:: Seetakarn's GOT7 Fiction Room :: MarkJin , 2JAE

ตอนที่ 28 : [OS] The Rabbit #MarkJin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    26 พ.ย. 61

Title : The Rabbit
Paring : Mark x Jinyoung 

..............

The Rabbit


ผมเคยคิดว่าเขาเริ่มใจดีกับผมแล้ว หัวใจผมเต้นรัวด้วยความลิงโลด

แต่มันก็เหมือนเป็นเพียงแฟนตาซีที่เกิดขึ้นจริงในเวลาสั้นๆ แต่เลือนรางยิ่งกว่าความฝันเสียอีก


 

ผมนั่งกอดเข่าอยู่ในมุมมืด ไม่ใส่ใจจะเปิดไฟ เหมือนกับที่เขานั่งหน้าเครียดทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กที่อีกมุมหนึ่ง ไม่ใส่ใจจะเปิดไฟเหมือนกัน


 

ตอนนี้ท้องผมร้อง เกือบสามทุ่มแล้ว ผมเป็นห่วงเขาว่าเขาจะหิวหรือเปล่ามากกว่าที่ผมจะเรียกร้องให้เขามาทำอาหารให้ผมเพราะผมหิว ผมกลัวเขาไม่สบาย กลัวเขาเป็นโรคกระเพาะ แต่เขาก็ดูจะไม่ได้แคร์...ไม่เคยแคร์เรื่องพวกนั้น


เขาพูดแต่ว่างานยุ่งจะตาย ถ้ามีเวลาก็ขอนอนดีกว่า


ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมคงลุกไปทำอาหาร บังคับให้เขากินข้าวตามเวลา ถ้าเขาปล่อยทิ้งไม่ยอมตักเข้าปากเพราะมัวแต่ไลน์คุยกับคนอื่นเรื่องงาน ผมก็จะตักแล้วจ่อที่ปาก เขาอ้าปากกินแต่โดยดี และสักพักก็จะยอมกินดีๆ ด้วยตัวเองหลังจากถูกผมดุไปสองสามคำ


ทุกครั้งที่ผมเจ้ากี้เจ้าการกับเขา ผมก็กลัวนะว่าเขาจะรำคาญ จะเตะกระต่ายอย่างผมออกไปจากชีวิตเมื่อไหร่ ครับ คุณอ่านไม่ผิด กระต่าย...เขาเลี้ยงผมเอาไว้ในหอพักในฐานะกระต่าย กระต่ายที่อยู่ในกำมือของเขา เขาเคยเคยบอกว่าผมไม่ได้อยู่ในกำมือของเขาสักหน่อย ผมมีอิสระ แต่เขาอาจจะไม่รู้...หรือรู้แล้วแกล้งไม่รับรู้...ว่าผมอยู่ในกำมือของเขาตั้งแต่ผมยกหัวใจให้เขาไปแล้ว


ผมเจอกับเขาด้วยความบังเอิญ ตอนแรกผมก็เป็นคนปกติธรรมดา เป็นรุ่นพี่ของเขา เราเจอกันตามโอกาส เคยคบกันระยะสั้นๆ แล้วเลิกกันไป เขาไปอเมริกาปีหนึ่ง พอกลับมาระหว่างเราก็เป็นแฟนเก่านั่นแหละครับ แต่ผมยังรักเขาอยู่ ผมเพิ่งรู้ว่าเขาเองก็ยังรักผมตอนที่เรามีโอกาสได้ปรับความเข้าใจกันในวันหนึ่ง แล้วผมก็ขอเข้ามาอยู่กับเขา แน่นอน...เขาไม่ต้องการกลับไปเป็นแฟนกับผมอีกครั้ง แล้วจะอยู่ด้วยกันในฐานะอะไร ผมเลยบอกเขาไปว่ากระต่ายก็แล้วกัน


กระต่ายกับเจ้าของ คล้ายๆ การ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องหนึ่งที่เด็กหนุ่มอยู่กับหญิงสาวในฐานะหมาของเธอ


ผมก็กระแดะเองที่อยากจะทำเหมือนการ์ตูน ทั้งที่ระหว่างผมกับเขา ห่างจากความสัมพันธ์ของหญิงสาวกับเด็กหนุ่มในการ์ตูนมาก


ถามว่าทำไมต้องกระต่าย ที่จริงส่วนหนึ่งคือผมประชดเขาครับ พัคจินยองผู้เป็นเจ้าของกระต่ายมาร์คต้วน เป็นคนไม่ชอบสกินชิพ เขาว่ากันว่ากระต่ายน่ะห้ามไปอุ้มไปทำอะไรมันมากเพราะมันจะเฉามือตาย ผมเลยปวารณาตนเป็นกระต่ายเสียให้รู้แล้วรู้รอด ในเมื่อเขาไม่อยากจะแตะต้องผม..ก็นั่นแหละ คงเห็นผมเป็นกระต่าย หรืออาจจะเห็นคนทั้งโลกเป็นกระต่าย ผมก็ไม่รู้นะ


