:: Seetakarn's GOT7 Fiction Room :: MarkJin , 2JAE

ตอนที่ 29 : [OS] New Year Night #MarkJin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    1 ม.ค. 62


มาร์คนั่งลืมตาโพลงอยู่ในความมืด ล่วงเข้าปีใหม่มาสองชั่วโมงแล้วแต่เขาก็ยังรู้สึกแปลกแปร่ง อันที่จริงเขาก็ไม่อยากเชื่อหรอกว่าตัวเองจะนั่งเฉยๆ ได้นานขนาดนี้ ไม่ง่วงด้วยเพราะว่านอนมาทั้งวัน เพิ่งมาตื่นเอาตอนใกล้หมดปีเก่าเพราะว่าจะดูการแสดงของสมาชิกในวง หลังจากแสดงจบและเคาท์ดาวน์ในรายการเสร็จเด็กๆ ก็โทรฯ หาเขา คุยไม่นานก็วางสายเพื่อจะไปไลฟ์วีแอพบอกสวัสดีปีใหม่แฟนๆ 


ในไลฟ์นั้น จินยองทิ้งท้ายบอกเขาว่า "มาร์คฮยอง อย่าเจ็บป่วยนะครับ"


เด็กคนนี้นึกจะแสดงความเป็นห่วงออกสื่อก็ทำซะเขาอมยิ้มออกมาได้โดยไม่รู้ตัวทุกที ทีตอนคุยกันเป็นการส่วนตัวไม่เห็นเคยพูดอะไร แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้ได้จากสายตาและกระแสความรู้สึกที่ส่งออกมาจากน้องนั่นแหละว่าจินยองเป็นห่วงแค่ไหน ตอนพี่เมเนเจอร์พยุงออกมาจากสถานีโทรทัศน์วันนั้นจินยองที่เดินตามหลังมาหน้าเครียดอย่าบอกใคร เกือบจะอยู่เฝ้าเขาที่อพาร์ตเมนต์อยู่แล้วถ้าไม่ติดว่าต้องไปซ้อม


นั่นสินะ ถ้าเจ็บแบบนี้ตอนอยู่หอละก็...จินยองคงเดินเข้าเดินออกห้องนอนเขาเป็นว่าเล่นเลยละ ไม่ต้องมานั่งเหงาอยู่อย่างนี้หรอก


มาร์คเคยคิดว่าปกติเขาก็อยู่เงียบๆ คนเดียวอยู่แล้ว นั่งเล่นเกมไม่สนใจใครจนเป็นเรื่องปกติ ถ้าจะย้ายออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียวก็คงไม่ต่างกัน แต่พอได้ลองอยู่คนเดียวก็ค้นพบว่าตัวเองเป็นคนขี้เหงาใช่ย่อย อย่างที่เขาว่าละนะ...มนุษย์กรุ๊ปเอ ขี้เหงาแต่ชอบอยู่คนเดียว 


เพราะอยู่ด้วยกันจนชิน มาร์คจึงลืมไปว่าเขากับจินยอง  'Be alone together'...อยู่คนเดียวด้วยกัน จนกลายเป็นความเคยชินในชีวิตไปแล้ว เคยชินจนลืมไปจริงๆ นั่นละ


มาร์คลุกจากเตียงที่นั่งเฉยๆ มาร่วมชั่วโมง เขาเดินไปที่ครัวโดยไม่ลงน้ำหนักเท้าข้างที่เจ็บมากนัก ตอนนี้ถึงจะดีขึ้นมากแล้วแต่ก็ยังเจ็บแปลบๆ อยู่ เพราะอยากให้หายดีทันงานอื่นๆ ในปีใหม่ มาร์คจึงพยายามใช้เท้าข้างนั้นให้น้อยที่สุดตามที่หมอสั่ง แค่ไม่ได้เข้าร่วมงานใหญ่สองงานกับแฟนไซน์อีกหนึ่งแฟนคลับก็ห่วงจะแย่แล้ว เขาจะให้ตัวเองหายหน้าไปนานกว่านี้ไม่ได้


มือเรียวสวยเปิดตู้เย็นโดยไม่เปิดไฟในครัว แสงจากตู้เย็นส่องมากระทบร่างผอมบางในชุดเสื้อยืดหลวมๆ กับกางเกงวอร์ม มาร์คหยิบขวดน้ำเปล่าออกมาเปิดแล้วยกดื่ม พออยู่คนเดียวก็ขี้เกียจจะมาเทน้ำใส่แก้วให้วุ่นวาย อย่างไรเสียก็คงไม่มีคนมาดื่มน้ำร่วมขวดกับเขาอยู่แล้ว เว้นแต่ว่าสมาชิกในวงจะมาหา ถึงเวลานั้นค่อยเปิดขวดใหม่ให้ก็แล้วกัน


