ตอนที่ 37 : Chapter 36 คนขี้หึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    18 ม.ค. 58

Chapter 36 คนขี้หึง

 
 

                ดวงตาหวานเพ่งมองไปยังร่างของคนตัวเล็กที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ตามระยะห่างที่แคบลงของเรา ฮวังมิยองหันไปหยิบผ้าขนหนูผืนนุ่มข้างกายขึ้นมาซับใบหน้าใสที่ผุดพราวไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ อย่างรู้หน้าที่ ..ท่าทางใกล้ชิดของเราสองคนสร้างความอิจฉาให้กับนักเรียนหญิงหลายคนที่แห่ขึ้นมาดูการฝึกซ้อมของชมรมเทควันโดได้มากทีเดียว ..พนันได้เลยว่าใคร ๆ ก็อยากจะมาซับเหงื่อให้แทยอนแทนเธอทั้งนั้น.. แต่บังเอิญว่าแทยอนไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เขาเลยนอกจากเธอ ..และบังเอิญว่าเธอเองก็เป็นคนรักของเขาด้วยเช่นกัน เพราะฉะนั้นการดูแลเอาใจใส่เขาในทุกเรื่องคือสิ่งที่เธออยากทำให้..และแน่นอนว่าด้วยความเต็มใจเอามาก ๆ เช่นกัน

                “น้ำค่ะ” เสียงหวานพูดพลางยื่นขวดน้ำเย็นจัดให้ แทยอนรับมันมาด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ แบบที่เธอชอบ ก่อนจะหันไปหอมแก้มนวลของคนรักฟอดใหญ่แทนคำขอบคุณ ..มิยองน่ารักและเอาใจใส่เขาเสมอ แม้กระทั่งเรื่องเล็กน้อยอย่างเรื่องเปิดฝาขวดน้ำแล้วค่อยส่งให้เขานั่นอีกก็เช่นกัน ไม่แปลกที่แทยอนจะทั้งรักทั้งหลงมิยองอย่างมากมายเสียขนาดนี้
 

                รอยยิ้มอบอุ่นฉายชัดบนใบหน้าที่เคยเย็นชาเป็นนิจของเจ้าชายแห่งฤดูหนาว มือเล็กยกขวดน้ำเย็นจัดในมือขึ้นดื่มดับกระหายก่อนดวงตาสีเข้มจะเหลือบเห็นสายตาหลายคู่ที่กำลังจ้องมองมาทางเรา แน่นอนว่าสายตาของเด็กหนุ่มตัวสูงหลายคนที่กำลังมองมาทางนี้ทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจเลยจริง ๆ ..พวกนั้นมองมิยองของเขาด้วยสายตาจ้องอยากจะแย่งยังไม่พอแต่แววตาเหล่านั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกที่แทยอนเห็นแล้วทนไม่ได้อีกต่างหาก ..ใครกันล่ะที่จะอยากให้คนอื่นมามองแฟนตัวเองด้วยสายตาหื่นกระหายแบบนั้น เขาคนหนึ่งละที่ไม่..
 

                เรียวแขนเล็กดึงร่างบอบบางขึ้นมานั่งบนตัก ประคองเอวคอดด้วยวงแขนแข็งแรง ไม่ลืมที่จะหยิบผ้าขนหนูที่พับไว้เรียบร้อยอีกผืนขึ้นมาปกปิดเรียวขาเสลาของคนรักให้ดูมิดชิดมากขึ้น “ฉันไม่ชอบสายตาที่พวกมันมองเธอ” แทยอนออกปากบ่นทันทีที่มิยองหันมามองหน้าเขา คิ้วบางขมวดยุ่งเสียจนคนมองอดไม่ได้ที่จะจิ้มนิ้วบนหัวคิ้วของเขา แทยอนเหลือบตามองเห็นรอยยิ้มกว้างของเธอก็ได้แต่ถอนหายใจ “ไม่ได้พูดเล่นนะ ..พวกนั้นมันมองขาเธออยู่..ไอ้พวก..”
 

                “อย่าพูดคำหยาบนะคะ ..คนอื่นจะมองพี่ไม่ดี” เสียงหวานเอ่ยปรามด้วยสีหน้าที่ดูแล้วไม่ได้น่ากลัวสักเท่าไหร่ในสายตาของเขา แต่ไม่รู้ทำไมแทยอนถึงต้องยอมเชื่อฟังมิยองไปเสียทุกที
 

คิมแทยอนผ่อนลมหายใจเบา เขาไหวไหล่เล็ก ๆ แล้วขยับกายเข้าสวมกอดเธอเอาไว้แน่น เขาซุกหน้ากับซอกคอหอมกรุ่น กลิ่นแชมพูหอม ๆ จากเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนทำให้แทยอนซุกปลายจมูกโด่งแนบแน่น “คนอื่นจะมองไม่ดีก็ช่างปะไร..ก็ฉันไม่ชอบนี่..” มือเล็กจับกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนของเธอให้ไพล่ไปด้านหลังเพื่อเปิดทางให้เขาได้แนบริมฝีปากลงไป “พวกนั้นมองเธอแบบจ้องจะแย่งเธอไปตลอดเวลาแบบนั้น..ไหนจะสายตาที่เหมือนจะกลืนกินเธอแบบนั้นอีก” เสียงหวานนุ่มกระซิบให้ได้ยินเพียงแค่สองคนทั้งที่ริมฝีปากยังคงแนบชิดกับผิวนุ่มแถวลำคอไม่ห่าง “...เธอเป็นเจ้าหญิงของเหมันต์เชียวนะ มองแบบนี้ได้ยังไงกัน ..บ้าชะมัด”
 

“เหมือนเด็กเลยนะคะ พี่แทงก็..”
 

“ก็มันจริงนี่..หวงจะตายอยู่แล้วนะรู้มั้ย”
 

ฮวังมิยองหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ เจ้าชายเหมันต์ผู้เย็นชาในยามนี้ช่างเหมือนเด็กน้อยตัวเล็ก ๆ ที่พร้อมจะงอแงเมื่ออะไร ๆ ไม่ได้ดั่งใจตัวเองนักเชียว มือบางยกขึ้นยีเส้นผมนุ่มของเขาเชิงหยอกเย้าซึ่งแทยอนก็มีปฏิกิริยาตอบกลับโดยการงับเบา ๆ ที่ต้นคอทันที ผลคือนอกจากที่คนเจ้าเล่ห์จะโดนฝ่ามือบางของเธอฟาดเข้าที่ไหล่เล็กแล้วยังมีสายตาค้อน ๆ แถมให้ด้วยอีกต่างหาก
 

“ทะลึ่งใหญ่แล้วนะคะ”
 

“ไม่ได้ทะลึ่งนะแค่แสดงความเป็นเจ้าของ”
 

“บ้า!!
 

คราวนี้กลับเป็นคนตัวเล็กเสียเองที่หลุดหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู หยิกแก้มนวลที่เขาชอบสัมผัสเบา ๆ อย่างหยอกเย้าก่อนจะเคลื่อนหน้าเข้าไปจูบเบา ๆ บนหน้าผาก ไล้ปลายจมูกลงมาตามสันจมูกโด่ง ริมฝีปากแดงคลี่ยิ้มอ่อนโยนให้อีกฝ่ายที่ส่งสายตากระเง้ากระงอดแต่ริมฝีปากกลับมีรอยยิ้ม ก่อนจะถูปลายจมูกของเธอด้วยปลายจมูกของเขา แน่นอนว่าเขาไม่สนใจสายตาของคนรอบข้างนักหรอกในเมื่อคนที่เขารักอยู่ตรงหน้านี้แล้ว ..และท่าทางน่ารักของแทยอนกลับเรียกเสียงกรีดร้องของนักเรียนหญิงในโรงยิมได้ทันที
 

..เชื่อไหมว่านักเรียนหญิงค่อนโรงเรียนอยากจะมายืนแทนที่มิยองแทบตาย..