ผมน่ะ ก็ไม่ได้ชอบสกินชิพไปทั่วนะครับ เวลาต้องแตะโดนคนไม่รู้จักผมยังไม่ชอบเลย แค่แตะโดนก็ไม่ชอบมากๆ แล้ว แต่ถ้าเป็นคนรู้จักคือโอเคไง ยิ่งถ้าเป็นคนที่ผมโอเค ผมก็โอเคถึงขั้นจับมือเกาะแขนกอดพร่ำเพรื่อได้เลย ยิ่งการกอดมันคือการเติมพลัง คือการเยียวยา ผมก็ยิ่งชอบครับ


แต่พัคจินยองไม่ชอบสัมผัสกับใครทั้งนั้น


เราทะเลาะกันเรื่องนี้ออกบ่อย ไม่หรอก ผมก็ไม่ได้จริงจังขนาดนั้น ผมพยายามปรับตัวเองอยู่ ส่วนใหญ่ผมจะทำเป็นไม่ใส่ใจแต่แอบเก็บไปงอน แล้วก็จำเป็นต้องหายงอนเองให้ได้ เพราะอย่างไรจินยองก็ไม่ง้ออยู่แล้วครับถ้าเป็นเรื่องนี้


ผมเปลี่ยนท่านั่งอยู่ในมุมมืด มองเขาบิดขี้เกียจแล้วเอนตัวลงนอนบนเตียง ก่อนหน้านี้เขายุ่งมาก ทำงานหนักมาก ออกจากบ้านตอนเช้าและกลับอีกทีคือเลยวันใหม่ไปแล้ว ผมเป็นห่วงเขา อยากให้เขาส่งข้อความมาบอกเหมือนกับที่เขาส่งหาแม่ตัวเองบ้าง ผมคิดแค่ว่าเวลาส่งหาแม่ก็มาส่งให้ผมด้วยแค่นี้ ไม่เปลืองเวลามากขึ้นเท่าไหร่ แต่จินยองไม่ทำโดยบอกว่าไม่อยากพะวงเรื่องผม


ก็รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าเบาๆ นะ แต่ผมก็ได้แค่เงียบ แล้วยอมให้เขายุ่งเท่าที่ตัวเองต้องยุ่งหรือต้องการจะยุ่ง ผมกินข้าว เข้านอน ไปทำงาน นั่งเป็นกระต่ายอยู่ในมุมห้องของเขาเงียบๆ โดยไม่เข้าไปยุ่งกับเขา พยายามห้ามตัวเองไม่ให้ส่งข้อความไปรบกวนเขา หรือแม้แต่จะดุเขาเรื่องที่ไม่ยอมกินข้าวหรืออะไรทำนองนั้น ผมปลอบตัวเองว่า งานของเขามีกำหนดเวลาอยู่ ถ้าพ้นไป ผมก็จะกลับไปแสดงความเป็นห่วงเขาได้เหมือนเดิม


เขาก็ดูจะ...ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเลี้ยงกระต่ายเอาไว้ตัวหนึ่งที่มุมห้อง


เมื่อก่อน ตอนผมเข้ามาอยู่เป็นกระต่ายของเขาใหม่ๆ เขาก็ยังใส่ใจบ้าง เขาเล่าเรื่องที่เจอที่ทำงานให้ผมฟัง เขาบ่นให้ฟังเวลาที่เหนื่อย หิวข้าว หรืออะไรทำนองนั้น และตอบรับคำชวนไปกินข้าวด้วยกันของผม ผมไม่เคยเบื่อที่จะฟังจินยองบ่นสัพเพเหระ เขารับฟังเวลาผมระบายกับเขาเรื่องแย่ๆ ที่ผมเจอที่ทำงาน ผมระบายให้เขาฟังค่อนข้างน้อยเพราะผมไม่ชอบเอาความเหนื่อยหน่ายไปโยนใส่ใคร แต่ผมยินดีให้เขาโยนใส่ผม อย่างน้อยผมก็ยังสำคัญพอที่เขาจะทำแบบนั้น อย่างน้อยผมก็ยังเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา


แต่ตอนนี้ทุกอย่างหายไปหมด


ตอนนี้ เมื่องานที่ทำให้เขายุ่งมากนั้นเสร็จสิ้นลง ผมกำลังดีใจว่าเขาจะยุ่งน้อยลงนิดหน่อย และกลับมาสนใจกระต่ายที่อยู่มุมห้องอย่างผมบ้าง อย่างน้อยผมก็อาจจะมีสิทธิ์บอกให้เขาไปกินข้าว หรือเขาอาจจะตอบรับคำชวนไปไหนต่อไหนเล็กๆ น้อยๆ ด้วยกันกับผมบ้าง ผมให้เวลาเขายุ่งได้เต็มที่แล้ว ตอนนี้เขาน่าจะยุ่งน้อยลงเสียที


