ตอนที่ 34 : Chapter 33 มาก่อน..แต่ไม่ได้ถูกรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    18 ม.ค. 58

Chapter 33 มาก่อน..แต่ไม่ได้ถูกรัก

 

 

               

“ลู่หาน???” เสียงหวานนุ่มเอ่ยชื่อของอีกคนด้วยน้ำเสียงแปลกใจ แทยอนมุ่นคิ้วมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของเด็กหนุ่มเล็กน้อย รู้สึกกระอักกระอ่วนหัวใจพิกลกับการเจอหน้ากันครั้งนี้เพราะนับตั้งแต่มีปากเสียงกันที่โรงพยาบาลเมื่อสองสัปดาห์ก่อน น้องชายข้างบ้านคนนี้ก็ไม่ยอมโผล่หน้ามาเจอเขาอีกเลย.. นี่เป็นครั้งแรกในรอบสัปดาห์ที่สามละมั้งที่ลู่หานโผล่มาเจอเขาแบบนี้ ..แถมมาแบบไม่ทันตั้งตัวเสียด้วย
 

“ใครมาเหรอคะพี่.... อ๊ะ??ลู่หาน..”
 

ดวงตากลมใสเหมือนตากวางของเด็กหนุ่มเหลือบมองร่างบอบบางที่เดินมาหยุดอยู่ข้างหลังพี่สาวตัวเล็ก ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มในคราวแรกเจื่อนลงทันทีที่สบตากับนัยน์ตาหวานโศก ความรู้สึกผิดที่เผลอไปเสียมารยาทกับพี่สาวหน้าหวานตรงหน้ายังเกาะกุมหัวใจ.. ลู่หานก้มหัวทักทายอีกฝ่ายก่อนจะลูบท้ายทอยของตัวเองราวกับว่าไม่รู้ว่าควรจะวางตัวอย่างไรกับการเผชิญหน้ากับพี่สาวหน้าหวานที่เขาเคยเสียมารยาทด้วย
 

“เอ่อ....”
 

“..คงมีเรื่องคุยกับพี่แทยอนสินะคะ..เข้ามาในบ้านก่อนสิ”
 

เป็นฮวังมิยองที่เอ่ยปากชวนแขกก่อน ส่วนแทยอนก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากเดินนำเด็กหนุ่มร่างสูงไปที่ห้องรับแขกเงียบ ๆ คนตัวเล็กพยักพเยิดหน้าเชิงสั่งให้อีกฝ่ายนั่งก่อนตัวเองจะนั่งตาม “มีอะไรหรือเปล่า” เสียงหวานนุ่มเอ่ยถามทำลายความเงียบ ลู่หานเหลือบมองใบหน้าเรียบตึงของพี่สาวแทยอนเล็กน้อย “เห็นว่าพี่สาวออกจากโรงพยาบาลแล้วผมเลยมาเยี่ยมครับ” กล่าวพร้อมยกกล่องกระดาษที่ถือมาด้วยวางบนโต๊ะรับแขก กลิ่นหอมที่คุ้นเคยเรียกความสนใจจากแทยอนได้เล็กน้อย
 

“อืม...ขอบใจนะ” แต่ดูเหมือนว่าเจ้าคนตัวเล็กยังคงรักษามาดนิ่งไว้ไม่เปลี่ยน แม้ในใจจะไม่ถือโทษโกรธเคืองน้องชายข้างบ้านคนนี้แล้วก็ตาม แต่เพราะท่าทางนิ่งเฉยของเขาก็สามารถทำให้ลู่หานรู้สึกใจแป้วไปได้เหมือนกัน อีกครั้งที่แทยอนและลู่หานต่างเงียบไปทั้งคู่.. จนมิยองรู้สึกได้ถึงบรรยากาศน่าอึดอัดแปลก ๆ ที่เกิดขึ้น เธอจึงไม่ลังเลที่จะเอ่ยปากว่าจะไปยกน้ำชาและของว่างมาให้เพื่อเจตนาจะให้ทั้งคู่ได้ปรับความเข้าใจกันเสีย
 

“พี่สาว...อาการเป็นยังไงบ้างฮะ” ลู่หานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เหลือบดวงตาใสมองเสี้ยวหน้าเฉยชาของคู่สนทนา
 

“ก็ดีขึ้นแล้ว..คิดว่าอีกสองสามวันคงกลับไปเรียนได้”
 

“อย่างนั้นเหรอฮะ”
 

“.........”

“.......ผมขอโทษ..” คำขอโทษจากเด็กหนุ่มดึงสายตาของแทยอนได้เล็กน้อยแต่เจ้าตัวกลับไม่ได้พูดอะไรเพื่อรอให้ลู่หานพูดมันออกมาให้จบ “ผมมันใจร้อน เป็นเด็กไม่ดี..ทำให้พี่สาวต้องผิดหวัง..ผมขอโทษ” ใบหน้าหล่อเหลาก้มมองมือที่กุมประสานของตัวเอง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับแทยอนที่มองมา ..เพราะกลัวจะเห็นสายตาเย็นชาของพี่สาว ..ลู่หานทนไม่ได้หรอกที่พี่สาวแทยอนจะเมินใส่แบบนี้ “แต่ผมแค่เป็นห่วงพี่สาวมากไปเท่านั้นเอง..ผมแค่ไม่เข้าใจ..ว่าทำไมผมต้องเป็นคนสุดท้ายเสมอที่รู้เรื่องพี่สาว..ทั้งที่ผมก็เป็นห่วงพี่สาวเหมือนกัน”
 

                “..........”
 

