:: Seetakarn's GOT7 Fiction Room :: MarkJin , 2JAE

ตอนที่ 9 : [SF] Thief Cat (MarkNior, 2Jae) :: Part 5 :: (EnD)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 922
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    29 พ.ย. 58

Title : Thief Cat

Catagory : Short Fiction, Romantic comedy, Fantasy + สืบสวนและดราม่าเล็กๆ

Pairing : Mark x Jinyoung, Jaebum x Youngjae

...............


5 (ตอนจบ)


 

 

“ว่าไง ปาร์คจินยอง จะสารภาพได้หรือยัง”

 

จินยองนั่งก้มหน้าไร้ปฏิกิริยาตอบสนองเหมือนที่ทำมาเกือบชั่วโมง ไม่ว่าแจบอมจะถามกี่ครั้งเขาก็ยังเงียบ น้ำตาที่ไหลอาบแก้มมาตลอดทางตั้งแต่ตอนโดนจับจนมาถึงหน่วยสืบสวนกลางนั้นเหือดแห้งไปหมดแล้ว จินยองค้นพบว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะร้องไห้ ในเมื่อคนที่อยากให้ซับน้ำตาให้มากที่สุดไม่สนใจใยดีแม้แต่น้อย

 

มาร์คไม่ได้ตามมาที่นี่ด้วยซ้ำไป

 

เขาพอจะเข้าใจจากการกระทำของมาร์คแล้วว่าอีกฝ่ายคงร่วมมือกับตำรวจเพื่อให้มาจับเขา มาร์คปล่อยมือเขาอย่างง่ายดาย แถมยังเดินจากเขาไปตามที่ตำรวจบอกอย่างว่าง่ายขนาดนั้น ทุกอย่างมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว ตอนนี้จินยองจึงได้แต่ช่วยตัวเองโดยการไม่ปริปากพูดอะไรทั้งนั้น ซึ่งอันที่จริง...หัวใจเขาก็บอบช้ำจนไม่มีอารมณ์จะพูดจะทำอะไรอยู่แล้ว

 

“ยังไงเราก็มีหลักฐานมัดตัวนายอยู่ดีนะ อยากฟังรึเปล่าล่ะ”

 

จินยองไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่อิมแจบอมก็จัดการเอาเครื่องอัดเสียงเล็กๆ เครื่องหนึ่งมาวางบนโต๊ะ เครื่องอัดเสียงที่ให้มาร์คไปตั้งแต่วันแรกที่คุยกัน และมาร์คก็เป็นคนเอากลับมาให้เขาเองถึงหน่วยสืบสวนในเช้าวันนั้น แจบอมกดเร่งเสียงจนสุด แล้วก็กดเพลย์ให้จินยองฟัง

 

“ถ้าอย่างนั้น...อย่าโกรธฉันเลยนะ ถ้าฉันจะขอร้องนายอีกครั้ง เรื่องออกไปขโมยของ”

 

“นายก็รู้...ว่าจุดประสงค์ของฉันคืออะไร ฉันเคยบอกนายไปแล้วนี่ว่าฉันกลายเป็นแมวขโมยออกไปขโมยของเพราะว่าอยากจะเก็บเงินให้ได้เยอะๆ เร็วๆ”

 

“แต่ว่าตอนนี้นายมีฉันอยู่ทั้งคนนะจูเนียร์ มีฉันเป็นแฟนแล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องไปทำให้คนอื่นเขาเดือดร้อนแบบนั้นแล้ว โอเคมั้ย”

 

“ไม่เดือดร้อนเท่าไหร่หรอกน่า แต่ละบ้านที่ฉันไปปล้นมาก็รวยล้นฟ้ากันทั้งนั้น”

 

“รวมทั้งบ้านฉันด้วยใช่ไหม”

 

จินยองจำได้ดีว่าเสียงในนั้นเป็นเสียงของใคร จำได้แม้กระทั่งเวลา สถานที่ เหตุการณ์ตอนที่บทสนทนานี้เกิดขึ้น จำได้กระทั่งความสั่นไหวในหัวใจ ความสุขที่เอ่อล้นขึ้นมาเพราะได้รู้ว่ามีคนรักเขา ต้องการเขา จำอ้อมกอดอุ่นสบายแนบผิวเนื้อไปเสียทุกส่วนได้ จำได้...ว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกับอีกฝ่าย

 

ที่แท้...สิ่งที่เขาจดจำได้อย่างชัดเจนเหล่านี้ มันไม่ใช่เรื่องจริงเลยหรือ

 

อ้อมกอด จุมพิต ถ้อยคำหวานหู ความสัมพันธ์ลึกซึ้งทางกาย ทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านี้เป็นเพียงการโกหกหลอกลวง มาร์คทำทุกอย่างเพื่อให้เขาพูด  หลอกให้เขาสารภาพออกมาให้ได้ว่าตัวเองเป็นแมวขโมย  บางทีมาร์คอาจจะวางแผนเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วก็ได้ บางทีมาร์คอาจร่วมมือกับตำรวจแต่แรก แล้วก็ทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขาสารภาพ ทำทุกอย่าง...แม้กระทั่งหลอกว่ารัก และหลอกให้รัก

 

ความรักของมาร์คไม่จริงเลยสินะ  บอกว่ารักจินยอง...แต่ก็ทิ้งจินยองไปในที่สุด สุดท้ายปีศาจแมวอย่างจินยองก็ไม่มีใครรักไม่มีใครต้องการจริงๆ นั่นละ...

 

จินยองรู้สึกเหมือนมาร์คกำลังบีบหัวใจของเขาอย่างสุดแรง จินยองเจ็บ...เจ็บอย่างที่ไม่เคยเจ็บมาก่อน เจ็บจนร้องไม่ออก เจ็บจนไม่รู้สึกอะไรอย่างอื่นอีก

 

“ว่าไง ทีนี้จะพูดได้หรือยังปาร์คจินยอง”

 

แจบอมสังเกตว่าจินยองไม่ได้เพียงแค่นั่งก้มหน้านิ่งๆ เหมือนเดิมอีก ร่างบางสั่นสะท้านน้อยๆ เขาได้ยินเสียงคล้ายแมวขู่เบาๆ เป็นแมวที่โกรธเกรี้ยวและเตรียมพร้อมจะอาละวาด

 

เพียงแค่ฝ่ายนั้นเงยหน้าขึ้น แจบอมก็ถึงกับผงะ

 

ดวงตาของปาร์คจินยองกลายเป็นสีแดงเหมือนทับทิม ทั้งยังดู...ไม่เหมือนตามนุษย์ แต่เหมือนตาแมว เมื่อร่างบางลุกขึ้นยืน หูแมวกับหางแมวสีดำก็งอกออกมา เช่นเดียวกับเขี้ยวคมในปากที่เห็นชัดเจนเมื่อจินยองแยกเขี้ยวขู่ 

 

“ปาร์คจินยอง...ใจเย็นๆ นะ  สงบสติอารมณ์ก่อน...”

