ตอนที่ 41 : Chapter 40 Secret Love

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    9 ธ.ค. 58

Chapter 40 Secret Love

 


 

บานประตูห้องนอนปิดลงเสียงดังสนั่นลงไปถึงชั้นล่าง เสียงตะโกนของพ่อที่ตามมาไม่ทำให้แทยอนนึกสนใจเท่าไหร่นัก แทยอนพิงแผ่นหลังเล็กกับบานประตู ปิดเปลือกตาด้วยความเหนื่อยล้าทางใจ เขาสูดหายใจลึกสองสามครั้งก่อนจะเดินไปนั่งลงกับปลายเตียง ถุงกระดาษที่ใส่ของจากการช็อปปิ้งถูกวางทิ้งไว้กับพื้น.. เขาไม่มีอารมณ์จะเก็บมันตอนนี้และไม่มีอารมณ์จะทำอะไรนอกจากการนั่งสงบสติอารมณ์ตัวเองเงียบ ๆ แทยอนซบหน้ากับฝ่ามือเล็กนิ่ง..และไม่ได้พูดอะไร เอาแต่จมอยู่กับความคิดตัวเองโดยลืมไปว่ามีใครอีกคนอยู่ในห้องนอนของเขาด้วย
 

ดวงตาคู่หวานได้แต่เฝ้ามองแทยอนด้วยความเป็นห่วงจับใจ มิยองพาร่างบอบบางของตัวเองเดินไปเก็บรวบรวมถุงที่กองอยู่ที่พื้น จัดมันวางไว้อย่างเป็นระเบียบที่มุมห้องก่อนจะพาร่างของตัวเองนั่งลงข้างเขาที่ปลายเตียง ฝ่ามือบางวางลงบนหน้าขาของแทยอน “พี่คะ....” สุ่มเสียงอ่อนหวานทำให้แทยอนรู้สึกตัวว่าเขาไม่ได้อยู่แค่คนเดียว มิยองส่งยิ้มให้เมื่อแทยอนเงยหน้ามองเธอ “ไม่เป็นไรนะคะ.. อย่าคิดมากนะ..”
 

“......”
 

“มิยองอยู่กับพี่นะคะ.. มิยองอยู่ตรงนี้กับพี่นะ.......” คำปลอบใจที่เหลือถูกกลืนลงคอไปทันทีเมื่อแทยอนโถมกายเข้ากอด อ้อมแขนที่กอดรัดร่างของเธอเอาไว้แน่น มือของเขายึดเสื้อยืดที่เธอสวม ใบหน้าของเขาซุกเข้าที่ไหล่ลาดของเธอ ความชื้นที่ซึมผ่านเนื้อผ้าทำให้มิยองแทบไม่ต้องเดาเลยว่าแทยอนกำลังร้องไห้.. เขาร้องไห้โดยไร้เสียงสะอื้น ไหล่เล็กที่ผึ่งผายบัดนี้ตกลู่ น้อยครั้งนักที่จะเห็นแทยอนอ่อนแอแบบนี้.. แม้จะเพิ่งมาเป็นส่วนหนึ่งในบ้านนี้ไม่นานแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ทำให้มิยองรู้เลยว่าแทยอนอึดอัดใจเพียงใดยามที่เขาอยู่กับคิมซูฮยอน
 

เสียงสะอื้นเล็ก ๆ ที่หลุดออกมาทำให้มิยองสะเทือนใจ ..ทั้งสะเทือนใจทั้งปวดใจ..สะเทือนใจที่เห็นคนที่เธอรักต้องร้องไห้และเจ็บปวดใจที่ต้องนั่งฟังเสียงร้องไห้ของเขาโดยช่วยอะไรไม่ได้เลย อยากจะทำอะไรให้ได้บ้าง..อยากจะแบ่งเบาความทุกข์ของเขา.. อยากจะช่วยอะไรเขาได้บ้างแต่มิยองไม่สามารถทำอะไรเพื่อเขาได้เลยสักอย่าง ความเจ็บปวดในหัวใจกลั่นออกมาเป็นน้ำตาเอ่อคลอดวงตาคู่หวาน มิยองเม้มปากกลั้นสะอื้นและปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาเงียบ ๆ เพียงเท่านั้น
 

“ขอโทษนะคะ...” เสียงหวานสั่นเครือของเธอเรียกสติของแทยอนกลับมา เขากล้ำกลืนความเจ็บปวดและอึดอัดใจขณะที่เงยหน้ามองเธอ
 

“ร้องไห้ทำไม..”
 