 

“แหม สองคนนั้นน่ะ ถ้าจะหวานเรี่ยราดไม่เกรงใจกันแบบนี้กลับไปกันก่อนไหม??” เสียงแซวของยูริที่ตะโกนข้ามสนามมาก็ไม่สามารถทำให้ทั้งสองคนคลายกอดออกจากกันแต่อย่างใด แทยอนเพียงแต่ผละใบหน้าออกห่างเล็กน้อย ปรายสายตานิ่ง ๆ มองเพื่อนสนิทตัวสูงที่ยักคิ้วหลิ่วตาอย่างกวนประสาทกลับมาให้
 

“ก็ดีเหมือนกัน ..ฉันจะพาเจ้าหญิงของฉันไปเดท” แทยอนตอบกลับไปด้วยสีหน้าเฉยชา เขาลุกขึ้นเต็มส่วนสูงตามแรงฉุดของมิยอง มือเล็กเคลื่อนกุมมือบางก่อนสอดประสานแนบแน่น
 

“เฮ้ !! ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้ายังว่างนะไอ้เหมันต์!!! ถ้าแกรอจนถึงคืนนี้ไม่ไหวฉันให้ยืมห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนได้นะ!!
 

“พี่ยูลคะ!!!!” มิยองหน้าแดงก่ำ เธอถลึงตามองยูริที่หัวเราะลั่น “ฉันจะฟ้องซูยอนว่าพี่แกล้งฉัน!!
 

“ฉันแค่พูดความจริงนะมิยองน้อย ไม่สังเกตสายตาเจ้าชายของเธอหน่อยเหรอ อยากจะกลืนเธอเข้าไปทั้งตัวแล้วมั้ง!! ฮ่า ฮ่า!!!
 

“ไปเถอะมิยอง..ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก” แทยอนกระซิบข้างหูคนน้อง กดจูบที่ขมับของคนรักเบา ๆ “แม้ว่าเรื่องที่ฉันอยากจะกินเธอเป็นเรื่องจริงก็เถอะนะ ...หึ”
 

“พี่แทงบ้า!!ลามกใหญ่แล้วนะคะเดี๋ยวนี้!!
 

แทยอนไหวไหล่เป็นเชิงบอกว่าก็มันจริงนี่ มิยองเลยจนปัญญาที่จะโต้เถียงต่อ เธอได้แต่ยืนหน้างอง้ำทั้งที่พวงแก้มยังคงแดงก่ำ ท่าทางแสนงอนเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากเขาได้ทันที แทยอนโคลงหัวคนรักเบา ๆ “จะรอนี่หรือไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากับฉัน....” ดวงตาสีเข้มเหลือบมองสายตาแปลก ๆ ของนักเรียนชายที่จ้องมองมิยองไม่หยุดก็ได้แต่ชักสีหน้าตึง ๆ ใส่ ยกแขนขึ้นโอบเอวคอดรั้งร่างบอบบางเข้ามาแนบชิดอย่างหวงแหน “..แต่ฉันว่าเธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากับฉันดีกว่า..ปล่อยไว้คนเดียวไม่ปลอดภัยแน่ ๆ”
 

“แล้วจะถามทำไมกันนะ...”
 

แทยอนแสร้งไม่ใส่ใจกับเสียงบ่นมุบมิบของแฟนสาวรุ่นน้อง “ก็บอกแล้วไงว่าหวง..ใครจะปล่อยให้แฟนของตัวเองถูกสายตาพวกนั้นแทะโลมได้ล่ะ ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่...” วงแขนที่โอบเอวคอดออกแรงเล็กน้อยมิยองก็เดินตามเขาไปอย่างไม่มีอิดออด ..จะมีผู้หญิงที่ไหนบ้างจะไม่ดีใจเวลาคนรักแสดงความเป็นเจ้าของ.. สิ่งที่แทยอนแสดงออกว่าทั้งรักทั้งหวงเธออย่างมากมายทำให้รอยยิ้มแฉ่งปรากฏบนใบหน้าหวานละมุนทันที วงแขนบางวาดโอบเอวเล็กตอบกลับ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มตาปิดชอบใจกับคำพูดของเขาแทนคำขอบคุณ


..พี่แทงของเธอเวลาออกอาการหึงหวงนี่น่ารักจริง ๆ ด้วยสินะ ^//^ ..

 

 

                “ทำไมต้องให้ฉันเข้ามาในห้องเปลี่ยนเสื้อกับพี่ด้วยล่ะคะ” เสียงหวานถามงุบงิบในลำคอ ใบหน้าแดงก่ำขณะที่เธอและเขายืนแนบชิดกันในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า มิยองขยับตัวอย่างเก้อเขิน ..ทั้งที่มันก็ไม่ได้จำเป็นขนาดนั้นแต่ทำไมแทยอนถึงลากเธอเข้ามาในห้องนี้ด้วยก็ไม่รู้..
 

                “ฉันไม่อยากให้เธอคลาดสายตานะสิ” แทยอนตอบเสียงนุ่ม อมยิ้มเอ็นดูคนรักที่เอาแต่ก้มหน้างุดด้วยความเขิน คนตัวเล็กจัดแจงล็อกประตูแล้วถอดเสื้อเทควันโดออกเหลือเพียงเสื้อกล้ามสีดำที่ตัดกับผิวขาวจัด “หยิบเสื้อในกระเป๋าให้หน่อยสิ” เขาลอบยิ้มพอใจเมื่อเห็นเด็กขี้อายหันไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวในกระเป๋ากีฬาส่งให้ เห็นแก้มนวลแดงก่ำทีไรก็อยากจะแกล้งทุกที “ใส่ให้ด้วยสิ”
 

                ฮวังมิยองส่งสายตาค้อนกลับเมื่อได้ยินคำขอนั้น ใช่ว่าจะไม่รู้เสียเมื่อไหร่ว่าแทยอนต้องการจะแกล้งเธอ ถึงแม้แทยอนจะชอบทำหน้าเฉยชาเสมอยามที่อยู่ต่อหน้าคนหมู่มากแต่พออยู่กับเธอสองคนทีไรก็ดูจะชอบทำหน้าตากวนประสาทใส่กันเสียเหลือเกิน ..ทำหน้ายียวนแบบนั้นคิดว่ามิยองจะทำตามคำสั่งอย่างนั้นเหรอ? .. เด็กสาวปั้นหน้ายุ่งใส่คนพี่ที่เอาแต่ยิ้มพอใจ เธอขยับกายเข้าไปใกล้เขาเพื่อที่จะสวมเสื้อให้เขาอย่างว่าง่าย ดวงตาหวานเหลือบมองแนวไหล่เล็กไล่สายตาไปตามลำแขนขาวจัดไปจนกล้ามเนื้อแขนเล็ก ๆ ดวงหน้าหวานพลันแดงเรื่อนึกไปถึงยามที่เขาอุ้มเธอด้วยแขนเล็กที่แข็งแรงของเขาแล้ววางเธอลงบนเตียงนอน..จากนั้นคงไม่ต้องอธิบายให้มากความว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
 

                “หน้าแดงจัง..คิดอะไรทะลึ่ง ๆ อยู่หรือไง?”
 

                “เปล่านะคะ!!
 

                เสียงหวานนุ่มของเขากลั้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ เมื่อเขาหยอกเธอสำเร็จ มิยองละสายตาจากจุดเดิมที่หยุดมองเมื่อครู่ก่อนจะจัดแจงสวมเสื้อให้ เธอจ้องมองผิวขาวเนียนละเอียดเหมือนหิมะของเขาแล้วตั้งใจติดกระดุมเสื้อ มิยองเหลือบดวงตาหวานขึ้นมองสบตากับเขา แววตาที่หวานเชื่อมเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักคู่นั้นทำให้หัวใจของมิยองเต้นไม่เป็นจังหวะเลย ทุกครั้งที่เขามองเธอด้วยสายตาแบบนั้น..มักจะดึงดูดให้มิยองนึกอยากจะจับเขามาจูบแรง ๆ นัก เหมือนกับบางอย่างในแววตาคู่นี้มันทำลายกำแพงความเขินอายของเธอไปเสียจนหมด เด็กสาวข่มสติของตัวเองและลงมือติดกระดุมเสื้อให้เขาต่อจนเสร็จ ฝ่ามือวกขึ้นมาจัดปกเสื้อให้แทยอนอีกครั้ง ..พยายามที่จะไม่สบตาหวานเชื่อมคู่นั้นแต่สุดท้ายแล้วมันก็.......
 

