เจาะเวลามาเป็นมือปราบ (ตีพิมพ์กับเป็นหนึ่งสำนักพิมพ์)

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 7.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 492 ครั้ง
    14 ก.ย. 59



บทที่เจ็ด

 

            ซูเหวินกับเฟยเอี้ยนพากันมานั่งที่เก๋งซึ่งใช้เป็นแบบวาดภาพ ส่วนหลงเห่อกับหลงเอ๋อก็พากันเข้าครัวเพื่อทำของว่างให้เจ้านายทั้งสองรับประทานระหว่างพูดคุยเล่นกันเรื่อยเปื่อย ชายหนุ่มนั่งเอนกายพิงกับขอบโต๊ะเหม่อมองต้นหลิวพลิ้วไหวกับสายลม เฟยเอี้ยนเองก็ทอดสายตามองออกไปอย่างไม่มีจุดหมาย พอคิดมาถึงสิ่งที่ตนเองตั้งใจจะพูดก็พลันตื่นเต้นเสียจนหัวใจแทบจะกระโดดออกมาเต้นระรัวข้างนอกเสียให้รู้แล้วรู้รอด


            นางสูดลมหายใจเข้าออกเพื่อรวบรวมความกล้า เหลือบมองภาพวาดที่เขามอบให้ ความกล้าก็เพิ่มทวี

“เดือนหน้าจะมีการประลองเลือกคู่ของคุณหนูตระกูลเซียว ท่านจะเข้าร่วมด้วยหรือไม่ ?”

“ข้าไม่เป็นวรยุทธ์สักอย่าง จะเข้าไปหาเรื่องใส่ตัวทำไมกัน ?”

“นอกจากจะมีการประลองแล้วยังมีการแข่งขันด้านความรู้ด้วย ด้วยความรู้กว้างขวางเช่นท่าน ข้าคิดว่าคงจะผ่านมาได้ไม่ยาก”

“อย่าพูดถึงการประลองด้านความรู้เลย ข้าจะรอดจากการประลองยุทธ์ไปแข่งรอบหน้าหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ได้”

“การประลองมีสามขั้นตอน หนึ่ง ประลองยุทธ์ สอง ประลองความรู้ และสามตรวจสอบคุณสมบัติ อย่างที่สามจะเป็นตัวคุณหนูเซียว นายผู้เฒ่าและฮูหยินเซียวมาร่วมกันถกถามปัญหาเล็กน้อยเพื่อวัดความเหมาะสมว่ามีความไว้วางใจที่จะเป็นดองกับสกุลเซียวได้หรือไม่”


            ไม่ต้องแจกแจงซูเหวินก็รู้ดี มิใช่เขาหรอกหรือที่เขียนฉากการแข่งขันประลองคู่นี้ขึ้นมาเพื่อให้นางเอกกับพระเอกได้เจอกัน เขาย่อมรู้ดีว่าแต่ละกระบวนการประลองนั้นมีอะไรบ้าง รู้ซึ้งว่าชื่อเสียงความงามของเฟยเอี้ยนดังขจรขจายจนมีบุรุษมากฝีมือแห่แหนกันมาในหังโจวเพื่อร่วมงานเลือกคู่โดยเฉพาะราวองค์หญิงของแคว้นทรงเลือกคู่ครองอย่างไรอย่างนั้น


“พี่ซูเหวิน ท่านฟังข้าอยู่หรือเปล่า ?”

“ฟังอยู่”

“ท่านดูไม่ค่อยสนใจกับการประลองของคุณหนูเซียวเลย ไหนท่านบอกว่านางเป็นสตรีที่งดงามล่มบ้านล่มเมืองกันเล่า ?” เฟยเอี้ยนรู้สึกขนลุกซู่ นึกกระดากที่มาพูดชมตนเองเช่นนี้ ซูเหวินเห็นท่าทางของนางก็ผุดระบายรอยยิ้ม

“จริงอยู่ที่นางเป็นสตรีที่งดงาม แต่ใช่ว่าข้าลงแข่งไปแล้วจะสามารถชนะได้ วรยุทธ์ข้าก็ไม่มี ความรู้ที่มีก็น้อยนิด คุณสมบัติยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตระกูลของข้าตอนนี้ยังเหมือนกับไม้หลักปักขี้เลน จะอยู่หรือจะม้วยก็ยังไม่รู้ได้”

“เช่นนั้นท่านกับข้าก็ไปร่วมประลองด้วยกันดีหรือไม่ ?” เฟยเอี้ยนยังคงพยายามอย่างหนักเพื่อหาทางให้เขาได้เข้าร่วมการประลองเลือกคู่