“ขอโทษ...ที่ช่วยอะไรพี่ไม่ได้เลย..มิยองช่วยคนที่มิยองรักไม่ได้เลย...”
 

“ไม่เป็นไรหรอก..ช่างมันเถอะนะ ฉันชินแล้วล่ะ” แทยอนกระซิบปลอบโยนเด็กขี้แงของเขา เขาประคองร่างบอบบางไว้ด้วยอ้อมแขนเล็กรั้งร่างของเธอให้เอนซบบ่าเขา ประคองดวงหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนด้วยน้ำตาด้วยฝ่ามือเล็กและค่อย ๆ บรรจงเช็ดหยดน้ำตาให้เธอแผ่วเบา “อย่าร้องไห้นะมิยอง..”
 

“แต่มิยองช่วยอะไรพี่ไม่ได้เลย..มิยองเห็นคนที่มิยองรักร้องไห้โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย..มิยองเจ็บ..”
 

“เด็กโง่..ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอก ฉันแค่เครียดแล้วก็อึดอัดนิดหน่อย ช่างมันเถอะนะ” สุ่มเสียงหวานนุ่มเฝ้าปลอบโยน ริมฝีปากจูบบนเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนแผ่วเบา ..มิยองกำลังอ่อนแอเพราะเขา แม้ความรู้สึกแย่ยังวนเวียน แม้จะรู้สึกอึดอัดจนแบกรับไม่ไหวแต่เขาต้องเข้มแข็งเพื่อเธอ..แทยอนรู้ดีว่ามิยองอ่อนไหวแค่ไหน เธอพร้อมจะร้องไห้กับทุก ๆ เรื่องที่เกี่ยวกับเขา ก็เพราะเธอรักเขามากไม่ใช่หรือ เพราะแบบนี้..เพราะมิยองอ่อนไหวและบอบบางแบบนี้แทยอนถึงต้องเข้มแข็งสะกดกลั้นความอ่อนแอเอาไว้เท่าที่จะทำได้
 

..แทยอนอาจจะรู้สึกแย่กับพ่อ อาจจะรู้สึกกดดัน..แต่เชื่อเถอะว่าแค่เขามีมิยองอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ คอยรักและห่วงใยเขาแบบนี้ แม้เธอจะขี้แงอ่อนไหวไปบ้างหรือแม้ว่าเขาจะต้องเป็นฝ่ายปลอบใจเธอที่เอาแต่ร้องไห้เพราะเจ็บปวดที่ช่วยอะไรเขาไม่ได้..แต่แทยอนขอแค่มีฮวังมิยองให้เขาได้รัก แค่รับรู้ว่าเรารักกันมาก..แค่นั้นมันก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา..
 

“มิยองช่วยอะไรพี่แทงไม่ได้เลย มิยองเป็นคนรักที่แย่มากใช่ไหมคะ”
 

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอ่อนโยนให้เด็กสาว เขาเกลี่ยนิ้วโป้งบนผิวแก้มนุ่มและเฝ้ามองเครื่องหน้างดงามของเด็กสาวคนรักด้วยดวงตาสีน้ำตาลเข้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก แทยอนจูบลงบนเปลือกตาบางของมิยอง จูบซับหยดน้ำตาแผ่วเบา เขาจูบแก้มของเธอและเคลื่อนริมฝีปากลงมาจูบเรียวปากอิ่มเป็นจุดสุดท้าย ..หนักแน่นและเนิ่นนาน.. เกิดเสียงสัมผัสบนริมฝีปากยามที่เขาถอนจูบออก “แค่มีเธออยู่มิยอง..แค่มีเธออยู่เท่านั้น..แค่มีเธออยู่ข้างฉัน รักฉันแบบนี้..ฉันก็เข้มแข็งขึ้นได้แล้ว”
 

