ว่าด้วยวิธีการจีบบุรุษ

ตอนที่ 17 : บทที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 482 ครั้ง
    19 พ.ค. 62











เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว   เพียงไม่นานก็จวนจะถึงวันที่เหล่าขุนนางจากหัวเมืองมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวงแล้ว   งานเฉลิมฉลองใหญ่โตถูกจัดเตรียมอย่างจริงจัง   ตลาดร้านตั้งแผงขายของกันมากมาย   หลายชิ้นช่างแปลกตาจนต้องหยุดยืนดู   อีกด้านหนึ่งยังมีกองคาราวานมาตั้ง   เล่นมายากลให้ผู้ชมเพลิดเพลิน


ยามเมื่อเหลืออีกหนึ่งวันก่อนถึงวันงานจริงองค์ชายมู่หลงก็เสด็จมาที่จวน   พระองค์มุ่งหน้ามาพบคุณหนูเฟยลี่   ฟาหยางมองดูองค์ชายที่ประทับอยู่ตรงนั้น   สีพระพักตร์ดูอิดโรยอาจเพราะทรงงานอยู่มาก   ทว่าในแววพระเนตรมีรอยเศร้าใจบางๆอยู่   ไม่นานนักเด็กสาวก็เดินตามมาจนถึงห้องรับรอง   เด็กน้อยยอบตัวลงเอ่ยทำความเคารพองค์ชายอย่างงดงาม


องค์ชายมู่หลงพยักพระพักตร์เล็กน้อยก็ขยับตัวยืนขึ้น   พระองค์เข้ามาใกล้   ก้มหน้าเล็กน้อยให้อยู่ใกล้นาง   ตรัสเสียงแผ่วให้ได้ยินเพียงสองคน


“เราขอโทษ   วันนั้นเราพูดจาทำร้ายจิตใจเจ้าเกินไป” พระองค์กระซิบ   เสียงแหบแห้งผาก “ข้าเป็นกังวลว่าเจ้าถูกหลอก   จึงอาจใช้อารมณ์มากไปสักหน่อย”


เฟยลี่เงยหน้าขึ้นมอง   ดวงตาซื่อใสมีรอยงุนงงเล็กน้อย   ริมฝีปากคลี่กว้างเผยรอยยิ้มสดใสร่าเริง “หม่อมฉันดีใจที่พระองค์เป็นห่วงเพคะ   ที่จริงหม่อมฉันต้องขอโทษมากกว่าที่ขึ้นเสียงใส่องค์ชาย   ทำตัวไม่น่ารักเอาเสียเลย”


“ไม่หรอกเจ้าน่ารักมาก” พระองค์ตรัสก่อนจะกระแอมออกมาเบาๆ   หันพระพักตร์หนีไปอีกทางพลางก้าวพระบาทถอยหลังให้ห่างออกมามาเล็กน้อย   พระกรรณเรื่อสีแดงจนสังเกตได้ “วันนี้เราจะไปตรวจสอบงานที่ตลาดในฐานะสามัญชน   เจ้าอยากจะไปกับเราหรือไม่”


เฟยลี่ขานรับทันทีด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น   เพียงบอกว่าจะได้ออกไปเดินเล่นงานด้านนอกนั้นนางก็ลิงโลดยินดี   ก้าวตามที่บุรุษสูงศักดิ์นำทางง่ายดายจนน่าเป็นห่วง   ฟาหยางมองท่าทางไร้จริตนั้นแล้วก็ถอนหายใจเบาๆ   ได้แต่ภาวนาว่าองค์ชายจะโปรดสตรีเช่นนี้   และไม่พาลมองอีกฝ่ายเป็นน้องสาวไปอีกครั้ง


ก่อนที่คุณหนูตัวน้อยจะถลานำออกจากประตูจวนไปก็ถูกสาวใช้คว้าจับทันท่วงที   นางรุนหลังให้อีกฝ่ายรีบเดิน   พากลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า   วันนี้องค์ชายมาในชุดเรียบๆไม่หรูหรา   สมกับที่บอกว่าไปตรวจงานในฐานะสามัญชน   คุณหนูตัวน้อยก็ควรแต่งตัวให้เหมาะสม