                “ผมเป็นห่วงพี่สาวมาก..จนเผลอทำตัวเสียมารยาทกับมิยองนูน่าไป..ผมขอโทษนะฮะ”
 

                “คนที่นายควรจะขอโทษไม่ใช่ฉัน..” แทยอนตอบ “ฉันไม่โกรธ..และเข้าใจดีว่านายเป็นห่วงฉัน แต่มิยองไม่ได้รู้จักนายดีเหมือนที่ฉันรู้..เธอตกใจและรู้สึกแย่มากที่นายไปพูดไม่ดีกับเธอแบบนั้น” เสียงหวานนุ่มยังคงพูดต่อไปเรื่อย ๆ เหมือนไม่ได้โกรธเคืองอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น “ฉันไม่อยากให้นายเป็นคนไม่ดีในสายตาคนอื่น..ฉันอยากให้นายมีเหตุผล ฟังคนอื่นบ้างและใจเย็นกว่านี้..มันจะดีกับนายในวันข้างหน้า เข้าใจที่พูดไหม?”
 

                “ฮะ.. ผมจะปรับปรุงตัว”
 

                “ดีมาก..อย่างนี้สิที่สมกับเป็นน้องชายของฉันหน่อย” รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนใบหน้าใสคมคายเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่ไม่ได้เจอหน้ากันเป็นเวลาสามสัปดาห์ ฝ่ามือเล็กเอื้อมไปยีเส้นผมนุ่มของเด็กหนุ่มอย่างเอ็นดู “นายเป็นน้องชายที่ฉันรักมากนะลู่หาน..ฉันอยากให้นายโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี”
 

                แววตาของเด็กหนุ่มวูบไหวยามที่ได้ยินว่าเขาเป็นอะไรสำหรับพี่สาวข้างบ้านที่แอบรักมาตลอด.. ภาพที่สะท้อนในดวงตาของแทยอนไม่มีอะไรมากไปกว่าความรักและความเอ็นดูแบบพี่สาวที่มีต่อน้องชาย ..ไม่เหมือนกับแววตาที่พี่สาวคนนี้มองอีกคนที่เจ้าตัวเคยแนะนำว่าเป็นน้องสาวแม้แต่น้อย.. แววตาที่พี่แทยอนมองพี่มิยองคนนั้นมันเต็มไปด้วยความรักและอ่อนโยนเสียจนลู่หานไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ..ช่วงเวลาที่หายไปทำให้เขามีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น..ได้มองอะไรกว้างขึ้นและเก็บเอาคำพูดของเซฮุนเพื่อนสนิทมาคิดทบทวน..ประกอบกับหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาได้เห็นระหว่างพี่สาวแทยอนและพี่มิยองทำให้เขารู้สึกถึงบางอย่างที่สองคนนี้มีให้กัน
 

                ..ก็ได้แต่หวังว่ามันจะไม่เป็นอย่างที่เขาคิด..
 

                ..ก็ได้แต่หวังว่าความรู้สึกที่พี่แทยอนกับพี่มิยองมีให้กันมันไม่ได้มากเกินกว่าคำว่าพี่น้อง..

               

                “ชาสมุนไพรกับคุกกี้มาแล้วค่ะ” น้ำเสียงหวานแหบชวนฝันทำให้บทสนทนาของแทยอนและน้องชายข้างบ้านหยุดลงทันที ชุดน้ำชาวางลงกับโต๊ะพร้อมจานคุกกี้อัลมอนต์
 

                “น่าทานจัง ผมขออนุญาตชิมเลยนะฮะ” ลู่หานหยิบคุกกี้เข้าปากด้วยสีหน้าชื่นมื่น “อร่อยจังเลยฮะมิยองนูน่า ซื้อที่ไหนฮะเนี่ย”
 

                “ลู่หานจะเชื่อไหมคะถ้าพี่บอกว่าพี่เป็นคนทำเอง” มิยองตอบด้วยรอยยิ้มขัดเขิน
 

                “มิยองนูน่าทำเองหรอฮะ???อร่อยมาก ๆ เลยฮะ แบบนี้เปิดร้านได้สบายเลยนะเนี่ย”
 

                “น้องชมว่าอร่อย..ยิ้มตาหยีเชียวนะคนนี้” แทยอนแซวเด็กสาวข้างกายยิ้ม ๆ ซึ่งแน่นอนว่าเขาได้รับสายตาค้อน ๆ กลับมาเป็นการตอบแทน
 

                “มีคนชมว่าอร่อยก็ต้องดีใจสิคะ” มิยองส่งค้อน “ว่าแต่ลู่หานเอาอะไรมาฝากพี่แทยอนคะเนี่ย”
 

                ลู่หานส่งยิ้มกว้าง ท่าทางของเขาดูกระตือรือร้นนักขณะที่เด็กหนุ่มกำลังเปิดกล่องกระดาษที่เขาเอามาเป็นของฝาก “เลมอนพายฮะ” เขาพูดพร้อมส่งยิ้มให้แทยอนที่ชะโงกหน้ามาดูด้วยท่าทีสนใจ “ผมจำได้ว่าพี่สาวชอบเลยให้แม่บ้านทำมาให้ฮะ” ใบหน้าหล่อเหลาหงอยลงเล็กน้อยขณะเอ่ยปากสารภาพออกไป “ความจริงผมอยากทำให้พี่สาวมากกว่าแต่ผมทำของพวกนี้ไม่เป็น...ก็เลย...”
 