            ซูเหวินพอได้ยินก็เกือบหลุดหัวเราะ นางจะเข้าร่วมประลองเพื่อให้ได้ตัวเองมาเป็นคู่ครองอย่างนั้นหรือ นี่เป็นเรื่องตลกขบขันที่สุดเท่าที่เขาหลุดมิติมาอยู่ที่นี่เลยก็ว่าได้ เพียงแต่เขาไม่เข้าใจเลยว่านางจะคะยั้นคะยอให้เขาเข้าร่วมการประลองเพราะเหตุใด ในเมื่อเรื่องราวก็ถูกเขียนเอาไว้อยู่แล้วว่าสองปีหลังจากนี้นางจะได้พบกับคนรักของนาง หมายความว่าต่อให้เขาเข้าร่วมไปก็ไม่มีความหมาย


“ถือว่าเห็นแก่หน้าข้าเถอะพี่ซูเหวิน” เฟยเอี้ยนส่งสายตาราวกับเด็กอ้อนขอของเล่นจากผู้ใหญ่ ในเมื่อประวัติศาสตร์กำหนดเอาไว้แล้ว เขาเองจะเข้าร่วมหรือไม่ก็คงไม่สลักสำคัญอะไร เอาเถอะ ถ้าอย่างไรก็เข้าไปประจักษ์สู่สายตาเกี่ยวกับฉากการประลองเลือกคู่ที่เขาขีดเขียนขึ้นสักหน่อยก็แล้วกัน

“เช่นนั้นก็ได้”

“จริง ๆ นะ!” เฟยเอี้ยนทะลึ่งตัวลุกขึ้นยืนทันควัน ใบหน้าของนางตกตะลึงเสียยิ่งกว่าตอนเห็นภาพวาดตนเองในกระดาษที่เขาวาดให้เสียอีก


            ซูเหวินพยักหน้า พลันปรากฏรอยยิ้มดีใจระบายอยู่บนใบหน้าของเฟยเอี้ยนอีกครั้ง คล้ายมีมือที่มองไม่เห็นคว้าหมับเข้าที่หัวใจของชายหนุ่มแกว่งไกวรุนแรงอย่างไร้ความปรานี ขนาดในคราบบุรุษยังสั่งคลอนกันได้ถึงเพียงนี้ ในคราบสตรีมิใช่มีพลังโจมตีรุนแรงเสียจนผู้คนทนทานไม่ไหวหรอกหรือ เขากับนางอยู่คุยเล่นกินของว่างกันไม่นาน เฟยเอี้ยนกับสาวใช้ก็ขอตัวกลับก่อน


            รุ่งเช้าหลงเห่อก็นำหุ่นไม้ที่สั่งทำเอาไว้ขนย้ายไปที่อาคารที่ตั้งร้าน จัดแจงเช็ดล้างทำความสะอาดเสียเอี่ยมเพียงลำพังคนเดียว แม้ว่าจะเหน็ดเหนื่อยแต่นี่ก็คืออนาคตของสกุลหลี่ อย่างที่นายน้อยของเขากล่าว หากไม่เอาดีทางด้านรับราชการเป็นขุนนาง ก็เอาดีทางด้านกิจการแทนเสีย จิ่งหลินช่วยหลงเห่อจ้างรถม้านำม้วนผ้าทั้งหมดรวมทั้งอุปกรณ์ตัดเย็บไปไว้ที่ร้าน ตลอดหนึ่งวันนางตัดเย็บเสื้อผ้าสตรีได้สองชุด


            ด้วยความที่จิ่งหลินอยู่ในโรงค้าทาสมาเป็นเวลานาน นางย่อมรู้จักหน้าคร่าตาของทาสในนั้นดี ซูเหวินจึงจัดการมอบเงินจำนวนหนึ่งให้นางเป็นธุระไปคัดเลือกทาสที่จะมาช่วยเป็นลูกมือตัดเย็บที่ร้านสักสี่ห้าคน ส่วนตนสั่งให้หลงเห่อไปที่ร้านสั่งทำป้ายชื่อร้าน เหม่ยถิง ที่แปลว่างามสง่าตระเตรียมเอาไว้ หากจิ่งหลินเริ่มตัดเย็บตัวอย่างเสร็จเมื่อไหร่ก็คงจะได้ฤกษ์เปิดร้านเสียที


