:: Seetakarn's GOT7 Fiction Room :: MarkJin , 2JAE

ตอนที่ 27 : [SF] King #MarkJin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    21 ต.ค. 61

Title : King
Paring : Mark x Jinyoung
Inspiration : จินยองสเตจ King ใน KCON Thailand และทวิตของคุณพีเอสโรสที่ว่า "อยากเอามาร์คใส่พานถวายคิง" 
Seetakarn's Talk :
หายจากการเขียนฟิคไปนาน ด้วยงานที่มากมายตลอดเวลาและด้วยตกอยู่ในสภาวะเขียนงานไม่ได้ ซึ่งเป็นสภาวะที่ทรมานเหลือเกินสำหรับคนที่ปกติจะถ่ายทอดความรู้สึกออกมาทางงานเขียน จริงๆ มีอะไรที่อยากเขียนหลายอย่าง แต่มันเขียนไม่ได้เลยจริงๆ งานนี้แม้จะใช้เวลาค่อนข้างนาน(เพราะคิดจะเขียนตั้งแต่เห็นทวิตของคุณโรสเมือจบเคคอนใหม่ๆแล้ว) และส่วนใหญ่ก็มีแต่ฉากคัท แต่ก็ถือว่านี่เป็นความพยายามต่อสู้กับสภาวะแสนทรมานของศีตกาลค่ะ
แม้มันจะเป็นผลงานที่อาจไม่มีอะไรนัก แต่ศีตกาลจะยินดีมาก หากได้รับคอมเมนต์จากทุกคน คุณผู้อ่านที่แสนคิดถึง ซึ่งขอขอบคุณล่วงหน้าเอาไว้เลยนะคะ^^
อ้อ...เรื่องนี้เป็นคิงที่บรรยายโดยไม่ใช้ราชาศัพท์ค่ะ(ทั้งเรื่องมีคำสองคำมั้ง) อาจดูขัดๆ นิดหน่อย แต่ว่าอ่านไม่ยาก ลองดูเนอะ

................





King


ตากลมหรี่ลงขณะมองร่างโปร่งบางที่คุกเข่าก้มหน้าอยู่กลางท้องพระโรง ชายไหล่กว้างในชุดทหารของฝ่ายตรงข้ามยืนอยู่ข้างๆ ร่างโปร่งที่คุกเข่านั้น รอยยิ้มลำพองอวดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาซึ่งก้มเล็กน้อยตามธรรมเนียมที่ไม่ให้สบตาองค์ราชันย์ หากความภูมิใจยังคงฉายชัดจนแทบแผ่เป็นรังสีออกมาจากตัว ต่างจากคนซึ่งนั่งคุกเข่าอยู่ นอกจากจะก้มหน้าจนมองไม่เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เคยคุ้นแล้ว ยังมองไม่เห็นความรู้สึกใดแผ่ออกมาจากคนคนนี้อีกด้วย


กระนั้น พัคจินยองก็รู้ดีว่าองค์ชายแห่งแคว้นศัตรูรั้นไม่แพ้ผู้ใด


“ท่านเสนา”


“พะยะค่ะ”


ชายชราผู้รับหน้าที่เป็นเสนาบดีรับคำ เขานำพานที่มีถุงรางวัลพระราชทานไปมอบให้ชายหนุ่มไหล่กว้าง ดวงตารีเล็กเบิกกว้างขึ้นทันที ถุงรางวัลนั้นมีสองถุง หากไม่คิดเข้าข้างตัวเองเกินไปนัก มันจะเป็นจำนวนที่มากกว่าในประกาศถึงสองเท่า


ผู้ใดจับองค์ชายต้วนอี้เอินใส่พานมาถวายองค์ราชันย์ได้ ผู้นั้นจะได้รับรางวัลเป็นทองหนึ่งกิโลกรัม


จะว่ามากก็มาก สำหรับทหารธรรมดาที่กินเงินเดือนน้อยนิดจนทำงานทั้งปีก็ไม่เทียบเท่าทองหนึ่งกิโลกรัมนั้น การทรยศนายตนเองเพื่อรางวัลนี้ไม่ใช่เรื่องตัดสินใจยาก หากเมื่อคิดถึงว่าอีกฝ่ายคือองค์ชายต้วน องค์ชายรัชทายาทแห่งแคว้น ค่าตัวเท่ากับทองหนึ่งกิโลกรัมก็น้อยจนน่าสมเพช


