ต่างจากพ่อนัก น้องชายของเขา ไม่เคยต้องร้องไห้หนักขนาดนี้ก็ต้องหน้าตาบวมเป่งเพราะนอนร้องไห้ติดต่อกันหลายคืนจนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด...

 

 

...Rrrrrrrrrrrrrr...

 

 

เสียงเรียกเข้าแผดดังลั่นจากมือถือของมินฮยอง บนจอปรากฏชื่อเพื่อรักที่มินฮยองรอคอย มือหนากดรับก่อนจะขมวดคิ้วกับสิ่งที่ได้รับรู้มา

 

"ล่อมันไว้อย่าให้พวกมันรอดไปได้ เดี๋ยวกูไป" มินฮยองกรอกเสียงไปยังปลายสายก่อนจะกดวางสาย...

 

"พ่อครับ! เดี๋ยวผมมานะครับ ขอตัวออกไปหาเพื่อนก่อน นัดกันไว้แล้ว"

 

"อืม ขากลับก็ซื้อน้ำเต้าหู้มาให้น้องหน่อยนะ น้องมันกินอะไรไม่ได้มาหลายวันแล้ว เดี๋ยวตายทั้งแม่ทั้งลูกเอา"

 

 

 

"ไหวมั้ยลูก..." โดยองประครองลูกชายคนเล็กที่หมดแรงอยู่แทบอกของแม่ พร้อมทั้งจ่อยาดมไว้ให้ลูกรู้สึกดีขึ้น

"ว... ไหว ไหวครับแม่" อินจุนหอบเบาๆเนื่องจากอ้วกออกมาหนักมากจนหมดแรง จู่ๆแขนบางก็โอบรอบเอวผู้เป็นแม่แล้วปล่อยโฮออกมา... "ฮึก แม่... อินจุนเหนื่อย อินจุนขอโทษที่เคยดื้อ อินจุนรู้แล้วว่าแม่ลำบากแค่ไหนที่มีอินจุน แล้วอินจุน ฮึก... ยังทำให้แม่ผิดหวัง"

"ไม่ลูกไม่..." โดยองกอดลูกแน่นด้วยความรู้สึกสงสาร "ลูกไม่เคยทำให้แม่ผิดหวังเลยอินจุน เราจะช่วยกันเลี้ยงเขาให้โตมาเป็นเด็กดีเหมือนลูกของแม่ ไม่ร้องนะคนดี อินจุนเป็นเด็กร่าเริง ลูกต้องร่าเริงเข้าไว้ หลานของแม่จะได้ออกมาหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มเหมือนเราไง"

โดยองปลอบลูกด้วยความอบอุ่น พยายามให้ลูกสัมผัสได้ถึงความรักที่แม่มีให้ เมื่อก่อนโดยองเป็นเด็กผู้ชายคนนึง ที่ใช้ชีวิตแบบผู้ชายทั่วไป จนได้มาเจอกับแจฮยอน แม้ในครั้งแรกโดยองจะใจแข็งไม่ยอมรับว่าตัวเองชอบผู้ชายด้วยกัน แต่สุดท้ายเขาก็แพ้ แพ้ความรักที่แจฮยอนมีให้ผู้ชายธรรมดาอย่างเขา เมื่อก่อนโดยองขับรถเร็ว ชอบโวยวาย เล่นเกม ดูบอลดึก บางทีก็ห้าวมากถึงขั้นเตะบอลข้ามคืน แต่พอรู้ว่าตัวเองกำลังท้อง โดยองก็เริ่มมีความเป็นแม่มากขึ้น คอยระวังตัว จะกินอะไรก็ห่วงลูก จะทำอะไรก็พยายามระวังจะกระทบกระเทือนถึงลูกในท้อง ต้องกลายเป็นแม่ในร่างผู้ชาย ทุกอย่างมันเกิดขึ้นตามสัญชาตญาณ ทันทีที่ลูกคนแรกลืมตาดูโลก โดยองก็ต้องทำหน้าที่แม่และภรรยาไปพร้อมๆกัน ในบ้านเขาคือแม่โดยองของลูกๆ พี่โดยองของแจฮยอน แต่พอออกไปข้างนอก ไปทำงานเขาก็คือโดยองคนเดิม ไม่เคยลืมว่าตัวเองเป็นผู้ชาย อดทนกับสายตาของคนที่มองเขาเหมือนตัวประหลาด... นี่คือสิ่งที่เขาต้องแบกรับตลอด 24 ปีที่ผ่านมา  แต่กลับมาบ้าน แค่ได้เห็นสามีและลูกๆที่รัก โดยองก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว...