                “ขอบใจนะ”
 

                “พี่ชอบเลมอนพายเหรอคะ..พี่เคยบอกว่าพี่ไม่ชอบทานของหวานนี่นา” มิยองถามขึ้นมาอย่างแปลกใจ
 

                “เลมอนพายเป็นขนมที่พี่สาวชอบมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วฮะ แต่ต้องเป็นเลมอนพายที่คุณน้าซูจีทำเท่านั้นนะฮะ” ลู่หานตอบแทนเสียงใส “ผมรู้น่าว่าที่พี่สาวบอกว่าไม่ชอบขนมเพราะไม่อยากคิดถึงคุณน้าซูจี ..แต่ผมสังเกตนะว่าตอนที่ผมถือกล่องนี้เข้ามาสายตาของพี่สาวน่ะเป็นประกายเลยนะ”
 

                “รู้มากจริงนายเนี่ย”
 

                “ก็ผมรู้จักพี่สาวดีที่สุดนี่ฮะ ..จะมีใครรู้จักพี่สาวดีกว่าผมที่อยู่กับพี่มาตั้งแต่เด็กคงไม่มีแล้วมั้งฮะ”
 

                แทยอนส่ายหัวกับท่าทางร่าเริงเป็นเด็กไม่รู้จักโตของน้องชายข้างบ้าน จนไม่ทันได้สังเกตสีหน้าที่หมองลงของเด็กสาวข้างกายเลยแม้แต่น้อย ฮวังมิยองเงียบไปขณะที่เอาแต่เฝ้ามองแทยอนที่จ้องมองเลมอนพายของชอบด้วยแววตาเป็นประกาย ..มิยองไม่เคยเห็นแทยอนแสดงออกว่าชอบทานอะไรมาก่อนเลย อย่างมากเธอก็แค่ทำให้เขาทานตามที่เขาบอกเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นมิยองก็ไม่รู้เลยว่าแทยอนชอบอาหารอะไรเป็นพิเศษ ชอบขนมอะไร ชอบไอศกรีมรสไหน แม้แต่เรื่องทั่วไปเช่น แนวเพลงที่ชอบ ภาพยนตร์หรือหนังสือเล่มโปรดของเขา ..มิยองก็ไม่รู้ คิดแล้วก็รู้สึกแย่ขึ้นมาเสียอย่างนั้น ..
 

..ฮวังมิยอง..เธอเป็นคนรักประสาอะไรกัน..ทำไมถึงไม่รู้เรื่องทั่วไปของเขาเลยนะ..

               

“อร่อยดีนะ...มิยองลองทานดูสิ”

                เด็กสาวหลุดจากภวังค์เมื่อเสียงแทยอนเอ่ยทัก พร้อมกับเลมอนพายชิ้นเล็กถูกยื่นมาจ่อที่ริมฝีปากของเธอ ดูแทยอนจะกระตือรือร้นนักที่จะให้เธอลองชิมขนมที่เขาชอบ เห็นรอยยิ้มที่เจือบนใบหน้าใสก็ยอมรับขนมชิ้นนั้นเข้าปากทันที เด็กสาวพยักหน้ารับเมื่อเขาถามว่าอร่อยหรือไม่ก่อนเธอจะนั่งมองแทยอนที่กำลังเพลิดเพลินกับเลมอนพายของโปรดและนั่งจมกับความคิดของตัวเองเงียบ ๆ โดยไม่ได้พูดอะไรอีก ..แน่นอนว่าความรู้สึกแย่ยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดด้วยเช่นกัน

                “แต่คงอร่อยสู้พายที่คุณน้าซูจีทำไม่ได้หรอกฮะ”
 

                “แหงล่ะ เลมอนพายเป็นขนมอย่างเดียวที่คุณแม่ทำแล้วอร่อยนี่นา” แทยอนหัวเราะน้อย ๆ “ลองให้คุณแม่ทำขนมอย่างอื่นสิ..ถ้าไม่ขมจนอยากจะคายทิ้งก็หวานจนกินไม่ได้นั่นแหล่ะ”
 

                “ผมยังจำได้เลยนะที่ตอนนั้นคุณน้าซูจีลองให้พี่สาวชิมเค้กช็อกโกแลตที่คุณน้าทำน่ะ ตอนนั้นพี่สาวแทบจะโวยวายลั่นบ้านแถมยังแอบหนีคุณน้าซูจีไปหลบที่บ้านของผมเพราะไม่อยากกินเค้กที่คุณน้าทำ”
 

                “ใช่.. แล้วหลังจากนั้นฉันต้องซื้อดอกไม้ไปง้อคุณแม่ตลอดสามวันเพื่อให้คุณแม่หายงอน”
 

                “แล้วอีกหนึ่งอาทิตย์ต่อมา..พี่สาวก็วิ่งหนีมาที่บ้านของผมอีก” เด็กหนุ่มพูดเสริมก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมายกใหญ่ “พูดแล้วคิดถึงเหมือนกันนะฮะ ตอนเด็ก ๆ พวกเราแสบกันน่าดูเลย..ที่สุดก็คงไม่พ้นพี่สาวกับพี่ยูลนี่แหล่ะฮะ”
 

                “คุณแม่คงคิดว่ามีลูกชายมากกว่าลูกสาวแล้วล่ะตอนนั้น”
 

                เป็นอีกครั้งที่ฮวังมิยองทำได้เพียงแค่นั่งมองแทยอนและลู่หานพูดคุยกันเท่านั้น.. แน่นอนว่าเรื่องราวที่พวกเขากำลังคุยกันอย่างออกรสนั้นไม่มีเธอรวมอยู่ด้วย ..เป็นครั้งแรกที่เด็กสาวรู้สึกแย่กับการเป็น ส่วนเกิน แบบนี้..ทั้งที่น่าจะชินมาตลอดแท้ ๆ เพราะมิยองเองก็เคยเจอกับความรู้สึกแบบนี้มามากเหมือนกัน ..แต่นั่นก็เป็นแค่ช่วงเวลาก่อนที่เธอจะมาเรียนที่ยองกวาง ..และเป็นช่วงเวลาก่อนที่เธอจะมาเจอกับคิมแทยอน..
 