แต่มันไม่ใช่เลย


แม้เขาจะยุ่งน้อยลง แต่เวลาว่างของเขาก็ยังไม่มีผม เขายังยุ่งอยู่ ยังเหนื่อยกับงานจนปฏิเสธเดทเล็กๆ กับผม อย่างที่เขาเคยพูดเอาไว้นั่นแหละ ถ้ามีเวลาก็ขอนอนดีกว่า จินยองนอนกินบ้านกินเมืองเหมือนเดิมเมื่อถึงวันหยุด ตื่นตอนบ่ายเกือบเย็น ทำงาน ทำอะไรก็ไม่รู้หน้าคอมพิวเตอร์ ดูหนังในเน็ตตอนเกือบเช้า ใช้ชีวิตน่าตีแบบนั้นอีกครั้ง ผมไม่กล้าแม้แต่จะไปดุเขา เพราะเขายังคงไม่เลือกหันมามองผม ไม่ว่าจะว่างหรือไม่ว่าง เขาเหมือนไม่ได้คิดว่าควรจะให้อาหารกระต่ายที่เลี้ยงเอาไว้เมื่อไหร่ ไม่ได้คิดว่าต้องให้อาหารด้วยซ้ำ จินยองรู้ว่าผมไม่ใช่กระต่ายจริงๆ ก็ในเวลาแบบนี้ จินยองรู้ว่าผมหาข้าวกินเองได้ จินยองรู้ว่าไม่มีเขาผมก็อยู่ได้ เพราะผมไม่ใช่กระต่าย


ในความรู้สึกของผม จินยองเองก็ดูจะไม่ต้องการผมในชีวิตของเขาเลย


จริงอยู่ที่ผมคงไม่ใช่หลักใหญ่ใจความอะไรในชีวิตของใคร แต่นี่แม้เศษเสี้ยวเล็กๆ ที่ผมไปยืนอยู่ในชีวิตของเขา จินยองก็ยังไม่ต้องการ การมีผมอยู่ในชีวิตคือสิ่งที่ทำให้จินยองเหนื่อยมาก หนักมาก กังวลมาก กดดันมาก อย่างนั้นหรือ มันดูเป็นความคิดงี่เง่าของคนชอบดราม่า ผมไม่อยากเป็นอย่างนี้ แต่เห็นได้ชัดมากว่าการเพิกเฉย การละเลยของเขาที่เขาเคยสำนึกเสียใจมาครั้งหนึ่งนั้นกำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง มันชัดเจนเกินไปจนผมได้แต่คิดแบบนี้ ผมได้แต่คิดว่า...จินยองไม่ต้องการให้ผมเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา


บางที การที่ผมขอเป็นกระต่ายของเขา มันก็อาจจะสะท้อนความต้องการในใจลึกๆ ของผมแต่แรกแล้วก็ได้ คือผมจะอดทนกับการที่เขาไม่ยอมแตะต้องผม แต่ไม่ว่าอย่างไร ผมก็ยังอยากให้เขาสนใจผมบ้าง เลี้ยงกระต่ายต้องให้อาหารตรงเวลา ต้องใส่ใจว่ากระต่ายป่วยหรือเปล่า อยู่สบายดีไหม อย่างน้อย...ต่อให้ไม่เล่นกับกระต่าย แต่ก็ต้องมีเรื่องกระต่ายตัวนี้อยู่ในความคิดบ้าง เพื่อที่มันจะได้ไม่ตาย


ผมเองก็ไม่รู้ว่าผมคิดถูกไหม ผมอาจจะคิดผิดทุกอย่างเลยก็ได้ เขาอาจจะไม่ได้รู้สึกกับผมอย่างที่ผมคิด


แต่ถ้ามันเป็นอย่างนั้น อย่างน้อยผมก็อยากให้เขาหันมามองผม คุยกับผม ผมนั่งอยู่แค่มุมห้องมืดๆ ตรงนี้เอง


ยังจำได้หรือเปล่าว่านายเลี้ยงกระต่ายเอาไว้ตัวหนึ่งนะ...จินยอง





.......................EnD..........................
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

334 ความคิดเห็น

  1. #281 TurTlexMarkjin (@TurTlexMarkjin) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 12:55
    สงสารมาร์ค
    #281
    0
  2. #278 aaakkk774 (@aaakkk774) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 05:58
    จินยองใจร้ายมากๆๆ
    #278
    0
  3. #277 mj422 (@pg1013) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 21:07
    จินยองใจร้ายง่ะ สงสารมาร์ค
    #277
    0
  4. #276 ssomo (@s-supawan) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 14:56

    หื้อออออออ เศร้าา คำเดียวเท่านั่น อื้อเลย ตันมากก ทำไมอ่ะ มาร์คทำอะไรผิด งง

    #276
    0