ฟาหยางเลือกเอาเสื้อผ้าของตนเองที่ตัวเล็กเกินไปมาดัดแปลง    เหตุเพราะในตู้ของคุณหนูเต็มไปด้วยเสื้อผ้าหรูหรา   เด็กน้อยดูมีท่าทางตื่นเต้นสนใจ   ไม่ได้ว่าอะไรที่ต้องใส่เสื้อผ้าเก่าของสาวรับใช้ก็ทำให้นางคลายใจไปได้เปลาะหนึ่ง


เรียบร้อยดีแล้วทั้งสี่คนจึงมุ่งหน้าจากจวนไปยังตลาด   ผู้คนเดินกันขวักไขว่   ร้านรวงแปลกตาจากต่างถิ่นเข้ามาเปิดมากมาย   วันนี้เป็นวันแรกที่เริ่มงาน   พรุ่งนี้ตลาดเช้ายังถูกงดเว้นเพื่อให้ขบวนเดินทางของเหล่าขุนนางผ่านไปก่อน   ฉะนั้นวันนี้คนจึงมากเป็นพิเศษ


สาวใช้กวาดสายตามองอย่างเป็นกังวล   ขมวดคิ้วน้อยๆอย่างไม่ใคร่สบายใจ   คุณหนูยืนกรานจะไม่พาคนคุมกันที่จวนมาด้วยนางก็จนปัญญาจะขัดขวาง   ยามนี้คนก็มากและยังมีเพียงองค์ชายกับราชองครักษ์ที่เดินตามห่างออกมาก็ออกจะน่ากังวลไปสักหน่อย  


นางถอนหายใจไปหลายรอบเสียจนบุรุษที่ยืนข้างได้แต่หัวเราะเบาๆ   สองหนุ่มสาวเดินเว้นระยะห่างจากองค์ชายเล็กน้อยให้ทั้งสองได้มีพื้นที่ส่วนตัวในระยะสายตาที่ยังมองเห็นและไม่ไกลเกินกว่าที่องครักษ์ชั่วคราวเช่นเขาจะเอื้อมมือไปไม่ถึง   เขาอาศัยจังหวะคนเยอะขยับเข้าใกล้   ชี้นิ้วไปด้านหน้า   โน้มตัวลงเล็กน้อยให้ได้ยินเสียงใกล้ชิดแผ่วเบา 


 “ด้านหน้าองค์ชายสองคนตรงนั้นเป็นราชองครักษ์มือดี   พวกเขาคอยกันระวังไม่ให้ใครเข้ามาใกล้เกินไป” ชางหมินเว้นเล็กน้อยก่อนจะชี้ด้านข้างอีกที “ตรงนั้นก็ทหารราชองครักษ์เต็มไปหมด   ฉะนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลหรอกนะ”


หญิงสาวหันมองตามทิศทางที่อีกฝ่ายชี้   เห็นชายร่างกายกำยำหลายคนก็พยักหน้าเข้าใจ   ดูเหมือนจะส่งคนเข้ามาประจำการมากมาย   สมแล้วที่เป็นถึงองครักษ์ฝีมือดี   ยามคิดเช่นนั้นก็ผ่อนคลายลง   เปลี่ยนมาจับจ้องคุณหนูของตนดังเก่า   เห็นองค์ชายดูแลโอบประคองเด็กสาวที่ยังกระโดดกระเด้งไปมาด้วยความตื่นเต้นก็ยกมุมปาก   ทั้งยินดีทั้งรู้สึกผิดคาดอยู่มากจนต้องเอ่ยออกมา “ข้าน้อยไม่คิดว่าองค์ชายจะให้ความเมตตากับคุณหนูมากขนาดนี้   ทั้งที่วันนั้นคุณหนูออกจะหยาบคายกับพระองค์ไปมากทีเดียว”


“อันนี้มีความดีความชอบของข้าอยู่ส่วนหนึ่งด้วยนะ”


เสียงทุ้มจากบุรุษร่างสูงที่เอนตัวลงมากระซิบทำให้นางขมวดคิ้วน้อยๆก่อนจะหันไปมอง   ชางหมินยืนอยู่ตรงนั้น   ยกมุมปากเป็นรอยยิ้มภาคภูมิใจส่งมาให้   ดวงตาคมนั้นยังมีประกายระยิบระยับแวววาว


แล้วจะทวงบุญคุณเรื่องช่วยเป็นพ่อสื่อระหว่างสองคนนั้นกับนางเพื่ออะไร   ไปทวงเอากับคุณหนูสิ