            ซวี่ซ่งกับพยัคฆ์ขาวได้รับหน้าที่ให้สอดส่องดูแลความปลอดภัยต่าง ๆ ภายในคฤหาสน์ตระกูลหลี่ แม้ว่าขนาดของคฤหาสน์จะใหญ่โตโอ่อ่าแต่ด้วยฝีเท้าและความเร็วของทั้งสองยิ่งมิต้องกังวลว่าจะพลาดท่าให้ผู้ใดบุกรุกเข้ามา มิหนำซ้ำหูของพยัคฆ์ขาวเองก็ดีพอจะตรวจจับสิ่งผิดปกติในระยะกว้างได้อีกด้วย


            ในเมื่อสั่งทำป้ายร้านไปแล้ว ซูเหวินก็นึกถึงคฤหาสน์หลังนี้ที่ซื้อมาแล้วแต่ยังไม่ขึ้นป้ายไว้ที่หน้าประตูใหญ่ เขาจึงสั่งสำทับหลงเห่อให้สั่งทำป้ายตระกูลหลี่เอาไว้สำหรับติดที่หน้าประตูใหญ่ด้วย เผื่อชาวเมืองผ่านมาเห็นจะได้รู้ว่าคฤหาสน์หลังนี้มีคนเข้าอยู่แล้วและเป็นของพวกเขาสกุลหลี่ที่จับจ่ายซื้อบ้านเข้ามาอยู่ วันทั้งวันจิ่งหลินกับหลงเห่อเลยวิ่งวุ่นเป็นธุระปะปังให้เขาเสียหลายเที่ยว ส่วนนายน้อยอย่างเขาก็ใช้เวลาไปกับการอ่านหนังสือที่ซื้อมาเริ่มตั้งแต่ความรู้เกี่ยวกับกฎหมายราชวงศ์เหรินที่เขาจับผลัดจับผลูทะลุมิติเข้ามาอยู่ แม้จะรู้เรื่องอยู่บ้างแล้วแต่ก็เกรงว่าอาจจะมีรายละเอียดที่ยังไม่รู้อยู่อีกจึงต้องศึกษาประดับความรู้เอาไว้จะได้ไม่เผลอไผลทำผิดกฎหมายขึ้นมา


            นั่งอ่านจนจบเล่มก็ถูกหลงเห่อที่งานล้นมือเยี่ยงหน้าเข้ามาเรียกไปทานอาหารที่ห้องรับประทานอาหารด้านหน้าเพื่อทานอาหารเที่ยง พอนายน้อยทานเสร็จ เขาก็ยกถ้วยชามกลับเข้าไปล้างในครัวก่อนจะรีบรุดออกไปช่วยงานจิ่งหลินที่ร้านต่อ ซูเหวินรู้สึกว่าหากจะทำกิจการควรจะทำอย่างหลากหลาย ในเมื่อมีต้นทุนอยู่พอสมควรแล้ว ก็ควรจะแบ่งส่วนหนึ่งเอาไว้ลงทุนเพื่อกระจายความเสี่ยง ความตั้งใจที่จะทำหนังสือนิยายหรือเรื่องสั้นสักเรื่องยังอยู่ในหัว แต่นั่นสามารถทำในช่วงเวลาว่างได้หลังจากที่อะไร ๆ ลงตัวกว่านี้


            นึกถึงปัจจัยสี่แล้วนอกจากเสื้อผ้าก็น่าจะมีร้านอาหารที่ซูเหวินพอจะมีความรู้อยู่บ้าง หากเขาซื้อเหลาสุราสักร้านเอาไว้เปิดในหังโจวก็คงจะดีไม่น้อย ชายหนุ่มจึงออกจากคฤหาสน์ควบม้าเที่ยวหาสถานที่สักแห่งเพื่อเตรียมไว้สำหรับเปิดเหลาสุรา นึกถึงเหลาสุราเลิศรสของเถ้าแก่เจ้าของอาคารที่เขาซื้อต่อมาเปิดเป็นร้าน เหม่ยถิง ขึ้นมา จำได้ว่าแรกเริ่มก็มาจากเหลาสุราหลังเล็ก ๆ แต่ต่อมาก็ขายดิบขายดีจนต้องขยับขยาย จริงอยู่ที่ซูเหวินไม่ได้คาดหวังให้การค้าใหญ่โตเทียบเท่า แต่ก็คาดหวังว่ามันจะพอทำกำไรให้เขาได้บ้างในภายภาคหน้า