                มือบางกำปกเสื้อของเขา ออกแรงดึงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าใสของเขาขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาหวานสั่นระริกเหมือนกำลังหักห้ามหัวใจตัวเอง ..แต่แล้วรอยยิ้มอ่อนโยนที่แสนจะมีเสน่ห์ของเขากลับทำให้ความตั้งใจของเธอพังทลาย มิยองดันร่างเล็กให้แนบติดผนังห้องพร้อมกับโผเข้าบดเบียดเข้าที่ริมฝีปากของเขาอย่างใจร้อน แทยอนผละริมฝีปากออกเพียงชั่วครู่ก่อนจะบดริมฝีปากตอบกลับไปด้วยความร้อนแรงไม่แพ้กัน วงแขนเล็กเกี่ยวเอวคอดรั้งเอาร่างบอบบางเข้ามาแนบชิดฝ่ามืออีกข้างประคองดวงหน้าหวานที่กำลังตอบรับจูบของเขาอย่างดูดดื่ม เขาสอดลิ้นรุกล้ำเกี่ยวรัดลิ้นบางที่ขยับโต้ตอบ สัมผัสร้อนแรงที่ตอบกลับมาจากเธอทำให้หัวใจของเขาเต้นโครมครามอย่างตื่นเต้น
 

..มิยองจูบเก่งขึ้นมาก..แถมยังร้อนแรงเสียจนแทยอนแทบห้ามตัวเองไม่ไหว..

 

“เธอจูบเก่งขึ้น...” เสียงนุ่มหวานกระซิบหลังจากตัดใจถอนจูบออก ปลายนิ้วเกลี่ยที่ริมฝีปากแดงช้ำของเธอเบา ๆ
 

มิยองไม่ได้ตอบรับคำชมนั้นเธอได้แต่หอบหายใจกอบเอาอากาศเข้าปอดหลังจากที่เสียมันไปกับจูบร้อนแรงเมื่อครู่ เด็กสาวช้อนสายตามองแทยอนที่เอาแต่ยิ้มให้เธอเงียบ ๆ อารมณ์บางอย่างยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก และมันกระตุ้นให้มิยองเบียดกายตัวเองเข้าหาเขาอีกครั้ง แต่เป้าหมายของเธอในคราวนี้ไม่ใช่ริมฝีปากแดงช้ำของเขาเหมือนในคราวแรกแต่กลับเป็นตำแหน่งที่เธอชอบฝังจูบลงไปบ่อยครั้งยามที่อยากจะอ้อนเขา
 

“ซนอะไรอีก หืม?” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดุให้เธอกลัว แต่กลับเป็นการเอ่ยถามลอย ๆ เสียมากกว่า แต่กระนั้นแทยอนก็ยอมเอียงใบหน้าให้เด็กสาวได้ฝังจูบไปตามสันกราม สัมผัสหนักที่วนเวียนแถวสันกรามลงไปถึงบริเวณลำคอทำให้แทยอนรู้สึกถึงความผิดปกติของคนรักทันที “เป็นอะไรไป..เธอดูแปลก ๆ นะ มิยองอา..” เขาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อริมฝีปากอิ่มที่วนเวียนแถวลำคอในคราวแรกหยุดนิ่งก่อนจะขบงับบนผิวเนียนละเอียดของเขา
 

..อา ..มันต้องเป็นรอยแน่ ๆ ..
 

“กลับบ้านเลยได้มั้ยคะ” มิยองซุกหน้าตรงซอกคอของเขาขณะงึมงำออกมา “ไม่ไปทานเค้กแล้ว ..กลับบ้านเลยได้มั้ย..มิยองอยากกอดพี่แทง”
 

“หืม??” แทยอนครางถาม ดวงตาสีเข้มหลุบมองคนที่เอาแต่ซุกหน้าอยู่ตรงคอ อ้อมกอดที่รัดแน่นทำให้เขารู้สึกถึงความผิดปกติ ฝ่ามือเล็กลูบผมนุ่มของคนรัก “อยู่ ๆ ก็งอแง..ใครทำอะไรหรือเปล่า..” เห็นมิยองเอาแต่เงียบและมุดหน้างุด ๆ ก็พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างเป็นแน่ “ใครทำให้ไม่พอใจหรือเปล่า..มีคนรังแกงั้นหรอ?”
 

เรียวปากอิ่มเม้มแน่นขณะที่คิดชั่งใจว่าจะบอกเขาดีไหม ว่าเธอแอบเห็นผู้หญิงพวกนั้นมองเขาด้วยสายตากลืนกินแบบนั้นก่อนจะเดินเข้ามาในห้องเปลี่ยนเสื้อนี่ ..เห็นสายตาแบบนั้นก็รู้สึกหวงขึ้นมาอย่างไรก็ไม่รู้ ไหนจะยังแววตาอบอุ่นที่เขาใช้มองเธอเมื่อกี้.. ความอบอุ่นที่เธอได้รับจากเขาเสมอทำให้เธอไม่อยากให้เขาใช้ความอ่อนโยนนี้กับคนอื่นด้วย อยากให้เขาใช้กับเธอคนเดียว ..คิมแทยอนอาจจะเคยเป็นเจ้าชายเหมันต์ผู้เย็นชาและเข้าถึงยาก และเธอคือคนเดียวที่หลอมละลายกำแพงน้ำแข็งของเขาได้ แทยอนคนเย็นชามักจะอ่อนโยนและอบอุ่นเสมอเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน  และความอบอุ่นที่เขามีให้เธอมันมีมากเสียจนคนอื่น ๆ รู้สึกได้ด้วย
 

..หวง..หวงมาก..มิยองหวงความอบอุ่นของแทยอนมากเหลือเกิน..
 

“เมื่อกี้..ก่อนที่เราจะเดินเข้ามาในห้องเปลี่ยนเสื้อ ..มิยองเห็น..สายตาของผู้หญิงพวกนั้นมองพี่..” เสียงหวานแหบตอบออกมาอ้อมแอ้ม และแทยอนก็ยืนฟังทุกคำพูดโดยมีสองแขนเล็กที่ยังกอดประคองเธอไม่ปล่อย “ความอ่อนโยนของพี่..อย่าไปใช้กับคนอื่นได้ไหมคะ”
 

“หวงเหรอ?”
 

ใบหน้าหวานพยักหงึกรัวเร็วจนแทยอนเกรงว่าเธอจะเมื่อยคอ เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดูเมื่ออีกคนทำหน้างอง้ำ พวงแก้มแดงก่ำ “ก็หวงนี่คะ..หวงมากด้วย..สายตาที่มองพี่แทงของคนพวกนั้น..มิยองไม่ชอบเลยค่ะ” เธอสารภาพทั้งน้ำเสียงที่ยังอู้อี้หลังจากที่มิยองตัดสินใจซ่อนใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำด้วยการซุกซบเข้าที่คอของเขาอย่างเดิม ฝ่ามือบางที่โอบกอดแผ่นหลังเล็กกระชับแน่นอย่างหวงแหนไม่แพ้กัน “พี่แทง..เป็นของมิยองคนเดียวนี่คะ”
 

“ฉันชอบคำพูดนั้นจัง..มันดูเหมือนเธอหึงหวงฉันสุด ๆ เลย”
 

“ก็มันจริงนี่คะ ใครจะไม่หวงแฟนตัวเองบ้างล่ะ ถึงจะรู้ว่าพวกนั้นได้แค่มองพี่ก็เถอะ..แต่มันก็...”
 

“แล้วทีนี่เข้าใจความรู้สึกของฉันหรือยังเวลาที่ผู้ชายพวกนั้นมันมองเธอน่ะ หือ?” แทยอนกระซิบถามเสียงนุ่ม ทอดสายตามองร่างบอบบางด้วยสายตาเอ็นดู เขาทาบริมฝีปากบนหน้าผากของเธอแผ่วเบา “ฉันรักเธอมากกว่าใคร..มากกว่าใครในโลกใบนี้..จะให้ฉันพูดอีกพันครั้งหรือพูดให้เธอฟังไปตลอดชีวิตฉันก็ยินดี...”
 