“เรื่องนั้นท่านต้องแจ้งกับคุณหนู   บางทีนางอาจจะมีของรางวัลตบให้ท่านก็ได้นะเจ้าคะ” ฟาหยางตอบเสียงเรียบพลางหันหน้ากลับ   ชายหนุ่มฟังแล้วก็หัวเราะ   หลิ่วตาน้อยๆอย่างเจ้าเล่ห์


“ข้าไม่ได้อยากได้ของตอบแทนอะไร   เพียงอยากได้ความดีความชอบในสายตาเจ้าบ้างเท่านั้นเอง”


หญิงสาวฟังแล้วก็ยิ่งส่งสายตาจับผิดปนระแวงใส่เข้าทันควันจนเขาหลุดหัวเราะออกมา   ที่จริงเขาไม่ได้หัวเราะอย่างบริสุทธิ์ใจเช่นนี้มานานแล้ว   ยามได้หัวเราะเต็มเสียงบ้างก็รู้สึกดีไม่เลว


แต่เรื่องความดีความชอบนี้เขาไม่ได้เพียงเย้าแหย่นาง   ชายหนุ่มพบว่าการอยู่ใกล้นางทำให้เขาสบายใจอย่างยิ่ง   และการที่ในสายตานางมีเขาปรากฏอยู่ก็ทำให้สุขใจอย่างอธิบายไม่ถูก   และแม้ไม่แน่ชัดนักว่ามันคืออะไรแต่เขาก็พอใจที่มันเป็นแบบนี้


ฟาหยางมองทีท่าสงบสบายใจของอีกฝ่ายแล้วก็คลายสีหน้าตนลง   ปล่อยให้เขาทำตามใจ   พลางเอ่ยถามเรื่องที่ตนสงสัยออกมา “ว่าแต่ท่านเคยบอกข้าว่าท่านออกจากการเป็นองครักษ์ชั่วคราวขององค์ชายแล้วไม่ใช่หรือ   เหตุใดวันนี้ก็ยังเป็นท่านมาคุ้มกันเล่า”


“อะไรกันเหตุใดพูดเหมือนไม่อยากพบกันเช่นนั้นเล่า” เขาทำท่าคล้ายโศกเศร้าเสียใจทว่าเมื่อหญิงสาวเพียงมองด้วยสายตาเจือรอยขบขันเขาก็หัวเราะตาม   อธิบายนางโดยไม่ได้ปิดบังอะไร “ข้าเพียงมาส่งงานให้องค์ชาย   ทว่าพอถึงพระองค์กลับตรัสชวนให้มาเที่ยวด้วยกัน   ข้าเห็นว่าน่าสนุกดีก็มาด้วยกันเท่านั้นเอง”


สาวใช้พยักหน้าน้อยๆ   ปฏิเสธไม่ได้ว่าตนเองก็ดีใจที่เขามา   น่าแปลกที่การพบหน้ากันกลายเป็นเรื่องน่ายินดีไปเสียแล้ว   ชายหนุ่มมองประกายดีใจในแววตานั้นก็ยกยิ้มมุมปาก   แค่เห็นรอยพร่างพราวในนั้นเขาก็รู้สึกดี


ฟาหยางหันกลับไปอีกครั้งเมื่อบุรุษข้างกายสะกิดไหล่นางก่อนจะยื่นส่งถางหูลู่มาให้   ผลไม้เคลือบน้ำตาลฉ่ำวาวน่ารับประทาน   ทว่าหญิงสาวเพียงเงยหน้าขึ้นมอง   กระพริบตางุนงงไม่เข้าใจ


“เจ้าดูเหนื่อย   กินเสียหน่อยจะได้สดชื่นขึ้น” เขาว่าพลางพยักเพยิดให้นางรับมันไป   หญิงสาวถือไว้   มองมันเล็กนน้อยก่อนจะอ้าปากกัดอย่างไม่มีพิธีรีตอง   รู้สึกได้ทั้งความเปรี้ยวสดชื่นและความหวานที่เคลือบไว้กระจายเต็มปากจนทำให้สดชื่นขึ้นมากทีเดียว


“ขอบคุณเจ้าค่ะ   อร่อยมากทีเดียว” นางขอบคุณเขาก่อนจะกัดมันอีกคำ   ดูท่าว่ามันจะกลายเป็นขนมชิ้นโปรดของนางในอีกไม่นานนี้ “ข้าไม่เคยกินมันมาก่อนเลย   ไม่นึกว่าจะอร่อยขนาดนี้”