 

มือเรียวปัดมือใหญ่ที่ยื่นออกมาจะหยิบเครื่องอัดเสียงบนโต๊ะกลับไปอย่างแรง เครื่องอัดเสียงขนาดเล็กกระเด็นไปตกบนพื้น แจบอมรู้สึกเจ็บแปลบที่หลังมือ เมื่อยกขึ้นดูจึงเห็นว่ามีรอยเลือดออกซิบๆ เป็นทางเหมือนโดนแมวข่วน เขาเพิ่งจะเห็นว่านิ้วเรียวนั้นมีเล็บแหลมคมงอกออกมาด้วย จินยองถอยออกไปสองก้าวเหมือนกำลังตั้งท่า จากนั้นก็หันหลังกลับเปิดประตูพรวดออกไปจากห้องสืบสวน

 

“จับตัวปาร์คจินยองไว้!

 

แจบอมตะโกนสุดเสียงพลางวิ่งไล่หลังจินยองเต็มฝีเท้า ตำรวจที่อยู่ด้านนอกต่างพยายามคว้าตัวปีศาจแมว แต่ถ้าไม่จับพลาดก็คือโดนข่วนกันไปหลายแผล จินยองวิ่งหนีไปตรงโน้นกระโดดไปตรงนี้อย่างปราดเปรียว ข้าวของในหน่วยสืบสวนกระจุยกระจาย ตำรวจหลายนายพากันล้มไม่เป็นท่า แจบอมพยายามวิ่งตามจินยองให้เร็วที่สุด เขาชักปืนพกออกมาเตรียมพร้อม กะว่าถ้าจำเป็นก็จะใช้ แต่แจบอมไม่ไวเท่ายองแจที่วิ่งมาดักหน้าจินยองพร้อมถือปืนเล็งมาก่อนแล้ว

 

ปัง!

 

กระสุนของยองแจเสยขึ้นไปโดนเพดานก่อนที่ปืนในมือจะโดนจินยองปัดกระเด็นไปไกล ยองแจโดนเล็บคมข่วนที่มือกับแขนเป็นทางยาว แต่ก็ยังใช้แขนที่เลือดซิบนั้นคว้าข้อเท้าเรียวไว้ได้ทัน จินยองเกือบล้มคว่ำ จึงหันกลับมาขู่ฟ่อด้วยความเดือดดาล ปีศาจแมวทั้งเตะทั้งต่อยตำรวจที่จับขาตัวเองอยู่สารพัด แต่ก็ยังปลดพันธนาการมีชีวิตนี้ไม่ได้ ยองแจกัดฟันจับตัวจินยองเอาไว้ให้นานที่สุด กระทั่งรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงลงมาบนต้นแขน เล็บแหลมของจินยองจิกแทงเข้ามาทั้งสิบนิ้ว ดวงตาสีแดงวาวโรจน์น่ากลัวจ้องเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

 

ปล่อยเดี๋ยวนี้!

 

มือที่สั่นเพราะความเจ็บปวดคลายออกจากข้อเท้าจินยองตามคำสั่งที่ได้ยินในสมอง วินาทีต่อมา ร่างของชเวยองแจก็ถูกปีศาจแมวเหวี่ยงไปกระแทกตู้เก็บเอกสารที่เป็นโลหะเสียงดังโครม  ก่อนที่จะเห็นหางแมวสีดำลับหายออกไปทางประตู

 

แจบอมถลาไปหาวิทยุสื่อสารบนโต๊ะของตำรวจนายหนึ่ง กดสัญญาณแจ้งให้สายตรวจด้านนอกตามจับปาร์คจินยองให้ได้ หลังจากนั้นจึงพุ่งมาดูอาการลูกน้องคนสนิทที่น่าจะสาหัสที่สุดเพราะความสู้ไม่ถอยของเจ้าตัว

 

“ยองแจ เป็นไงบ้าง”

 

ชเวยองแจหน้าเบ้เพราะเจ็บไปทั้งตัว เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น “ผมไม่เป็นไร ผู้กองรีบตามปาร์คจินยองไปเถอะครับ..โอ๊ย”

 

“ไม่เป็นไรกับผีน่ะสิ ฉันวิทยุให้ตำรวจข้างนอกตามจับแล้วละ วิ่งออกไปตอนนี้ก็ไม่ทันหรอก เจ้านั่นวิ่งเร็วอย่างกับอะไรดี นายน่ะไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า มา ฉันช่วย”

 

แจบอมพยุงยองแจขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง ถึงจะบอกลูกน้องไปแบบนั้น แต่ลึกๆ แจบอมก็รู้ว่างานนี้เขาอาจจะคว้าน้ำเหลวอีกครั้ง ลำพังตำรวจในสถานียังจับเจ้าปีศาจแมวนั้นไว้ไม่อยู่ แถมบาดเจ็บกันไปหลายรายอย่างนี้ แล้วสายตรวจข้างนอกที่ยังไม่รู้ความร้ายกาจของปาร์คจินยองและไม่รู้ว่าปาร์คจินยองอยู่ที่ไหน จะไปตามเจอและจับตัวได้ได้ยังไง

 

สงสัยจบงาน...ทีมสืบสวนของเขาอาจจะต้องโดนยุบเสียแล้วกระมัง

 

.............

 

 

เรื่องราวเป็นไปตามที่ผู้กองอิมแจบอมคาดการณ์...แมวขโมยปาร์คจินยองหายไปอย่างไร้ร่องรอย

 

หลังจากทำร้ายตำรวจในหน่วยสืบสวนและหนีออกไปข้างนอก จินยองก็อันตรธานไปราวกับใช้เวทมนตร์  ความปราดเปรียวของจินยองทำให้ไม่มีตำรวจสายตรวจคนใดตามเจอ  แน่นอน...จินยองไม่ได้กลับไปที่อพาร์ตเมนต์  ไม่ได้กลับไปที่ห้องเช่าบนดาดฟ้าเล็กๆ แห่งนั้น และไม่ได้กลับไปที่ไหนที่เขาเคยอยู่อีก จินยองหายตัวไปราวกับไม่เคยมีชีวิตอยู่ร่วมกับมนุษย์คนอื่นๆ ในฐานะเด็กหนุ่มที่ชื่อปาร์คจินยอง และหายไปจากชีวิตของ มาร์ค ต้วน ราวกับโชคชะตาไม่เคยพาพวกเขามาพบกัน

 

แต่ในความเป็นจริง ร่องรอยที่ว่าจินยองเคยอยู่กับมาร์คมันยังมีอยู่เต็มไปหมด

 

มาร์คเคยคิดว่าถ้าจินยองถูกจับ เขาจะยอมทุ่มเงินเท่าไหร่ก็ได้เพื่อเอาตัวจินยองออกมาให้เร็วที่สุด เขาก็แค่หวังว่าสิ่งที่ทำ จะทำให้จินยองไม่โดนข้อหาที่หนักกว่าคือฆ่าคนตาย ถึงจะเจ็บและฝืนใจ แต่มาร์คก็ยังทำแบบนั้น เพียงแต่ไม่ทันคิดว่าจินยองจะเจ็บยิ่งกว่า  เจ็บปวดจนหนีเตลิดออกไปไม่กลับมาอีก  มาร์คอยากจะอธิบาย  อยากให้จินยองเข้าใจการกระทำของเขา แต่มาร์คไม่เคยได้รับโอกาสนั้น