“...พี่แทง..”
 

“ฉันเคยสร้างกำแพงน้ำแข็งมาปิดกั้นหัวใจที่อ่อนแอของตัวเอง.. แต่เธอเป็นเพียงคนเดียวที่ทำลายกำแพงน้ำแข็งนั้นได้ ..เธอเป็นเพียงคนเดียวที่ฉันยินดีจะดูแลไปตลอดชีวิตของฉัน.. ฉันรักเธอมาก..มากกว่าที่เธอรู้..”
 

“..........”
 

“เชื่อใจฉันนะ.. ว่าหัวใจของเหมันต์จะไม่มีวันหวั่นไหวกับใครนอกจากเจ้าหญิงของเหมันต์เท่านั้น”
 

คำบอกรักแว่วหวานกับน้ำเสียงหวานนุ่มที่หนักแน่นยามที่เอ่ยออกมาแต่ละประโยคทำให้หัวใจของคนฟังอิ่มเอมไปด้วยความสุข ..แทยอนไม่ใช่คนที่ชอบพูดอะไรหวานหู ออกจะเป็นคนตรงไปตรงมาเสียด้วยซ้ำ ..แต่แทยอนจะรู้ไหม..ว่าคำพูดที่ตรงไปตรงมาของเขา..คำพูดที่ออกมาจากใจเหล่านั้นมันหวานเสียยิ่งกว่าประโยคบอกรักชวนหวานเลี่ยนทั่วไปเสียอีก ..สิ่งที่เขาพูดออกมาจากใจ..นั่นแหล่ะคือความหวานละไมที่หลอมละลายหัวใจของเธอได้เป็นอย่างดีเลยล่ะ
 

“มิยองรักพี่..รักมากกว่าที่พี่แทงรู้..มิยองมอบทั้งหมดที่มีให้พี่แทงแล้ว..ดูแลรักษามันดี ๆ นะคะ” มิยองส่งยิ้มหวานให้คนตัวเล็ก ดวงตาหวานฉ่ำน้ำตาแห่งความตื้นตัน ก่อนเด็กสาวจะบดเบียดริมฝีปากลงไปอีกครั้งเพื่อตอกย้ำคำพูดของตัวเอง ฝ่ามือเล็กของแทยอนเข้าประคองดวงหน้าหวานรั้งจูบเอาไว้ เรียวปากแดงเลาะเล็มจูบอย่างทะนุถนอม เขาถอนจูบออกมาแล้วกระซิบคำมั่นทั้งที่เรียวปากยังคลอเคลียกันไม่ห่าง
 

“จะดูแลหัวใจของเธอด้วยชีวิตเลย..ฉันสัญญา..”

 

“ออกมาแล้วเหรอ?นึกว่าจะใช้เวลานานกว่านี้อีกนะเนี่ย” เสียงกลั้วหัวเราะกับคำหยอกเย้าของควอนยูริทำให้คนที่เดินจูงมือกันออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อชะงักฝีเท้า แทยอนปรายตามองเพื่อนตัวสูงที่ทำหน้ากวนประสาทกลับมาด้วยสายตาเฉยชา คนตัวเล็กไหวไหล่ก่อนจะก้าวเดินอีกครั้งคล้ายกับไม่อยากจะใส่ใจกับคำพูดของเพื่อนสนิทเท่าไหร่นัก และดูจากดวงตาคมที่จ้องมองตาโตทำให้แทยอนเดาได้ไม่ยากเลยว่าคนกวนประสาทอย่างยูริคงเห็นรอยที่ต้นคอเขาแล้วเป็นแน่ “เฮ้ ๆ รอยบนต้นคอแก....” ร่างสูงกว่าเหลือบตามองแทยอนแล้วยิ้มกริ่ม “ว่าแล้วเชียวว่าต้องไปมีซัมติงอะไรกันแน่ ๆ  แหม..ถ้าแกจะใช้ห้องเปลี่ยนเสื้อนานกว่านี้ก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอกนะ ฮ่า ฮ่า”

คิมแทยอนกลอกตาเล็ก ๆ กับคำแซวไม่รู้เวลาของเพื่อนสนิท เขาเอียงหน้ามองมิยองเล็กน้อย ใบหน้าหวานเอาแต่ก้มหน้างุดกับคำแซวของยูริ แรงกระตุกเบา ๆ ที่มือทำให้เขารู้ได้ทันทีว่ามิยองคงอยากจะออกไปจากที่นี่จะแย่แล้ว รอยยิ้มอ่อนโยนระบายบนใบหน้าใส เขากระชับมือบางของมิยองเป็นการตอบรับ ..คนตัวเล็กหันมองเพื่อนสนิทตัวสูงที่เอาแต่ส่งสายตาล้อเลียนไม่หยุด มุมปากกระตุกยิ้มก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบตึง..พร้อมกับคำพูดที่ทำให้ยูริตาโต
 

“ถ้าฉันคิดจะทำอะไร ๆ กับเจ้าหญิงของฉัน..ฉันไม่จำเป็นต้องพึ่งห้องเปลี่ยนเสื้อของชมรมแกหรอก ควอนยูริ”
 

...ห๊ะ???...
 

“เพราะสุดท้ายแล้ว..ฉันก็ได้ นอนกอด เจ้าหญิงของฉัน แน่น ๆ ทุกคืนอยู่ดี ..แล้วเจ้าหญิงของฉันก็ ชอบ อ้อมกอดของฉันมากเสียด้วย”
 

..ไอ้เตี้ยนี่..เห็นเงียบ ๆ แบบนี้มันร้ายว่ะ..
 

ควอนยูริคิดแล้วหัวเราะชอบใจกับคำพูดกำกวมของเพื่อน มันอาจจะเป็นประโยคธรรมดาที่ไม่มีอะไร ..แต่เพราะคบกันมานานมันจึงไม่ใช่เรื่องยากที่เขาจะรู้ความหมายแฝงของประโยคนั้น ..เพราะเข้าใจยูริถึงกล้าบอกไงล่ะ ว่าไอ้น้ำแข็งเดินได้นั่นจริง ๆ แล้วมันร้อนอย่างกับไฟ
 

..โดยเฉพาะตอนที่อยู่กับมิยองน้อยนั่นล่ะ..

 

 

                ภายในห้องนอนกว้างที่ตกแต่งอย่างเป็นระเบียบเหมือนนิสัยของเจ้าของห้อง อุณหภูมิที่เย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยให้ความร้อนระอุที่เกิดขึ้นทุเลาลงแต่กลับทำให้สองร่างที่กอดก่ายกันบนเตียงกว้างยิ่งขยับกายเข้าแนบชิดจนไร้ช่องว่าง อ้อมแขนเล็กกอดเกี่ยวร่างบอบบางข้างใต้ไว้แนบแน่น ขณะเรียวปากแดงไล่จูบไปตามดวงหน้าแสนหวานก่อนจะบรรจบแนบสนิทที่ตำแหน่งเดียวกัน ริมฝีปากอิ่มจะเผยอรอรับจูบจากเขานั้นแดงช้ำและแทยอนก็ไม่ลังเลที่จะบดเบียดมันลงไปซ้ำ ๆ เพื่อเก็บเกี่ยวความหวานที่ได้ชิมเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักคำว่าพอ

..รสจูบที่แสนหวาน..เหมือนใบหน้า..เหมือนดวงตา..เหมือนน้ำเสียงของเธอ.. ครั้งหนึ่งเขาเคยสงสัยและเคยตั้งคำถามกับเธอ..ฮวังมิยองจะหวานหอมเหมือนขนมเค้กที่เธอเคยทำมาให้เมื่อนานมาแล้วหรือเปล่าหนอ..และเขาเองก็ได้คำตอบ..
 