                ใบหน้าของแทยอน.. คนที่เธอรักเต็มไปด้วยความสุขยามเมื่อเขากำลังพูดคุยระลึกถึงความหลังกับลู่หาน.. เด็กหนุ่มที่แทยอนเคยบอกว่าเป็นเพียงแค่ น้องชาย สำหรับเขาก็เท่านั้น ...ลู่หานอาจจะเป็นเพียงแค่น้องชายในสายตาของแทยอน..แต่เด็กหนุ่มคนนี้รู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเขา ..ในขณะที่ฮวังมิยองเป็นคนรักของแทยอน..แต่กลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับแทยอนเลยแม้แต่น้อย.. บางทีการเป็นคนที่เข้าใจในตัวตนของเขามันก็ไม่อาจเทียบกับคนที่รู้จักเขาดีในทุกเรื่องก็ได้ แน่นอนว่าการเป็นเหมือนส่วนเกินในครั้งนี้ทำให้เด็กสาวรู้สึกปวดหนึบในใจแปลก ๆ ความรู้สึกน้อยใจกำลังก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ ขณะที่กำลังมองเขาพูดคุยกับอีกคน..
 

                ..สุดท้ายฮวังมิยองก็ตัดสินใจยกจานคุกกี้ที่ว่างเปล่าลุกออกจากห้องนั่งเล่นไปเงียบ ๆ โดยที่แทยอนไม่ทันได้สังเกตเลยสักนิดเดียว..

 

                “อยู่นี่จริง ๆ ด้วย” น้ำเสียงหวานนุ่มที่คุ้นเคยกับแรงสวมกอดจากด้านหลังทำให้เด็กสาวหลุดจากห้วงความคิดของตัวเองทันที ก่อนจะรู้สึกถึงแรงกดทับที่ไหล่ด้านขวา แทยอนซุกหน้ากับซอกคอหอมกรุ่นของคนรักคลอเคลียปลายจมูกออดอ้อน “..ทำไมถึงหลบมาอยู่ในห้องครัวล่ะ..”
 

                “เห็นพี่คุยกับลู่หาน..ฉันก็เลยเอาจานคุกกี้มาเก็บนะค่ะ”
 

                ดวงตาสีเข้มมองเสี้ยวหน้าของมิยองด้วยสายตาครุ่นคิด เห็นเด็กสาวไม่ยอมหันมามองหน้ากันทั้งที่ใกล้กันเพียงแค่ลมหายใจเท่านั้นก็รู้ทันทีว่ามิยองอาจจะงอนอะไรเขาก็ได้ “งอนอะไรหรือเปล่า” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แทยอนทอดสายตามองคนที่ยืนนิ่งในอ้อมกอดด้วยแววตาอาทร “ไหนบอกสิว่าผู้ใหญ่เกเรคนนี้ทำอะไรให้เด็กดื้อไม่พอใจหรือเปล่า หืม??”
 

                “...............”
 

                “ถ้าเธอไม่พูด..ไม่บอก..ฉันก็ไม่รู้นะ มิยองอา..” แทยอนระบายยิ้มอ่อนใจกับความปากหนักไม่เข้าเรื่องของอีกคน ..บางทีนิสัยขี้เกรงใจของมิยองมันก็มีมากไปจนเกินเหตุเหมือนกันแฮะ ..สงสัยต้องแก้นิสัยนี้เป็นอย่างแรกเลยล่ะ แขนเล็กคลายกอดจากร่างบอบบางก่อนจะหันตัวอีกคนให้หันมาเผชิญหน้ากัน มือเล็กจับปอยผมทัดหลังใบหูให้ ทอดมองใบหน้าหวานที่มีความลังเลฉายชัด “เธอเคยบอกว่าเธอไม่สบายใจใช่ไหมเวลาที่ฉันเก็บเรื่องต่าง ๆ มาคิดมากคนเดียว..” เขาเอ่ยถามพอเห็นอีกคนพยักหน้าก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง “ฉันเองก็ไม่สบายใจเหมือนกันที่เห็นเธอเป็นอะไรแล้วไม่บอก..รู้อะไรไหม..ไม่ใช่เธอคนเดียวหรอกนะที่ไม่สบายใจเวลาเห็นฉันคิดมาก..เพราะฉันเองก็เป็นเหมือนกัน”
 

                “ฉันไม่อยากให้เราต้องมาบาดหมางหรือผิดใจเพราะไม่ยอมพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาเหมือนที่เคยเกิดขึ้นหรอกนะ ..ตอนนี้สถานะของเราสองคนชัดเจนแล้วว่าเป็นคนรักไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือไม่มีชื่อเรียกเหมือนตอนก่อนหน้านี้ เพราะฉะนั้นมีอะไรก็อยากให้พูดกัน..อย่างน้อยจะได้ไม่ทำแบบนั้นให้อีกฝ่ายต้องคิดมากอีกไง....นะ??”
 