แต่จะสมเพชหรือสงสารใคร ก็ไม่ใช่เรื่องที่ทหารอย่างอิมแจบอมต้องคิด


“ทองหนึ่งกิโลกรัมสำหรับรางวัลที่ตกลงกันเอาไว้ ส่วนอีกหนึ่งกิโลกรัม...ข้าเห็นว่าเจ้าต้องลงทุนย้ายถิ่นฐาน ทรยศแคว้นตัวเอง คงต้องใช้เงินหลบหนีความโกรธแค้นของคนในแคว้นมากสักหน่อย”


แม้จะเป็นคำพูดไม่น่าฟังนัก หากทองสองกิโลกรัมตรงหน้าทำให้อิมแจบอมไม่ใส่ใจสิ่งอื่น เขารับทองแท่งหนักอึ้งมาใส่กระเป๋าเสื้อเครื่องแบบเปรอะเปื้อนของตัวเองแล้วรีบทำความเคารพสูงสุดต่อองค์ราชันย์...ซึ่งต่อจากนี้ไปคงจะเป็นองค์ราชันย์แห่งแคว้นที่เขาต้องอาศัยกบดานและใช้ชีวิต


“ออกไปได้”


“พะยะค่ะ”


อิมแจบอมออกไปแล้ว เหลือเพียงร่างโปร่งบางที่นั่งคุกเข่าก้มหน้าไม่ไหวติง ยิ่งมองยิ่งรู้สึกหงุดหงิดลึกๆ ทว่าท่าทางสง่างามกับน้ำเสียงเย็นชาขององค์ราชันย์อย่างพัคจินยองก็ยังคงน่าเกรงขามและนิ่งราวกับไม่อาจมีสิ่งใดส่งผลต่อจิตใจคนผู้นี้ได้


“ท่านเสนา สั่งนางกำนัลเอาตัว เชลยไปทำความสะอาด เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วส่งมาที่ตำหนักข้า”


“ท่านพี่”


คนที่นั่งเงียบอยู่บนบัลลังก์เล็กข้างๆ มาตลอดอดรนทนไม่ไหวต้องเอ่ยปากท้วง อันที่จริงแคว้นนี้มีองค์ราชันย์สองพระองค์เป็นพี่น้องกัน แม้กันต์พิมุกต์ผู้เป็นอนุชาจะเป็นเพียงพระโอรสเลี้ยงขององค์ราชันย์พระองค์ก่อน หากความรักที่สองพี่น้องมีต่อกันก็ทำให้พัคจินยองยกพระอนุชาขึ้นเป็นราชันย์เท่าเทียมกับตนเมื่อตนต้องขึ้นเป็นราชันย์ปกครองแคว้นตั้งแต่ยังหนุ่ม


“ต้วนอี้เอินเป็นคนของแคว้นศัตรู การส่งไปที่ตำหนักส่วนพระองค์นั้นอันตรายเกินไป”


พัคจินยองรู้สึกได้ถึงสายตาของเหล่าเสนาบดีและข้าราชบริพารในท้องพระโรงที่จับจ้องพวกเขาเป็นตาเดียว เขารู้สึกได้ว่าทุกคนคิดเหมือนราชันย์กันต์พิมุกต์ แต่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปาก


หากเขาเองก็มีเหตุผลบางอย่างที่ไม่อาจพูด ณ ที่นี้ได้เช่นกัน


“ข้าจัดการได้”


พัคจินยองกล่าวเพียงเท่านั้นแล้วก็เดินลงจากบัลลังก์ ขายาวก้าวออกจากท้องพระโรงโดยไม่หันหลัง เขารู้ว่าแม้ไม่สั่งซ้ำสองก็ไม่มีใครลืมคำสั่งของเขา แม้พระอนุชาจะสั่งสิ่งใดค้านคำสั่งที่เขาได้เอ่ยไปแล้ว ก็คงไม่มีผู้ใดกล้าปฏิบัติตาม แต่กันต์พิมุกต์ก็คงไม่กล้าเอ่ยคำสั่งที่ค้านกับคำสั่งพระเชษฐาอย่างแน่นอนอยู่แล้ว