ชางหมินฟังแล้วก็ทำได้เพียงเลิกคิ้วน้อยๆ   ถางหูลู่มิใช่ของหากินยาก   ปกติมักทำเมื่อเข้าปลายฤดูใบไม้ร่วงหรือต้นฤดูหนาว   การที่อีกฝ่ายบอกว่าไม่เคยรับประทานก็อดนึกไม่ได้ว่าในวัยเด็กนางโตขึ้นมาเช่นไรกัน


ฟาหยางที่ไม่ได้รับรู้ความสงสัยนั้นแต่อย่างใดยังคงมองหนุ่มสาวที่เดินอยู่ด้านหน้าของตน   ยิ่งเห็นเด็กน้อยถือถางหูลู่ในมือแล้วยกกัดอย่างไม่มีจริตแล้วก็อดขมวดคิ้วนิดๆไม่ได้   ท่าทางขององค์ชายราวกับพี่ชายดูแลน้องสาวตัวน้อย   เมื่อครู่ยังคล้ายได้ยินองค์ชายตามใจเด็กสาวอีกหลายคำ   สุดท้ายจึงลอบถอนหายใจ   หันไปกระซิบถามบุรุษข้างกายตนเบาๆ


“องค์ชายเป็นอย่างไรบ้างหรือเจ้าคะ   นับจากวันนั้นมาดูจะมีทีท่าอะไรที่โน้มเอียงมาทางคุณหนูบ้างหรือไม่เจ้าคะ”


ชางหมินกอดอก   ขมวดคิ้วนิดๆ   พยายามเค้นเรียบเรียงให้นางฟัง “ข้าว่าพระองค์เปลี่ยนไปเยอะนะ   วันนี้เองก็ดูตั้งใจกระตือรือร้นจะมาพาคุณหนูไปเที่ยวถึงกับขยันโหมงานต่อเนื่องหลายวัน   และว่ากันตามจริงข้าก็ยังไม่เคยเห็นพระองค์ขอโทษใครด้วยความรู้สึกที่ดู หงอยขนาดนั้น”


สาวใช้ขมวดคิ้วก่อนจะหันไปมองคนเอ่ยที่ยังทำหน้าซื่อตาใสราวกับไม่ได้เอ่ยอะไรผิดไป   ได้แต่นึกในใจว่าหากองค์ชายได้ยินแล้วหมายทำโทษนั้นก็ไม่เกี่ยวกับนางแล้ว


“ข้าน้อยเกรงแต่องค์ชายจะมองนางเป็นน้องสาวตัวน้อย   หากคิดเช่นนั้นแล้วข้าคงเหนื่อยกว่านี้มาก”


“พระองค์คงไม่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นแค่น้องสาวตัวน้อยได้ลงคอแล้วล่ะ   แต่จะรับรู้หรือยังว่าความรู้สึกนั้นคืออะไรก็ไม่แน่ใจนักหรอกนะ” ชายหนุ่มเปรย   ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเด็กสาวด้านหน้าหันกลับมาจ้องเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ   เขายกมือสองข้างขึ้นแทนการบอกว่าตนมิได้แตะต้องทำสิ่งใด   พลางขยับศีรษะที่อยู่ใกล้ออกมาเล็กน้อย


ฟาหยางเลิกคิ้วน้อยๆกับท่าทางประหลาดของเขาพลางเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “เป็นอะไรไปเจ้าคะ”


“คุณหนูน้อยของเจ้าจ้องจนตัวข้าจะถูกเผาตายทั้งเป็นอยู่แล้ว” เขาว่าเสียงเหนื่อยหน่าย   หางเสียงยังมีรอยขบขันจางๆไม่จริงจัง “นับแต่วันนั้นที่ข้าแวะไปคุณหนูของเจ้าก็จ้องข้าไม่ยอมหยุด   เจ้าช่วยพูดกับนางทีสิ”


“แล้วคุณชายไปทำอะไรให้คุณหนูโกรธเคืองเล่าเจ้าค่ะ” หญิงสาวตอบ   เข้าข้างคุณหนูของตนทันควัน “คุณหนูไม่ได้มีนิสัยชอบพาลผู้อื่นไปทั่ว   เช่นนี้ย่อมต้องแปลว่าคุณชายไปแกล้งอะไรคุณหนูเอาไว้กันเจ้าคะ”