ขวดน้ำเย็นที่ถูกเปิดดื่มจนพอใจกลับไปอยู่ในตู้เย็นตามเดิม มาร์คปิดตู้เย็น แสงที่เคยส่องให้เห็นรางๆ ก็มืดลง เพราะเขาขี้เกียจไปเปิดไฟ ห้องทั้งห้องจึงตกอยู่ในความมืด เมื่อประสาทสัมผัสทางการมองเห็นคล้ายถูกปิด ประสาทสัมผัสด้านอื่นก็เพิ่มประสิทธิภาพขึ้นโดยอัตโนมัติ ปกติมาร์คไม่กลัวอะไรเท่าไหร่ แต่อาการเจ็บและความเหงาที่จู่โจมเข้ามาในระยะหลังคงจะส่งผลต่อจิตใจของเขา ดังนั้นพอได้ยินเสียงอะไรเล็กน้อยเขาก็จะรู้สึกหวาดระแวงขึ้นมาทันที


และตอนนี้มาร์คก็ได้ยินเสียงกุกกักที่ประตูหน้า


เท้าเปล่าเปลือยเหยียบไปบนพื้นกระเบื้องเย็นๆ จึงไม่เกิดเสียง เขาพยายามเดินแบบลงน้ำหนักที่เท้าข้างเดียวให้เงียบที่สุด ร่างโปร่งบางแอบข้างกำแพงตรงมุมที่จะมองไม่เห็นจากประตูหน้า เขาได้ยินเสียงเปิดเครื่องป้อนรหัสประตู เสียงกดปุ่มตัวเลขบนเครื่องทีละตัว ทีละตัว 
เครื่องป้อนรหัสส่งเสียงเป็นโน้ตสดใส ก่อนประตูนั้นจะถูกผลักเข้ามา


มาร์คคว้าร่มจากที่เสียบ อีกมือหนึ่งวางรอไว้ที่สวิตช์ไฟ ไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าคนที่มีรหัสเปิดประตูบ้านใหม่ของเขาจะมีสักกี่คน และหากกดได้อย่างถูกต้องแม่นยำก็แสดงว่าเป็นคนที่เขาบอกรหัสด้วยตัวเอง ความกลัวทำให้เขาไม่ได้คิดเรื่องพวกนี้สักนิด มือที่ถือร่มกระชับแน่น เมื่อเสียงฝีเท้าดังเข้ามาเกือบถึงตัวเขาก็เปิดสวิตช์ไฟ


"เฮ้ย"


มืออีกฝ่ายยกขึ้นจับร่มที่มาร์คเงื้อขึ้นเอาไว้ไม่ให้ฟาดลงมา ดวงตากลมเบิกโพลงด้วยความตกใจ ถ้าเขาจับเอาไว้ไม่ทัน ร่มนั่นอาจจะฟาดหน้าหล่อๆ จนเสียโฉมไปแล้วก็ได้


"มาร์ค เป็นอะไร นี่ผมเอง"


คนที่ไม่ยอมเรียกเขาว่าฮยองทั้งที่อายุน้อยกว่าหนึ่งปีเต็ม ก็น่าจะมีอยู่คนเดียว


"จ...จินยอง" แรงที่มืออ่อนลงเมื่อเห็นหน้าผู้มาเยือนชัดถนัดตา มาร์คถอนหายใจเก็บร่มกลับไปที่เสียบร่มตามเดิมอย่างประดักประเดิด เขาน่าจะคิดได้แต่แรกว่าโจรที่ไหนจะกดรหัสเปิดประตูแบบไม่มีผิดเลยขนาดนั้น แต่ช่วงนี้ไม่รู้เขาเป็นอะไร ตั้งแต่ย้ายออกมาอยู่คนเดียวก็กลัวแปลกๆ ยิ่งบาดเจ็บจนไม่ได้ออกไปทำงานหรือเจอกับเมมเบอร์คนอื่นแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกแปลกขึ้นไปอีก


"มาร์คเป็นอะไร"


"ป...เปล่า ตกใจนิดหน่อย" 