                “....ค่ะ”
 

                “ดีมาก..งั้นบอกมาสิว่างอนอะไรฉัน หืม??”
 

                ดวงตาหวานเหลือบตามองด้วยสายตาลังเล “ฉันไม่ได้งอนค่ะ...แค่รู้สึก..ไม่ดีนิดหน่อย..ลู่หานเขาดูรู้จักพี่ดีมาก..ในขณะที่ฉันไม่รู้จักอะไรเกี่ยวกับตัวพี่เลย.. อาหารที่ชอบ ขนมที่ชอบ ความทรงจำตอนเด็กหรือ..เรื่องทั่ว ๆ ไปของพี่..ฉันก็ไม่รู้..มันก็เลย..รู้สึกแย่..เหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินนะค่ะ....” เด็กสาวสารภาพเสียงอ่อย พร้อมก้มหน้างุด ๆ เหมือนกลัวจะโดนอีกฝ่ายดุที่คิดมากไม่เข้าท่าแบบนี้ ก่อนจะรีบละล่ำละลักพูดต่อเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงเงียบ “ต แต่ฉันเข้าใจนะคะว่าพี่กับลู่หานสนิทกันมาตั้งแต่เด็กมันคงไม่แปลกที่เขาจะรู้จักพี่ดี..แต่ว่ามันก็.....”
 

                “...หึ เด็กโง่เอ๊ย...” แทยอนยกยิ้มมุมปาก เขาโคลงหัวเล็ก ๆ เมื่อเห็นอีกคนทำหน้ายุ่งกลับมา ฝ่ามือเล็กละจากการกุมมือบางขึ้นยีเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของเธอด้วยความหมั่นเขี้ยว แม้อีกคนจะร้องโวยวาย..แต่แทยอนสนที่ไหน???สุดท้ายมิยองได้แต่ยืนทำหน้ามุ่ยให้แทยอนทั้งเล่นผมทั้งหยิกแก้ม ก่อนจะโดนเขาดึงเข้าไปกอด โดนฝ่ามือเล็กที่ทั้งนุ่มและอบอุ่นกดศีรษะให้ซบกับบ่าเล็กที่อิงแอบทีไรก็อุ่นใจได้เสมอ เพียงเท่านั้นเธอก็เงียบ..หยุดโวยวายเพราะรู้ดีว่าแทยอนคงจะสอนให้เธอได้คิดตามคำพูดของเขาเป็นแน่
 

“คิดมากไม่มีใครเกิน ขี้น้อยใจ ขี้งอนที่หนึ่ง”
 

                ประโยคแรกที่หลุดจากริมฝีปากแดงส่งผลให้เด็กสาวทำหน้าบึ้งทันที ครั้นจะผงกหัวเพื่ออ้าปากจะเถียงก็กลับโดนมือเล็กกดหัวให้ซบลงที่เดิมอีกครั้ง “แต่ก็ดีแล้ว..ที่บอกว่ารู้สึกยังไง..ดีแล้วที่รู้สึกแบบนั้น เพราะมันเป็นการทำให้ฉันรู้ว่าเธอรักฉันมากแค่ไหน” คำกล่าวของเขาทำให้พวงแก้มของเธอแดงก่ำ รู้สึกแก้มตัวเองจะร้อนผ่าวยังไงชอบกล “มันอาจจะเป็นนิสัยไม่ดี..แต่ฉันก็ชอบนะ.. แบบนี้น่าเอ็นดูดีออก หึ”
 

                “...บ้า”
 

                เรียวปากแดงยกยิ้มเล็ก ๆ กับคำต่อว่าที่ไม่ค่อยจริงจังนั้น ..เขารู้ดีว่ามิยองพูดออกมาก็เพื่อแก้เขินเหมือนที่เคยเป็นมานั่นแหล่ะ สองแขนเล็กกระชับร่างของคนในอ้อมกอดแน่น เอียงหน้ากดจูบบนกลุ่มผมของเธอเบา ๆ ก่อนจะอธิบายให้อีกคนได้ฟังด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มเหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังสอนเด็กน้อย “ฟังนะมิยองอา.. ลู่หานอาจจะเป็นคนที่อยู่กับฉันมาตั้งแต่เด็กจนรู้ทุกเรื่องของฉันก็จริง.....แต่เขาก็เป็นเพียงแค่น้องชายคนหนึ่งก็เท่านั้น..ไม่มีวันที่จะเป็นมากกว่านี้..”

            “แต่คนที่ฉันกำลังกอดอยู่ตอนนี้...เป็นเพียงคนเดียวที่ฉันอยากจะใช้ทุกลมหายใจที่ฉันมีอยู่เพื่อรักและดูแลตลอดไปนะ..”