"อินจุนนั่งพักก่อนนะ เดี๋ยวแม่ทำโจ๊กไข่มาให้ทานลองดู เผื่อจะทานอะไรได้บ้าง ซูบลงมากเลยลูก" โดยองพาลูกมานั่งพักที่โต๊ะอาหารหลังจากที่อาการแพ้ของอินจุนบรรเทาแล้ว แจฮยอนที่เห็นลูกกับภรรยาลงมาจากชั้นบนของบ้านก็รีบตรงมานั่งเป็นเพื่อนลูกทันที

"เป็นยังไงบ้างลูก หน้าซีดมากเลย" แจฮยอนแตะแก้มลูกเบาๆด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้อินจุนสภาพน่าสงสารมาก ใบหน้าหวานแทบไม่มีสีอยู่แล้ว...

"โอเคครับพ่อ เวียนหัวนิดหน่อย แต่ไม่พะอืดพะอมแล้วครับ"

"ดีแล้วลูก ไปเอนหลังที่โซฟารอแม่เขาดีกว่าลูก เดี๋ยวเวียนหัวหนักกว่าเดิม" แจฮยอนประครองลูกขึ้นยืนก่อนจะพาเดินไปทางห้องนั่งเล่น...

 

 

 

...ออดดดดดดดดดดด...

 

 

 

เสียงกดออดดังจากหน้าบ้านก่อนจะรัวมาเป็นชุด จนโดยองต้องรีบวิ่งไปดูว่าใครมากดออดหน้าบ้านเขาหนักขนาดนี้...

"น้าแจฮยอนน้าโดยองจ้ะ อยู่ไหมจ้ะ!!!" เสียงเด็กสาวที่คนบ้านนี้รู้จักดีดังจากด้านหน้าของบ้าน "พี่อินจุน!!! มีใครอยู่ไหมจ้ะ?"

"อ้าว ดงฮยอก มีอะไรลูก" โดยองถามดงฮยอกที่ดูท่าทางร้อนรนอยู่หลังรั้ว

"พี่มินฮยองจ่ะ!"

"พี่มินฮยอง... ทำไมหรอดงฮยอก" อินจุนที่เดินตามมาถามน้องด้วยเสียงอ่อนแรง...

"ออกมาทำไมลูก..."

"อินจุนเป็นห่วงพี่ครับแม่ นี่ก็ค่ำมากแล้วด้วย..." อินจุนบอกแม่ก่อนจะหันไปหาดงฮยอกที่รออยู่หน้าบ้านด้วยท่าทีร้อนรน "ว่าไงดงฮยอก พี่มินฮยองทำไม?"

"พี่มินฮยองยกพวกไปตีใครก็ไม่รู้จ่ะ ตอนกำลังไปที่หลังโรงเรียนxxxx ได้ยินว่าเป็นเด็กมหาลัยพี่อินจุนด้วย พี่อินจุนช่วยไปห้ามที"

"เด็กที่มหาลัยหรอ..." อินจุนหันไปมองพ่อกับแม่อย่างต้องการคำตอบที่ดี... "แจมิน!"