            ชายหนุ่มนึกแปลกใจที่ริมทะเลสาบซีหูใกล้ท่าเทียบเรือตรงถนนเส้นหลักที่ไปมาระหว่างท่ากับตัวเมืองกลับไม่มีใครคิดจับจ่ายซื้ออาคารสูงสามชั้นนี้มาไว้ในครอบครอง ทว่าพอไปถามกับทางกรมเมืองถึงเข้าใจว่าราคาอาคารเรือนทำเลดีหลังนี้มีมูลค่าสูงถึงสองพันตำลึง แพงเสียยิ่งกว่าคฤหาสน์หลังงามของเขาเสียอีก แต่สาเหตุที่แผงไม่น่าจะเป็นเพราะทำเลดีเพียงอย่างเดียว แต่วัสดุที่ใช้ก่อสร้างล้วนเป็นปูนกับอิฐแข็งแรงทนทานทั้งหมด หลังคามุงกระเบื้องหนาสองชั้น อีกทั้งยังมีช่องระบายอากาศถ่ายเท ชั้นแรกเป็นโถงกว้าง มีสุขาแยกไว้ที่ด้านหลังของลานอาคาร ส่วนชั้นสองเป็นโถงที่มีห้องหับส่วนตัวด้วยกว่าสามสิบห้อง ส่วนชั้นสามเป็นห้องส่วนตัวที่มีขนาดใหญ่กว่ารวมสามสิบห้องเท่ากัน สำหรับห้องครัวก็มีขนาดกว้างขวางจุคนได้ราวห้าสิบคน ดูแล้วโอ่อ่าใหญ่โตอยู่ไม่น้อย


            เนื่องจากอาคารหลังนี้เป็นของหลวง ดังนั้นซูเหวินจึงสามารถติดต่อซื้อขายกับทางกรมเมืองได้เลย เมื่อทำเอกสารผลัดเปลี่ยนมือเจ้าของเรียบร้อย ซูเหวินก็แวะไปหาหลงเห่อที่ร้านเหม่ยถิงเพื่อหารือเรื่องเหลาสุราที่พึ่งซื้อมาใหม่


“นายน้อยท่านตัดสินใจรวดเร็วนัก แต่การทำกิจการหลายอย่าง จะไม่ยิ่งลำบากหรอกหรือ ?” หลงเห่อร้องถามขณะยกน้ำชารินให้ผู้เป็นนายที่นั่งอยู่ในห้องรับรองบนชั้นสองของร้านเหม่ยถิง ส่วนจิ่งหลินเองนอกจากจะพาสาวใช้ห้าคนมาคารวะแสดงความเคารพเขาแล้ว พวกนางก็พากันลงไปเพื่อตระเตรียมจัดแต่งร้าน เหลือไว้เพียงหลงเห่อกับนายน้อยลำพังสองคน

“หากทำกิจการเพียงอย่างเดียว เกิดมีปัญหาขึ้นมาจะไม่ยิ่งแย่หรอกหรือ ?”




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 492 ครั้ง

18,264 ความคิดเห็น

  1. #17524 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 14:57
    ขอบคุณ​ค่ะ​
    #17524
    0
  2. #15990 คนอ่านนิยาย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 05:27

    คนเขียนนิยายโง่ขนาดนี้เลยหรอ มีตัวแปรที่ไม่รู้จักเข้ามา อนาคตมันจะเหมือนเดิมได้ไง มีความคิดแต่งนิยายดีๆแต่ทำไมโคตรโง่ แล้วที่ไม่มีแฟน สาเหตุมันชัดเจนมาก ไม่อยากจะด่า