ไม่มีผู้ใดบังอาจแสร้งทำหูหนวกตาบอดต่อความน่าเกรงขามขององค์ราชันย์พัคจินยอง


พัคจินยองเข้ามารอในตำหนัก สายสะพายอัญมณีที่ต้องสวมยามออกท้องพระโรงถูกถอดแขวนเอาไว้ หากชุดตะวันตกที่เป็นไหมพรมสีดำปิดถึงคอกับเสื้อสูทสีเทาเข้มก็ยังขับความสง่างามน่ามองของราชันย์หนุ่มผู้นี้ออกมาได้เป็นอย่างดี ห้องบรรทมซึ่งถูกใช้เป็นห้องอ่านหนังสือด้วยนั้นเงียบกริบ มีเพียงเสียงพลิกเปิดหน้าหนังสือดังออกมาเป็นครั้งคราว พัคจินยองนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา ดวงตาซึ่งปกติจะดูคมกริบยามกวาดมองผู้ใต้บังคับบัญชานั้นบัดนี้ทอดมองอย่างเรียบนิ่งผ่านแว่นกรอบดำ ตัวหนังสือที่เรียงรายทำให้จิตใจของเขาสงบ ลืมเลือนความขุ่นใจยามเห็นองค์ชายต้วนนั่งก้มหน้าอยู่เช่นนั้นได้เป็นอย่างดี


ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น


“หม่อมฉันนำตัวองค์ชายต้วนมาแล้วเพคะ”


พัคจินยองใช้ดอกไม้แห้งคั่นหนังสือ เขาถอดแว่น เดินออกไปที่หน้าประตูห้อง


“เข้ามา”


ประตูถูกผลักเปิด นางกำนัลเบี่ยงตัวให้องค์ชายแห่งแคว้นศัตรูก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เมื่อเข้าสู่เขตห้องบรรทมจินยองก็พยักพเยิดให้นางกำนัลถอยออกไปแล้วปิดประตู


รอยยิ้มพึงใจฉายบนใบหน้าองค์ราชันย์ หากดวงตาของต้วนอี้เอินยังคงหลุบต่ำ ไม่ยอมสานสบ


คลิก


เสียงล็อกประตูทำให้ร่างโปร่งบางสะดุ้งเล็กน้อย พัคจินยองอ้อมแขนไปด้านหลังร่างโปร่งบางเพื่อล็อกประตูและก็ค้างมือเอาไว้เช่นนั้น ทำให้ตอนนี้เขาอยู่ใกล้จนได้กลิ่นสบู่หอมกรุ่นจากอีกฝ่าย แชมพูกลิ่นกุหลาบกลิ่นเดียวกับที่เขาใช้ก็ช่างเย้ายวนอย่างน่าประหลาด มือที่อ้อมไปล็อกประตูนั้นดึงกลับมาทาบบนอกขององค์ชาย เมื่อออกแรงผลักเบาๆ ที่อกข้างหนึ่งร่างนั้นก็หมุนถอยไป และเมื่อดันเบาๆ ที่อกทั้งสองข้าง ร่างนั้นก็ถอยหลังและไปตามทิศทางที่ต้องการอย่างง่ายดาย


ราวกับไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน ราวกับไม่มีใจจะต่อต้าน


ร่างโปร่งถอยจนไปชนกับโซฟาเดี่ยวแล้วนั่งลง พัคจินยองขึ้นไปคร่อมอยู่บนตักนั้นแล้วเชยคางเรียวขึ้น


“ทำถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงยังไม่ยอมมองตาข้าอีก”


“ห้ามผู้ใดมองตาองค์ราชันย์...นั่นคือกฎของราชสำนักเจ้ามิใช่หรือ”


“แต่ท่านพี่มิใช่ ผู้ใด


สะโพกแน่นเบียดลงอย่างจงใจ เสียงนุ่มทอดอ่อนไม่เย็นชาน่าเกรงขามเหมือนยามออกคำสั่งผู้ใต้บังคับบัญชา อีกทั้งสรรพนามนั้นอีกเล่า...องค์ราชันย์แห่งแคว้นผู้เป็นเชษฐาเช่นเขา จะเรียกผู้ใดเป็น ท่านพี่ได้อีก เว้นเสียแต่คนผู้นี้