"อินจุน!!" เสียงร้องของพ่อและแม่ดังขึ้นพร้อมกันเมื่อลูกชายคนเล็กคว้าจักรยานประจำตัวก่อนจะปั่นออกจากบ้านไปทันทีราวกับลืมอาการอ่อนเพลียก่อนหน้าจนหมดสิ้น... โดยองหันไปหาสามีเพื่อขอความเห็น แต่แจฮยอนที่เร็วกว่าคว้ากุญแจรถแล้วตรงไปที่รถทันที

"ดงฮยอก น้าฝากบ้านทีนะลูก แจฮยอน พี่ไปด้วย!!!" โดยองบอกดงฮยอก ก่อนจะวิ่งขึ้นรถตามแจฮยอนไป

 

 

 

 

 

ร่างบางปั่นจักรยานด้วยความเร็วที่สุดเท่าแรงตอนนี้จะทำได้ มินฮยองเคยเป็นนักเลงมาก่อน แต่หยุดเพราะเข้ามหาลัย และไม่อยากทำให้พ่อแม่เสียใจด้วย แต่ตอนนี้มินฮยองกลับมาทำเรื่องแบบนี้อีกแล้ว... นอกจากตัวมินฮยอง แจมินคืออีกคนที่เขาห่วง... ขอร้องมินฮยองอย่าทำอะไรใครอีกเลย และขอให้คนคนนั้นอย่าเป็นแจมิน...

 

 

 

 

"เห้ยพวกมึง!!! หยุดเดี๋ยวนี้นะเว่ย ไม่อายหรอวะรังแกเด็กอ่ะ" มินฮยองตะโกนผ่าวงเข้าไปเมื่อเห็นว่าตอนนี้เหยื่อในมือของพวกอริกำลังจะโดนยำ...

"แล้วมึงมาเสือกอะไรกับพวกกูวะ กลับไปดูดนมแม่จ๋าตัวประหลาดของมึงนู่นไป เอ๊ะหรือพ่อจ๋าวะ แต่ทำไมมีพ่อสองคนน้า~ ว่ะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ" ฝั่งอริหัวเราะอย่างสะใจ แต่แล้วต้องชะงักเมื่อเหยื่อในมือมันบิดตัวก้มลงคว้าไม้หน้าสามที่อยู่บนพื้นก่อนฟาดลงบนหัวของไอ้หัวโจกที่หัวเราะเยาะล้อปมแม่ของมินฮยองอย่างสนุกปาก...

 

 

 

 

...ผลั๊ว!!!!!...

 

 

 

 

"กูอุตส่าห์จะให้ต่อยแล้วจบๆไป มึงกล้าดียังไงมาด่าครอบครัวเมียกู..." สิ้นคำพูดของเด็กหนุ่มผู้เปิดศึก มินฮยองกระตุกยิ้มเบาก่อนจะวิ่งนำเพื่อนเข้าตะลุมบอนกับฝั่งตรงข้าม ทั้งสองฝั่งต่างคนต่างต่อสู้กันอย่างวุ่นวาย ฝั่งมินฮยองเริ่มเป็นต่อเพราะอีกฝ่ายบาดเจ็บกันมาก แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากอีกด้านของสมรภูมิ...

"พี่มินฮยอง!!! แจมิน!!!"

"อินจุน/อินจุน!!!" ทั้งสองคนที่อินจุนเรียกชะงักทันที ร่างบางวิ่งมาทางทั้งคู่ มินฮยองเหลือบตาไปเห็นอีกฝ่ายกำลังตรงเข้ามาแทงแจมินที่กำลังหันสมาธิไปทางอินจุนจึงรีบเขวี้ยงไม้ไปขวางไว้ทำให้มีดหลุดจากมือมัน ก่อนที่แจมินจะรู้สึกตัวหันกลับไปเตะสวนเขาที่ก้านคอ

"โหนี่มึงเล่นมีดเลยหรอ... พี่มินฮยองระวังครับ!!!" มินฮยองหันตามคำบอกของแจมิน ยกศอกแทงไปข้างหลังแล้วจับคอคู่ต่อสู้ทุ่มลงกับพื้น ใบหน้าเข้มเงยหน้ามองหาน้องชายทันที ก่อนที่สายตาจะไปหยุดที่ไอ้หัวหน้าของอริกำลังพุ่งไปทางน้องชายของเขา

"อินจุน!!!" มินฮยองร้องดังลั่น แต่คนที่พุ่งเข้าไปขวางไว้ก่อนคือแจมิน... แจมินกระโดดถีบอริจนคว่ำก่อนจะตามไปต่อยซ้ำ

 

...พลั่ก!!!...