                ใบหน้าหวานผละจากบ่าเล็กเพื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของแทยอนที่มองเมื่อไหร่ก็พบแต่ความหนักแน่นมั่นคงและจริงจังเสมอนั้นไม่เปลี่ยนไปเลย ..มิยองรู้ดีว่าแทยอนพูดอะไรหวาน ๆ ไม่เป็นแต่ทุกคำพูดที่เขากล่าวนั้นมาจากไหน ..คำพูดซื่อ ๆ ตรงไปตรงมาและแววตาที่ที่หนักแน่นทำให้มิยองรู้ว่าแทยอนไม่มีวันผิดคำพูด ..หากเขาเอ่ยปากว่าจะดูแล เขาก็ทำเช่นนั้นจริง ๆ และเธอก็เชื่อว่า หากเขาพูดว่าจะรักและดูแลเธอตลอดไป..เขาก็จะไม่มีวันทิ้งเธอแน่นอน.. เรียวปากอิ่มวาดยิ้มกว้างจนดวงตาหวานเป็นประกายนั้นวาดโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว
 

“เชื่อใจฉันนะ...ที่รัก”

                คำพูดของแทยอนที่เอ่ยย้ำออกมาอีกครั้ง เป็นการตอกย้ำให้มิยองเชื่อใจแทยอนอย่างไม่มีข้อแม้ใด เธอไม่ได้ตอบอะไรนอกจากมองตาเขานิ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายเคลื่อนหน้าเข้าหา ประทับรอยจูบบนเรียวปากแดงของเขา บดเบียดมันเบา ๆ แทนคำตอบ
 

..แน่นอนว่าจูบนี้เป็นคำตอบที่ยืนยันได้ดีกว่าคำพูดใดในโลก..

 

                “ฮวังมิยอง..เธอคือคนที่ฉันรัก..มากกว่าทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้..”

 

                “...พี่เอง..ก็เป็นคนที่ฉันรักมากกว่าทุกอย่างบนโลกใบนี้เหมือนกันค่ะ..”

********************************************
 

                ดวงตาสีนิลของลู่หานเอาแต่เฝ้ามองแทยอนและมิยองมาตั้งแต่ทั้งคู่เดินกุมมือกันเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นแล้ว บรรยากาศที่โอบล้อมทั้งคู่มันแปลกเสียจนลู่หานสัมผัสได้ชัดเจน ใบหน้าของเขามีรอยยิ้ม..แต่ดวงตากำลังเฝ้ามองการกระทำที่ทั้งคู่ปฏิบัติต่อกันเงียบ ๆ เด็กหนุ่มมองแทยอนที่กำลังเย้าแหย่มิยอง.. แม้จะนึกแปลกใจอยู่บ้างเพราะตั้งแต่จำความได้แทยอนไม่เคยปฏิบัติแบบนี้กับใครมาก่อนแต่เขาก็เลือกที่จะไม่ถามอะไรออกไป

คนตัวเล็กหัวเราะชอบใจหลังจากแกล้งมิยองให้งอนไปตามระเบียบสำเร็จ ก่อนจะดึงตัวคนน้องมาใกล้แล้วยีเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของเธอด้วยความหมั่นเขี้ยว แม้ว่ามิยองจะส่งเสียงห้ามง้องแง้งแต่มีหรือที่แทยอนจะหยุดแกล้ง สุดท้ายแล้วเจ้าตัวนั่นแหล่ะที่โดนน้องสาวสุดที่รักงอนเข้าให้
 

                “ไม่ต้องเข้ามาใกล้เลยค่ะ”
 

                “ไม่เอาน่า..ไม่แกล้งแล้ว”
 

                “ไม่ต้องพูดเลย พี่ก็บอกแบบนี้ทุกทีแหล่ะ”
 

                ริมฝีปากแดงคลี่ยิ้มมุมปาก เขาขยับตัวเข้าไปใกล้กับร่างบอบบางที่กระถดตัวหนี สุดท้ายมิยองจึงทำได้แค่ผันหน้าหนีด้วยท่าทางแง่งอนเพราะไม่มีที่ให้เธอขยับหนีเขาแล้ว “มิยองอา..งอนเป็นเด็ก ๆ ไปได้น้า.. เห็นไหมว่าลู่หานนั่งอยู่ด้วย อายน้องไหมนั่น” แทยอนออกปากแซวพลางยิ้มกริ่มแต่ดูเหมือนว่าอีกคนจะไม่มีท่าทีว่าจะหายงอนเขาจึงตัดสินใจยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าเธอ กระดิกนิ้วก้อยน้อย ๆ เป็นเชิงง้อ
 

                “อะไรคะ??”
 

                “ง้อไง..ดีกันเถอะ”
 

                “ไม่ค่ะ!!
 

                “เดี๋ยวเย็นนี้จะทำคิมบับของชอบให้ก็ได้ หรือจะเอาเป็นข้าวผัดกิมจิที่เธอเคยบอกว่าอร่อยดี??”
 

                “.............”
 

                “นี่..ดีกันเถอะนะ...”
 

                ดวงตาหวานเหลือบมองคนตัวเล็กที่ส่งเสียงอ้อน พอหันไปเห็นใบหน้ากระจ่างใสที่กำลังทำหน้าหงอย ๆ กลับมาเหมือนลูกหมาที่กำลังขอข้าวกิน มิยองก็มุ่ยปากทำท่าลังเลเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวก้อยเขาแทนคำตอบ และปฏิกิริยาตอบกลับนั้นก็เรียกรอยยิ้มแฉ่งของแทยอนได้ทันที มิยองจิ้มลักยิ้มที่มุมปากของแทยอนอย่างหมั่นไส้ก่อนที่เด็กสาวจะค่อย ๆ คลายนิ้วก้อยออกเมื่อหันไปสบตากับลู่หานที่กำลังมองอยู่ทันที
 

                “พี่สองคนดูสนิทกันจังเลยนะครับ”
 

