เจาะเวลามาเป็นมือปราบ (ตีพิมพ์กับเป็นหนึ่งสำนักพิมพ์)

ตอนที่ 118 : ตอนที่ 57.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20780
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 217 ครั้ง
    16 ก.ค. 60



เหล่าทหารองครักษ์ทวนคำ ก่อกบฏ อย่างอกสั่นขวัญแขวน นี่มิใช่ถือเป็นเรื่องใหญ่หรอกหรือ ในแผ่นดินต้าเหรินที่มียอดองครักษ์ตระกูลหยาง ทั้งยังมีกลุ่มข่าวกรองตงฉ่าง การก่อกบฏมิแตกต่างอันใดกับขึ้นภูเขาดาบลงกระทะร้อนแล้ว แต่กระนั้นเพราะไม่มีผู้ใดกล้าคิดก่อการ ทางการหย่อนยานจึงมิใช่เรื่องแปลก ยามนี้มีการก่อกบฏขึ้นที่แคว้นตะวันออก เป้าหมายของพวกมันเป็นที่ใดกันเล่า


“ไม่ใช่ฝูโจว และก็ไม่ใช่เซียะเหมิน จากที่ดูจำนวนพวกมันแล้ว ดูท่าว่าพวกมันจะสะกดรอยตามเรามานานแล้ว” หลี่ซูมู่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ข้าคิดว่าพวกมันอาจติดตามเรามาตั้งแต่ออกจากเมืองกวางโจว หลบซ่อนบนเนิน ตระเตรียมหินกลมกลิ้งลงมาเช่นนั้น ต้องใช้เวลาเตรียมตัวไม่น้อย บางทีพวกมันอาจปักหลักรอคอยขบวนผู้แทนของข้าขณะเดินทางกลับกวางโจวโดยส่งคนติดตามคอยจับตาดูพวกเราหยิบมือหนึ่ง”


            ไม่มีใครพูดอันใดออกมา ทุกคนต่างขบคิดกับตนเองเงียบ ๆ หลี่ซูมู่ขมวดหัวคิ้วมุ่น

“ถ้าหากมันคิดก่อการ ข้าเดาว่าด้วยกำลังของพวกมันคงไม่ได้มีเพียงแค่นี้ จำนวนที่ลอบสังหารพวกเราเมื่อกี้นี้ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่ง หากมันคิดสังหารณ์ข้าที่เป็นเสนาธิการบุ๋น ย่อมแสดงความเป้าหมายของมันคือเมืองกวางโจว ถ้าหากคิดยึดเมืองฝูโจว หรือเซียะเหมิน เพียงสังหารขุนนางสำคัญ ๆ ในเมืองนั้น ๆ ก็ได้แล้ว แต่นี่กลับเจาะจงข้าที่เป็นขุนนางประจำวังอ๋อง”

“นี่มิเท่ากับพวกมันโง่งมหรอกหรือขอรับใต้เท้า ทหารที่ประจำอยู่ในวังอ๋องมีอยู่ถึงสองหมื่น ทหารที่ป้องกันแนวกำแพงและประตูเมืองอีกหมื่น ยังมีทหารประจำจวนเจ้าเมืองและจวนว่าราชการประจำอำเภอแล้วก็ทหารประจำฐานที่มั่นชายแดนกวางโจวกับแคว้นใต้อีก รวม ๆ แล้วก็กว่าสิบหมื่น”

“เรื่องยกทหารจากฐานที่มั่นชายแดนนั้นตัดไปได้เลย” ซูมู่ส่ายศีรษะ “ระยะทางไกลเกินไป กว่าจะโยกย้ายกำลังมา เมืองกวางโจวก็คงจะตีแตกไปแล้ว อีกอย่าง วังอ๋องตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองกวางโจวอยู่มาก หากมีศัตรูบุกตีเมืองกวางโจว จะอย่างไรก็ต้องมีทหารเฝ้าอารักขาวังอ๋องอย่างน้อยหนึ่งหมื่น สามารถเจียดทหารไปช่วยเหลือเมืองก็เพียงครึ่งหนึ่ง”

“ถึงอย่างนั้นรวมทัพเราแล้วก็ยังมีเกือบสามหมื่นคน จะบุกตีเมืองกวางโจวที่ประทับของอ๋องผู้ครองแคว้นย่อมมิใช่ง่ายดาย”