“นางหวงเจ้าจากข้าอย่างไรเล่า   เป็นเด็กขี้งกเสียจริง” เขาว่ารวดเร็วแทบจะเป็นทันที   น้ำเสียงยานคาง   เหนื่อยหน่ายใจขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก   ฟาหยางกระพริบตาน้อยๆ   ส่วนหนึ่งก็ไม่ได้คล้อยตามเขานัก   เด็กน้อยมีของสำคัญมากมายให้หวง   แต่จะว่าอีกฝ่ายพูดจาไม่มีมูลก็ไม่ใช่


“นางเพียงยึดติดเท่านั้นเจ้าค่ะ   คุณหนูผ่านช่วงเวลาที่โดดเดี่ยวมามาก   ข้าเพียงเข้ามาถูกจังหวะและถูกเวลามากไปสักหน่อย   ไม่ได้สำคัญอะไรมากมายเพียงนั้น” นางตอบเขา   ดวงตาที่ทอดมองเด็กสาวคล้ายจะอ่อนลง   มีความรู้สึกคล้ายมองน้องสาวตัวน้อยที่เติบโตขึ้นทุกวัน


“ถูกจังหวะถูกเวลานั่นย่อมแปลว่าเป็นโชคชะตาผูกมาไว้ไม่ใช่หรือ” ชายหนุ่มเปรยตอบ   เขาไม่ค่อยชอบนักที่นางมักมองตนเองเหมือนด้อยค่ากว่าผู้อื่น   แต่ก็อยากจะให้นางผ่อนคลายและสบายใจมากกว่า “ข้าว่ามันเป็นความโชคดีที่เราได้พบกับใครสักคนที่เรารักและไว้ใจได้   ได้อยู่เคียงข้างในช่วงชีวิตอันแสนสั้น”


“แต่วันหนึ่งนางก็ต้องอยู่เพียงลำพังให้ได้นะเจ้าคะ   ข้าน้อยมิอาจอยู่กับนางไปได้ตลอดกาล”


คำตอบเสียงเยือกเย็นทำให้ชางหมินหันกลับมามองฟาหยางอีกครั้ง   เป็นอีกครั้งที่แววตาว่างเปล่าเหน็บหนาวราวกับนางไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดเข้ามาใกล้ของหญิงสาวทำให้ใจเขาสั่น   เขาไม่เคยรู้ว่านางต้องพบเจอกับอะไรมาก่อนหน้านั้น   แต่ยามนี้เขาไม่อยากให้นางต้องโศกเศร้า   ความเจ็บปวดด้านหลังดวงตาคมกลมโตนั้นทำให้อยากจะยื่นมือออกไปโอบกอดเอาไว้  


เขาอยากจะบอกนางว่าแผลนั้นจะค่อยๆดีขึ้น   บอกว่ามันจะไม่เป็นไร   เหมือนอย่างที่เขาผ่านมันมา


“ข้าเชื่อว่าองค์ชายยอมอนุญาตให้เจ้าติดตามคุณหนูเข้าวังหลังไปด้วยแน่” บุรุษร่างสูงไพล่ไปเอ่ยถึงเรื่องอื่น   ละข้ามความคิดในใจของตนไป   หากนางไม่พร้อมเขาก็จะไม่ฝืนบังคับ “เจ้าเป็นสาวใช้ส่วนตัวที่สามารถคุมความประพฤติคุณหนูได้   แล้วยังเป็นผู้มีพระคุณช่วยให้ทั้งสองคนสนิทสนมกันได้   อย่างไรพระองค์ก็ต้องยินยอมแน่”


“ไม่เกี่ยวกับยินยอมหรือไม่เจ้าค่ะ   ข้าน้อยแค่ไม่อยากเข้าไป” ฟาหยางว่า   ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย   แววตาหนาวเหน็บนั้นจางหายไปแล้ว “ข้าน้อยด้อยความสามารถ   อย่างไรก็ไม่คู่ควรจะเข้าไป   อีกอย่างการเมืองภายในวังหลังนั้นก็รุนแรงน่ากลัว   ผู้ใดจะหาเรื่องเอาคอไปขึ้นเขียงกัน   ข้าน้อยมิได้มีองค์ชายคอยกางปีกปกป้องไว้อย่างคุณหนูนะเจ้าคะ”


เสียงเหนื่อยหน่ายใจนั้นทำให้ผู้ฟังหัวเราะออกมา   นางปากคอเราะร้ายทั้งยังตรงไปตรงมาจนน่าเหนื่อยใจ