 

จินยองไปแล้ว...และคงจะไม่กลับมาอีก

 

ตาคมมองอพาร์ตเมนต์ที่เขาจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าไปแล้วหนึ่งปี นอกจากของกลางที่จินยองขโมยมาและตำรวจมาเอาคืนไปเรียบร้อยแล้ว ของทุกอย่างในห้องก็ยังคงจัดวางเอาไว้เหมือนเดิม เตียงเสริมที่เป็นที่นอนของจินยองก็ยังคงอยู่ แม้จะไม่มีข้าวของมากนัก แต่มาร์คกลับรู้สึกว่าทุกตารางนิ้วของห้องนี้ทำให้เขาคิดถึงปาร์คจินยอง  คิดถึงมาก มากจนต้องตัดใจหันหลัง ปิดประตูล็อกขังความทรงจำระหว่างเขากับจินยองเอาไว้ในนี้ ให้มันคงอยู่ หยุดนิ่ง แต่ไม่เลือนหายไป

 

มาร์คกลับมาอยู่บ้านตัวเองอีกครั้ง พ่อกับแม่ยังไม่รู้ว่าจินยองคือคนเดียวกับแมวขโมยที่มาปล้นบ้าน  มาร์คจึงโกหกพ่อกับแม่ไปว่าเขาเลิกรากับจินยองด้วยเหตุส่วนตัว  โชคดีที่พ่อกับแม่ยินดีกับการที่ลูกชายเลิกกับแฟนหนุ่มเสียจนไม่คิดซักไซ้อะไรให้มากความ ตัวมาร์คเองก็หมดแรงจะต่อต้านพ่อกับแม่อีกต่อไป  เขาไม่หือไม่อือใดใดทั้งสิ้นตอนที่พ่อบังคับให้มาเรียนรู้งานที่บริษัทเพื่อเตรียมตัวสำหรับการรับช่วงต่อ เพราะไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้ทุกอย่างมันก็น่าเบื่อไปหมดอยู่แล้วสำหรับมาร์ค

 

โลกที่ไม่มีจินยอง มันกลายเป็นสีเทาทึม ดูหดหู่และไม่น่าอยู่เอาเสียเลย

 

มาร์คคลายเน็คไทให้หลวมจากนั้นก็ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนสุดเพื่อให้อึดอัดน้อยลง เขาโยนสูทราคาแพงไว้ที่เบาะหลังรถอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะล็อกแล้วเลือกเดินตัวเปล่าออกมาจากที่จอดรถของบริษัท เขาอยู่ทำงานถึงเกือบสองทุ่ม และตอนนี้ก็กำลังเซ็งสุดๆ  มาร์คไม่อยากขับรถกลับบ้านตอนนี้ เขาอยากจะเดินถนน โดยสารรถสาธารณะ และเข้าร้านอาหารแบบเพิงข้างถนนหาโซจูมากลั้วท้อง เขาไม่ได้ใช้ชีวิตติดดินเหมือนตอนที่อยู่กับจินยองมานานแล้ว ไหนๆ วันนี้ก็กำลังเหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ มาร์คจึงขอผ่อนคลายในแบบที่ไม่ค่อยได้ทำสักหน่อย

 

สองขาก้าวเข้ามาในร้านอาหารแบบเพิงข้างทางขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ผ้าใบป้องกันลมเย็นข้างนอกได้เป็นอย่างดี มาร์คได้โต๊ะว่างโต๊ะหนึ่งใกล้กับทางเข้า แม้จะเจอลมจากข้างนอกทุกครั้งที่มีคนเข้า-ออกร้าน แต่มาร์คก็ไม่สนใจเท่าไหร่ เขาแค่อยากจะหาที่ดื่มโซจูโดยที่ไม่ต้องสนใจใครและไม่มีใครมาสนใจเขาเหมือนเวลาตามพ่อไปร่วมงานสังคมชั้นสูงพวกนั้นก็พอ

 

หนุ่มเชื้อสายไต้หวันใช้เวลาไม่นาน โซจูที่สั่งมาก็หมดไปหนึ่งขวด ปลาหมึกเผ็ดที่สั่งมาเป็นกับแกล้มยังพร่องไปไม่ถึงครึ่งจานมาร์คก็ร้องสั่งโซจูขวดที่สอง ทว่าคนที่เอาโซจูมาเสิร์ฟถึงโต๊ะแถมรินให้ด้วยนั้นกลับนั่งลงตรงหน้าแทนที่จะวางแล้วจากไป มาร์คเงยหน้าขึ้นมอง จากนั้นสมองที่เริ่มมึนนิดๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็ประมวลผลว่าใบหน้าของผู้ชายตรงหน้าเป็นคนที่มาร์ครู้จักคนหนึ่ง

 

“คุณมาร์ค จำผมได้ไหมครับ”

 

“ผู้กอง”

 

“ไม่ได้เจอกันตั้งนานนะครับ ถ้าไม่ขัดข้อง ผมขอนั่งดื่มด้วยคนได้ไหม”

 

“เชิญครับ”

 

อิมแจบอมยิ้มบาง มือใหญ่รินแอลกอฮอล์สีใสให้มาร์คแล้วก็รินใส่แก้วใบเล็กให้ตัวเอง เขาซดรวดเดียวหมดก่อนจะรินอีกครั้ง หลังจากแจบอมเทแอลกอฮอล์ใสแจ๋วลงคอเป็นแก้วที่สอง มาร์คก็เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายรินโซจูให้บ้าง ทั้งสองนั่งดื่มกันเงียบๆ อย่างกระอักกระอ่วนอยู่พักหนึ่ง ที่จริง แค่มองสีหน้ามาร์คก็รู้แล้วว่าแม้จะเป็นการเจอกันโดยบังเอิญ แต่แจบอมทำหน้าเหมือนมีเรื่องอะไรคาใจอยากจะพูดกับเขา มาร์ครอให้อีกฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาเอง แต่รออยู่หลายนาทีก็มีแต่ความเงียบ จนในที่สุดชายหนุ่มเชื้อสายไต้หวันต้องเป็นฝ่ายถาม

 

“มีอะไรหรือเปล่าครับผู้กอง”

 

แจบอมมองโซจูในแก้วตัวเองเหมือนกำลังคิดทบทวนอะไรบางอย่าง พอเงยขึ้นมองคนนั่งตรงข้าม แจบอมก็เห็นสายตานิ่งๆ ของมาร์ค แม้ว่าจะมึนนิดๆ เพราะดื่มไปไม่น้อย แต่เชื่อได้เลยว่าตอนนี้มาร์คมีสติครบถ้วน พร้อมจะรับฟังอะไรก็ตามที่เขาต้องการสารภาพ

 

สารภาพเพราะรู้สึกคาใจ...รู้สึกผิดต่อคนตรงหน้ามาตั้งแต่ตอนที่ปาร์คจินยองหนีไป

 

“ที่จริง...ผมมีอะไรอยากจะสารภาพกับคุณ...เกี่ยวกับเรื่องปาร์คจินยองน่ะครับ”

 