 

"อย่าแตะต้องเมียกู!!!" แจมินลงหมัดที่ใบหน้าของศัตรูพร้อมทั้งกล่าวคำสั่ง แต่เมื่อจะลงหมัดต่อไปกลับถูกคว้ามือไว้ก่อนจะถูกพลิกเป็นฝ่ายที่ตกเป็นเบี้ยล่าง..

 

...พลั่ก!!!...

 

"กูจะฆ่ามึงแล้วฆ่าเมียมึงตามไปดีมั้ยล่ะ" ฝ่ายอริที่เป็นต่อลงหมัดที่ใบหน้าของแจมินพร้อมคำท้าทาย อินจุนที่เห็นแจมินก็ลังถูกต่อยก็มองหาไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุด ก่อนสายตาจะไปหยุดที่ขวดเบียร์ที่วางอยู่แถวนั้น มือบางหยิบมันขึ้นมาแล้วฟาดเข้าที่หัวศัตรูเต็มแรง...

 

...เพล้ง!!!...

 

แม้ขวดจะกระแทกจนแตกทั้งหัวและขวดพร้อมเลือดที่ไหลอาบหน้า แต่เจ้าตัวกลับไม่สลบลงไปกองกับพื้นอย่างที่อินจุนคาดไว้... อริของแจมินหันกลับมาเล็งเป้าหมายไปที่อินจุนก่อนจะกระชากหัวแล้วเหวี่ยงร่างบางลงกับพื้นสุดแรง อินจุนที่ไม่มีแรงพอจะต่อสู้ในตอนนี้เซล้มลงไปกระแทกกับพื้น..

"โอ้ย!!!" มือบางกุมท้องด้วยความจุกเสียดในช่องท้อง แจมินเห็นคนรักกุมท้องด้วยความทรมานก็ใจกระตุกวูบ ก่อนจะลุกขึ้นฟาดท่อนเหล็กลงกลางหลังศัตรูจนลงไปกองกับพื้น

"อินจุน! อินจุนเป็นยังไงบ้าง" แจมินพุ่งเข้าไปประครองร่างคนรักด้วยความกังวล

 

เพราะตอนนี้อินจุนไม่ได้มีตัวคนเดียว..

 

"เจ็บ... จุก..." อินจุนที่แทบจะพูดออกมาไม่ไหวพยายามบอกอาการตัวเองกับอีกคน

ใบหน้าหวานก้มลงมองที่ท้องตัวเองแล้วก็ต้องช็อค... มีเลือดไหลทะลักออกมาอาบต้นขาเปรอะทั่วกางเกงนอนขาสั้นของร่างบาง อินจุนบีบไหล่แจมินแน่นอย่างความเจ็บปวด มือบางสั่นเทาด้วยความกลัว ตาหวานเริ่มปรือปิดลงคล้ายกลับกำลังจะหมดแรง... "แจมิน... ลูก..."

"อินจุน... ไปโรงบาล เราจะพาอินจุนไปโรงบาล" ร่างสูงบอกกับอีกคน เตรียมช้อนร่างบางขึ้นแนบอกแต่แล้วต้องชะงัก...

 

...ฉึก!!!...

 

"แจมิน..." เสียงหวานครางออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นคนตรงหน้าถูกอริที่เข้าใจว่าหมดสติไปแล้วลุกขึ้นมาเอามีดแทงเข้าที่เอวด้านหลัง หากแต่เรี่ยวแรงที่มีอยู่แทบไม่เหลือทำให้อินจุนไม่สามารถประคองร่างอีกร่างไปพร้อมๆกับประคองร่างตัวเองไปด้วยได้...

 

ร่างสูงทรุดลงกองกับพื้นพร้อมกับร่างบางที่หมดแรงเพราะเสียเลือดอย่างรวดเร็ว

 

 

แรงเฮือกสุดท้ายของทั้งคู่ ถูกใช้บังคับมือให้เอื้อมมาสัมผัสกันอย่างยากลำบาก...