..ฮวังมิยอง..หวานหอมยิ่งกว่าขนมเค้กใด ๆ ในโลก..นุ่มนวลยิ่งกว่าไอศกรีมที่เขาชอบ..ละมุนยิ่งกว่าช็อกโกแลต..หวานเสียยิ่งกว่าน้ำตาล..ยามที่เขาสัมผัสเธอด้วยริมฝีปาก ปลายนิ้วมือและแม้แต่เรือนกายของเขา..ยามที่เรือนร่างบอบบางน่าทะนุถนอมนั้นตอบรับสัมผัสของเขาที่เน้นย้ำบนร่างกายเธอ..หรือแม้แต่ยามที่น้ำเสียงหวานเปล่งเสียงครวญก็ไม่อาจทำให้แทยอนหักห้ามใจที่อยากจะสัมผัสเธอไว้ได้เลย ..ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งอยากกอด ..ยิ่งได้สัมผัสยิ่งหลงใหล..แทยอนทั้งรักทั้งหลงเสียจนไม่อาจฉุดรั้งตัวเองให้พ้นจากหลุมพรางนี้ได้อีกแล้ว
 

..ฮวังมิยอง..มีมนต์เสน่ห์อันใดกันหนอที่ทำให้เขาเทหัวใจและความหลงใหลให้เธอเสียมากมายได้ขนาดนี้ ..

                ..รัก รักเหลือเกิน ..รักเสียจนไม่รู้จะแสดงให้เธอรับรู้ถึงความรู้สึกที่มันมากมายนี้ได้อย่างไร..

 

                คนตัวเล็กเบียดกายเข้าหากายบาง สรรสร้างความทรมานที่แสนสุขให้เธอได้ลิ้มรส ใบหน้าหวานผุดพรายด้วยเม็ดเหงื่อบิดเบี้ยวเมื่อความหวามไหวแล่นริ้วไปทั่วร่าง จังหวะรักที่ขยับเร่งเร็วขึ้นทำให้มิยองผวาเข้ากอดเขา ความอึดอัดที่อยากจะปลดปล่อยวิ่งพล่านจนเธอเผลอจิกปลายเล็บบนแผ่นหลังสีน้ำนม เสียงหวานครวญสะอื้นยามที่เขาขยับกายเร่งเร็วขึ้น มิยองได้ยินเสียงครางต่ำของเขา..บ่งบอกว่าแทยอนมีความสุขเพียงไรยามที่เราได้กอดก่ายกันด้วยความรักเช่นนี้ ริมฝีปากของเราเข้าแนบชิดกันอีกครั้งผลัดกันป้อนความหวานหอมของรสจูบให้กันอย่างไม่รู้หน่าย ..หัวใจของเราถูกเติมเต็มด้วยความสุขจนล้น ..ความรักที่เกิดขึ้นมันมีมากเสียจนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่หมด

                เสียงครางแว่วหวานสิ้นสุดลงยามที่เจ้าของเสียงแตะถึงจุดสูงสุดของห้วงอารมณ์ ร่างบอบบางถูกดึงเข้าไปกอดแนบกายอีกครั้ง แทยอนแนบริมฝีปากแดงลงบนหน้าผากชุ่มเหงื่อ เห็นดวงตาหวานฉ่ำของเธอหรี่ปรือก็อดไม่ได้ที่จะจูบหนักลงบนริมฝีปากอิ่มที่แดงช้ำจากจูบมาราธอนเมื่อครู่ ..ใช่ เราเริ่มต้นทุกอย่างด้วยจูบมาราธอนทันทีที่ทิ้งกายลงบนเตียง หลังจากที่ทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างที่มันควรจะเป็น กายของเราแนบกัน อ้อมแขนของเรากอดก่ายพร้อมกับถอดเสื้อผ้าที่ดูจะไม่จำเป็นเลยในเวลานั้นทิ้งก่อนที่จะถ่ายทอดความรักผ่านภาษากายให้แก่กันและกันครั้งแล้วครั้งเล่า ..ราวกับไม่รู้จักถึงคำว่าพอแม้แต่น้อย
 

                คิมแทยอนขยับกายออกห่าง เขาเอนตัวหนุนหมอนนุ่มโดยไม่ลืมที่จะดึงร่างบอบบางของคนน้องเข้ามากอดไว้แนบกายด้วยความรัก กายบอบบางของเธอสั่นสะท้านขณะกำลังหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า พลังงานที่เสียไปกับเซ็กส์มันไม่ใช่น้อย ๆ ไม่แปลกหากเราสองคนจะนอนหมดแรงในอ้อมกอดของกันและกันแบบนี้หลังจากกิจกรรมเสียเหงื่อจบลง มือเล็กเสยผมหน้าม้าที่ชุ่มเหงื่อให้คนในอ้อมกอดอย่างใส่ใจ ก่อนจะกดริมฝีปากลงบนหน้าผากของเธออีกครั้ง
 

                “พอแล้วนะคะ..เหนื่อยแล้ว..” เสียงหวานออดอ้อนคนที่เริ่มซุกซนอีกครั้ง มิยองขืนกายออกจากอ้อมกอดของเขา ทาบปลายนิ้วบนริมฝีปากแดงที่เอาแต่จูบพรมจูบบนใบหน้าของเธอเมื่อครู่ เธอจับมือเล็กที่เริ่มป้วนเปี้ยนแถวต้นขาและสะโพกอีกครั้งเอาไว้ ช้อนสายตาออดอ้อนให้คนพี่แล้วเอ่ยปรามอีกครั้ง “พี่แทง..มิยองง่วงแล้วค่ะ”
 

                “อืม.. อย่างนั้นก็พักผ่อนเถอะ..ฉันจะกอดเธอไว้แบบนี้ล่ะ” แทยอนกล่าวกระซิบเสียงนุ่ม พลางดึงร่างบอบบางให้นอนเกยบนร่างของเขา โดยไม่ลืมลูบเรือนผมนุ่มของคนน้องเป็นเชิงกล่อมให้อีกคนได้เข้าสู่ห้วงนิทราเหมือนเช่นทุกคืน
 

                มิยองซุกหน้ากับซอกคอของเขา กลิ่นเหงื่ออ่อน ๆ ของแทยอนทำให้เด็กสาวไม่คิดที่จะละใบหน้าออกห่างแม้แต่น้อย เธอหลับตานิ่งขณะที่ยินยอมให้เขาลูบหัวเธอกล่อมนอน ..และเข้าสู่ห้วงนิทราในเวลาที่ไม่นานนัก เสียงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกทำให้คนตัวเล็กผงกศีรษะมองอีกคนด้วยสายตาเอ็นดู รอยยิ้มพอใจปรากฏบนใบหน้าใสเขากดจูบกับขมับของเธออย่างแสนรัก กระชับอ้อมกอดแนบแน่นก่อนจะหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อนไม่แพ้กัน
 

***************************
 

                “รุ่นพี่มิยองครับ ..ผมซื้อขนมมาให้ครับ”
 

                ช็อกโกแลตกล่องใหญ่ยี่ห้อโปรดถูกยื่นให้จากเด็กหนุ่มคนเดิมที่มักจะมีขนมมาให้เธอเสมอ ใบหน้าหวานมีท่าทีลำบากใจเล็กน้อยที่จะรับ ..ไม่ใช่เพราะรังเกียจหรืออะไรหรอกนะ แต่เพราะเกรงใจอีกฝ่ายเสียมากกว่า ..อีกอย่างแทยอนคงไม่พอใจนักที่เธอจะรับของจากใครพร่ำเพรื่อ ..โดยเฉพาะจากเด็กผู้ชายคนนี้ คนที่แทยอนไม่ชอบขี้หน้าเพียงเพราะเขาชอบมาป้วนเปี้ยนใกล้ ๆ เธอเสมอ
 

                “ขอบคุณนะคะ ..แต่พี่รับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ” มิยองตอบปฏิเสธ พอเห็นสีหน้าเจื่อน ๆ ของอีกฝ่ายก็รีบพูดเพื่อไม่ให้คนตรงหน้าต้องรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ “พี่ไม่ได้รังเกียจหรอกค่ะ เพียงแต่พี่แค่เกรงใจน้อง..”
 