“อย่าบอกว่าเธอทำอะไรเพื่อฉันไม่ได้.. เธอไม่รู้เลยเหรอ ว่าเธอคือของขวัญที่มีค่าที่สุดในชีวิตของฉัน แค่เธอรักฉันแบบนี้เรื่อยไป..แค่นั้นก็เพียงพอแล้วล่ะ..แค่นั้นมันก็มีค่าสำหรับฉันมากแล้ว”
 

ฮวังมิยองจ้องมองเขาด้วยแววตาชุ่มน้ำตา ..มันอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เลยว่าเธอปลาบปลื้มและตื้นตันใจแค่ไหนกับคำพูดของเขา แววตาจริงจังคู่นั้นเสมือนเป็นการยืนยันว่า เธอคือของขวัญที่มีค่าที่สุดสำหรับเขา จริง ๆ ..จะตอบแทนเขายังไงดี ..มิยองจะตอบแทนความรักให้แทยอนคนนี้อย่างไรดีเพราะความรักที่มีทั้งหมดของเธอมันไม่เพียงพอเลยสำหรับความรักที่ยิ่งใหญ่ของเขาที่มอบให้เธอ “มิยองจะตอบแทนพี่แทงยังไงดีคะ..สำหรับทุกความรู้สึกที่พี่แทงมีให้..มิยองจะตอบแทนพี่ยังไงดี..”
 

“แค่เธอรักฉันก็พอ มิยอง”
 

“ถ้าอย่างนั้น...”
 

“.............”
 

“ถ้าอย่างนั้น.. มิยองจะตอบแทนความรักของพี่ โดยการสัญญากับพี่แทงว่าจะรักและซื่อสัตย์กับคิมแทยอนคนเดียวตลอดไป..ดีไหมคะ”
 

แทยอนหัวเราะขบขัน เขาจูบริมฝีปากของเธอหนัก ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยวจนมิยองต้องครางประท้วงออกมาเบา ๆ กำปั้นน้อยทุบเข้าที่บ่าเล็กแก้เขิน พวงแก้มเธอแดงเรื่อแต่กระนั้นเธอก็ยังไม่ยอมละสายตาจากเขา แทยอนยิ้มให้เธอด้วยความเอ็นดู “มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วนี่นา จริงไหม?”
 

“...ค่ะ... อื้อออ พี่แทง..” เสียงหวานครางออกมาเบา ๆ เมื่อแทยอนดึงเธอเข้าไปกอดแน่นอีกครั้ง เขาหอมแก้มเธอซ้ำ ๆ หนัก ๆ หลายทีจนมิยองที่ดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนเล็กแข็งแรงคราวแรกยอมนั่งนิ่งให้แทยอนทั้งกอดทั้งหอมเธอได้เต็มที่ มิยองเอนกายพิงในอ้อมกอดของเขาในขณะที่แทยอนเปลี่ยนใจจากการแกล้งหอมแก้มเธอแรง ๆ มาเป็นเกยคางบนไหล่ของเธอแทน เรานั่งกอดกันเงียบ ๆ ในความเงียบสงบ มีเพียงเสียงครางเบา ๆ ของเครื่องปรับอากาศเท่านั้นที่ทำให้บรรยากาศในห้องไม่เงียบจนเกินไป “....พี่แทง...”
 

                “หืม...”
 

                “ช่วงเวลาสามอาทิตย์ที่คุณลุงกับคุณแม่กลับมาอยู่บ้าน...เราสองคนจะทำอะไรตามใจไม่ได้ใช่ไหมคะ ..มิยองจะนั่งกอดพี่แบบทุกทีไม่ได้ใช่ไหม..แล้วเราจะไม่ได้นอนกอดกันไปพักหนึ่งด้วยใช่ไหมคะ..”
 