ต้วนอี้เอิน


ดวงตาที่เขาปรารถนาจะจับจ้องช้อนขึ้นมองสานสบในที่สุด ความน้อยอกน้อยใจและความรู้สึกลึกซึ้งบางอย่างในดวงตาของพัคจินยองทำให้ต้วนอี้เอินรู้สึกอึดอัด เขาควรเป็นฝ่ายเจ็บแค้น เขาควรเป็นฝ่ายโกรธที่พัคจินยองใช้ทองฟาดหัวคนของเขาให้ทรยศชาติบ้านเมือง นำกำลังเข้าไปบุกยึดแคว้นของเขา แคว้นที่กำลังระส่ำระสายเพราะกษัตริย์หายตัวไปและรัชทายาทเช่นเขาก็ยังไม่ได้รับการสถาปนาขึ้นครองราชย์


คนที่ทำกับเขาถึงเพียงนี้ ยังมีหน้ามาทำสายตาน้อยอกน้อยใจใส่เขาอย่างนี้อีกหรือ


“เจ้าทำแบบนี้ทำไม”


“ข้าเคยบอกท่านพี่ไปแล้ว...” มือเรียวปลดกางเกงแสลคเนื้อดีที่นางกำนัลเพิ่งเตรียมมาให้ เชลยสวมเมื่อไม่กี่นาทีก่อน “...เมื่อครั้งเราเป็นพี่น้องกันได้เพียงในพื้นที่เล็กๆ ริมลำธารนั่น”


เนิ่นนานมาแล้ว...เมื่อครั้งเขายังเป็นเพียงองค์ชายตัวน้อย เป็นองค์ชายหนึ่งเดียวในแคว้น ยังไม่มีอนุชา องค์ชายน้อยผู้แสนเดียวดายแอบหลบข้าราชบริพารออกไปเที่ยวเล่นในป่าใกล้ชายแดนระหว่างแคว้น ที่เวิ้งริมลำธารตื้นๆ นั้นเขาได้พบเด็กชายอีกคนที่อีกฟากฝั่ง


ณ ที่แห่งนั้น เขาได้ พี่ชายผู้เป็นเสียงหัวเราะ เป็นความสุข และครอบครองพื้นที่ในหัวใจดวงน้อยมากขึ้นเรื่อยๆ


กระทั่งวันหนึ่ง เมื่อองค์ชายน้อยขอให้ พี่ชายมาเป็นพี่ชายของตนตลอดไป คำตอบที่ได้รับกลับโหดร้ายยิ่งนัก


ไม่ได้หรอกจินยอง พี่เป็นพี่เจ้าได้เพียงในเวิ้งริมลำธารเล็กนี่เท่านั้น หากพ้นจากที่นี่ไป เราจะเป็นเพียงคนที่ไม่อาจมาเกี่ยวข้องกันได้อีก


เด็กน้อยกำมือแน่น เขาไม่มีวันยอมให้เป็นเช่นนั้น


ทำไมจะไม่ได้ ท่านพี่คอยดูนะ ต่อให้พ้นจากที่นี่ไป ท่านพี่ก็ต้องเป็นท่านพี่ของข้า ข้าจะเอาท่านมาเป็นของข้าให้ได้ จะเอาทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับท่านพี่มาเป็นของข้าให้หมด!’


ตั้งแต่นั้น เขาก็ไม่ได้ไปที่เวิ้งริมลำธารนั้นอีก ทว่าวาจาที่เคยลั่นเอาไว้ พัคจินยองไม่เคยลืมแม้แต่วินาทีเดียว


และวินาทีนี้ เขาก็ทำตามที่พูดแล้ว


“ท่านพี่รู้ดี...ว่าข้าเป็นคนอย่างไร”


เอาแต่ใจ และทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ


มือขาวจัดปลดพันธนาการเบื้องล่างของเชลยออกแล้ว เหลือเพียงยังไม่ได้เปลื้องออกจากกาย ทว่านั่นไม่ใช่อุปสรรค เมื่อมือที่เคยชี้เป็นชี้ตายคนในแคว้นนั้นแทรกเข้าไปในร่มผ้า ตัดสินโทษคนซึ่งเคยขัดใจเขาในวัยเด็กด้วยสัมผัสอย่างช้าๆ


“ถ้าข้าบอกว่าจะทำให้ท่านพี่เป็นของข้า ข้าก็จะทำเช่นนั้นจริงๆ”




.
.
.