                “แต่ผมตั้งใจซื้อมาให้รุ่นพี่จริง ๆ นะครับ ..ถ้ารุ่นพี่ไม่รังเกียจ กรุณารับของด้วยนะครับ”
 

                ดวงตาหวานมองกล่องช็อกโกแลตในมือของเด็กหนุ่มด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน ใช่ว่าจะไม่รู้เสียเมื่อไหร่ว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไรกับเธอ เขาไม่ใช่คนที่ดูยากเลยสักนิด ..จากการที่ชอบมาป้วนเปี้ยนใกล้ ๆ เริ่มเป็นการเข้ามาทักทายพูดคุย พอเห็นเธอไม่ได้มีท่าทีรังเกียจอะไรเขา ..ก็เริ่มซื้อขนมมาให้ มิยองไม่ใช่คนที่กังวลเรื่องการกินของตัวเองก็จริงแต่ก็ใช่ว่าจะยินดีรับขนมจากใครต่อใครไปเรื่อยเสียหน่อย

                ..อีกอย่างถ้าพี่แทงรู้เขาต้องไม่พอใจแน่ ๆ ..
 

                ..แต่ถ้าไม่รับไว้..จะเป็นการทำลายน้ำใจของน้องเขาหรือเปล่านะ..
 

                ..แค่รับไว้ไม่เป็นไรหรอกมั้ง..
 

 

                “ผมไม่ได้อยากมาให้รุ่นพี่ลำบากใจ ..ผมเพียงแค่อยากให้เท่านั้นเองครับ ..แต่ถ้าหากว่ารุ่นพี่ลำบากใจ..หลังจากวันนี้ไปผมจะไม่มากวนใจรุ่นพี่อีกแล้วครับ..เพราะฉะนั้นช่วยรับของไว้ด้วยเถอะนะครับ”

มิยองยื่นนิ่งด้วยความลังเล ก่อนจะยื่นมือไปรับกล่องช็อกโกแลตจากมือของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง รอยยิ้มดีใจฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลาก่อนมันจะหมองลงเมื่อนึกถึงคำพูดของตัวเอง “ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้รุ่นพี่ลำบากใจมาตลอด..ต่อจากนี้ไปผมจะไม่ทำให้รุ่นพี่ลำบากใจอีกแล้วครับ”
 

“พี่ไม่ได้ลำบากใจหรอกค่ะ ..พี่แค่เกรงใจน้องเท่านั้นเองค่ะ ..เราไม่ได้สนิทกันมากมายแต่น้องกลับซื้อขนมมาให้พี่ตลอดเลย ..คราวหลังไม่ต้องแล้วนะคะ” มิยองละล่ำละลักปฏิเสธเมื่อเห็นแววตาเศร้าหมองของอีกคน
 

“แต่ผมมาพูดคุยกับรุ่นพี่ได้ใช่ไหมครับ”
 

“ได้สิคะ เราเป็นพี่น้องร่วมโรงเรียนกันนี่นา...”
 

“....แต่ผมไม่อยากเป็นแค่พี่น้องกับรุ่นพี่นี่ครับ”
 

“คะ??” มิยองเลิกคิ้วเชิงถามเมื่ออีกฝ่ายพึมพำอะไรบางอย่างกับตัวเองด้วยคำพูดที่เธอไม่สามารถได้ยินได้ เด็กหนุ่มทำหน้าตื่น ๆ ก่อนจะโบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว เขาเพียงแค่โค้งขอบคุณอีกสองสามครั้งก่อนจะเอ่ยปากขอตัว ทิ้งให้มิยองได้แต่มองตามแผ่นหลังของรุ่นน้องหนุ่มไปด้วยสายตางุนงงไปจนลับสายตา ดวงหน้าหวานก้มมองกล่องช็อกโกแลตในมือ เธอลอบถอนหายใจแล้วครุ่นคิดว่าควรจะทำอย่างไรกับของชิ้นนี้ดี
 

 

“มิยองนูน่า???มาทำอะไรตรงนี้ฮะ??”
 

คำทักทายจากน้ำเสียงที่คุ้นเคยทำให้เด็กสาวละสายตาจากกล่องขนมในมือ ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มหน้าหวานเดินคู่มากับรุ่นน้องสายรหัสของเธอเหมือนเช่นทุกครั้ง ..จะว่าไปแล้วสองคนนี้ก็ตัวติดกันเหมือนกันนะ ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด.. คนหนึ่งร่าเริงสดใส อีกคนก็เงียบขรึมพูดน้อย แลดูเข้ากันแปลก ๆ ดี ..อ่า ฮวังมิยองเธอคิดอะไรเนี่ย??.. มิยองสะบัดหัวไล่ความคิดแปลกประหลาดก่อนจะส่งยิ้มทักทายเช่นเคย
 

“แล้วนั่น????”
 

“เอ่อ..มีคนให้มานะค่ะ จะไม่รับก็คงเป็นการเสียมารยาท...”
 

“ซูโฮ...”

เสียงทุ้มของเซฮุนเปรยขึ้นมาเบา ๆ แต่กลับเรียกความสนใจของลู่หานและมิยองได้ทันที เด็กหนุ่มกลอกตาไปมาราวกับกำลังครุ่นคิด “..คนเมื่อกี้..ชื่อซูโฮ ห้องบี อยู่ชมรมถ่ายภาพ”
 

“นายรู้จักได้ยังไงน่ะ??”
 

แต่คนถูกถามกลับทำเหมือนไม่ได้ยินคำถามนั้นของเพื่อนสนิท ดวงตาเย็นชาจ้องมองรุ่นพี่ร่างบอบบางไม่ละสายตา “เขาชอบพี่เหรอครับ?” เขาถาม “ผมเห็นเขาชอบมาป้วนเปี้ยนใกล้ ๆ พี่ประจำ”
 

“เอ่อ.. คงอย่างนั้นมั้งคะ เขาชอบเอาขนมมาให้พี่ประจำ” มิยองตอบตามความจริง สายตาเหลือบเห็นใบหน้าของลู่หานมีสีหน้าไม่ค่อยพอใจเล็ก ๆ ก็รีบอธิบายเพื่อไม่ให้อีกคนเข้าใจผิด ..ใครจะอยากให้คนสนิทของคนรักตัวเองเข้าใจตัวเองผิด ๆ กันเล่า ..แน่นอนว่าคงไม่มี.. โดยเฉพาะลู่หานที่เธอพอจะมองออกว่าเขารักพี่แทยอนของเธอมาก เขารู้ความลับของเธอและแทยอนแต่ยังตั้งใจเก็บเงียบตามคำขอ อะไรที่ทำให้ลู่หานรู้ว่าเธอจะไม่มีวันทำให้แทยอนเสียใจมิยองก็พร้อมจะทำ “แต่พี่เองก็ไม่ได้สนิทอะไรกับเขามากมายหรอกค่ะ ..เจอกันก็คุยกันนิดหน่อยเท่านั้นเอง”
 

“แต่เขาดูอยากจะจีบมิยองนูน่ามากเลยนะฮะ ..มาป้วนเปี้ยนใกล้ ๆ บ่อย ๆ แถมเอาขนมมาให้บ่อย ๆ แบบนี้”
 

“พี่มีพี่แทงอยู่แล้วค่ะ ลู่หาน..”
 

คำตอบที่ชัดเจนของพี่สาวหน้าหวานทำให้เด็กหนุ่มเงียบไป เขาไม่ได้อยากจะยุแยงให้มีปัญหากันและลู่หานเองก็ไม่ได้อยากจะหาเรื่องมิยองหรอกนะ แต่ในฐานะที่เขารักแทยอนมานานมากก็ย่อมไม่ให้แทยอนเสียใจเป็นธรรมดา เขาก็แค่ถามเพื่อความแน่ใจว่ามิยองจะไม่มีวันเปลี่ยนใจจากแทยอน เมื่อเขายอมถอยให้มิยองดูแลแทยอนแล้ว..เขาก็หวังว่ามิยองจะไม่ทำให้คนที่เขารักต้องเสียใจก็เท่านั้น
 

“พี่รักคนอื่นไม่ได้หรอกค่ะ พี่รักได้แค่คนเดียวก็คือพี่แทยอน..”
 