“ประเด็นคือพวกมันคิดลงมือแล้ว” ซูมู่หน้าตาและน้ำเสียงเคร่งขรึมกว่าเดิม “หมายความว่าพวกมันต้องมั่นใจอยู่หลายส่วนว่าการก่อกบฏคราครั้งนี้จะประสบผล”


            สิ้นคำเสียงโห่ร้องฆ่าฟันก็ดังขึ้นที่เบื้องหน้า หลี่ซูมู่และเหล่าทหารองครักษ์ต่างรั้งสายบังเหียนหยุดม้า ทอดสายตามองออกไปเห็นกำแพงเมืองเซียะเหมินอยู่ลาง ๆ ที่ด้านหน้าบนถนนปรากฏฝุ่นควันตลบอบอวล กลุ่มคนขี่ม้าจำนวนหนึ่งพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วเต็มฝีเท้าม้า แสงอาทิตย์ตกกระทบลงบนโลหะเย็นเยียบส่องสว่างวาบในมือของพวกมัน แม้จะเห็นเพียงคนและม้าขนาดเท่าไม้จิ้มฟันแต่ก็พอจะเดาออกว่าผู้มาเป็นมิตรหรือศัตรู


“ถือดาบโห่ร้องทั้งแสดงจิตสังหารมาเช่นนี้มิใช่มิตรแน่ ใต้เท้า จะทำอย่างไรดีขอรับ ?”

“ใช้ทางหลวงไม่ได้แล้ว พวกเราหลบหนีก่อน!


            ทางซ้ายเป็นเนินสูง ทางขวาเป็นทุ้งหญ้า อาชาควบขี่ขึ้นเนินลาดชันเช่นนี้ไม่ได้ อีกทั้งยังมีต้นไม้สูงบ้างเล็กบ้างขึ้นอยู่หรอมแหรม ยากจะบังคับม้า ทั้งหมดจึงตัดสินใจสละม้าแล้ววิ่งขึ้นเนินลาด หลี่ซูมู่สำนึกเสียใจที่ตนเองไม่ได้นำคนคุ้มกันที่จ้างมาจากหอต้าหลี่ทั้งสองมาด้วย ไม่เช่นนั้นศัตรูไหนเลยจะเหิมเกริมถึงเพียงนี้ แค่พวกมันสองคนก็สามารถกำราบผู้คนนับสิบ อีกทั้งตั้งแต่จ้างวานมาก็ยังไม่เคยเห็นพวกมันทั้งสองพ่ายแพ้ให้กับผู้ใดมาก่อน กระทั่งมั่นใจได้ว่าพวกมันมีฝีมือเทียบเท่าเสนาธิการบู๊ประจำวังอ๋องด้วยซ้ำกระมัง


            แต่สำนึกเสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว มือบอบบางที่ไม่เคยแต่จับพู่กันบัดนี้ต้องคว้าฉวยลำต้นไม้และกิ่งพุ่มไม้ช่วยพยุงร่างของตนเองปีนขึ้นทางลาด ใช้เวลาจนใบหน้ามีเหงื่อผุดพราย ฝ่ามือปรากฏรอยถลอกหลั่งเลือด จึงปีนป่ายขึ้นมาบนยอดเนินได้สำเร็จ เสียงอาชาของฝ่ายศัตรูเคลื่อนมาจนถึงเบื้องล่างเนินก็ปรากฏเสียงตะโกนเย็นเยียบ


“ติดตามขึ้นไปค้นหาพวกมัน มีหนึ่งคนฆ่าหนึ่งคน มีร้อยคนฆ่าให้เรียบ!

“ขอรับ!


            ที่บนยอดเนินเป็นลานดิน ตรงหน้าเป็นป่ารกชัฏที่ให้บรรยากาศอึมครึม โดยไม่ต้องขบคิดหลี่ซูมู่กับทหารองครักษ์ล้วนพุ่งเข้าไปในป่า แหวกม่านไม้ย่างเหยียบพุ่มเข้าไปด้านใน ทหารองครักษ์ที่นำขบวนชักดาบขึ้นฟาดฟันเถาวัลย์ไม้เลื้อยที่เกะกะขวางทาง ใช้ดาบถางเป็นทางให้สามารถเดินได้สะดวกขึ้น โดยไม่คิดเหลียวหลังกลับไป ทั้งหมดเดินทางมุ่งไปเบื้องหน้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จากท้องฟ้าสว่างไสวกลับกลายเป็นดำมืด เมื่อทั้งหมดโผล่พ้นป่าทึบเข้ามาเจอกับลานดินโล่งลานหนึ่ง ก็พากันหยุดหอบหายใจ ฝ่ายหลี่ซูมู่ยามนี้รู้สึกว่าลำคอแห้งผากเป็นผุยผง ใบหน้าซีดปรากฏร่องรอยขีดข่วนจากแมกไม้ ร่างสูงยืนหอบจนตัวโยน ต้องใช้มือทั้งสองที่ชุ่มเลือดยันเข่าทั้งสองข้างเอาไว้