มาร์คเดาไว้ไม่ผิด  แจบอมคงไม่มีเรื่องอื่นจะคุยกับเขาหรอกนอกจากเรื่องจินยอง คำว่า สารภาพทำให้ความกลัวเกาะกุมหัวใจของมาร์คโดยอัตโนมัติ แต่เขาก็เดาคำพูดต่อจากนี้ไม่ออกจริงๆ

 

“คุณคงจำได้ว่าผมยื่นข้อเสนอให้คุณ...ว่าถ้าหากคุณอัดเสียงปาร์คจินยองตอนที่พูดออกมาจากปากว่าตัวเองเป็นแมวขโมยได้ ผมก็จะทำเหมือนไม่เคยมีคดีฆาตกรรมคนจรจัดนั้นเกิดขึ้น เพื่อที่ปาร์คจินยองจะได้ไม่โดนข้อหาฆ่าคนตาย”

 

“ครับ”

 

“อันที่จริง...ปาร์คจินยองไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของคนจรจัดคนนั้นเลยแม้แต่นิดเดียวครับ”

 

มาร์ครู้สึกเหมือนโดนแจบอมต่อยด้วยหมัดหนักๆ เขารู้สึกชาไปหมด สมองคล้ายจะปะติดปะต่อเรื่องราวช้าลง และดูเหมือนว่าแจบอมจะรู้  จึงขยายความเพิ่มเติมเข้าไปอีก

 

“เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานและแพทย์นิติเวชยืนยันบทสรุปที่สอดคล้องกัน บอกว่าบาดแผลที่ศีรษะของชายคนนั้นไม่ได้เกิดจากใครเอาอะไรมาตีหัว สาเหตุการตายของผู้ชายคนนั้นที่จริงแล้วเกิดจากอาการหัวใจวายเฉียบพลัน หลังจากหัวใจวาย คาดว่าเขาจะล้มลงหัวฟาดพื้น เพราะมีรอยเลือดอยู่บนถนนบริเวณนั้น”

 

.

.

“ปาร์คจินยองไม่เคยฆ่าใคร เขาไม่ใช่ฆาตกรครับ”

 

มาร์คพูดอะไรไม่ออก  ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าจินยองไม่น่าใช่คนที่จะไปฆ่าใคร แต่ตอนนั้นเขากลับไม่มั่นใจ...ไม่เชื่อมั่นในตัวจินยองเลยสักนิด เขากลัวว่าจินยองจะฆ่าผู้ชายคนนั้นจริงๆ เขากลัวว่าจินยองจะเป็นฆาตกร และกลัวว่าจินยองจะโดนข้อหาร้ายแรงอย่างการฆ่าคนตาย เพราะความกลัวและความไม่เชื่อมั่น มาร์คจึงทำแบบนั้นไป...เขาส่งจินยองให้ตำรวจด้วยมือของตัวเอง

 

ความรู้สึกผิดแล่นรี่เข้ามาแทงทะลุหัวใจ มาร์ครู้ว่าจินยองต้องเสียใจมากแน่ๆ ที่เขาหักหลังอย่างเลือดเย็นแบบนั้น ถึงแม้จะเป็นการกระทำเพราะความหวังดี แต่ถ้ามองจากมุมของจินยอง คำว่าหักหลังและหลอกลวงมันคงจะใหญ่กว่าคำว่าหวังดีหลายเท่า ใหญ่จนกลบบังทุกสิ่งทุกอย่างไปหมด

 

แน่นอน มาร์คไม่ใช่คนดีรักความยุติธรรมอะไรขนาดนั้น และแจบอมก็มองข้อนี้ออก ถึงได้รู้ว่าถ้าเอาข้ออ้างเรื่องที่มาร์คกำลังปล่อยให้แมวขโมยลอยนวลหรือว่าแค่ขู่ว่าจะจับมาร์คในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด คนอย่าง มาร์ค ต้วน คงไม่มีวันร่วมมือ แต่พอทำให้สถานการณ์ดูหนักหนาสาหัสขึ้น ทำให้ข้อกล่าวหาของจินยองรุนแรงขึ้น คนที่มีใจให้จินยองอย่างมาร์คก็ต้องติดกับและยอมทำตามข้อเสนอของตำรวจเพื่อช่วยคนที่ตัวเองรักให้มีโทษเบาลงอยู่แล้ว

 

เพราะตำรวจดูออกว่ามาร์ครักจินยอง ถึงได้ใช้ตรงนี้มาเป็นข้อต่อรอง เพียงแต่ปัญหาใหญ่ที่สุดสำหรับมาร์คก็คือ...จินยองไม่คิดแบบนั้น

 

ถ้ามองในมุมของจินยอง มาร์คคือคนหลอกลวงที่ไม่เคยหยิบยื่นหัวใจที่แท้จริงให้จินยองเลย

 

“ขอโทษนะครับ...ที่หลอกคุณ”

 

มาร์คยิ้มเฝื่อนพลางส่ายหน้า แม้มันจะเป็นเพียงกิริยาอัตโนมัติ แต่เขาก็หมายความตามนั้นมากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์

 

“ผมเข้าใจเหตุผลของคุณ จริงๆ ทางตำรวจเองก็เสียหายเพราะคดีนี้พอสมควรนี่ครับ ได้ยินว่ามีตำรวจบาดเจ็บเพราะจูเนียร์...เอ่อ เพราะปาร์คจินยองด้วย”

 

แจบอมพยักหน้า ตอนนั้นชเวยองแจซึ่งเจ็บหนักที่สุดต้องนอนโรงพยาบาลอยู่หลายวันทีเดียว

 

“งั้นก็ถือว่าเจ๊ากันไปก็ได้ครับ ยังไงสุดท้าย เขาก็หนีไปแล้ว...และก็คงไม่กลับมาแล้ว”

 

ใช่ เพราะจินยองคงไม่กลับมาอีกแล้ว ไม่ว่ามาร์คจะเคยรักจินยองจริงๆ หรือไม่ และเจ้าตัวจะเข้าใจผิดหรือถูกอย่างไร มันก็ไม่มีความหมายอีก

 

มาร์ครินโซจูให้แจบอมและให้ตัวเองอีกครั้ง เขาเทแอลกอฮอล์สีใสลงคอไปเงียบๆ  มาร์คคิดว่า ถ้าเขาขอพรจากพระจันทร์ที่สุกสกาวอยู่ข้างนอกได้ เขาคงขอให้ได้มีโอกาสพูดกับจินยองอีกสักครั้ง อย่างน้อย...ขอโอกาสให้อธิบายสักนิดก็ยังดี

 

............

