เจาะเวลามาเป็นมือปราบ (ตีพิมพ์กับเป็นหนึ่งสำนักพิมพ์)

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 4.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 485 ครั้ง
    14 ก.ย. 59



          ตกกลางคืนหลังจากที่หลงเห่อกับจิ่งหลินกลับมาก็พบว่าต้นทุนสำหรับอุปกรณ์ทั้งหมดนั้นใช้ไปทั้งสิ้นกว่าสามสิบตำลึง ส่วนเงินที่เหลือหลงเห่อเอาไปซื้อข้าวสารอาหารแห้งมาประดับครัวเอาไว้ ซื้อของสดของคาวกับของว่างมาเข้าครัวทำอาหารมื้อดึกนั่งกินกันสามนายบ่าวที่เก๋งหลังเดิม กินเสร็จแล้วจิ่งหลินก็กลับไปพักที่จวนของตนเอง ส่วนซูเหวินก็กลับมานั่งร่างหุ่นไม้ตลอดทั้งคืน ปากก็อธิบายรายละเอียดให้หลงเห่อเข้าใจไปด้วย พรุ่งนี้เวลาไปหานายช่างไม้จะได้อธิบายถึงสิ่งที่เขาต้องการได้


            แสงแรกของวันใหม่มาเยือนอีกครั้งที่คฤหาสน์สกุลหลี่ ทันทีที่หลงเห่อตื่นก็จัดแจงตระเตรียมอ่างล้างหน้าให้ซูเหวินได้แปรงฟันล้างหน้า ตอนที่หยิบโฟมล้างหน้าขึ้นมาล้าง ในใจก็อดห่วงไม่ได้ว่าหลังจากนี้หากโฟมล้างหน้าหมดไปแล้วจะทำอย่างไรดี พอถูกแม่คะยั้นคะยอให้ใช้เข้าหน่อยเลยใช้จนเคยชินไปเสียแล้ว ยาสีฟันเองก็เหมือนกัน หากหมดไปแล้วก็คงจะลำบาก เวลานี้คงต้องใช้น้อย ๆ ประหยัด ๆ เข้าไว้ ระหว่างที่ยังไม่หมดก็คงต้องมองหาอะไรที่พอจะเอามาใช้แทนได้ไปด้วยก็น่าจะดี ส่วนกระดาษทิชชู่ที่เตรียมไว้ก็มีแค่สองมวนเท่านั้น เวลาเข้าสุขาก็คงต้องประหยัดด้วย


            เมื่อคืนนี้ระหว่างที่นั่งร่างแบบหุ่นลองเสื้อ หลงเห่อบอกว่าตนไม่เคยเห็นกระดาษสีขาวสะอาดสะอ้านแบบนี้มาก่อน มันสวยเสียจนนั่งดูนาน ๆ ก็มิรู้เบื่อ ส่วนแท่งไม้ที่ขีดเขียนได้ก็เป็นที่ตื่นตาต้องใจของบ่าวหนุ่มเป็นอย่างมาก หารู้ไม่ว่ามันคือดินสอสองบีในยุคปัจจุบันที่มีวางขายในราคาถูกแสนถูกให้เกลื่อนชนิดล้มหัวโขกที่ไหนก็ต้องเจอสักร้านที่วางขาย สมุดที่มีอยู่ในแฟ้มก็มีทั้งสมุดร่างภาพแบบไม่มีเส้น กับสมุดมีเส้นเล่มหนาทั้งคู่ ปึกกระดาษเอสี่ที่เขาเอามาใช้ร่างภาพด้วยอีกปึกหนึ่ง พลันนึกขึ้นได้ว่าในยุคนี้สมัยนี้กระดาษขาวยังไม่มีการผลิตขึ้นมา ที่ผลิตออกมาก็มีเพียงกระดาษสีเหลือง ๆ ที่ทำจากเปลือกไม้ เศษผ้า หรือแหอวนเก่า ๆ มาต้มน้ำจนได้เยื่อกระดาษแล้วนำมาเกลี่ยบนตะแกรงปล่อยทิ้งให้แห้งจึงจะได้กระดาษมาใช้งาน แม้ตัวกระดาษจะไม่เรียบเนียนลื่นมือเหมือนอย่างเอสี่ในยุคปัจจุบันแต่ก็ยังใช้งานได้ดี คิดไปคิดมาหากเอากระดาษพวกนี้ไปถามราคากับร้านขายหนังสือก็น่าจะทราบราคาได้ว่าพอจะนำออกมาขายในกรณีฉุกเฉินได้หรือเปล่า