                “.......อาจจะเป็นอย่างนั้น..”
 

“แล้วพี่แทงก็ต้องตะลุยอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย..พอพี่เข้ามหาลัยเป็นนักศึกษาแพทย์ เราจะมีเวลาให้กันน้อยลงใช่ไหมคะ...มิยองจะไม่มีพี่คอยดูแลอยู่ข้าง ๆ เหมือนเก่าใช่ไหมคะ..แล้วถ้าถึงวันนั้น..หัวใจของเหมันต์จะยังเป็นของเจ้าหญิงน้อยอยู่หรือเปล่าคะ”
 

                แทยอนคลายอ้อมแขนเล็กน้อย ก้มมองคนที่เอาแต่มองเหม่อด้วยสีหน้าไม่สบายใจ “เธอกำลังกังวลอะไรอยู่” แต่ความเงียบที่ได้รับตอบกลับมาทำให้แทยอนกังวลใจ เขาก้มมองมิยองที่ก้มหน้านิ่ง ทอดสายตามองสีหน้ากังวลของเธอด้วยสายตาอาทร สองแขนเล็กกระชับกอดแน่นซุกไซ้ปลายจมูกกับพวงแก้ม “อย่ากังวลไปเลย..เชื่อใจฉันสิ..เชื่อใจฉันว่าฉันไม่มีวันรักใครนอกจากเธอ”

                “มิยองก็แค่....”
 

                “ถ้าเธอกำลังกังวลว่าฉันจะไปมีคนอื่นหรือหวั่นไหวกับคนอื่นในช่วงเวลาที่ไม่ค่อยตรงกันของเรา.. อย่ากังวลเลย ฉันไม่มีวันเปลี่ยนใจไปจากเธอ..ไม่มีวัน สาบานได้”
 

                “..........”
 

                “แค่เธอเชื่อใจฉัน...ฮวังมิยอง แค่เชื่อใจ...” น้ำเสียงหวานนุ่มนั้นหนักแน่นเสียจนมิยองอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามอง ค้นหาความจริงใจในดวงตาคู่นั้นของเขา และเธอก็มั่นใจเมื่อสิ่งที่สะท้อนออกมาจากลูกแก้วสีน้ำตาลเข้มล้วนเต็มไปด้วยความจริงใจ แววตาของเขาบอกเธอว่าสิ่งที่แทยอนพูดมานั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ลมปาก “แค่เธอเชื่อใจฉัน..ฉันจะทำให้เธอเห็นว่าฉันไม่มีวันนอกใจเธอ”
 

                “....มิยองเชื่อใจพี่ค่ะ”
 

                คำยืนยันพร้อมกับรอยยิ้มหวานของฮวังมิยองทำให้แทยอนคลี่ยิ้มออกมาทันทีทันใด ดวงตาสีเข้มเหลือบมองนาฬิกาที่ประดับบนผนังห้อง เขาจึงคลายกอดจากร่างบอบบาง “สี่ทุ่มกว่าแล้ว..อีกไม่ถึงสิบนาทีจะได้เวลานอนของพ่อ” เขาหยุดคำพูดและสบตากับเธอ มิยองจึงขยับกายออกจากอ้อมแขนอบอุ่นนั้นแล้วส่งยิ้มเจือจางให้เขาแทน “เธอรีบไปอาบน้ำแล้วนอนได้แล้วล่ะ พรุ่งนี้เช้าฉันจะเข้ามาปลุก”
 

                “...ค่ะ”
 

                “มิยอง..นอนคนเดียวได้ใช่ไหม” แทยอนเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล เห็นสีหน้าหมอง ๆ ของคนรักก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ มิยองไม่ได้นอนคนเดียวมานานมากพอที่จะไม่คุ้นชิน แทยอนรู้ดีว่าเด็กน้อยของเขานอนหลับยากแค่ไหนหากคืนนั้นไม่มีอ้อมแขนของเขาตระคองกอดเธอเอาไว้ตลอดคืน “เธอนอนคนเดียวได้หรือเปล่า”
 