 

 

หลังจากวันนั้น มาร์คก็ไม่ไปที่ร้านเดิมอีก เพราะเขาไม่อยากบังเอิญเจอผู้กองอิมแจบอมเป็นครั้งที่สอง

 

ถึงจะเข้าใจการกระทำของแจบอม เข้าใจความจำเป็นที่ตำรวจต้องเล่นนอกเกมแบบนั้น แต่ถ้าเจอหน้าอิมแจบอมอีก มาร์คคงลืมไม่ได้ว่าตัวเองทำร้ายจิตใจจินยองไปมากมายเพียงใด...ไม่ว่ามาร์คจะทำเพราะถูกหลอกมาก่อนอีกทอดหนึ่งหรืออื่นใดก็ตาม เขากลับมาฝังตัวเองอยู่กับงานที่บริษัทอีกครั้งเพื่อให้ลืมๆ เรื่องนี้ไปบ้าง หัวใจจะได้ไม่ต้องเจ็บหนักตลอดเวลาเหมือนที่เคยเป็น มาร์ครับงานทุกอย่างที่พ่ออยากให้เขาเรียนรู้และรับผิดชอบ ตอนนี้บริษัทกำลังจะทำธุรกิจรีสอร์ทแห่งใหม่แถวต่างจังหวัด มาร์คก็ไม่อิดออดแม้แต่น้อยเมื่อพ่อให้เขาไปดูสถานที่ด้วยตัวเองเพื่อจะเล็งว่าควรซื้อที่ตรงไหนมาทำรีสอร์ทแห่งใหม่ เพราะสำหรับมิสเตอร์ต้วน มันถือเป็นการดูด้วยว่าลูกชายจะมีสายตาแหลมคมพอสำหรับธุรกิจในภายภาคหน้าหรือเปล่า

 

สองขาก้าวลงมาจากรถ SUV ที่พ่อซื้อให้ใช้เวลาต้องไปดูงานต่างจังหวัด มาร์คสูดอากาศสดชื่นเข้าไปเต็มปอดพลางมองธรรมชาติรอบข้าง เขาล็อกรถ เดินตรงไปยังลำธารตื้นๆ ที่น่าจะใช้เป็นจุดทำกิจกรรมแอดเวนเจอร์ของรีสอร์ทได้หากพวกเขามาสร้างรีสอร์ทกันที่นี่

 

มาร์คมองสภาพธรรมชาติแล้วก็วาดโครงร่างรีสอร์ทคร่าวๆ ในหัว น้ำใสแจ๋วในลำธารสะท้อนแดดเป็นประกายจนเขานึกเสียดายขึ้นมานิดๆ ถ้าจะให้นักท่องเที่ยวมาเหยียบย่ำจนสกปรก เขาเอามือถือขึ้นมาถ่ายรูปลานหินริมลำธารที่เลยออกไปแล้วก็จดบันทึกนิดหน่อย ทว่าจดยังไม่ทันเสร็จมือแกร่งก็ชะงักเพราะภาพบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว

 

ภาพตอนที่เขาถูกจินยองจับเป็นตัวประกันใหม่ๆ และคุยกันไปพลาง เดินเล่นริมลำธารไปพลาง

 

มาร์คยังจำได้ว่าตอนนั้นจินยองแซวเขาเรื่องที่ทำตัวสบายเหมือนมาเที่ยว มันก็จริง...ตอนนั้นมาร์ครู้สึกเหมือนมาเที่ยวพักผ่อนจริงๆ นั่นละ นึกแล้วก็ขำ ทั้งที่โดนจับเป็นตัวประกัน แต่กลับรู้สึกสบายใจจนทำตัวชิลล์ได้ขนาดนั้น บางทีเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเท่าไหร่

 

อาจเพราะจินยองเป็นคนที่เขาอยู่ด้วยแล้วรู้สึกดีละมั้ง

 

มาร์คจดข้อความที่ตั้งใจจะจดต่อให้เสร็จ จากนั้นก็หันมาถ่ายภาพอีกฝั่งหนึ่งของลำธารซึ่งเป็นป่าทึบทึมบริเวณเชิงเขา ถ้าจะสร้างรีสอร์ทที่นี่จริง เขาคงต้องสั่งถางให้ป่ารกน้อยกว่านี้สักหน่อย ที่แน่ๆ คือไม่ทำให้ระบบนิเวศเสีย เพียงแต่อยากจะให้มันไม่รกจนเหมือนจะมีสัตว์ป่าโผล่ออกมาทำร้ายนักท่องเที่ยวได้ทุกเมื่อก็พอ

 

วินาทีที่กดชัตเตอร์ มาร์ครู้สึกเหมือนมีดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองออกมาจากพุ่มไม้รกๆ ในป่าฝั่งนั้น เขาเอามือถือลงแล้วเพ่งมองด้วยตาตัวเอง มีดวงตาสุกสว่างคู่หนึ่งจ้องมองเขาจริงๆ แต่พอมาร์ครู้ตัว ต้นไม้ตรงนั้นก็ขยับไหว เจ้าของดวงตารีบหลบหายไปอย่างรวดเร็ว

 

ถึงจะแค่แวบเดียว แต่มาร์คแน่ใจว่าดวงตาคู่นั้นเป็นดวงตาที่เขาคุ้นเคย เป็นดวงตาที่เขาเคยสานสบมาหลายต่อหลายครั้ง และสิ่งที่มาร์คอยากทำมากที่สุดก็คือ...กลับไปสบตาคู่นั้นอีกครั้ง เพื่ออธิบายทุกอย่างให้เจ้าของดวงตาได้เข้าใจ

 

คนที่มองเขาจากป่าฝั่งนั้นคือปาร์คจินยอง ไม่ผิดแน่

 

ไวเท่าใจคิด สองขาออกวิ่งลงไปในลำธารเพื่อข้ามไปยังป่าที่อยู่อีกฝั่ง มาร์คไม่สนใจแล้วว่ารองเท้าหนังลิมิเต็ดเอดิชั่นราคากี่แสนกี่ล้านวอนของเขาจะพังหรือไม่ เพราะคนที่อยู่อีกฝั่งนั่นสำคัญกับมาร์คยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เขาลุยน้ำจนกางเกงแบรนด์เนมชุ่มโชก แม้รองเท้าหนังจะทำให้วิ่งในป่าเขาแบบนี้ไม่ถนัด แต่มาร์คก็พยายามลัดเลาะตามเงาตะคุ่มที่วิ่งอยู่ข้างหน้าไปอย่างไม่ลดละ เขาจะคลาดกับจินยองอีกไม่ได้ เขาจะปล่อยให้จินยองหนีไปอีกครั้งไม่ได้

 

“จูเนียร์! เดี๋ยวก่อน จูเนียร์!