“ข้าน้อยพูดจริงไม่ได้พูดเพื่อให้ท่านขบขันนะเจ้าคะ” หญิงสาวทำหน้ามุ่ย   อดหันไปค้อนเขาน้อยๆไม่ได้ “ข้าเพียงอยากให้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ   ปลูกผักตกปลา   ถึงตอนนี้คุณหนูจะไม่เลิกหวงข้าแต่วันหนึ่งนางต้องยอมเข้าใจแน่เจ้าค่ะ” 


“เช่นนั้นข้าไปอยู่ด้วยจะได้หรือไม่” เขาถาม   ริมฝีปากขยับขึ้นเพียงเล็กน้อย   ดวงตามองสบตรงไม่สั่นไหว “ตรงนั้นมันช่างฟังดูดีเสียจริง   สงบ   งดงาม   ข้าชอบ...”


หางเสียงของชายหนุ่มแผ่วลงเมื่อสบสายตากับนาง   ความหวานซาบซ่านประหลาดแล่นริ้วผ่าน   แต่เพียงแค่ช่วงสั้นๆก่อนที่เขาจะกระแอมกระไอ   เปลี่ยนเรื่องสนทนาราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น


 “จะว่าไปแล้วเอ่ยถึงเรื่องหวงข้าก็นึกขึ้นมาได้” ชางหมินว่าขึ้น   เปลี่ยนหัวข้อรวดเร็วฉับไวเสียจนคนฟังแทบจะตามไม่ทัน “ครั้งก่อนเรื่องอี้เหลียนข้าไปตรวจสอบมาแล้ว   ดูเหมือนนางจะมีการติดต่อกับคนนอกจวน”


“นอกจวนหรือเจ้าคะ” ฟาหยางทวนคำอย่างงุนงง “ท่านหมายถึงมารดาของนางหรือเจ้าคะ   ข้าน้อยได้ยินว่านางมีน้องชายและมารดาอยู่ที่หัวเมืองทางเหนือ”


ที่จริงจะว่าเคยได้ยินก็ไม่ถูก   อี้เหลียนมักโอ้อวดว่าน้องชายกำลังจะสอบจอหงวน   หากไปได้ด้วยดีนางและมารดาก็จะสบาย   และสักวันหากนางเป็นพี่สาวของจอหงวนได้คุณชายย่อมยอมรับตนไปเป็นอนุ


“ทางเหนือหรือ?   นั่นก็ค่อนข้างจะสอดคล้องกันอยู่แต่ข้าเกรงว่าผู้นั้นจะมิใช่ญาติพี่น้องของนาง” ชายหนุ่มว่าเสียงเคร่ง   คิ้วขมวดน้อยๆพลางลดเสียงลง “ข้าคงยังให้รายละเอียดอะไรกับเจ้าไม่ได้มากนัก   แต่ควรระวังนางเอาไว้   ข้าจะจับตาดูนางอีกสักพัก”


หญิงสาวขยับตัวน้อยๆ   หมายใจจะเอ่ยอะไรสักคำ   ทว่าหางตากลับหันไปเป็นคุณหนูและองค์ชายหยุดยืนที่กลางตลาด   นางเร่งก้าวเข้าไปหารวดเร็วแทบเป็นวิ่ง   ได้ยินเสียงหวานแหลมไม่คุ้นหู   ตรงนั้นมีสตรีอีกคนที่หน้าตาไม่คุ้นเอาเสียเลย


นางเป็นสตรีหน้าตาคมคาย   ดวงตากลมโตเฉียบ   หางตายกขึ้นเล็กน้อย   สันจมูกคม   โครงหน้าเข้มอย่างสตรีทางใต้   นางแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีออกอมส้มจางๆ   ห้อยระย้าลากยาวอย่างสตรีชนชั้นสูงนิยมทว่าก็ไม่อาจปิดบังหน้าอกกลมนูนเย้ายวนได้   ไม่รวมถึงเอวขอดกิ่วกับสะโพกผายสมส่วนเต่งตึงน่ามอง   ทำให้นางเป็นหญิงสาวที่ดึงดูดสายตาผู้คนได้แทบจะทันที