 

 

"ไอ้เหี้ยดงกึน มึงทำน้องกู มึงตาย!!!!" มินฮยองวิ่งเข้าหาคนที่แทงแจมิน ซึ่งกำลังพยายามตะเกียกตะกายหนีตายอย่างยากลำบาก แต่ต้องหยุดเพราะแจฮยอนที่เพิ่งมาถึงรีบรั้งลูกชายคนโตไว้ ตำรวจที่ตามมารีบเขาจับกุมคนอื่นที่เหลือ รวมทั้งดงกึนที่กำลังกระเสือกกระสนหนีไป

"มินฮยอง หยุด!!!"

"มันทำน้องนะพ่อ ไอ้เหี้ยนั่นมันทำร้ายน้อง!!!" มินฮยองโวยวายออกมาทั้งน้ำตา แจฮยอนกอดลูกไว้ไม่ให้มินฮยองคลุ้มคลั่งไปมากกว่านี้

"พอมินฮยอง!!! ตำรวจจับมันไปแล้ว ตอนนี้ต้องช่วยพ่อพาน้องไปหาหมอ ไปกับพ่อ!!!" สิ้นคำเตือนสติของพ่อมินฮยองนิ่งลงก่อนหันไปหาอินจุนที่หมดสติอยู่ในอ้อมกอดแม่ ร่างหนาของผู้เป็นพี่รีบพุ่งไปอุ้มร่างน้องน้อยไว้ด้วยความหวงแหน..

"ทำใจดีๆไว้นะอินจุน พี่จะพาอินจุนไปหาหมอ" มินฮยองช้อนร่างน้องชายขึ้นแล้วตรงไปที่รถของพ่อทันที ส่วนโดยองก็หันไปประครองร่างอีกร่างที่ถูกแทงหายใจรวยรินอยู่ข้างๆตามไปที่รถ

"คุณน้าครับ... ผม... ผมขอโทษ" เสียงขอโทษที่แสนแผ่วเบาของแจมินดังขึ้นระหว่างการเดินทางไปโรงพยาบาลทำให้โดยองยิ้มออกมาบางๆ

"ถ้าอยากไถ่โทษก็ห้ามตาย จะได้มาดูแลลูกน้า อย่าให้อินจุนมันสตรองกว่า เข้าใจไหม?" แจมินยิ้มรับอย่างเหนื่อยอ่อน

 

มือของเขาถูกมือที่อบอุ่นกุมไว้ตลอดทาง มือที่คอยบีบและคอยปลุกไม่ให้เขาหลับ เขาตอนนี้ที่เริ่มมึนจนแทบไม่มีสติหลงเหลืออยู่แล้ว...

 

มือที่เลี้ยงดูอินจุนให้โตมาน่ารัก และมาทำให้เขารัก..

 

 

 

 

เขารู้แล้วว่าอินจุนน่ารักเหมือนใคร...

 

 

 

 

 

 

 

 

ทันทีที่ถึงโรงพยาบาล หลังจากที่เด็กทั้งสองถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินไป มินฮยองก็ถูกพ่อกับแม่ซักถามในสิ่งที่เกิดขึ้นทันที แต่ยัวไม่ทันได้ตอบอะไร คุณหมอจองอูที่คุ้นเคยกับครอบครัวของแจฮยอนก็ปรากฏตัวมาด้วยท่าทางรีบร้อน...