            หลังจากปรนนิบัติซูเหวินเสร็จแล้วหลงเห่อก็เข้าครัว ส่วนตัวเขาก็มานั่งรอที่เก๋งหลังเดิม รอไม่นานจิ่งหลินก็ตื่น นางเปิดประตูจวนออกมาบิดขี้เกียจด้วยใบหน้าแช่มชื่น บิดเสียเต็มที่จนเหลียวมาเห็นซูเหวินกำลังมองมายิ้ม ๆ นางก็รีบจัดท่าทางสำรวมขึ้นมาอย่างขัดเขิน นางเดินดุ่ย ๆ มาหาเขาที่เก๋ง ย่อตัวคารวะนายน้อยของนางพลันว่า


“ตื่นแล้วเหรอเจ้าคะนายน้อย”

“เป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนนอนหลับสบายดีหรือไม่ ?”

“เจ้าค่ะ” นางพยักหน้าหงึกหงักด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจ เมื่อเช้านี้เหตุที่นางพึ่งออกจากจวนไม่ใช่เพราะนางยังไม่ตื่น แต่ตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้วนางยังนอนซาบซึ้งอยู่บนเตียงเพราะพบว่าเรื่องเมื่อวานนี้มิใช่ความฝัน นางได้นอนอยู่ในจวนหลังใหญ่ บนเตียงอุ่น ๆ จริง พอนอนได้สักพักก็ได้กลิ่นหอมลอยโชยมาจากห้องครัวนางเลยต้องรีบออกมาบิดไล่ตัวขี้เกียจเพื่อมาช่วยงานในคฤหาสน์ให้สมกับที่เป็นสาวใช้สกุลหลี่

“นั่งซิ อีกเดี๋ยวหลงเห่อก็ยกอาหารมาให้แล้ว”

“เช่นนั้นข้าน้อยไปช่วยดีกว่าเจ้าค่ะ”

“ไม่ต้อง ๆ” ซูเหวินโบกมือหยอย ๆ “เจ้านั่งเถอะ ข้ายังมีเรื่องที่จะหารือกับเจ้านิดหน่อยเกี่ยวกับร้านค้าผ้าของเราน่ะ”


            พอจิ่งหลินนั่งลงแล้ว ซูเหวินก็นำเอากระดาษร่างหุ่นจำลองไม้ออกมาจากอกเสื้อส่งให้นางดูพลางอธิบายสรรพคุณของเจ้าหุ่นลองเสื้อนี้โดยคร่าว จากนั้นก็เอ่ยว่า


“ข้าอยากให้เจ้าช่วยตัดชุดใหม่ทั้งของบุรุษและของสตรีเพื่อใช้สวมให้หุ่นลองเสื้อพวกนี้ เวลาลูกค้าเดินผ่านไปผ่านมาจะได้เห็นฝีมือของเจ้าด้วย”

“อย่างนี้นี่เอง เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ เพราะร้านอื่น ๆ ยังไม่เคยมีใครนำแบบชุดหลากหลายมาแสดงให้ดู ส่วนใหญ่คนที่มาสั่งตัดก็มักจะไม่ได้ดูแบบของชุด ทำได้เพียงเลือกสีของผ้าเท่านั้น หากที่ร้านของนายน้อยมีชุดที่ตัดเย็บหลากหลายแบบหลากหลายสีนำแสดงบนหุ่นไม้นี่ ก็จะเป็นการเพิ่มทางเลือกให้คนตัดสินใจสั่งตัดชุดกับทางร้านได้ง่ายขึ้นด้วย”


            ซูเหวินพยักหน้าอย่างพอใจ ดูท่าว่านางมิได้ละทิ้งความรู้ของคุณหนูสกุลจั่วไปเลยสักนิด ความคิดอ่านและคำพูดคำจาอย่างคนที่ถูกอบรมบ่มเพาะความรู้มาเป็นอย่างดี แบบนี้คงทำงานด้วยกันได้ง่ายขึ้น


“ข้าได้สั่งหลงเห่อแล้วว่าให้ทำหุ่นไม้นี่ม้าหกตัว เจ้าก็ออกแบบตัดเย็บชุดบุรุษสักสามตัว ชุดสตรีอีกสามตัว”