                แทยอนไม่ตอบอะไรนอกจากส่งยิ้มน้อย ๆ ตอบกลับมาตามวิสัย ปฏิกิริยาที่แตกต่างกันทำให้เด็กหนุ่มปวดใจลึก ๆ แต่กลับต้องซ่อนความรู้สึกนั้นเอาไว้ แม้ว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไรมากก็ตาม.. ลู่หานก้มหน้ามองฝ่ามือของตัวเอง เหลือบตามองแทยอนหันกลับไปให้ความสนใจกับการแกล้งมิยองอีกครั้ง แม้พี่สาวหน้าหวานจะออกปากห้ามปรามเพราะลู่หานนั่งอยู่ด้วยแต่ดูเหมือนสิ่งที่แทยอนสนใจจะมีแค่มิยองคนเดียวเท่านั้น.. พอเห็นอย่างนั้น..ภาพบางอย่างก็ซ้อนทับขึ้นมาทันที เด็กหนุ่มข่มความเจ็บปวดยามที่นึกถึงสิ่งที่เขาเพิ่งเจอก่อนหน้านี้
 

                ..ถ้าหากลู่หานไม่ตามแทยอนไป..ก็คงจะไม่ได้ยินสิ่งที่แทยอนพูดทั้งหมด

..ถ้าหากลู่หานไม่ตามแทยอนไป..ก็คงไม่รู้ว่าแทยอนไม่มีวันคิดอะไรกับเขานอกจากน้องชาย..

..ถ้าหากลู่หานไม่ตามแทยอนไป..เขาก็คงไม่มีวันได้ยินสิ่งที่แทยอนพูดกับมิยองทั้งหมด

..และถ้าหากลู่หานไปตามแทยอนไป..
 

..เขาก็คงไม่ต้องมาทนเห็นภาพที่ทั้งคู่กำลัง จูบ กัน..

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเห็นเป็นสิ่งยืนยันได้ว่าความสัมพันธ์ของแทยอนและมิยองกำลังดำเนินไปในทิศทางใด ..สิ่งที่เขาเคยสงสัย ..สิ่งที่เซฮุนและพี่ ๆ ทุกคนเคยพยายามบอกวันนี้เขาได้รู้แน่ชัดแล้วว่ามันคืออะไร.. แต่เชื่อเถอะว่าการที่ลู่หานรู้ว่าแทยอนรักกับมิยองนั้นมันยังไม่น่าปวดใจเท่ากับการที่เขาได้ยินกับหูตัวเองว่าแทยอนไม่มีวันคิดอะไรกับเขาไปมากกว่าคำว่าน้องชายเสียอีก..
 

 “พี่สองคน....กำลังคบกันอยู่ใช่ไหมฮะ...” ลู่หานตัดสินใจเอ่ยถามออกไป คำถามเดียวที่ทำให้แทยอนและมิยองชะงัก ทั้งคู่หันมามองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก แม้แทยอนจะควบคุมสีหน้าของตัวเองได้ดีเพียงใดแต่เพราะลู่หานรู้จักแทยอนมากกว่าใครมันจึงไม่ใช่เรื่องยากหากจะมองแววตาเรียบเฉยคู่นั้นของพี่สาวตัวเล็กออก ..แม้แทยอนจะพยายามจะซ่อนแต่มันก็ปิดไม่มิดเสียเลย เด็กหนุ่มรวบรวมกำลังใจและถามออกไปอีกครั้ง
 

“พี่สองคน..ไม่ได้เป็นแค่พี่น้องกันใช่ไหมครับ?”
 

“.........”
 

“ได้โปรด...บอกผม..อย่าทำให้ผมต้องกลายเป็นคนโง่..ที่ต้องมารู้เรื่องเป็นคนสุดท้ายอีกเลยครับ...”
 

“ผมขอร้อง..”

.

.

“ใช่”
 

คำตอบสั้น ๆ ของแทยอนทำให้เด็กหนุ่มก้มหน้าเพื่อข่มความเจ็บปวด เห็นมือของแทยอนที่เคลื่อนไปกอบกุมมือของมิยองไว้แน่นก็ได้แต่เบือนหน้าหนีด้วยความร้าวราน แต่สำหรับแทยอนแล้ว..เจ้าตัวคงคิดว่าน้องชายคนนี้กำลังน้อยใจกระมัง
 

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังนาย..”
 

“ผมทราบฮะ..ก็เราเพิ่งเจอกันนี่นาหลังจากที่พี่สาวออกจากโรงพยาบาล” ลู่หานเงยหน้ามองแทยอนอีกครั้ง และพยายามส่งยิ้มให้แม้ว่ามันจะเป็นรอยยิ้มที่ฝืดเฝื่อนก็ตาม “เพราะแบบนี้สินะฮะพี่สาวถึงโมโหที่ผมไปเสียมารยาทกับมิยองนูน่า”
 

“....มันก็มีส่วนนิดหน่อย แต่ความจริงแล้วฉันแค่อยากให้นายรับฟังคนอื่นบ้างก็เท่านั้น”
 

“นานหรือยังฮะ?ผมรู้เป็นคนสุดท้ายหรือเปล่า”
 

“นี่ก็เข้าสัปดาห์ที่สามที่คบกันจริงจัง..ก่อนหน้านั้น..ฉันกับมิยองชอบพอกันมาตั้งนานแล้ว..แต่มีเรื่องกันนิดหน่อยทำให้ผิดใจกัน มันก็เลยล่วงเลยจนมาถึงป่านนี้”
 

“คุณน้าซูฮยอนรู้ไหมฮะว่าพี่ทั้งสองคน....”
 