“พวกมันคงไม่ติดตามมาแล้ว” องครักษ์นายหนึ่งเหลียวมองเบื้องหลังเที่ยวหนึ่ง ไม่ได้ยินซุ้มเสียงอันใดก็คลายใจลง ปลดเสื้อองครักษ์ของตนเองปูลงบนพื้นให้หลี่ซูมู่ใช้นั่งพัก ส่วนองครักษ์คนอื่น ๆ ต่างแบ่งหน้าที่ของตนเอง ไม่ช้ากองไฟกองหนึ่งก็ถูกจุดไว้กลางลาน

“ใกล้ ๆ นี้มีแอ่งน้ำอยู่ ผู้น้อยตักมาให้ใต้เท้าดื่ม”


องครักษ์หนุ่มยื่นส่งกระบอกใส่น้ำไม้ไผ่ให้ หลี่ซูมู่ผงกศีรษะรับมาดื่มอึกใหญ่ ลำคอที่แห้งผากก็กลับมาชุ่มชื้นอีกครั้ง ฝ่ายองครักษ์ซึ่งรับหน้าที่ออกหาอาหารก็แบกเอากระต่ายป่าเข้ามาสามตัว ผลไม้ป่าอีกหอบหนึ่ง แน่นอนว่าเนื้อกระต่ายป่าทั้งสองตัวนี้ย่อมต้องเป็นใต้เท้าหลี่ซูมู่รับประทาน ส่วนพวกมันรับประทานเพียงผลไม้ป่าประทังหิวไปก่อน หากพ้นค่ำคืนนี้ไปได้ ก็จะลัดเลาะผ่านป่าอ้อมเข้าเมืองเซียะเหมิน หากไม่มีเรื่องราวใด ถึงครานั้นค่อยกินดื่มให้มาก พักผ่อนในโรงเตี๊ยมให้สบายก็ย่อมได้


            หลังจากรับประทานกันจนอิ่มแล้ว หลี่ซูมู่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยทั้งตึงเครียด จึงผล็อยหลับไปก่อน ส่วนองครักษ์ทั้งหมดผลัดกันจัดเวรยามและผักผ่อน ราตรีล่วงเลยไปอย่างเงียบ ๆ เสียงแมลงกรีดปีกดังขึ้นเป็นจังหวะเนิบช้า จักจั่นส่งเสียงร้องขับขานออกมาชวนให้เคลิบเคลิ้มคิดหลับใหล ผ่านไปจนยามอิ๋น (ช่วงเวลาตีสามถึงตีห้า) เหล่าองครักษ์คลายใจลงแล้ว โดยมิทันได้ตั้งตัว เสียงวัตถุพุ่งแหวกอากาศก็ดังขึ้นกะทันหันติดต่อกัน


“อัก!!” เสียงแผดร้องดังขึ้นคำหนึ่ง ทั้งหมดเมื่อได้ยินล้วนตื่นตัวหันควับไปตามเสียง องครักษ์ผู้หนึ่งหันไปมองก็พบว่าที่เบื้องหน้ามีลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งตรงเข้ามา ม่านตาของมันหดและขยายตัวมองดูโดยมิทันได้หลบหนี ลูกธนูปักเข้าเบ้าตาข้างขวา เสียงแผดร้องไม่เป็นภาษาดังปลุกหลี่ซูมู่ให้ตื่นขึ้น


            เพียงชั่วพริบตาองครักษ์สี่นายก็ถูกลูกธนูปักเสียบร่างล้มลง ทำให้องครักษ์อีกหกคนที่เหลือต้องกระโดดลุกขึ้นชักดาบแล้ววิ่งมาเป็นโล่เบื้องหน้าหลี่ซูมู่ที่ตื่นขึ้นมาด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง นี่มันอะไรกัน พวกมันคิดจะสังหารตนเองให้ได้เลยอย่างนั้นหรือ ไม่คิดเลยว่าพวกมันจะติดตามมาอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นนี้