 

เส้นทางที่เริ่มลาดขึ้นเขาทำให้การวิ่งตามปีศาจแมวอย่างจินยองทุลักทุเลขึ้นทุกขณะ จินยองไม่ยอมหยุดรอตามเสียงเรียก แต่มาร์คก็ไม่ยอมแพ้ เขาพยายามก้าวตามให้เร็วที่สุด ทว่ารองเท้าที่ชุ่มน้ำและคอยแต่จะลื่นหลุดกลับแผลงฤทธิ์จนได้ มาร์คลื่นพรืดเพราะก้อนหินเล็กๆ สองสามก้อน พื้นลาดเอียงทำให้เขาเสียหลักไถลกลิ้งลงไปตามเนินเขากระทั่งไปหยุดอยู่ที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง ทว่าเพราะเสียการควบคุม ศีรษะจึงเหวี่ยงไปฟาดกับโคนต้นไม้จนสลบ

 

จินยองวิ่งหนีไปสักพักก็เริ่มสังเกตว่ามาร์คเงียบไป ความห่วงใยแผ่ปกคลุมหัวใจทันที จินยองหันหลังกลับอย่างระมัดระวัง เดินกลับมาไม่นานก็เห็นร่างโปร่งที่คุ้นเคยนอนแน่นิ่งอยู่ตรงโคนต้นไม้ต่ำลงไปข้างล่าง ตากลมเบิกกว้าง ขาเรียววิ่งลงไปหาด้วยความกังวลทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังไม่อยากจะเจอมาร์คด้วยซ้ำ  จินยองรู้ว่ามาร์คทำให้ตัวเองเสียใจ แต่ตลอดเวลาที่หนีมาและไม่ได้เจอหน้ากัน หัวใจมันกลับถวิลหาแต่ผู้ชายคนนั้นเสมอ พอเห็นมาร์คบาดเจ็บอย่างนี้ จินยองก็อดเป็นห่วงไม่ได้

 

แมวยักษ์พาลูกเศรษฐีไต้หวันไปยังกระท่อมกลางป่าซึ่งเขาใช้เป็นที่พักพิงตลอดเวลาที่หนีมา ตั้งแต่ตอนนั้น จินยองก็หนีเข้ามาใช้ชีวิตอยู่ในป่า ชาวบ้านแถวนี้ไม่รู้ว่าจินยองเป็นใคร เขาจึงพอจะอาศัยเก็บของป่าหรือสมุนไพรไปขายหาเงินมาซื้อของกินของใช้จำเป็นเพื่อใช้ชีวิตอยู่ในแต่ละวันได้บ้าง เพราะถึงจินยองจะเป็นอมนุษย์ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะกลายไปเป็นสัตว์ป่าใช้ชีวิตอยู่ในป่าเสียทีเดียว ต่อให้ต้องหลบหนีและเข้าไปอาศัยอยู่ในเมืองไม่ได้ เขาก็ยังต้องกินต้องใช้แบบมนุษย์อยู่ดี

 

จินยองจัดการทำแผลให้มาร์คพร้อมพันข้อเท้าที่แพลงให้อย่างประณีต ตอนแรกเขาก็อยากจะรอให้มาร์คฟื้นเพราะยังเป็นห่วง แต่ถ้าเจอกันจังๆ เขาก็ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไร จินยองจึงลุกขึ้นหันหลังกลับ ตั้งใจว่าจะไปซ่อนแถวนี้สักพักจนกว่ามาร์คจะฟื้นและกลับไปเอง

 

“จ...จูเนียร์”

 

เดินไปแค่ไม่กี่ก้าว เสียงที่จินยองไม่ได้ยินมานานก็เรียกเขาด้วยชื่อที่เคยบอกว่าฟังดูพิเศษกว่าใคร สองขาหยุดชะงักตามสัญชาตญาณก็จริง แต่จินยองกำลังเพียรบอกตัวเองว่าอย่าไปสนใจ เขาย้ำซ้ำๆ ในใจว่ามาร์คคือคนหลอกลวง มาร์คเคยทำให้เจ็บปวดและชอกช้ำมากขนาดไหน จินยองท่องประโยคเดิมในหัวซ้ำไปซ้ำมาว่าไม่ให้หันกลับไปหาผู้ชายคนนั้นอีก อย่ากลับไปให้ตัวเองโดนหลอกอีกเป็นครั้งที่สอง อย่าเชียวนะปาร์คจินยอง

 

“จูเนียร์...นายจริงๆ ใช่ไหม หันกลับมาหน่อยสิจูเนียร์ นะ”

 

จินยองสูดลมหายใจลึก พยายามปรับน้ำเสียงให้ไร้ความรู้สึกที่สุด

 

“ในกระท่อมมีอาหารกับยา  กินแล้วจะพักจนเท้าหายเจ็บก็ได้ จากนั้นจะไปไหนก็ไป”

 

“จูเนียร์อ่า”

 

สองขาเดินห่างเสียงทุ้มที่เรียกอย่างออดอ้อนนั้นออกไปอีกครั้ง จินยองต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไม่หวั่นไหวไปกับน้ำเสียงที่คุ้นเคย เขาต้องเดินออกห่างผู้ชายคนนี้ ตัดให้ขาดให้ได้ ไม่อย่างนั้นหัวใจที่บอบช้ำจากการหลอกลวงและหักหลังของมาร์ค อาจจะต้องเจ็บซ้ำอีกหน

 

“จูเนียร์ เดี๋ยวก่อน จูเนียร์!

 

จู่ๆ ร่างบางก็ถูกอ้อมแขนอบอุ่นรวบหมับจากด้านหลัง อีกฝ่ายเขย่งกึ่งกระโดดออกมาจากกระท่อมด้วยความลำบากลำบนเพราะขาข้างหนึ่งแพลง แต่ก็พยายามตามออกมาจนทัน ด้วยความรีบมาร์คจึงทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงบนตัวจินยองตอนที่พยายามจะรวบกอดจากด้านหลัง โชคดีที่มาร์คเป็นคนผอมจินยองจึงไม่ถึงกับเสียหลักล้มหน้าคว่ำ

 

แต่การกระทำก็ไม่ทำให้อดีตแมวขโมยหยุดนิ่งอยู่กับที่ได้เท่ากับคำพูดต่อจากนั้น

 

“ฉันรักนาย”

 

คำบอกรักที่จินยองไม่เคยได้ยินมันตรงๆ จากปากของมาร์ค ทำให้น้ำตาที่คิดว่าคงไม่มีเหลือเอาไว้ให้ผู้ชายคนนี้อีกกลับเอ่อคลออีกครั้ง กระบอกตาร้อนผ่าว ตอนนี้จินยองไม่รู้จริงๆ ...ไม่รู้ว่าจะเชื่อคำรักนั้นได้มากน้อยแค่ไหน

 

“ฉันขอโทษ  จูเนียร์  ฉันขอโทษที่ทำแบบนั้น  ขอโทษที่ไม่เชื่อมั่นในตัวนาย ขอโทษที่ทำให้นายเจ็บ”

 

น้ำตาอุ่นร่วงผล็อยลงบนมือแกร่งที่กอดรัดร่างบางเอาไว้แน่น สมองของจินยองกำลังประมวลผลคำขอโทษที่ได้ยิน แต่หัวใจมันกลับบีบตัวจนเจ็บไปหมดเมื่อคิดถึงเรื่องตอนนั้นอีกครั้ง

 

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกลวงนาย ที่ฉันทำแบบนั้น...ที่ร่วมมือกับตำรวจก็เพราะเข้าใจผิดว่านายฆ่าคนตาย ฉันอยากทำสิ่งที่ถูกที่ควร แต่เมื่อทำไปแล้วก็เพิ่งตระหนักว่าสิ่งที่ถูกต้องมันกลับทำร้ายคนซึ่งเป็นเสมือนดวงใจของฉันอย่างแสนสาหัส ไม่ว่าจูเนียร์จะเชื่อฉันหรือไม่  แต่เรื่องเดียวที่ฉันไม่เคยโกหกนายก็คือความรู้สึกที่ฉันมีต่อนายนะ”

.

.