"พี่โดยอง... แจฮยอน..." จองอูเอ่ยออกมาเสียงแผ่ว ก่อนจะเลี่ยงผ่านประตูเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

"ไอ้หมอนี่อีกละ ทั้งโรงบาลมีมันคนเดียวรึไง... - -" แจฮยอนบ่นอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันกลับมาหาลูก

"ว่าไงมินฮยอง ไหนบอกพ่อซิว่าเกิดอะไรขึ้น"

"คือ... ตอนแรกผมกับพวกไอ้ยงฮันนัดกันมาสังสรรค์ธรรมดาครับ แล้วผมก็บอกมันเรื่องอินจุน มันเองก็เห็นน้องมาแต่อ้อนแต่ออก พอรู้เรื่องเข้า มันก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ บอกว่าวันไหนอยากกระทืบคนเมื่อไหร่ให้บอกมัน ผมก็ให้พวกมันสืบเรื่องไอ้เด็กแจมิน ว่าเป็นคนยังไง ผมรู้มาว่าแจมินมันก็เคยเป็นตัวแสบสมัยมัธยมมาก่อน และมันกำลังถูกพวกดงกึนเล็งไว้ เพราะเพื่อนมันไปล่อเด็กของดงกึนจนจับได้คาหนังคาเขา ไอ้เด็กแจมินมันก็คิดว่าตัวเองแน่ ออกมาคนเดียวมารับหน้าแทนเพื่อน ผมห่วงว่าอินจุนมันจะท้องไม่มีพ่อ ผมเลย..."

"เลยออกมาช่วยน้องเขย?" แจฮยอนเลิกคิ้วถามลูกชายคนโตที่ตอนนี้ตัวหดเหลือสองนิ้ว...

"ครับ... ยังไงแจมินมันก็รักน้อง จากที่เห็นสกิลมันวันนี้แล้วผมเชื่อว่ามันปกป้องน้องได้ แล้วอีกอย่างตอนแรกแจมินมันจะไม่สู้ครับ แต่พวกมันล้อว่าแม่เป็นตัวประหลาด ไอ้แจมินมันเลยฟาดหน้าดงกึนไป ผมเห็นเด็กนั่นเปิดงานผมเลยจัดต่อ...."

"เชื้อพ่อมันแรงจริงๆเรื่องต่อยตีใช้กำลังตัดสินปัญหาเนี่ย" โดยองกอดอกมองสองพ่อลูกสลับกันแล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะหันกลับไปส่องช่องประตูด้วยความเป็นห่วงลูกชายคนเล็กที่อยู่ข้างใน...

แจฮยอนตบบ่าลูกชายเบาๆเพื่อให้กำลังใจ ก่อนจะเดินตามไปโอบไหล่ภรรยาไว้หลวมๆ ทั้งสามรออยู่ซักพักไม่นานจองอูก็เดินออกมาพร้อมพยาบาล

"จองอู... เด็กๆเป็นยังไงกันบ้าง" โดยองเกาะแขนจองอูพร้อมทั้งเอ่ยถามจองอูด้วยสีหน้ากังวล จองอูยิ้มบางๆก่อนจะวางมือของตนบนมือโดยอง ทำเอาแจฮยอนเบือนหน้าไปทางอื่นทันทีเพื่อไม่ให้เกิดการทะเลาะวิวาทรุ่นพ่อในโรงพยาบาล

"เด็กๆปลอดภัยพี่โดยอง แต่..." จองอูเว้นช่วงไว้ทำเอาโดยองและแจฮยอนใจหายตามๆกัน

"แต่อะไรจองอู?"

"เราช่วยลูกในท้องอินจุนไว้ไม่ทันจริงๆ..."

"ลูก..." โดยองแทบยืนไม่อยู่เมื่อรู้ความจริงที่ว่าหลานของเขาไม่รอด...

"จากที่รู้พี่โดยองว่าตั้งครรภ์นอกมดลูกมันอันตรายมาก กระทบกระเทือนนิดเดียวก็ไม่ปลอดภัยแล้ว อินจุนเสียเลือดจากการแท้ง เราจำเป็นต้องเอาเด็กออกเพื่อรักษาชีวิตอินจุนไว้... ส่วนแจมินปลอดภัยแล้ว"

"ข... ขอบคุณนะจองอู ที่ช่วยเด็กทั้งสองคนไว้" โดยองเอ่ยทั้งน้ำตา จองอูยิ้มพร้อมทั้งกุมมือบางไว้เบาๆ

"ไม่เป็นไรพี่โดยอง ลูกของเรา ทำไมจองอูจะไม่ช่วย"

"ลูกของเรา..." โดยองทวนคำพูดจองอูอีกรอบราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง

"ใช่... อินจุนลูกชายพี่โดยอง..." จองอูยิ้มบางๆให้โดยอง ก่อนจะเอื้อมมือไปวางบนบ่าเจ้าตัว... "แจมินลูกของจองอูเอง"

 

 

...พลั่ก!!!...