ลู่หานไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ส่วนมิยองก็ได้แต่ยืนนิ่งจ้องมองลู่หานเงียบ ๆ เพื่อให้เด็กหนุ่มเห็นความจริงใจของเธอ เพื่อให้เชื่อใจและเชื่อในคำพูดที่เอ่ยออกไปว่าจะไม่ทำให้แทยอนต้องเสียใจก็เท่านั้น จนเซฮุนต้องเป็นฝ่ายเดินเข้ามาแตะแขนของรุ่นพี่คนสนิท เอ่ยปากชวนไปชมรมดนตรีสากลพร้อมกัน ..ความจริงที่พวกเขามาเจอมิยองไม่ใช่ความบังเอิญแต่เป็นเพราะแทยอนไหว้วานให้พวกเขามารับมิยองไปชมรมพร้อมกันต่างหาก แน่นอนว่าถ้าแทยอนไม่ติดเคลียร์เอกสารในสภาที่ยังกองพะเนิน (เพราะไอ้สองแฝดนรกอู้งานอีกตามเคย) ล่ะก็..ประธานนักเรียนคนเก่งคงมารับมิยองไปชมรมด้วยตัวเองแล้วล่ะ
 

“มิยองนูน่า.....”
 

“...คะ?”
 

ใบหน้าหล่อเหลาหันมองร่างบอบบางของพี่สาวหน้าหวาน แววตาของลู่หานวูบไหวก่อนจะเก็บซ่อนแววตาเจ็บปวดนั้นไว้ เขาเพียงแต่จ้องหน้าเธอนิ่งแล้วเอ่ยปากพูดในสิ่งที่อยู่ในใจออกไป “ผมรักพี่สาวแทยอนมาก..อาจจะมากกว่าที่มิยองนูน่าคิด..ที่ผมยอมปิดไม่ใช่เพราะยอมรับแต่เพราะผมอยากเห็นพี่สาวมีความสุขกับคนที่พี่สาวรัก”
 

“เพราะฉะนั้นอย่าทำให้พี่สาวต้องเสียใจ..ไม่อย่างนั้น..ผมจะกลับไปทวงสิทธิของผมคืน”

 

 

ร่างบอบบางหยุดยืนหน้าห้องดนตรีสากล ดวงตาหวานแอบมองผ่านกระจกใสเข้าไปยังภายในห้อง ..ดูเหมือนจะมีแค่แทยอนคนเดียวที่นั่งอยู่ในนั้น ท่าทางของเขาดูวุ่นวายกับกีตาร์โปร่งในมือ ปลายนิ้วเล็กจับไปตามคอร์ดอย่างชำนาญก่อนจะดีดเป็นทำนองเบา ๆ ..ใบหน้าของเขายามที่กำลังตั้งใจทำอะไรบางอย่างนั้นน่ามองเสมอ และนั่นก็ทำให้มิยองหยุดฝีเท้าเพื่อยืนมองเขาเช่นนั้น มิยองยิ้มออกมาเมื่อเห็นรอยยิ้มบาง ๆ ของเขา ..ท่วงทำนองเพลงที่ไม่คุ้นหู มันไม่ใช่เพลงยอดนิยมหรือเพลงที่เคยฟังแต่กลับเป็นทำนองง่าย ๆ สบาย ๆ ที่เธอคาดว่าเจ้าตัวคงเล่นออกมาตามอารมณ์เสียมากกว่า
 

เสียงกุกกักที่หน้าประตูห้องชมรมดึงความสนใจของเขาได้ทันที แทยอนละมือจากกีตาร์โปร่ง เงยใบหน้าใสขึ้นมองต้นเสียงก่อนริมฝีปากแดงจะส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับเด็กสาวผู้เป็นที่รัก เขาเหยียดหลังตรง สองตาเอาแต่จ้องมองร่างบอบบางที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้มขัดเขิน จนกระทั่งเธอนั่งลงข้าง ๆ เขาเหมือนเช่นทุกครั้ง
 

“ขอโทษนะที่ไม่ได้ไปรับ ..พอดีฉันนึกขึ้นได้ว่าต้องตั้งสายกีตาร์ใหม่ทั้งหมดน่ะ” เสียงหวานนุ่มกล่าวขอลุโทษ แทยอนทอดสายตาอ่อนโยนให้กับมิยองที่ส่ายหน้าตอบกลับมาว่าไม่เป็นไร
 

“พี่ทำคนเดียวเลยเหรอคะ” มิยองถามพลางเหลือบมองกีตาร์อีกหลายตัวที่ดูเหมือนจะตั้งสายไว้เรียบร้อยแล้วก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กข้างกาย เด็กสาวหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อเม็ดเล็กข้างแก้มให้อย่างใส่ใจ “เหนื่อยไหมคะ”
 

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ หืม? สีหน้าของฉันดูเหนื่อยมากเลยหรือไง?” แทยอนเอ่ยหยอกคนรัก ละมือข้างหนึ่งจากกีตาร์โปร่งจับมือของคนที่กำลังตั้งใจเช็ดเหงื่อให้เขาอย่างตั้งใจ นิ้วโป้งเกลี่ยหลังมือนุ่มเบา ๆ ก่อนจะดึงมือของเธอมาประทับจูบหนักแน่น
 

“ก็ไหนจะต้องเคลียร์งานที่สภา ไหนจะต้องงานในชมรม.. แถมงานอีกมากมายที่พี่แทงจะต้องทำ.. มิยองก็แค่เป็นห่วงพี่แทงนี่คะ” ร่างบอบบางขยับกายเข้าแนบชิด เอนศีรษะซบไหล่เล็กผึ่งผาย “...มิยองไม่อยากเห็นพี่แทงเหนื่อย..พอเห็นท่าทางเหนื่อย ๆ ของพี่..มันรู้สึกปวดหัวใจยังไงก็ไม่รู้ที่ไม่สามารถช่วยพี่แทงแบ่งเบาภาระมากมายนั้นได้เลย..”
 

“แค่อยู่ข้าง ๆ แบบนี้ก็ดีแล้วนะ..แค่เธอไม่หายไปไหน ..อยู่เป็นคนรักของฉันแบบนี้ก็พอแล้ว”
 

เสียงของเขากระซิบด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแบบที่เธอชอบฟัง มิยองระบายยิ้มออกมาเล็ก ๆ ด้วยความสุขใจ “มิยองรักพี่แทงนะคะ..มิยองจะอยู่ข้าง ๆ พี่แทงเท่าที่พี่แทงต้องการเลยค่ะ ..” เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองสบตากับดวงตาสีน้ำตาลช็อกโกแลตของเขา เรียวแขนบางยกขึ้นโอบกอดเอวเล็ก เคลื่อนใบหน้าหวานเข้าไปใกล้ กดริมฝีปากกับพวงแก้มใสของเขาอย่างแสนรัก “...รักมากนะคะ พี่รู้ใช่ไหมคะ”
 

“ฉันรู้.....” แทยอนกระซิบตอบ ทอดสายตามองคนรักด้วยแววตาหวานซึ้งไม่แพ้กัน ..อา มิยองน่ารักเป็นบ้าเลย ทำไมเธอถึงน่ารักแบบนี้นะ ..มาทำตัวน่ารักแบบนี้ใส่บ่อย ๆ ถ้าฉันจับเธอเข้ามาจูบทุกครั้งที่อยู่ใกล้กัน..เธอจะมาว่าฉันไม่ได้นะมิยองอา.. แทยอนพ่นลมหายใจเบา เขาจับปลายคางมนของคนรักก่อนจะจุมพิตเบา ๆ ที่ริมฝีปากอิ่ม “..ทำไมถึงชอบทำตัวน่ารักแบบนี้นะ ..แค่นี้ก็รักจนจะบ้าตายอยู่แล้ว”
 