“ได้เจ้าค่ะ” จิ่งหลินมองดูกระดาษสีขาวในมือด้วยความพิศวง ตั้งแต่เล็กจนเติบโตมาขนาดนี้ก็พึ่งจะเคยพบเห็น ส่วนภาพวาดนี้ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ตวัดจากปลายพู่กันเสียด้วย

“เอาผ้าแพรไปตัดอีกสักสามชุดเอาไว้ให้เจ้าใส่ด้วย ตัดเผื่อข้าด้วยก็ดี”

“นายน้อย!” จิ่งหลินถึงกับร้องเสียงสูง มองดูเขาราวกับเขาเป็นภูตผีก็มิปาน “ทำเช่นนั้นไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ลำพังบ่าวไพร่ส่วนใหญ่ล้วนสวมใส่เสื้อผ้าป่านหรือผ้าเนื้อหยาบราคาถูก ผ้าแพรนั้นข้าน้อย....”

“ไม่มีใครบัญญัติเอาไว้ว่าผ้าแพรจะต้องให้ใครสวมใส่เสียหน่อยมิใช่หรือ ?” ซูเหวินเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายที่ยังคงจ้องตนเองอย่างตกตะลึง “เจ้าต้องรับผิดชอบร้านตัดเย็บเสื้อผ้าของข้า หากให้เจ้าแต่งกายไม่งามสมกับที่เป็นคนดูแลร้าน แล้วลูกค้าจะเชื่อถือเจ้าได้หรือ คิดเสียว่าที่ทำไปนั้นก็เพื่อกิจการของสกุลหลี่ หรือจะมองว่าเป็นคำสั่งของข้าก็ได้ เจ้าก็ตัดให้ตัวเองสักสามชุดเอาไว้ใส่รับลูกค้า แบ่งผ้าฝ้ายไปตัดให้ตัวเองด้วยสักห้าหกชุด ตัดให้หลงเห่อด้วยสักหลาย ๆ ตัว ข้ารู้ว่าให้เอาผ้าแพรมาตัดเป็นชุดให้เขาก็คงจะไม่เอา มิเช่นนั้นตอนที่ทั้งข้ากับเขาไปสั่งตัดชุดกันคราวนั้น เขาคงไปสั่งตัดชุดผ้าฝ้ายหรอก”

“ถูกต้องแล้วล่ะขอรับ” หลงเห่อยกชามกับข้าวหลายอย่างเข้ามาในเก๋งพอดี จิ่งหลินเห็นดังนั้นเลยรีบลุกขึ้นไปรับถ้วยชามจากเขามาวางลงบนโต๊ะ “ข้าเป็นบ่าวไพร่ ลำพังพ่อบ้านสกุลไหนล้วนต่างก็ใส่ผ้าฝ้ายกันอยู่แล้ว ถือว่าเป็นชุดที่ดีที่สุดเท่าที่บ่าวพึงมีแล้วล่ะขอรับ”

“ถ้าอยากได้ชุดผ้าแพรสักสองสามชุดก็บอกข้าล่ะ”

“เข้าใจแล้วขอรับนายน้อย”

“เอาเป็นว่าผ้าแพรสามชุดที่สั่งตัดให้ตัวเจ้าเอง เจ้าก็ออกแบบให้แตกต่างจากชุดสตรีทั้งสามบนหุ่นไม้ด้วยก็แล้วกัน แขกไปใครมาเห็นเข้าอาจจะชื่นชอบชุดที่เจ้าใส่อยู่ ชุดของข้าด้วยเช่นกัน เผื่อไปไหนมาไหนอาจมีใครมาถามไถ่ว่าข้าสั่งตัดชุดที่ร้านไหน ส่วนผ้าฝ้ายข้าอยากให้เจ้าออกแบบและตัดเก็บเอาไว้เป็นแบบที่ร้านด้วยสักสิบชุด ของบุรุษของสตรีอย่างละห้าชุด”


            จิ่งหลินมองซูเหวินอย่างเลื่อมใส นายน้อยผู้นี้แรกเริ่มอายุน้อยกว่านางถึงสองปีทว่ากลับมองการค้าได้ทะลุปรุโปร่ง ความคิดอ่านเหนือผู้คนและแปลกใหม่อย่างที่ไม่เคยได้พานพบมาก่อน แค่แนวคิดของเขานางก็มองเห็นความรุ่งเรืองของร้านค้าผ้าแห่งนี้ขึ้นมารำไร