“คนที่รู้มีแค่เพื่อนของฉัน เพื่อนของมิยองแล้วก็นาย...” แทยอนตอบด้วยท่าทางสงบนิ่ง “คนทั้งโรงเรียนไม่มีใครรู้ว่าเราเป็นพี่น้องกัน..พวกเขารู้แค่ว่ามิยองอยู่ในตำแหน่ง เจ้าหญิงของฉัน เท่านั้น”
 

ความเงียบกลับเข้ามาเยือนอีกครั้งหลังจากที่แทยอนได้ให้คำตอบที่ชัดเจนแล้วสำหรับความสัมพันธ์ของเขากับฮวังมิยอง ..เห็นแววตาหนักแน่นจริงจังและการกระทำที่ดูเอาใจใส่พี่สาวหน้าหวานไม่ขาดก็ทำให้ลู่หานเข้าใจได้ทันที พี่สาวตัวเล็กที่เขาแอบรักมาตลอดคงจะรักพี่สาวมิยองมาก.. ฉะนั้นลู่หานคิดว่าคงไม่มีความจำเป็นอะไรที่เขาจะนั่งทนมองภาพบาดตานั้นอีก ถึงแม้จะรู้ดีว่าไม่อาจหนีพ้น..แต่ตอนนี้เด็กหนุ่มอยากจะถอยออกมาเพื่อรับมือกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นนี่ก่อนก็เท่านั้นเอง

 

 

ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มก้าวพ้นรั้วประตูบ้านคิม เขาหันไปโบกมือลาแทยอนและมิยองที่ยืนยันว่าจะออกมาส่งเขาที่หน้าบ้าน ลู่หานมองจนประตูบ้านปิดลงอีกครั้งเด็กหนุ่มจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องทำตัวเข้มแข็งอีกต่อไป เขาทรุดตัวนั่งลงที่หน้าประตูรั้ว เอนแผ่นหลังกว้างพิงกำแพงอิฐด้วยท่าทางของคนไร้เรี่ยวแรง ..ทั้งที่เป็นเขาเอง..ที่รักแทยอนมานานกว่าใครแท้ ๆ ..ทั้งที่เป็นเขา..ที่เจอแทยอนก่อนมิยองเสียอีก..

                ..แต่ทำไมคนที่แทยอนเลือกรักกลับไม่ใช่เขา..

               

“ฉันเชื่อใจนายมากนะ”
 

คำพูดสุดท้ายที่แทยอนทิ้งไว้ให้ก่อนที่เขาจะขอตัวกลับบ้านดังก้องในหัว ตอนนั้นลู่หานให้คำตอบแทยอนด้วยรอยยิ้มสดใส ..ไม่มีใครพูดอะไรหลังจากนั้น นอกจากแววตาของแทยอนที่แสดงออกชัดเจนว่าเจ้าตัวเชื่อใจน้องชายคนนี้มากเพียงใด.. แต่ใครจะรู้..ว่าเบื้องหลังรอยยิ้มสดใสที่ส่งให้นั้นกลับเต็มไปด้วยน้ำตาของความเสียใจ แววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อใจของแทยอนที่มองเขา ..มันทำให้ลู่หานจำต้องกล้ำกลืนฝืนทนความปวดร้าวเพื่อเป็นน้องชายที่แสนดีของแทยอนอย่างนี้เรื่อยไป..
 

..ถ้าหากพี่สาวเชื่อใจเขาขนาดนี้..มันคงถูกต้องแล้วกับการตัดสินใจ..ว่าต่อให้พี่สาวแทยอนจะไม่มีวันมองเขามากกว่าคำว่าน้องชาย ลู่หานก็จะรักพี่สาวอย่างนี้..จะคอยเคียงข้างพี่สาวอย่างนี้ตลอดไป..
 

..เพราะความสุขของพี่สาวแทยอนก็คือความสุขของลู่หานด้วยเช่นกัน..

 

=======================

 

 

 

© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

963 ความคิดเห็น

  1. #910 booksa- (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 09:12
    มาก่อนไม่ได้แปลว่าจะถูกรัก อืม เข้าใจๆ
    #910
    0
  2. #812 กิ้ม (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 00:26
    ลู่หานสู้ๆนะ
    #812
    0
  3. #745 DevilJ (@DevilJ) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 11:51
    ลู่ยังมีฮุนอยู่นะ
    #745
    0
  4. #622 petcharin_love95 (@petcharin_love95) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 19:06
    มีน้องฮุนอยู่ ไม่เป็นไรน่ะลู่หาน
    #622
    0
  5. #395 metroz (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 23:04
    ขอให้ฮุนฮานลงเอยกัน

    มิยองน้อยขี้น้อยใจ

    คิมแทเจ้าเลห์มากข่าาาาา....
    #395
    0
  6. #394 metroz (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 23:04
    ขอให้ฮุนฮานลงเอยกัน

    มิยองน้อยขี้น้อยใจ

    คิมแทเจ้าเลห์มากข่าาาาา....
    #394
    0
  7. #235 ฟรีไทร์ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:39
    มิยองคิดมากอีกแล้ว

    สงสารลู่หานเหมือนกันนะ
    #235
    0
  8. #217 coke (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:01
    มิยองน้อยอย่าคิดมากน้าา
    #217
    0
  9. #85 Puii (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 10:40
    มิยองน้อยคิดมากอีกแล้ว แอบสงสารลู่หานเบาๆเหมือนกันนะ
    #85
    0