“ฉันรักนาย...นั่นคือเรื่องที่ฉันไม่เคยโกหกเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ตลอดวันเวลาที่ผ่านมา”

 

 

ร่างในอ้อมกอดเงียบจนมาร์คใจหาย ความกลัวกลั่นออกมาเป็นน้ำตาไหลอาบแก้ม ซึมลงไปยังบ่าของจินยองซึ่งมาร์คเอาคางเกยอยู่ มาร์คกลัวจนไม่กล้าผละออกมาเพื่อดูสีหน้าและแววตาของจินยอง เขาไม่กล้าคลายอ้อมกอดด้วยซ้ำ เพราะกลัวว่าถ้าคลายออกแม้แต่นิดเดียว ร่างบางจะอันตรธานไปไม่หวนกลับมาอีก

 

ตอนนี้มาร์คกลัวไปเสียทุกอย่าง กลัวจนกระทั่งเสียงที่เอ่ยเบาๆ ข้างหูจินยองฟังดูสั่นเครือจนสังเกตได้

 

“จูเนียร์อ่า...เรามาเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้งได้ไหม”

 

ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมคนสองคนเนิ่นนาน กระทั่งในที่สุด มาร์คก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสมือที่คุ้นเคย มือเรียวยกขึ้นจับแขนที่กอดเขาเอาไว้แน่น  จากนั้นก็เริ่มกำหมัดทุบตุบๆ เบาๆ ก่อนจะเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ จนมาร์ครู้สึกเจ็บ กระนั้น เจ็บอย่างไรเขาก็ไม่ยอมปล่อย แม้แต่ตอนที่จินยองเปลี่ยนมาข่วนด้วยเล็บแมวแหลมคมจนแขนมาร์คมีรอยเลือดเป็นทางยาว มาร์คก็ยังยืนกรานด้วยการกระทำว่าเขาจะไม่ปล่อยจินยอง

 

“ฮึก...คนใจร้าย...จะไม่ปล่อยฉันจริงๆ ใช่ไหม”

 

“ไม่”

 

จินยองก้มหน้า ปล่อยก้อนสะอื้นและน้ำตามากมายให้พรั่งพรูออกมาหยดใส่แผลที่ตัวเองข่วนเอาไว้บนแขนของมาร์คหยดแล้วหยดเล่าจนแสบไปหมด มือเรียวที่ทำร้ายจนมาร์คได้เลือดเมื่อครู่นี้เปลี่ยนมาเป็นทาบทับ กอดอ้อมแขนที่จินยองแสนจะคิดถึงเอาไว้แนบชิด

 

“ห้ามปล่อยฉันออกจากอ้อมกอดของนายอีกนะ มาร์ค ต้วน สัญญาได้ไหม”

 

มาร์คยิ้มทั้งน้ำตา ไม่ลังเลเลยที่จะตอบคำถามนี้ของจินยอง และตอบอย่างมั่นใจที่สุดในชีวิต

 

“ฉันสัญญา  ฉันจะไม่ปล่อยนายออกจากอ้อมกอดของฉันอีก...ตลอดไป”

 



.....................................The EnD....................................


TalK :

จบแล้วววววว ไม่รู้ว่าจบแบบนี้โอเคมั้ย แต่วางไว้แบบนี้แต่แรก ก็เลยให้ลงแบบนี้แหละค่ะ

อย่าลืมนะคะ มีคอมเมนต์อะไร ใส่ได้เลยเต็มที่ หุๆๆ ดีใจมากค่ะที่หลายๆ คนชอบ (หรือถ้าไม่ชอบตรงไหนก็บอกได้นะคะ) 

ทั้งที่เราเองก็ไม่ถนัดคอเมดี้ ไม่ถนัดแฟนตาซี ถนัดแต่ดราม่า (เห็นมั้ย ตอนหลังนี่ดราม่าเชียว...)

ขอบคุณหลายๆ คนที่ติดตามมาตั้งแต่ตอนแรก แม้ว่าเราจะอัพช้ามากกก ก็ตาม 

สำหรับคนที่เพิ่งมาอ่านก็ขอบคุณเช่นกันค่ะ เพราะไม่ว่าคุณจะเข้ามาอ่านเข้ามาคอมเมนต์เมื่อไหร่ว่าอย่างไรก็ตาม 

คุณก็คือหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ศีตกาลยิ้มได้ทุกครั้งที่ได้อ่านคอมเมนต์ ขอบคุณมากนะคะ

ส่วนใครที่ชอบทูแจ หรืออยากรู้ความเป็นไป(และความเป็นมา?)ระหว่างผู้กองอิมกับคุณลูกน้องชเวยองแจ

อย่าลืมติดตามตอนพิเศษของทูแจนะคะ อดใจรอหน่อยน้า

แล้วเจอกันค่ะ ^^

- ศีตกาล 151129 -

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

334 ความคิดเห็น

  1. #303 pa_ern (@pa_ern) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 23:40
    งื้อออ ขอบคุณจินยองที่ให้อภัยมาร์คนะ รักกันๆๆๆ
    #303
    0
  2. #259 kwanpeeya1998 (@kwanpeeya1998) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:01
    ตอนแรกคิดว่าจะจบแบบดราม่า ผิดคาด ขอบคุณไรท์ที่ไม่ลงโทษมาร์ค ขอบคุณที่เอาจูเนียร์กลับมา
    #259
    0
  3. #256 ssomo (@s-supawan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 21:35
    มาเจอช้าไปแง้ จบแล้วววอยากให้มีสเปเชี่ยลแบบชีวิตหลังจากนี้อ่ะจะใช้ชีวิตกันยังไงอ่ะอยากรู้ อิอิไรท์เมตตาเขาหน่อยจิ อิอิ
    #256
    0
  4. #235 mickyblingbling (@mickyblingbling) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 19:08
    แง๊ จบแล้วว จบแบบแฮปปี้ด้วย เย้ ถึงแม้ว่าจะจบแบบตัดตอนไปหน่อยเนอะ เพราะเราอ่านอยู่แบบอินความรู้สึกตามจย.มากๆน้ำตาก้จะไหล เราก้นึกว่าจย.จะเล่นตัวอีกหน่อย กลายเป็นว่าตัดฉับ จบด้วยคำพูดของจย.ว่าอย่าทิ้งไปอีก เราก้ยังฮีลกะความรู้สึกโกรธน้อยใจไม่ได้ แต่ก้จบแบบแฮปปี้มจ.อยู่ด้วยกันเราก้โอเคนะคะ แฮร่ แต่เราไม่ได้มีเจตนาในเชิงติไรท์นะคะ แค่แบบอยากบอกว่ามันจบแบบตัดตอน อยากรั้งให้ไรท์เขียนต่ออีกหน่อยจริงๆค่ะ เพราะอินและสนุกมากก เป็นแนวที่ไม่ค่อยได้อ่านเลย เหมือนเอาแนวสอบสวนกะแฟนตาซีมาผสมกันแต่มันลงตัวมากๆเลย เป็นอีกเรื่องที่เสียดายรวมเล่มจริงๆค่ะ ทำไมเราต้องมาไม่ทันด้วย ฮือออ ยังไงก้เป็นกลจ.ให้นะคะ ถ้ามีโอกาสก้จะมาติดตามผลงานอื่นๆของไรท์อีกนะคะ แฮร่????
    #235
    0
  5. #218 meaw meaw (@meaw-007) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 20:55
    งื้อออออ จบแล้วอ่ะ ถึงมันจะดูค้างๆก็เถอะ แต่อย่างน้อยพี่มาร์คกับจินยอวก็ได้กลับมารักกันแล้ว
    ตอนนี้ต้อวการสเปของมาร์คจินยองมากๆเลย 
    #218
    0
  6. #198 mp-ark (@mp-ark) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:16
    จบแบบนี้แล้วอยากได้ตอนพิเศษเลย555555555