“แล้วผ้าป่านล่ะขอรับนายน้อย ท่านซื้อมาตั้งร้อยตำลึงแต่ไม่เห็นพูดถึงเลย”


            พอหลงเห่อถามขึ้นมาเขาก็พึ่งนึกขึ้นได้ หยิบเอากระดาษเอสี่ออกมาจากอกเสื้ออีกสามแผ่น จากนั้นก็ส่งให้จิ่งหลินแล้วเริ่มอธิบาย เจ้าสิ่งที่เขาออกแบบนี้คือเป้สะพายหลัง ถุงหอม และถุงใส่เงิน โดยการทำก็ง่ายแสนง่าย นอกจากต้องพึ่งความสามารถในการตัดเย็บของจิ่งหลินแล้วก็ต้องเอาเชือกมาใช้ร้อยเข้าไปที่ปากเป้และถุงเงินถุงหอมด้วย ต้องเจาะรูแล้วร้อยเข้าไปเพื่อที่จะสามารถรูดปิดปากถุงแล้วมัดได้ อีกทั้งยังต้องเย็บที่ข้างถุงเพื่อร้อยเชือกแล้วเย็บติดเป็นเนื้อเดียวกันเพื่อทำเป็นเชือกสำหรับสะพาย


            จิ่งหลินมองรูปทรงการออกแบบของสินค้าทั้งสามสิ่งด้วยมืออันสั่นเทา สรรพคุณที่ได้ยินโดยเฉพาะเป้สะพายหลังล้วนแปลกประหลาดพิสดารยิ่ง นางไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสิ่งประดิษฐ์อันยอดเยี่ยมเหล่านี้ออกแบบมาจากมันสมองของเด็กชายอายุเพียงสิบห้าเท่านั้น พูดไปแล้วหากมีของที่สามารถใส่ถุงขนาดใหญ่แล้วยังสะพายขึ้นหลังได้โดยไม่ต้องแบกหรือถือด้วยมือทั้งสองข้างจะมีใครบ้างที่ไม่อยากได้ ถุงเงินผ้าป่านที่รูดเปิดปิดได้เองแม้จะไม่แตกต่างอะไรกันกับถุงเงินที่ผู้คน แต่ผู้คนก็ยังต้องใช้ ถุงใส่เครื่องหอมเป็นสิ่งใหม่ที่จิ่งหลินเคยได้ยินมา ซูเหวินเลยล้วงเอาถุงเงินผ้าป่านออกมาส่งให้นาง


            นางรับมันมาอย่างงุนงงกระทั่งนายน้อยบอกให้ดมกลิ่นของถุงเงินนั้น ปรากฏว่าภายในมีกลิ่นหอมชวนให้สมองปลอดโปร่ง หัวสมองโล่งสบาย คาดว่าหากนางมีอาการวิงเวียนแล้วได้สูดดมกลิ่นนี้ก็คงจะสดชื่นขึ้นมาได้


            แท้จริงแล้วซูเหวินเอาน้ำยาพิมเสนจากหลอดยาดมมาเหยาะใส่ถุงผ้าเพื่อใช้เป็นแบบอย่างเพราะรู้ว่าไม่หลงเห่อก็จิ่งหลินต้องมีใครสงสัยเรื่องถุงเครื่องหอมขึ้นมาแน่ ๆ เพราะในยุคสมัยนี้ยังไม่มีใครคิดค้นขึ้นมา ด้วยเพราะว่าคนยุคนี้ยังไม่มีน้ำหอมใช้ สบู่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตอนที่คิดเล่น ๆ ถึงสิ่งของที่ใช้อยู่ทุกวันซึ่งติดมาจากยุคของเขากำลังจะหมดไป ไอ้ที่พอทำได้คือการพกเครื่องหอมติดตัวไว้ เวลาวิงเวียนหรือเจอกลิ่นไม่พึงประสงค์ก็เพียงหยิบออกมาดม หรือเพียงแค่พกติดตัวใส่ในอกเสื้อหรือแขวนไว้ที่เอวก็มีกลิ่นหอมลอยโชยปกคลุมตัวเอาไว้แล้ว