            ขบคิดเพียงประเดี๋ยวเดียว ที่ม่านมืดเบื้องหน้าปรากฏเงาร่างของสาวกนิกายบัวขาวกว่ายี่สิบคนก้าวออกมา ใบหน้าของพวกมันปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบ เสียงชักกระบี่ข้างเอวดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง ดวงตาแข็งกร้าวกวาดมององครักษ์ทั้งหกที่ยืนปักหลังใช้ร่างบดบังใต้เท้าเสนาธิการบุ๋นหลี่ซูมู่เอาไว้ แม้สีหน้าของพวกมันจะซีดเผือดไปแล้ว แต่จะอย่างไรก็มิอาจหลบหนีได้อีกต่อไปแล้ว สาวกนิกายบัวขาวคืบคลานเข้ามาอย่างย่ามใจ รอยยิ้มอวดฟันขาวที่ดูอมหิตนั้นทำเอาหลี่ซูมู่อกสั่นขวัญแขวนทั้งประหวั่นลนลานผุดลุกขึ้นยืนหลบอยู่เบื้องหลังเหล่าองครักษ์ กวาดสายตามองหาทางหนีที่ไล่ให้วุ่นวาย


“ตัดศีรษะพวกมันให้กับเรา!” หัวหน้ากลุ่มนิกายบัวขาวที่ติดตามมาแผดเสียงร้อง ทั้งหมดจึงเฮโล่กันเข้าฟาดฟันกับทหารองครักษ์ทั้งหก พวกมันคนหนึ่งเมื่อฟาดฟันกระบี่ลงมา ทหารองครักษ์ก็ยกดาบขึ้นป้องกัน กลับเผยให้เห็นลำตัวที่ไร้การป้องกันอย่างชัดเจน สาวกนิกายบัวขาวอีกคนหนึ่งก็เสียบกระบี่เข้าที่สีข้าง อีกคนก็เงื้อกระบี่ขึ้นตวัดลงปาดลำคอของทหารองครักษ์ล้มระทวยลงไป


            จะอย่างไรก็มิอาจต่อสู้กับอีกฝ่ายที่มีมากกว่าได้ เมื่อรับมือกับพวกมันคนหนึ่ง ก็จะมีอีกสองหรือสามคนปราดเข้ามาลงกระบี่คร่าชีวิต หลี่ซูมู่ได้แต่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่กับที่ สายตามองดูทหารหาญทั้งหกล้มระทวยไปต่อหน้า โดยไม่มีการพูดพร่ำอันใด คนทั้งยี่สิบเหยียบร่างของทหารหาญก้าวข้ามมาหยุดถึงเบื้องหน้าหลี่ซูมู่ พวกมันคนหนึ่งเงื้อกระบี่ที่อาบเลือดขององครักษ์ขึ้นเหนือศีรษะ พระจันทร์กลมโตทอแสงสีเงินอยู่เบื้องหลัง


            นี่กระมังช่วงเวลาที่คนเราใกล้ตาย ที่แท้แล้วกลับเป็นความรู้สึกเช่นนี้ ภาพของบิดา ปู่ และคนในตระกูลหลั่งไหลเข้ามาในเสี้ยวความคิด ความคิดถึง โหยหา และความรู้สึกใจหายประดังเข้ามาจนมิรู้ว่าความรู้สึกยามนี้ที่แท้แล้วเป็นรสชาติอันใด ดวงตาที่สิ้นประกายความหวังมองข้ามกระบี่เงินที่คมปลาบซึ่งย้อมเลือดแดงนั้นไปที่พระจันทร์ดวงนั้น หากต้องทิ้งซากร่างไว้ที่นี่ ก่อนตายได้มองดูพระจันทร์ที่งดงามเช่นนี้ก็ไม่เลวนัก


            ฟุบ! เสียงตวัดดังขึ้นในฉับพลัน โลหิตสีแดงไหลทะลักออกมาจากลำคอ ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างขึ้นด้วยความตระหนก เสียงแผดร้องดังขึ้นค่ำหนึ่ง ศีรษะที่ถูกตัดหมุนคว้างขึ้นกลางอากาศ ภาพสุดท้ายที่เห็น คือโลกทั้งใบที่หมุนวนไม่รู้จบ ตุบ! ศีรษะร่วงหล่นลงกระแทกพื้น กลิ้งห่างออกไปอีกสองก้าวก็แน่นิ่งลง ลำคอที่ถูกตัดจนเรียบพวยพุ่งโลหิตอุ่นฉีดขึ้นฟ้าเป็นสาย ที่แท้แล้วหาใช่ศีรษะของหลี่ซูมู่ที่ถูกตัดจนกระเด็น หากแต่เป็นศีรษะของสาวกนิกายบัวขาวเมื่อครู่ที่คิดลงกระบี่ปลิดชีวิตชายหนุ่ม


            ฉับพลันชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงมือที่รวบเอวของตนเองเอาไว้ ดวงตาที่เหม่อลอยไปยังพระจันทร์สีเงินจึงปรากฏประกายสดใสขึ้นอีกครั้ง หลี่ซูมู่ก้มลงมองจึงพบว่าร่างของตนเองถูกโอบรวบเอาไว้ มือขาวผุดผาดจับอยู่ที่เอวของตน ร่างแนบไปบนอาภรณ์สีม่วงอ่อน ใบหน้าขาวเนียนลอยอยู่เบื้องหน้า คิ้วโค้งดุจขุนเขาขอบฟ้าอันใด รูปร่างแบบบางดุจหลิวลู่ลมอันใด ดวงตากลมโตดุจจันทร์เดือนเพ็ญอันใด ทุกคำพร่ำพรรณนาเกี่ยวกับสตรีนางหนึ่งกลับมิอาจบรรยายถึงความงดงามของสตรีเบื้องหน้านางนี้ได้เลย


            ตรงกลางหน้าผากมีขีดสีม่วงแต้มอยู่ขีดหนึ่งบนใบหน้า ดวงตากลมสุกใสคล้ายแฝงความซุกซนอยู่บ้าง จมูกน้อย ๆ นั้นก็ดูดื้อรัน องคาพยพงดงามหมดจนดุจสิ่งของล้ำค่าที่ผู้คนเห็นแล้วต้องกลัวว่าจะบุบสลาย กลิ่นหอมลอยโชยอบอวล มือข้างหนึ่งรวบร่างชายหนุ่มไว้ ส่วนอีกข้างตวัดเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล้ว เท้าทั้งสองก้าวอย่างรวดเร็วคล้ายเดินเหินอยู่บนอากาศ สะบัดมือเพียงคราหนึ่งก็ปลิดศีรษะของสาวกนิกายบัวขาวปลิวกระเด็น แน่นอนว่าฉากฆ่าฟันเหล่านั้นหาได้อยู่ในสายตาของหลี่ซูมู่ไม่


            แสงจากดวงจันทร์สีเงินอาบไล้เรือนผมสีม่วงแปลกตา ดวงหน้าขาวผุดผาดคล้ายมีแสงสว่างเรืองออกมาอีกชั้นหนึ่งโดยมิอาจถอนสายตาของตนเองออกไปได้ หลี่ซูมู่เอาแต่ซึมซับความงามของสตรีผู้นี้ ลืมเลือนเหตุการณ์อันน่าสะพรึงและทุกสิ่งทุกอย่างไปจนหมดสิ้น