.

.

จินยองรู้สึกนอนไม่สบายจึงพลิกตัว แล้วก็พบว่าส่วนล่างของร่างกายเจ็บระบมจนต้องร้องออกมา เขาค่อยๆ ลืมตา พบว่าตัวเองยังอยู่บนเตียงในห้องบรรทมองค์ราชันย์เช่นทุกวัน ห้องบรรทมเงียบสงัด ไม่มีเสียงนางกำนัลหรือข้าราชบริพารข้างนอกเพราะเขาเคยสั่งเอาไว้ว่าไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้ห้องบรรทมหากไม่มีเหตุจำเป็น ดังนั้น หากคนในฝันของเขาจะเดินออกจากห้องนี้ ออกจากตำหนัก และออกจากพระราชวังไป ก็คงมีผู้พบเห็นน้อยนัก ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยท้วง ไม่มีผู้ใดกล้ายุ่มย่าม


เขารู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันหวาน ฝันที่ได้ครอบครองท่านพี่อี้เอิน เป็นเด็กดีของท่านพี่ ทว่าเหตุใดอาการเจ็บปวดจึงสมจริงนัก ยังมีความรู้สึกลื่นๆ ไม่สบายตัวที่ตรงนั้นอีกเล่า จินยองลูบไปตามเนื้อตัว เขาเปลือยเปล่า เมื่อก้มลงมองก็พบว่าบนร่างของตนยังเปรอะเปื้อนคราบของเหลวที่ไม่บอกก็รู้ว่าคืออะไร อาการเจ็บที่ส่วนล่างนั้นเป็นความรู้สึกจริง ของเหลวที่ยังคั่งค้างอยู่ข้างในก็เป็นเรื่องจริง


สิ่งเดียวที่ขาดหายไป...คือองค์ชายต้วนอี้เอิน


จินยองฝืนลุกขึ้นนั่ง เสื้อผ้าที่ท่านพี่ของเขาถอดทิ้งก่อนหน้านี้หายไป จดหมายฉบับหนึ่งวางเอาไว้บนโซฟาที่ใช้เป็นสถานที่ร่วมรักที่แรก


เขากัดฟันพาร่างเปลือยเปล่าไปถึงโซฟา มือสั่นเทาเปิดจดหมายที่เพียงพับครึ่งวางเอาไว้อย่างเรียบง่าย ลายมือต้วนอี้เอินเขียนข้อความเอาไว้เพียงไม่กี่บรรทัด

.

.

My Dearest King


เจ้าได้เป็นเด็กดีของพี่ไปจน สุดทางแล้ว พี่ยังคงยืนยัน ว่าหากอยู่ข้างนอกนั่นพี่คงไม่อาจเป็นพี่ชายของเจ้าได้ พี่ให้เจ้าครอบครอง เป็นพี่ชายของเจ้าได้เพียงชั่วระยะเวลาหนึ่ง ณ สถานที่หนึ่งเท่านั้น


เจ้าคือองค์ราชันย์แห่งแคว้น เช่นเดียวกับที่พี่คือองค์ชายแห่งแคว้นข้างเคียง ซึ่งถูกราชันย์เช่นเจ้าลักพามา ทว่าพี่ยังมีแผ่นดินของพี่ ซึ่งเป็นคนละแผ่นดินกับเจ้า และพี่ต้องกลับไป


เราอยู่คนละฟากฝั่งลำธาร เป็นเช่นนั้นเสมอมา และจะต้องเป็นเสมอไป

 



ร่างขาวทรุดลงกับพื้นพรม ส่วนที่ถูกใช้งานอย่างหนักเจ็บปวดนัก หากที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคงเป็นหัวใจ