“คารวะองค์ชายเพคะ   หรือเวลานี้หม่อมฉันควรจะถวายความเคารพอย่างไรดีหรือเพคะ” เสียงแหลมหวานเอื้อนเอ่ยออกมาช้าๆ   มุมปากแย้มขึ้นเล็กน้อยให้กลายเป็นรอยยิ้มทรงเสน่ห์งดงามก็ยิ่งพาลให้สตรีอีกสองนางใจเสีย


ดูเหมือนว่าคุณหนูจะเจอกับคู่แข่งที่น่ากลัวเข้าเสียแล้ว










------------------------------------------------------

TALK

สวัสดีค่า   กลับมาแล้ววว

ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ   แสงโอเคดีจ้ายังไม่ถึงกับป่วย   แต่พอดีเป็นความดันต่ำเพราะฉะนั้นถ้าเครียดๆหรือพักผ่อนไม่พอก็จะมีบ้านหมุนมีไมเกรนแวบๆมาเป็นเรื่องปกติ   นอนพักสักหน่อยก็ฟื้นแล้วว

มีแต่คนชวนคุณหนูลงเรือ 55555 อีกไม่กี่ตอนคุณหนูก็จะเปลี่ยนเรือแล้วค่ะไม่ต้องห่วง 555555   กับอีกอันคือมีแต่คนสมน้ำหน้าองค์ชาย โถถถถ พ่อพระเอกไม่มีใครรักเธอเลยยยย

ช่วงนี้บทคุณพี่ชายก็หายไปเป็นตัวประกอบ   แต่เดี๋ยวจะได้กลับมาเร็วๆนี้แล

สาวใหม่มาแล้ว   จะเป็นใคร   จะอะไรยังไงรอติดตามค่ะ   

แสงเพลิง











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 482 ครั้ง

518 ความคิดเห็น

  1. #243 mildneet (@maay08822052623) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 00:26
    คู่แข่งไหนก็ไม่สะเทือนต่อมือหยางหยางหรอก555
    #243
    0
  2. #242 melozung (@melozung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 16:54
    สนุกค่า รอ
    #242
    0
  3. #241 iceykan (@iceykan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 08:06
    สนุกมาก อ่านรวดเดียวเลย รอตอนต่อไปนะคะ เป็นกลจให้
    #241
    0
  4. #239 สัตตบุษย์ (@wanrasa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 18:30
    เจอคู่แข่งแล้ว ต้องจัดการอย่างสง่างามให้ได้นะหยางหยาง
    #239
    0
  5. #237 jeed_porn (@wannapos) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 13:20
    สู้ ๆ นะจ๊ะ
    #237
    0
  6. #236 สายฝนในแววตา (@sakitora) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 09:49
    น้องเราจะสู้ไปด้วยกัน!
    #236
    0
  7. #235 Exoly (@Exoly) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 06:31
    คุณหนูสู้เขาลูกกกก!!
    #235
    0
  8. #233 Saku442274 (@Saku442274) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 02:05

    สู้เขาคุณหนู! อย่าไปยอมแพ้นางแม่วัวนั้นน่ะ!!!
    #233
    0
  9. วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 23:57
    อย่ามาขวางความรักคุณหนูนะ!!/ปาเกลือ
    #231
    0
  10. #230 mioruki (@mioruki) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 23:43
    ตัวประกอบร้ายที่1โผล่มาแล้ว
    #230
    0
  11. #229 aom051 (@aom051) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 23:36

    คู่แข่ง?!..

    #229
    0
  12. #228 Lis33 (@Lis33) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 23:13

    คุณหนูไม่ลงเรือองค์ชายได้ไหม 5555

    #228
    0
  13. #227 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 22:30

    มารความรักมาปรากฏตัว ต้องหากลยุทธ์ตั้งรับให้ดีนะหยางหยาง .....

    #227
    0
  14. #226 Sukanya Paileeklee (@poonchanit) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 22:29
    เปลี่ยนเรือก็ดี ขอบคุณไรท์นะคะ
    #226
    0
  15. #225 Warina (@warina088) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 22:11

    คิดถึงมากกกกกกกกกกกกก ไรต์ บทยังน่ารักเหมือนเดิม
    #225
    0
  16. วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 22:10
    ใช้คุณชายที่มาด้วยให้เป็นประโยชน์เจ้าค่ะ !!!
    #224
    0
  17. #223 mitarine (@mitarine) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 22:04
    รักษาสุขภาพด้วยนะคะ กำลังสนุกเชียว ลุ้นกันต่อๆ
    #223
    0