เด็กสาวหัวเราะคิกชอบใจกับคำพูดของแทยอน ยิ่งได้ยินยิ่งรับรู้ว่าแทยอนรักเธอมากแค่ไหน หัวใจก็ยิ่งพองโต ..หายากนะที่คนพูดน้อยอย่างเขาจะพูดเป็นทำนองว่าเขากำลังคลั่งเธอแทบบ้า ..ก็ปกติแทยอนพูดแบบนี้ที่ไหนกัน ..จะพูดก็ต่อเมื่ออ้อนขอเธอให้ยินยอมเขาหรือไม่ก็ตอนที่เรากำลังกอดจูบกันอยู่บนเตียงนั่นแหล่ะ มิยองกดจูบบนเรียวปากของเขาแรง ๆ ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะส่งยิ้มตาปิดแถมท้าย
 

“ก็ทำตัวน่ารักแค่กับพี่แทงคนเดียวนั่นแหล่ะค่ะ คิกก”
 

“แสบนักนะ เด็กดื้อ” แทยอนยีผมคนรักด้วยความเอ็นดู ดวงตาสีเข้มเหลือบมองเห็นบางสิ่งที่มิยองถือมาด้วย พลันหัวคิ้วบางก็ขมวดขึ้ง “นั่นอะไรน่ะ?ใครให้อะไรมาอีกแล้วงั้นเหรอ?” มือเล็กฉวยเอากล่องช็อกโกแลตในมือของคนน้องโดยไม่รอคำตอบ ดวงตาสีเข้มเหลือบตามองใบหน้าหวานที่แลดูลำบากใจแปลก ๆ “เด็กคนนั้นอีกหรือไง?ให้ของบ่อยจังนะ”
 

“มิยองเองก็ไม่ได้อยากรับนะคะ แต่มิยองสงสารน้องเขา...”
 

“แล้วฉันล่ะ..” แทยอนมองเธอด้วยแววตาตัดพ้อ ..ไม่ได้อยากจะเป็นคนขี้หึงหรือทำตัวงี่เง่าแบบนี้หรอกนะแต่เพราะความหวาดกลัวมันยังคงมีอยู่ ..กลัวที่จะเสียคนที่แสนดีเช่นเธอให้กับคนอื่น แม้จะรู้ดีว่ามิยองรักเพียงแต่เขา แต่มันก็อดหวงไม่ได้เวลาที่เห็นเธอใจดีกับใครไปทั่วแบบนี้.. แทยอนผ่อนลมหายใจระงับความร้อนรุ่มในอก เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นและเลือกที่จะวางกล่องช็อกโกแลตให้มันพ้นจากคนข้างกาย “อา..สมาชิกในชมรมยังมาไม่ครบเลยสินะ”
 

“ไม่พอใจหรอคะ...ที่มิยองรับของจากคนอื่นที่ไม่ใช่พี่..”
 

“อยากฟังเพลงอะไรไหม..จะเล่นให้ฟัง”
 

“พี่แทง..” มิยองครางชื่อเขาเสียงแผ่ว มือบางจับใบหน้าใสหันมามองสบตากันตรง ๆ แววตารวดร้าวในดวงตาสีน้ำตาลช็อกโกแลตของเขาทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ ..ความใจดีและความขี้เกรงใจของตัวเองทำให้แทยอนต้องไม่สบายใจอีกแล้วอย่างนั้นหรือ.. “ขอโทษนะคะที่ทำให้พี่ไม่สบายใจ...”
 

“ช่างเถอะ..เธออยากฟังเพลงอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า ..ฉันจะเล่นให้ฟังเป็นการฆ่าเวลารอสมาชิกมากันครบ?”
 

แต่มิยองกลับไม่ตอบอะไรนอกจากจ้องมองใบหน้าของเขาเพียงเท่านั้น.. แม้จะมีรอยยิ้มบาง ๆ เจืออยู่แต่มิยองก็ดูออกว่าเขากำลังฝืนยิ้ม ถึงแม้เขาเอาแต่ก้มหน้าสนใจกีตาร์โปร่งในมือแต่มิยองก็รู้ว่าแทยอนกำลังซ่อนแววตาตัดพ้อ และแม้ว่าเขาจะบอกว่าช่างมันเถอะ ..เหมือนกำลังไม่ใส่ใจแต่มิยองก็รู้ ..ว่าหัวใจของแทยอนกำลังร้อนรุ่มเพราะความหึงหวงแต่ที่เขาไม่พูด ไม่แสดงออก..เพราะว่าเขาก็แค่ไม่อยากให้เธอว่าเขางี่เง่า ไร้เหตุผล.. เด็กสาวเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อของเขาก่อนจะขยับร่างบอบบางเข้าไปสวมกอดแทยอนอีกครั้ง เธอซบศีรษะกับบ่าเล็กพร้อมกระชับวงแขนกอดเขาแนบแน่น
 

“...ไม่มีอีกแล้ว..ที่มิยองจะรักได้เท่าพี่แทง..มิยองรักพี่แทง..รักแค่พี่แทง..มิยองให้พี่แทงไปทั้งหมดแล้ว ..ทั้งตัวทั้งหัวใจมันเป็นของพี่แทงคนเดียว ..ไม่มีวันที่จะเป็นของคนอื่น”
 

“.......”
 

“ทั้งร่างกาย ทั้งหัวใจของฮวังมิยอง..เป็นของคิมแทยอนคนเดียวเท่านั้น...”
 

“............”
 

“เชื่อใจมิยองนะคะพี่แทง...” เสียงหวานชวนฝันกระซิบอ้อน ฮวังมิยองเงยหน้าจากบ่าเล็ก ช้อนสายตามองเสี้ยวหน้าของคนพี่ก็พบกับแววตาสีน้ำตาลที่ทอดมองเธอด้วยแววตาแสนรัก เป็นอีกครั้งที่มิยองไม่ลังเลที่จะเอ่ยคำมั่นสัญญาให้อีกคนได้ไว้วางใจและเชื่อใจเธอ “..เชื่อใจ ไว้ใจมิยองนะคะ ..ฮวังมิยองไม่มีวันที่จะทรยศคิมแทยอน..ไม่มีวัน..”
 

“อืม... ฉันรู้....” แทยอนกระซิบตอบเสียงแผ่ว ใบหน้าใสขยับเข้าไปใกล้กับเธอมากขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลโกโก้เลื่อนลงมาจับจ้องที่ริมฝีปากอิ่มสีชมพู “......ฉันรักเธอ...” คำบอกรักแผ่วเบาราวกับสายลมพัดผ่าน ..แต่กลับก้องสะท้อนในหัวใจของคนฟังได้อย่างชัดเจน ใบหน้าใสของเขาเลื่อนเข้าใกล้พร้อมกับเปลือกตาบางของมิยองที่ปรือปิดเพื่อรอรับจูบละมุนจากเขา เรียวปากแดงทาบทับลงแผ่วเบา บดเบียดช้า ๆ แต่หนักแน่น กดย้ำซ้ำ ๆ ตรงที่เดิมเพื่อให้เธอรับรู้ว่าเขารักเธอมากแค่ไหน
 

...รัก รักเสียจนไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกนี้ออกมาได้อย่างไร ..ก็ได้แต่หวังว่าเธอจะรับรู้ถึงความรักของเขาผ่านจูบนี้เหมือนทุกครั้งก็เท่านั้นเอง..
 

=========================

© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

963 ความคิดเห็น

  1. #955 Tant (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 23:50
    หวานละมุนที่สุดเลยนะค่ะพี่แทงน้องมิยอง
    #955
    0
  2. #765 PPP TTJ (@zuperzun) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 00:10
    หวานกันจนคนรอบข้างกลายเป็นอากาศเลยค่ะ กอดจูบไม่เกรงใจใครจริงๆ 555
    #765
    0
  3. #625 petcharin_love95 (@petcharin_love95) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 19:53
    พี่แทเชื่อใจมิยองน่ะน่ะ
    #625
    0
  4. #556 ppcy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 22:57
    ขอnc หน่อยนะคะะ ทุกตอนเยย knyapt.kyp@gmail.com. ขอบคุนค่าาา
    #556
    0
  5. #240 ฟรีไทร์ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:19
    ขี้หึงกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะ

    น่ารักสุดๆ
    #240
    0
  6. #220 coke (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:36
    พี่แทยอนคนขี้หวง

    ขอ nc ด้วยน้า พลีส~~

    cokeky@hotmail.com
    #220
    0