    ชอบมากกกก เนื้อหาถึงจะบอกว่าแนวสืบสวนแต่ไม่เครียดจนเกินไป กำลังดีเลย อ่านแล้วสบายๆ อมยิ้มเวลาเค้าจีบกัน แอบบเศร้าตามตอนเค้าต้องแยกกัน
    #198
    0
  7. #193 Kanompie (ขนมพาย) (@pieitim) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 20:53
    ไรท์เตอร์คงถนัดดราม่าจริงๆนะคะ พอดีเราเป็นคนจิตใจอ่อนแอ (5555) ติดนิยายไรท์มาจากอีกเรื่อง เข้ามาอ่านๆ เจอแต่ดราม่า ก็พยายามหาแนวไม่ม่าดูบ้าง ก็มาอ่านเรื่องนี้ สุดท้าย ดั๊น ม่าอีกซะงั้น 55555 หนีไม่พ้นจริงๆ เจ็บปวดหัวใจมากค่ะบอกเลย แต่ก็ชอบนะคะ จริงๆชอบหลายๆเรื่องของไรท์เลยค่ะ รู้สึกว่าแนวแฟนตาซีก็เป็นแนวที่ไรท์ทำได้ดีเช่นกัน สนุกทุกเรื่องเลย แต่เราพยายามเลี่ยงดราม่าหน่อยเพราะเราจิตใจอ่อนแอ 55555555 ขอวอนไรท์แต่งแนวคอมเมดี้ออกมาเยอะๆนะคะ 5555555
    #193
    0
  8. #141 eingk (@eing-5) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 13:39
    จะเกลียดแค่ไหนก็สู้ความรักไม่ได้เนอะ คนไม่เคยรักใครพอได้รักใครแล้วมันฝังใจยอมยกจินยองให้เพราะโดนข่วนแต่ก็ไม่ปล่อยนะเนี่ย เขินมาร์คต้วน;__;
    #141
    0
  9. #131 norrijung (@norrijung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 01:04
    อยากรู้เรื่องราวหลังจากนี้อะ มันค้างคามากอะคะ มันต้องทำอะไรสักอย่างให้จินยองรู้สึกมันใจในตัวมาร์ค นะคะ
    #131
    0
  10. #103 JaeBelle_ (@JaeBelle_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 22:31
    เศร้าและดีใจไปหมด
    อ่านแล้วรู้สึกชอบบบบบบบบ ??
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะ ????????????????
    #103
    0
  11. #80 SUWEE PIAM (@empty94) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 00:19
    ฮืออออออแแแ มันดีมากกกกกก ดีกะใจมากๆๆๆๆๆ เป็นฟิคที่ดีมาก โหยยยชอบจังเลยอ่ะ ชอบแนวนี้มากๆ ทำไมชอบได้ขนาดนี้ ทำไมเขียนดีขนาดนี้คะ ฮือ อออ เรากลัวใจไรท์มากนะคะ กลัวจบเศร้ามาก ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆมาให้อ่าน เรารู้สึกคุ้มค่าและมีความสุขมากๆกับการอ่านเรื่องนี้ ขอบคุณที่ไม่จบเศร้าด้วยค่ะ เย้ๆๆ
    #80
    0
  12. #79 SUWEE PIAM (@empty94) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 00:19
    ฮืออออออแแแ มันดีมากกกกกก ดีกะใจมากๆๆๆๆๆ เป็นฟิคที่ดีมาก โหยยยชอบจังเลยอ่ะ ชอบแนวนี้มากๆ ทำไมชอบได้ขนาดนี้ ทำไมเขียนดีขนาดนี้คะ ฮือ อออ เรากลัวใจไรท์มากนะคะ กลัวจบเศร้ามาก ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆมาให้อ่าน เรารู้สึกคุ้มค่าและมีความสุขมากๆกับการอ่านเรื่องนี้ ขอบคุณที่ไม่จบเศร้าด้วยค่ะ เย้ๆๆ
    #79
    0
  13. #58 951024s (@951024s) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 05:26
    จยเเล้ว แงงงง ยังไม่ได้เห็นฉากสวีททูแจเลยรอนะคะ 555555555556

    สุดท้ายแมวขโมบก็ไม่โดนจับได้ แล้วทีนี่มาร์คจะพาจินยองกลับไปอยู่ด้วยกันใช่มั้ยคะ

    ชีวิตต้องจะได้ดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องขโมยแล้วนะจินยอง
    #58
    0
  14. #51 sometimeonline (@hanny321) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 23:54
    แมวเหมียวกลับมาหามัคคึ  ฮือออออ
    #51
    0
  15. #50 MNSHIPSHIP (@nanowljscnb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 00:04
    ขอสเปเชียลได้มั้ยคะ เรื่องราวต่อจากนี้จะเป็นยังไง เราอยากรู้ จินยองจะกลับไปกับมาร์คหรอออ แล้วทูแจเป็นยังไงบ้างงง โอ้ยยย ฟินนน >< รักเรื่องนี้มาก จนไม่อยากให้จบเลยค่ะ ????????????
    #50
    1
    • #50-1 ศีตกาล (@seetakarn) (จากตอนที่ 9)
      30 พฤศจิกายน 2558 / 00:44
      สเปเชียลทูแจมีแน่ แต่มาร์คเนียร์นี่...ขอคิดก่อนนะคะ 555 ยังไม่เคยคิดไว้เลยว่าต่อจากนี้จะเป็นไง
      ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะที่ชอบฟิคเราขนาดนี้ ปลาบปลื้ม~ ><
      #50-1
  16. #49 AlIIzabeTT's (@aliizabett2) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 23:22
    ฮื้ออออ จบแล้วจริงๆหรอเนี่ย ขอตอนพิเศษให้มาร์คเนียร์เขาหน่อยได้ไหมคะไรท์ งื้ออออออออ ยังใจหายอยู่เลยค่ะ เขากลับมารักกันแล้วแต่ยังดูเหมือนค้างคาเล็กๆ มันเป็นแค่ความรู้สึกนะคะงื้ออออออ ยังไงก็ขอบคุณสำหรับฟิคมากๆเลยนะคะะะ จะคอยติดตามน้าาา สู้ๆค่ะะะะ
    #49
    0
  17. #47 Willing Queen (@leohanny) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 22:44
    ฮื้อออดีมากๆค่ะ ชอบบบบบ ในที่สุดก็กลับมารักกันเหมือนเดิม
    #47
    0
  18. #45 Yun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 18:26
    น้ำตาใหลแรง...ไม่จบได้มั้ย?ดีสุดๆ
    #45
    0