มาร์คไม่รู้จะตอบอย่างไร เขาพยายามตอบปัดๆ แล้วก็หันกายเดินกะเผลกไปที่โซฟา ห้องนั่งเล่นยังสลัวเพราะมีแค่แสงจากโถงหน้าห้อง จินยองเดินไปวางของที่ถือติดมือมาตรงเคาน์เตอร์ครัวแล้วก็เดินกลับมานั่งบนโซฟาตัวเดียวกับมาร์ค เขามองมาร์คที่เอาแต่ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างครู่หนึ่ง ตอนนี้คนเลิกเฉลิมฉลองกันแล้ว พลุปีใหม่ก็หายไปหมด ข้างนอกไม่มีอะไรให้ดูนอกจากท้องฟ้ามืดๆ ที่สะท้อนแสงนีออนจากเมืองใหญ่จนมองไม่เห็นดาว


"มาร์ค"


จินยองรอให้มาร์คหันมา แล้วถามคำถามเดิมเป็นครั้งที่สาม "เป็นอะไร"
มาร์คส่ายหน้าอย่างไม่รู้จะตอบอย่างไร เขาหันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง หลายวินาทีกว่าจะเอ่ย "ดึกมากแล้ว ก็เลยไม่คิดว่านายจะมา"


"ผมก็ไม่คิดว่ามาร์คจะตื่นอยู่"


"..."


"แค่อยากมากอดมาร์คเป็นคนแรกของปี"


มาร์คหันมามองอีกครั้ง ยอมรับว่าประหลาดใจนิดหน่อยที่จินยองพูดออกมาแบบนั้น พูดออกมาเอง แถมยังเป็นฝ่ายอยากจะกอดเขาอีกด้วย
จินยองดึงมือมาร์คมาจับเอาไว้ เขารู้สึกว่ามือมาร์คเย็นเฉียบ ปกติมาร์คตัวอุ่น ทุกครั้งที่จับมือหรือสัมผัสส่วนไหนก็จะอุ่นสบายไปหมด พอวันนี้ไม่อุ่นเหมือนเดิมจินยองก็ได้แต่จับๆ นวดๆ เขารู้สึกได้ถึงกระแสความเหงาบางๆ แผ่ซ่านออกมาจากตัวคนตรงหน้า


"อยู่คนเดียว เหงาใช่มั้ย"


มาร์คพยักหน้า...เพียงนิดเดียว น้อยจนแทบมองไม่เห็น แต่จินยองก็มองเห็นคำตอบของคำถามเมื่อครู่โดยไม่ต้องมีคำพูดใด


จินยองยืนขึ้น เขาดึงให้คนอายุมากกว่าลุกตาม จากนั้นก็ประคองให้เดินเข้าไปในห้องนอน เมื่อพยุงมาร์คให้นอนลงบนเตียงแล้วจินยองก็ขึ้นไปนอนข้างๆ พวกเขานอนตะแคงหันหน้าเข้าหากัน จินยองซุกตัวเข้าอ้อมอกอุ่นที่คุ้นเคย แขนโอบรอบตัวคนเจ็บ เขารู้สึกได้ว่ามือของมาร์คลูบศีรษะเขาคล้ายกำลังกล่อม จินยองนอนอยู่อย่างนั้นพักหนึ่งก็เอ่ยเสียงอู้อี้


"ทำไมมาร์คยังไม่นอน"


"นอนไม่หลับ"


"คิดถึงผมจนนอนไม่หลับละสิ"


"เปล่า"


จินยองผละออกทันทีที่ได้ยินคำตอบ ใบหน้าหวานบึ้งตึง เงยขึ้นมองสบตามาร์คที่มองลงมายิ้มๆ 


"พี่ไม่ได้นอนไม่หลับเพราะคิดถึงจินยอง แต่ถ้าถามว่าคิดถึงจินยองไหม พี่ก็จะตอบว่าไม่มีตอนไหนที่ไม่คิดถึง"


จินยองกลั้นยิ้มเต็มที่แต่ก็ทำได้ยากเย็นเหลือเกิน เขาสบตาคู่นั้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจยืดตัวขึ้นไปจุ๊บริมฝีปากคนอายุมากกว่า


"คิดถึงมาร์คเหมือนกันนะครับ"


ถึงการแยกออกมาอยู่คนเดียวจะทำให้เหงาและคิดถึงอีกคนแทบตาย แต่มาร์คคิดว่ามันก็มีข้อดีอยู่เหมือนกัน อย่างน้อย ตอนที่อยู่ด้วยกันจินยองก็ไม่เคยบอกคิดถึงเขาแบบนี้


มาร์คก้มหน้าลงแตะริมฝีปากลงบนริมฝีปากสีสวยของน้องอีกครั้ง มือเรียวสวยจับท้ายทอยคนอายุน้อยกว่าเมื่อเขาเล็มชิมริมฝีปากนุ่มนั้นจนได้ที่ มือของจินยองโอบตัวเขาแน่นขึ้น เช่นเดียวกับจูบที่ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ


จูบให้มากเท่ากับที่คิดถึงกันและกัน




.........EnD.........