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 217 ครั้ง

18,266 ความคิดเห็น

  1. #8589 สามคิ้ว。 (@leepnam) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 19:27
    หืมมมม คงไม่ใช่ไป๋หลินมั้ง มีขีดที่หน้าผาก ไป๋หลินนางไม่ซิงละนิ
    #8589
    0
  2. #7660 Luciferz-COP (@copts001) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 19:46
    นางเอกไปโอบเอวตัวประกอบ หุหุ ถึงเนื้อถึงตัวดีแท้
    #7660
    0
  3. #7646 พรธิชา กลิ่นเกษร (@ploy835) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 13:42
    พระเอกไม่แต่งนิยายแล้วเหรอ ค้างมากกก =_=
    #7646
    0
  4. #7585 Miffy'am Jirawun (@jirawun_am) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 10:27
    ค้างหนักหน่วงมากกกกก
    #7585
    0
  5. #7584 Maping QooChi (@qoosoul) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 05:54
    คิดถึง แล้วพ่อนักเขียนนนนนน
    #7584
    0
  6. #7579 nariza_bum (@nariza_bum) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 07:52
    เงียบเลยยบบบ...ไรท์จ๋าาาาา มาเถอะ
    #7579
    0
  7. #7578 Kaktinum (@kaktinum) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 03:13
    เวรกรรมของพระเอกเหมือนๆ กันคือ สร้างศตรูโดยไม่รู้ตัว อย่างบ้านก้อทำเลดีเกินไป และเมียเนี่ยก้อสวยเกินไป
    #7578
    0
  8. #7576 yotwadee2534 (@yotwadee2534) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 02:04
    ไร์คิดถึง
    #7576
    0
  9. #7574 kuripuchang (@kuripuchang) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 21:53
    ไรต์มาต่อไวๆนร๊า
    #7574
    0
  10. #7573 Phanudethor (@Phanudethor) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 19:14
    รออยู่น้ะ
    #7573
    0
  11. #7572 อ่านจนลืมหลับ (@vachira) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 10:43
    รอครับปม
    #7572
    0
  12. #7569 Sakkaphong (@Sakkaphong) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 02:18
    มารน้อยมาแว้ว
    #7569
    0
  13. #7566 Patradaporn (@Patradaporn) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 08:23
    ...คือ บางทีพระเอกควรจะเริ่มคิดได้แล้วนะว่าหลี่ของแกควรจิเปลั่ยนเพื่อแก้ปันหาแบบนี้
    #7566
    0
  14. #7564 pepeeja (@pepeeja) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 16:04
    รอร้อรอ หลี่
    #7564
    0
  15. #7562 Tricky Striker (@m1blue) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 17:24
    เฮ้ย นางเอกมาเร็วไปนะผมว่า น่าจะมีตอนท้ายเลยๆ จะจบแล้วค่อยมาอะ ผมลืมแล้วว่ามีนางเอก
    #7562
    0
  16. #7560 แช้ม (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 08:54
    รอเสพอยู่ครับ แอ้ด เปิดมาดูถี่ๆ
    #7560
    0
  17. #7558 jirarin (@jirarin) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 20:48
    นางมารน้อยมาแว้ววววววว
    #7558
    0
  18. #7557 AntTYT (@AntTYT) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 12:39
    สะกิจใจตรงขีดสีม่วงกลางหน้าผาก...ของนางมารน้อยมันหายไปแล้วไม่ใช่หรอ
    #7557
    2
    • #7557-1 ดาวดวงที่สาม (@asgard101) (จากตอนที่ 118)
      19 กรกฎาคม 2560 / 22:23
      ใช่หายไปตอนข่มขืนพระเอกแล้ว
      ดังนั้นนี้ต้องเป็นคนละคนกัน
      #7557-1
    • #7557-2 Patradaporn (@Patradaporn) (จากตอนที่ 118)
      20 กรกฎาคม 2560 / 08:25
      คนเขียนลืมรึเปล่าาาา????
      #7557-2
  19. #7556 จอมยุทธ์ (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 11:00
    เรื่องนี้ ทำไมรู้สึกว่าพระเอกเป็นตัวประกอบ??

    ไม่มีบทเลย ไม่ทำอะไรเลย ไม่มีบู้เท่าไหร่

    มีแต่การค้าธุรกิจ น่าจะเปลี่ยนชื่อเรื่องนะ

    เป็น เจาะเวลามาทำธุรกิจ
    #7556
    1
    • #7556-1 UnUn_Aloha (@UnUn_Aloha) (จากตอนที่ 118)
      18 กรกฎาคม 2560 / 10:53
      ชอบบบบบบบบบบบบบบบ
      #7556-1
  20. #7554 Ahe215 (@Ahe215) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 05:14
    ขอบคุณมากค่ะ
    #7554
    0
  21. #7553 หนูมะเหมี่ยว (@ma-me-aw) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 00:57
    อ่า จะเป็นการช่วยเหลือตัวปัญหาไหมนะ เตรียมป้ายไฟนางมารน้อยย
    #7553
    0
  22. #7552 Naree pp (@pncmee) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 23:11
    เย้ๆ บรรดาเมียค่าตัวแพงมาถึงแล้วววว กว่าจะถึงเมืองจะกินไปกี่ตอนหนอ อยากเห็นพี่มู่กระอักเลือกเพราะรักเมียชาวบ้าน
    #7552
    0
  23. #7551 PaRaNPaRK1004 (@spy_thailand) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 22:45
    นางมารน้อยมาแล้ววววว
    #7551
    0
  24. #7550 Rubydy (@Rubydy) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 22:42
    มาแล้วหรอๆ ต่อๆๆๆ จะได้เจอเมียรึยัง จอให้ได้เจอเร็วๆ
    #7550
    0
  25. #7549 7eLeMent (@morningsky) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 22:33
    คิดถึงมารน้อยไป่หลิน
    #7549
    0