 

 

"ลูกมึงนี่เองที่ทำลูกกู มึงแค้นที่พี่โดยองเลือกกูใช้มั้ยมึงถึงส่งลูกมึงมาทำลายลูกกู" แจฮยอนที่ร่างกายไวกว่าความคิดพุ่งเข้าต่อยจองอูจนล้มลงไปกองกับพื้น โดยองรีบรั้งแจฮยอนไว้ไม่ให้ตามไปกระทืบจองอูซ้ำ... แจฮยอนอย่า!!!

 

 

...พลั่ก!!!...

 

 

จองอูที่ลุกขึ้นได้จัดการถอดเสื้อกาวน์ออกแล้วซัดหมัดไปที่ใบหน้าของอดีตเพื่อนที่กลายเป็นศัตรูหัวใจมานานเกือบ 30 ปี...

"มึงนี่ยังสันดานเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนนะแจฮยอน ใช้แต่อารมณ์ นอกจากรักพี่โดยองแล้วมึงก็ไม่ได้มีดีอะไรเลย"

"แล้วมึงล่ะมีดีอะไร ขี้ขลาด เอาแต่หลบอยู่หลังกองหนังสือ นอกจากเรียนแล้วมึงเก่งอะไร ถ้าแน่จริงพี่โดยองคงเลือกมึงไปแล้ว"

"เพราะกูไม่เคยใช้วิธีสกปรกอย่างที่มึงทำไงแจฮยอน..."

"ไอ้จองอู มึง!!!" แจฮยอนพุ่งเข้าไปหาจองอูแต่ถูกโดยองยืนขวางไว้

"แจฮยอนหยุดได้แล้ว!!!" โดยองตะคอกดังลั่นด้วยสายตาแข็งกร้าว

"ที่นี่มันโรงพยาบาลนะ ลูกนอนอาการหนักอยู่ในห้องไอซียู แทนที่จะได้กำลังใจ แต่พ่อมันมาตีกันอยู่หน้าห้องแบบนี้เนี่ยนะ... แก่ๆกันแล้วนะ มีอะไรไว้กัดกันหลังย้ายลูกเข้าห้องพักฟื้น!"

"ขอเชิญญาติของคนไข้พบคุณหมอด้วยนะครับ" จองอูกล่าวนิ่งๆพลางใส่เสื้อกาวน์กลับเหมือนเดิมก่อนจะเดินนำออกไป โดยองถอนหายใจหันไปมองสามีที่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธแล้วเดินตามไปตามที่คุณหมอเรียก...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

. . . C L O S E – K N I T . . .






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #84 SriradaThamthan (@SriradaThamthan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 13:18
    อยากให้แต่งให้จบจัง
    #84
    0
  2. #52 NikoNiko (@alis-kks93) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 09:49
    คุณพ่อขาาาาา ไม่ใช่เรื่องไหมเนี่ย แจฮยอนก็ใจร้อนจริง จะบ้าตาย แงงงงง อินจุนเสียหรอ แล้วสภาพจิตใจน้องจะเป็นไงเนี่ยยยยยย
    #52
    0
  3. #50 JoeyeyJo (@werose) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 20:11

    พ่อๆอย่าทะเลาะกันนะคะ

    #50
    0
  4. #47 _ADORABLE323 (@03230813) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 08:04
    แง้ เส้าอ่ะ ถึงจะดีใจที่แจมินอินจุนปลอดภัย แต่ลูกTTTTTT
    #47
    0
  5. #46 119Napat (@119Napat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 00:02
    หลานยายยยยยยยㅠㅠㅠㅠ
    #46
    0