            สำหรับสมุนไพรที่จะใช้ใส่ในถุงเครื่องหอมก็สุดแล้วแต่ความชอบของคน จะใส่ดอกกุหลาบ หรือดอกไม้ชนิดใดลงไปก็ได้ พอซูเหวินอธิบายไปจิ่งหลินก็ดวงตาเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที นางดูมีชีวิตชีวากว่าที่ผ่านมา รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้สร้างสิ่งที่ไม่เคยมีให้เห็นในโลกนี้ แม้รูปลักษณ์มันจะเหมือนกับถุงใส่เงินแทบจะไม่ผิดเพี้ยน แต่ถุงหอมจะมีขนาดและเจาะรูขนาดเล็กด้วยเข็มเพื่อให้กลิ่นหอมกระจายออกมามากเป็นพิเศษ ที่จริงหากเอาถุงเงินมาประยุกต์ใช้ย่อมทำได้ ทว่าคนส่วนใหญ่คงไม่เอามาใช้ปนกันซี้ซั้ว


“ระหว่างที่รอหุ่นไม้กับชุดที่จะตัดเย็บ ข้าจะค่อย ๆ หาทำเลที่ตั้งร้านสักแห่งเอาไว้ก่อน หากหาได้ก็จะพาพวกเจ้าทั้งสองคนไปดู”


            มื้อเช้าถูกจัดการจนเรียบ หลงเห่อถือแบบของหุ่นไม้ควบม้าออกจากคฤหาสน์ตระกูลหลี่ ส่วนจิ่งหลินก็เข้าไปในจวนเพื่อเริ่มลงมือตัดเย็บเสื้อผ้าจากม้วนผ้าทั้งหมดที่ถูกขนถ่ายไปที่จวนของนางเมื่อคืน ตอนนี้ปัญหาคืองบประมาณที่เขาจะต้องหามาเพื่อใช้สำหรับเปิดร้านค้าเสื้อผ้าของตน ชายหนุ่มกลับมาที่จวนหลักตั้งใจว่าจะเข้าไปที่ห้องเพื่อเตรียมข้าวของที่พอจะมีความเป็นไปได้ว่าจะขายได้ติดมือไปที่ตลาดด้วย


            ที่ห้องโถง ชายฉกรรจ์อายุราวสี่สิบกว่า ๆ ร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ยืนรออยู่ก่อนแล้ว หนวดเคราของเขาดกดำยาวลงมาถึงหน้าอก ศีรษะหวีรวบตึงแล้วปักด้วยปิ่นหยกเนื้อขาว ปลายจมูกออกแดง ๆ คล้ายแซนตาครอสในยุคกำลังภายใน อาวุโสแปลกหน้าผู้นี้สวมใส่ชุดผ้าแพรเนื้อดีตัดเย็บประณีตบ่งบอกฐานะ ครั้นพอเห็นซูเหวินเข้ามาก็รีบส่งยิ้มให้ แม้ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครแต่ด้วยมารยาทแล้วก็ต้องกล่าวทักทาย อีกทั้งอีกฝ่ายเป็นอาวุโสมีอายุด้วยยิ่งแล้วใหญ่


            ซูเหวินเดินเข้าไปประสานมือ ค้อมศีรษะแสดงความเคารพ

“ข้าน้อยหลี่ซูเหวินคารวะอาวุโส ไม่ทราบว่าท่านอาวุโสคือ ?”

“ข้าเซียวอี้ชุน”

            ที่แท้คนผู้นี้ก็คือบิดาของเฟยเอี้ยน นางเอกคนแรกในนิยายของเขา นายผู้เฒ่าตระกูลเซี่ยวนั่นเอง

“ที่แท้ก็อาวุโสเซียว”

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 485 ครั้ง

18,266 ความคิดเห็น

  1. #10148 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 20:48
    ขอบคุณครับ สนุกมาก
    #10148
    0
  2. #10147 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 20:48
    ขอบคุณครับ สนุกมาก
    #10147
    0
  3. #5567 Teoy0330 (@pimros) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 00:58
    ถ้ากิจการไปได้สวยนี่ต้องหาคนมาช่วยตัดชุดแล้วนะ
    #5567
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #4657 I'am.G :)) (@giorgiorocco) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 12:25
    ซาบซึ้งเลยสิ แม่นางจั่ว มีอยู่สองมือ สั่งตัดชุดอย่างกับกำลังเปิดโรงงานอยู่