การเป็นราชันย์มิใช่การถือสิทธิ์พิเศษที่จะได้ทุกสิ่งที่ปรารถนา


สำหรับพัคจินยอง มันถือเป็นคำสาปเสียมากกว่า




::::EnD:::: 


B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

334 ความคิดเห็น

  1. #280 mj422 (@pg1013) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 22:11
    ท่านพี่อี้เอินไม่สงสารน้องจินยองบ้างหรือไร ฮือออออออ อยากให้สมหวังกัน /คัทเผ็ชมากกกกก
    #280
    0
  2. #275 MoonDream_95 (@yyen) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 21:05
    ก่อนอื่นขอกรี๊ดคนเดียวเงียบ ๆ ก่อนค่ะ ;-; ใฝ่ฝันอยากอ่านฟิคแนวราชา เจ้าชาย ราชวงศ์(ที่ไม่ใช่พีเรียด)แบบนี้มานานมากกกกกแล้ว ดีใจที่ในที่สุดก็ได้อ่าน /จุดพลุ

    ชอบจินยองลุคนี้จังค่ะ จินตนาการตามแล้วใจบางไปหมด อยากคลานเข่าเข้าไปสมัครเป็นนางกำนัลเลย แงงง ชอบการเอาเงิน เอ้ย ! ทองฟาด ดีค่ะ ทำดี ขอสนับสนุน ทุกอย่างใช้ทองฟาด ๆ ซื้อ ๆ ได้เสมอ เอาแต่ใจอย่างร้ายกาจจ แต่ตอนเจอท่านพี่นี่มีความน้องเลย รู้เลยนะคะว่าพี่เขาสำคัญและมีอิทธิพลกับความรู้สึกมากขนาดไหน ส่วนเชลยก็ร้ายกาจมากกกกกนะคะ เหมือนตอนแรกจะไม่เต็มใจแต่โหววววว จัดหนักจัดเต็มจนคิงระบมไปหมดแล้ว เหมือนใช้ทุกอณูของห้องคุ้มไปหมด โอ้โหวว กะไม่ให้พักเลยทีเดียว สารภาพว่าชอบช็อตที่เสาเตียงเป็นพิเศษค่ะ >//< รับรู้ได้ถึงความรว้าย ๆ ความเหนือกว่า และเอาแต่ใจ ร้อนแรงเหลือเกิน ตอนอ่อนโยนก็อ่อนโยนมากกก คิงไม่มอบหัวใจให้ก็แปลกแล้ว >< ส่วนตอนจบนี่ภาพตัดเบา ๆ เลยค่ะ ร่องรอยทุกอย่างที่อีกฝ่ายทิ้งไว้มันบอกให้รู้ว่าทุกอย่างเกิดขึ้นจริง คิงได้ครอบครองท่านพี่อย่างที่อยากทำจริง แต่พออี้เอินเลือกหน้าที่ของตัวเองแล้วมันทำให้โหวงนิด ๆ ประมาณว่าได้มาจริงนะ แต่มันไม่สามารถอยู่กับเราได้ตลอดไปอย่างที่เราต้องการ แต่ก็ได้แต่หวังว่าทั้งคู่จะเจอกันอีกครั้งนะคะ อย่างน้อย ๆ เจอกันในหน้าที่ก็คงได้ฟีลไปอีกแบบ หรือจะย่องมาหาที่เก่าเวลาเดิมก็น่าจะไม่ยากเกินไป เชื่อสิว่าแอบออกไปได้ก็ต้องแอบเข้ามาได้ !!!

    ป.ล.น่าจะเมนต์งง ๆ ไปสักหน่อย  แต่ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ  ชอบมากเลย ^^

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 ตุลาคม 2561 / 21:10
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 23 ตุลาคม 2561 / 21:11
    #275
    0
  3. #274 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 09:16
    แงงงงสงสารน้อง น้องก้แค่อยากอยุีกับพี่ แต่ก้นพิแงงงงง
    #274
    0
  4. #273 pa_ern (@pa_ern) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 21:29
    แง่งงงงง สงสารจินยอง
    อยากให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันอ่ะ
    ฉากคัทคือแซ่บมากกกกกกกกกกก
    #273
    0
  5. #272 AnnaMTJYP (@annjrbhrn2) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 11:54