     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

334 ความคิดเห็น

  1. #293 Pusu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 08:15

    หายเหงาเลยที่นี้ อบอุ่นอ่ะ

    #293
    0
  2. #292 mAjjcs (@milkpy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 07:41
    น่ารักมากกกก นอกจากจะมากอดเป็นคนแรกของปี แล้วยังมีจุ๊บด้วยยย คึคึ
    #292
    0
  3. #291 skizzz (@skizzz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 20:39
    น่ารักกกกกกกก สวัสดีปีใหม่ค่ะไรท์
    #291
    0
  4. #290 AliceJay (@alicejay) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 04:42

    ก่อนอื่นสวัสดีปีใหม่ค่า ขอให้เป็นปีที่ดีนะคะ ^^


    เอาจริงๆ ตอนมาร์คเจ็บ สิ่งที่เรากังวลมากที่สุดคือจะนอนเหงาๆ อยู่คนเดียวที่ห้องหรือเปล่า ยิ่งเป็นคนคิดมากแต่ไม่ยอมพูดไม่ยอมระบายอยู่ด้วย ที่สำคัญที่สุดไม่อยากให้รู้สึกผิดเลย แงงงงง กลับมาที่ฟิค การเจอกันทุกวันเกือบ 24 ชั่วโมงมันก็ไม่มีช่องให้ความคิดถึงทำงานจริงๆ เนอะ พอย้ายออกมาอยู่ข้างนอกอย่างนี้แล้วเลยค่อยได้คิดถึงกันเสียหน่อย (แถมทำ 'อะไรๆ' ก็สะดวกกว่าด้วย หึหึ) รักจินยองตรงที่เป็นคนแข็งนอกอ่อนใน ถ้าพี่เค้าไม่เจ็บหนูก็ไม่พูดไม่อ้อนแบบนี้ใช่ไหมคะะะะ


    ขอให้ทั้งคู่มีคืนปีใหม่แรกที่ดี :)


    ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ

    #290
    0
  5. #289 pa_ern (@pa_ern) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 00:06
    อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นในหัวใจจังเลยค่ะ
    #289
    0
  6. #288 MoonDream_95 (@yyen) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 20:21
    น่าร้ากก เป็นความเรียบ ๆ แต่อ่านแล้วรู้สึกละมุนละไมดีจังค่ะ ยิ่งอิงสถานการณ์จริงยิ่งเห็นภาพเป็นพิเศษ^^ ชอบที่น้องบอกว่าอยากมากอดมาร์คเป็นคนแรกของปี คนพี่คงหายเหงา + หายคิดถึงได้ชั่วคราว ก็คนน่ารักมาหาถึงที่เลยนี่นา ของขวัญปีใหม่ดีจังนะคะ อิจฉาา >//<

    ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ :)
    #288
    0
  7. #287 ssomo (@s-supawan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 15:33

    ดีงามมมมมม ฉันก็คิดถึงมาร์คแต่อาจจะน้อยกว่าจินยอง 55555 ชอบอ่ะดีมากเลยไรท์ สวยงามไปหมดเลยย อบอุ่นหัวใจ

    #287
    0
  8. #286 norrijung (@norrijung) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 14:59

    ทุกอย่างดูเหมือนจริงไปหมด
    #286
    0
  9. #284 AnnaMTJYP (@annjrbhrn2) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 04:27

    เขินจริงจังมากกก ฮืออออ // ทึ้งหมอน
    #284
    0
  10. #283 Bee_BeEz (@Bee_BeEz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 00:31
    เขิลจังงงงงงงง งือออออ // เปิดปีใหม่ด้วยอะไรแบบนี้ ดีจังเลยค่า
    #283
    0
  11. #282 Serena_v (@Serena_v) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 00:08
    กรี๊ดดดดด เขิน เขินมาก เขินมากๆๆๆๆ
    HNY นะคะไรท์ ขอบคุณสำหรับฟิคค่า
    #282
    0