    ปล.สมัยหมิงมีเครื่องหอม ถุงหอมแล้วนะ. จริงๆมีตั้งแต่สมัยถังแล้วล่ะ ตั้งแต่ค้าขายทางทะเลก็แพร่หลายแล้ว แต่ใช้กันในหมู่คุณหนูคุณชาย ครอบครัวมีตัง เท่านั้นแหละชาวบ้านทั่วไปไม่จำเป็นต้องใช้
    #4657
    0
  6. #4521 乃∪丹 (@Animelll) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 13:05
    น่าส่วนสาธารณะ อิอิ
    #4521
    0
  7. #4501 บังเอิญผ่านมา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 14:01
    บ้านคนหรือโรงเบียร์ ทำไมมันเข้าง่ายยังกับที่สาธารณะ คฤหาสน์ใหญ่โตไม่มีกลอนขัดป้องกันการรุกล้ำจากภายนอกเลยหรือ งงว่ะ
    #4501
    0
  8. #4422 พิ๊ถิง ติ๊งต๊อง (@ting_ja) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 15:04
    น่าจะเอาพื้นที่ของบ้านส่วนใดส่วนนึงทำร้านค้านะ จะได้ไม่เปลืองเงิน
    #4422
    0
  9. #4112 Zebastian Michaelis (@beerorbie) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 05:44
    ตระกูลนี้เข้าบ้านคนอื่นโดยพละกาลอีกละ
    #4112
    1
    • #4112-1 AutOverLord (@AutOverLord) (จากตอนที่ 10)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 20:22
      ตูหล่ะปวดหัวแต่ละความคิด พระเอกมันมีคนเฟ้าประตูใหมดูด้วย แล้วผู้ดีแดงที่ใฟนจะมาตะโกนปาวๆหน้าบ้าน บอกเห่ยตูมาแล้ว มันก็ต้องเข้าบอกเองอยู่แล้ว เรื่องกินข้าวพระเอกมันชวน ความผิดพระเอกล้วนๆ ปกติไม่มีใครเขาชวนกินข้าวหรอก
      #4112-1
  10. #3873 mataskillers (@mataskillers) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 10:53
    มือปราบอยู่หนายยยย5555
    #3873
    0
  11. #2838 SAOW (@Sunako_333) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 00:55
    โอ๊ะ น่าตื่นเต้นๆ
    #2838
    0
  12. #2391 noo_parekapoom (@noo-pare) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 16:50
    มารอถึงที่ อิอิ
    #2391
    0
  13. #2132 Banoffee_Pie (@banoffeecassy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 16:58
    ต้องหาเงินทุนก่อนสินะ
    #2132
    0
  14. #1854 Par_dao (@Par_dao) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 13:49
    เหมือนเฮียกำลังเปิดโรงงานนรกเลย ตอนนี้มีแรงงานคนเดียวเองนะ หาเพิ่มมาสักสองสามคนเถิด 
    #1854
    0
  15. #1310 WonderFul Life (@auzethirst) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 09:14
    พ่อตามาหาแล้ว
    #1310
    0
  16. วันที่ 29 กันยายน 2559 / 15:19
    ขอบคุณครับ
    #1190
    0
  17. #1039 Harm. (@tanzanaza) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 08:43
    พ่อตามาหาถึงที่เลย 555
    #1039
    0
  18. วันที่ 26 กันยายน 2559 / 16:08
    วางแผนเป็นระบบ... ไม่รวยให้รู้ไป
    #823
    0
  19. #742 cussendo (@cussendo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 01:17
    ชอบบบบบมาก มีความละมุนในบท พระเอกมากมาย
    #742
    0
  20. #252 M@o@M (@034287162) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 12:36
    อ่านเพลินมากค่ะ
    #252
    0
  21. #129 kay30 (@kay30) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 12:42
    ชิบมาาาาาก
    #129
    0
  22. #96 กระรอกน้อย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 09:58
    ชอบแนวคิดเรื่องเปิดร้านเสื้อผ้า โดยอาศัยความรู้ในยุคปัจจุบัน
    #96
    0
  23. #29 TheBest (@yuna2524) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 13:18
    ที่แท้ก็พ่อตา
    #29
    0