    สงสารคิงจินยองเลยอ่ะ

    แต่ตอนที่ได้เป็นพี่น้องกันก็แซ่บลืมทั้งคู่เลยนะคะ
    #272
    0
  6. #271 MiMaNoNo (@Noon_nani) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 08:51
    จบได้เจ็บปวดมากค่ะ สงสารคิงจินยองเหลือเกินนน ฮือออออ
    #271
    0
  7. #270 bg_96 (@bg_96) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 07:57
    คุณศีตกาลลล ฮือออ สวยงามแต่เจ็บปวด
    #270
    0
  8. #269 ssomo (@s-supawan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 07:09

    เป็นคัทที่ร้อนแรงมากก เหมือนฝันอย่าที่องค์ชายจินยองบอก ตื่นขึ้นมาแล้วหายไปทุกอย่างเลย เสียใจกับองค์ชายอยากให้สองแคว้นจับมือกันอยากให้องค์ชายมีความสุข
    #269
    0
  9. #268 Bee_BeEz (@Bee_BeEz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 06:18
    เป็นคัทที่ร้อนแรงมากกกกกกกกกกกกกกกกกก เขิลไปหมด ,, ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ หวังว่าจะมีตอนต่อไปอีกเรื่อยๆ แฮร่
    #268
    0
  10. #267 AliceJay (@alicejay) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 01:29

    คิดถึงคุณพี่ที่สุดเจ้าค่ะะะะ

    ก่อนอื่นขอแซวความร้อนแรงของคิงนยองก่อน เป็นคนเอาแต่ใจมาก อยากได้อะไรต้องได้

    ไม่สนวิธีการ ไม่สนจารีต สมกับเป็นคิงรว้ายรว้าย ชอบความเอาทองฟาด โอ๊ย ควีนมาก ชอบ 55555

    เอกลักษณ์หนึ่งของเอ็นซี ศตก. ก็คือความหล่อร้ายของพ่อพระเอก

    ความมีอำนาจเหนือจินยองในที่นี้คือ ในขณะที่คิงเปลือยเปล่าแล้ว พ่อเชลยยังไม่ได้ถอดเสื้อเลยนะจ๊ะ ร้ายไม่ร้าย!

    ที่สำคัญคือเหมือนจะใจดีนะคะ แต่พ่อคุณจัดหนัก จัดเต็มมาก เรียกว่า 'เอา' คุ้ม

    ร้อนแรงก็ได้ อ่อนโยนก็เป็น เอาจริงๆ นะ หัวใจของจินยองจะไปไหนได้อะคะพ่อ!


    ตอนจบไม่เกินความคาดหมายเลยค่ะ คิดไว้แล้วว่าอี้เอินต้องตัดสินใจแบบนี้ ยังไงหน้าที่ก็ต้องมาก่อนหัวใจอยู่แล้ว

    แต่ไม่เชื่อว่านี่จะเป็นการพบกันครั้งสุดท้าย ด้วยนิสัยแบบจินยอง ยังไงก็ต้องหาทางทำอะไรสักอย่างอยู่แล้ว

    แล้วความอี้เอินน่ะ ไม่เชื่อว่าจะไม่คิดถึงรสสัมผัสของเด็กดีคนนี้

    กล่าวมายืดยาว จริงๆ คือหวังตอนต่อไปน่ะค่ะ 5555555


    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ดีต่อใจเสมอเลย :)

    ป.ล. ขอแซวองค์ราชันย์หน่อยนะเจ้าคะ โปรมากๆ โปรจนแอบคิดว่ามีฮาเร็มซ่อนเอาไว้หรือเปล่าเนี้ย!