    #15990
    0
  3. #15812 yellowpage (@kamrung) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 22:22
    ง่ายเกิน
    #15812
    0
  4. #15301 pumpui-p (@pumpui-p) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 00:24
    ชอบทุกอย่างยกเว้นตัวหญิงเข้ามา มันรู้สึกน่ารำคาญ เรื่องกำลังดำเนินไปเรื่อยๆแต่ดันมีหญิงหน้าด้านมาขอให้ชายมาขอให้ขอตนแต่งงาน อ่านแล้วรู้สึกรำคาญสุดๆเลย ตูจะอ่านพัฒนาการพระเอกตู!!!!
    #15301
    0
  5. #10155 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 21:27
    ขอบคุณครับ สนุกมาก
    #10155
    0
  6. #10154 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 21:27
    ขอบคุณครับ สนุกมาก
    #10154
    0
  7. #9335 แพนด้า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 11:01
    เคยมีพี่ชายที่เรารู้จักคนนึงพูดเอาไว้ค่ะว่า "จะทำอะไรควรทำให้สำเร็จไปทีละอย่าง" มีคนสอนแกไว้ ครอบครัวแกเป็นคนรวย เป็นเศรษฐีมีกิจการมากมาย คนที่ประสบความสำเร็จแล้วร่ำรวยพูดมาแบบนั้น เราก็เลยเชื่อไว้ ปฏิบัติตามก็ไม่เสียหายอะไร
    #9335
    0
  8. #8254 pakhaydaow (@pakhaydaow) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 22:00
    เอาแล้วๆ
    #8254
    0
  9. #5575 Teoy0330 (@pimros) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 01:51
    สงสัยต้องหาคนงานเพิ่ม
    #5575
    0
  10. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 16:09
    ขอบคุณค่าาาเหวินๆจงร่ำรวยๆ
    #4980
    0
  11. #4504 way unravel (@thanyamai1998) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 16:27
    ขอบคุณค่ะ
    #4504
    0
  12. #4113 Zebastian Michaelis (@beerorbie) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 06:21
    ทำไมผู้หญิงสมัยนั้นถึงอยากได้ผู้ชายจนตัวสั่นขนาดนั้นนะ
    #4113
    3
    • #4113-2 peace_at (@peace_at) (จากตอนที่ 15)
      12 พฤศจิกายน 2559 / 22:08
      มันอยู่ที่คนแต่ง
      #4113-2
    • #4113-3 Aunking03 (@Aunking03) (จากตอนที่ 15)
      7 มีนาคม 2561 / 17:24
      จบเลย ในสี่คำ มัน อยู่ ที่ คน แต่ง
      #4113-3
  13. #3228 1234_DuncAn (@1234_DuncAn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 23:03
    นายน้อยกลักแหลมมากว่าแต่จะหาคนที่ไหนมาช่วยหล่ะ
    #3228
    0
  14. #2539 Kaktinum (@kaktinum) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 15:08
    แม้...มาชี้ทางไปท่าขนาดนี้ เรียกป๊ามาสู่ขอเถอะ ฉันอวยคนนี้
    #2539
    0
  15. #2511 MoePuncH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 09:11
    พระเอกฉลาดด
    #2511
    0
  16. #2140 Banoffee_Pie (@banoffeecassy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 17:23
    หาบ่าวเพิ่มเถอะเจ้าค่ะ
    #2140
    0
  17. #1850 นักอ่านที่ผ่านทางมา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 09:17
    พระเอกนี่มันเล่งฮู้ชัดๆเลย
    #1850
    0
  18. วันที่ 29 กันยายน 2559 / 15:54
    ติดตามต่อไป
    #1195
    0
  19. #1049 Harm. (@tanzanaza) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 09:21
    สงสารหลงเห่อ วิ่งวุ่น 5555
    #1049
    0
  20. วันที่ 26 กันยายน 2559 / 16:36
    การลงทุนมีความเสี่ยง
    #836
    0
  21. #745 Mr.saki (@nanacoco01) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 09:29
    มีแต่คนไม่ชอบนางเอกเลย ทำไมเราชอบ อวยนางเต็มที่ 5555
    #745
    0
  22. #652 Thesixmans (@Thesixmans) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 11:58
    ข้าเกลียด เกลียด เกลียดเกลียงนางเฟยเอี้ยนเป็นที่สุด ข้าเกลียดมัน ข้าอยากจะเอามีดไปแทงมันให้ตายยย ซูเหวินเป็นของข้าเท่านั้นนน!
    --หมั่นไส้เฟยเอี้ยนและขอให้เฟยเอี้ยนเป็นแค่นางเอกในนิยายของซูเหวินอย่าริอาจมาคู่กับซูเหวินของข้า--
    ซูเหวิน...ท่านจะคู่กับนางไม่ได้!
    //อิน+ไม่ชอบนาง555//
    #652
    1
  23. #134 kay30 (@kay30) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 12:44
    ขอบคุณคะ
    #134
    0
  24. #101 กระรอกน้อย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 10:25
    ทำกิจการพร้อมกันหลายอย่าง เสี่ยงไปหรือเปล่า
    #101
    1
    • #101-1 k.o.r (@krisoo) (จากตอนที่ 15)
      15 กันยายน 2559 / 21:40
      มันคือการกระจายความเสี่ยงครับ เรื่องนี้คุณต้องไปเรียนเกี่ยงกับ โปรแกรมวิชาการเงิน ครับจะรู้เอง
      #101-1
  25. วันที่ 14 กันยายน 2559 / 22:53
    ไม่เข้าใจเอ่อว่าอินังเอกยอดดวงใจอ่อย?นะท่าน
    #62
    0