    #267
    0
  11. #266 stmtn (@stmtn) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 00:26
    เป็นคิงที่เอาแต่ใจจริงๆด้วยไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีแต่ถ้าอยากได้ก็ต้องได้สินะ นึกถึงเรื่องวัยเด็กแล้วก็ฟินคิดว่าต้องน่ารักมากแน่ๆเลย เขินความเรียก'ท่านพี่'ตอนอยู่สองคนแต่เสียดายที่ภาระหน้าที่ทำให้เป็นไปไม่ได้ แต่ก็ยังรู้สึกดีขึ้นมานิดนึงที่อี้เอินยังมีจดหมายไม่ได้หนีไปเฉยๆแต่ก็ทำคิงช้ำมากเลยนะ><

    ชอบสเตจมากดีใจที่มีคนแต่งให้อ่าน ขอบคุณนะคะ
    #266
    0
  12. #265 Thefirst1st (@forfirstttttt) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 00:26
    นี่คิดว่าท่านพี่ก็มีใจให้น้องบ้างแหละ แต่หน้าที่ก็คือหน้าที่ ยังไงก็ต้องไม่ลืมความจริง น้องลักพาตัวพี่มา ยังไงพี่ก็ต้องกลับไปอยู่ดี มันคือความสุขชั่วคราวจริงๆฮืออออ ปล.น้องแซ่บมาก พี่ก็แซ่บไม่แพ้กัน หายใจติดขัดเลยค่ะ ช่วยด้วย
    #265
    0
  13. #264 TaLyly (@TaLyly) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 00:02
    คิดถึงงงงง มาบ่อยๆนะคะ หลังจากประตูห้องบรรทมองค์ราชันปิด คือหายใจหึอหาดมาก จินยองรุกสมกับไปลักพาตัวเค้ามาจริงๆ เป็นไงสุดท้ายย เป็นเด็กดีของท่านพี่จนหลับไปเลย
    #264
    0
  14. #263 Serena_v (@Serena_v) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 23:58
    ตอนก่อนคัทอ่านแล้วเขินอ่ะ จินยองดูเป็นคิงร้ายๆแซ่บๆ
    แต่ตอนหลังสงสารอ่า ท่านพี่ใจร้ายจัง ไม่คิดหาทางให้ได้อยู่ด้วยกันมั่งเหรอ เข้าใจว่าหน้าที่แต่ก็แบบ... ฮืออออออ
    คิดถึงฟิคของไรท์มากค่ะ ได้อ่านทีไรไม่เคยผิดหวัง รอติดตามผลงานเสมอนะคะ
    #263
    0
  15. #262 norrijung (@norrijung) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 23:43
    มันดป็นความรู้สึกที่โหดร้ายของจินยองมากอะ การรักใครสักคน ไม่สามารถรักได้อย่าวเปิดเผย เพียงเพราะเป็นราชันย์ของอีกฝ่าย ถึงจินยองจะเจ็บปวด แต่เราคิดว่ามันก็แผงไปด้วยความสุขที่ไม่คิดว่าจะได้เสพสม แต่ก็แอบคิดว่ามันไม่สามารถมารวมอยู่ด้วนกีนได้หรือ
    #262
    0
  16. #261 xxxx.xx.xx (@tukkatarmdy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 23:38

    ตอนเห็นแจ้งเตือนเด้งนี่ดีใจมากเลยค่ะ ฮือ ดีใจที่คุณศีตกาลเขียนฟิคอีกครั้งนะคะ เราคิดถึงงานเขียนของคุณเสมอเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ :D


    องค์ราชันย์จินยองดื้อและเอาแต่ใจได้น่ารักเชียวค่ะเวลาอยู่กับท่านพี่เพียงลำพัง แอบเขินมาเวลาที่จินยองเรียกมาร์คว่าท่านพี่ เป็นคำที่ให้เซ้นต์ของความอีโรติกและอ้อนหน่อยๆยังไงก็ไม่รู้ เขินจริงๆค่ะ 555555 แต่ท่านพี่ก็แอบร้ายนะคะ ทิ้งน้องไปตอนน้องหลับ แต่ก็เข้าใจเหตุผลของทั้งคู่นะคะ เป็นความรักที่ไม่อาจครอบครองเป็นเจ้าของซึ่งกันและกันเพราะภาระและหน้าที่ คงเจ็บทั้งคู่..



    #261
    0
  17. #260 skizzz (@skizzz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 23:22
    แงงงฟินๆอยู่ พอถึงตอนจดหมายก็เศร้าเลย ไม่มีอะไรได้ดั่งใจไม่หมด เสียทั้งทองเสียทั้งพี่อี้ เซงแทน
    #260
    0