                “มิยองไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะคะ แค่สามอาทิตย์เอง สบายมากค่ะ” เด็กสาวส่งยิ้มพร้อมกับน้ำเสียงสดใสเพื่อให้แทยอนคลายกังวล มือบางรุนหลังคนตัวเล็กพลางไล่ให้เขากลับห้อง แต่แววตาที่ทอดมองมาอย่างเป็นห่วงทำให้มิยองชะงักมือไว้แล้วเลือกที่จะดึงเขาเข้ามาจูบที่ริมฝีปากแทน “ไม่ต้องห่วงมิยองนะคะ..ฝันดีนะ เจ้าชายหิมะอุ่นของมิยอง”
 

                “....อืม.. ฝันดี เจ้าหญิงน้อยของเหมันต์”
 

 

                ในห้องนอนที่เงียบสนิท.. มีเพียงเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำหน้าที่ของมัน ร่างบอบบางที่กำลังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาสีชมพูพลิกกายไปมาอย่างไม่คุ้นชิน ..มือบางควานหาโทรศัพท์มือถือ แสงไฟจากหน้าจอไอโฟนบอกเวลาห้าทุ่มกว่า..และอีกไม่กี่นาทีจะเข้าสู่วันใหม่แล้วแต่เธอยังไม่ได้หลับตาเพื่อพักผ่อนเอาแรงเลยสักงีบ ใช่..ฮวังมิยองกำลังเกิดอาการนอนไม่หลับ เหมือนมันขาดอะไรบางอย่างไปที่ทำให้เธอเอาแต่นอนกระสับกระส่ายแบบนี้ทั้งที่มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่สักหน่อยถ้าเธอจะข่มตาหลับได้ แต่เพราะอะไรบางอย่างมันทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นชินและไม่คุ้นเคยเลยที่ต้องนอนคนเดียว
 

..นอนไม่หลับแม้เธอจะง่วงแค่ไหน นอนไม่สบายทั้งที่หมอนหนุนออกจากฟูนุ่ม และนอนไม่อุ่นแม้จะมีผ้านวมผืนหนานี้ก็ตาม..
 

..มิยองนอนไม่หลับ..ถ้าไม่ได้นอนในอ้อมกอดของคิมแทยอน.. เธอเสพติดความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขา ติดกลิ่นหอมละมุนเหมือนกลิ่นวนิลาจาง ๆ จากร่างกายของเขา ติดไอร้อนจากเรือนร่างเล็กสมบูรณ์แบบของเขา.. ติดทุกอย่างที่เป็นคิมแทยอน แต่จะให้เธอเดินหิ้วหมอนไปเคาะประตูห้องนอนเขาเพื่อจะขอนอนด้วยนะหรือ? ไม่หรอก มิยองไม่ทำแบบนั้น ไม่อยากกวน.. ดึกขนาดนี้แทยอนคงหลับไปแล้ว.. เด็กสาวถอนหายใจ พึมพำชื่อพี่แทงของเธอเสียงเครือ ..นอนคนเดียวแบบนี้ไม่อุ่นเลย ไม่อุ่นเลยสักนิด..รู้สึกหนาวทั้งที่ผ้านวมที่ออกจากหนามากพอที่จะทำให้เธออุ่นสบายไปได้ทั้งคืน
 

..แต่ความอบอุ่นจากผ้านวมผืนหนาหรือจะสู้ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของคนรัก..

               
 

                เสียงเปิดประตูทำให้มิยองตื่นตัวเล็ก ๆ ตาสว่างทันใดยามที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเงียบเชียบ พื้นที่ข้างตัวยวบลงไปตามน้ำหนักของแขกผู้มาเยือนยามวิกาล ผ้าห่มผืนหนาที่คลุมกายถูกแบ่งปันไปใช้พร้อมกับร่างหนึ่งขยับเข้ามาแนบชิดด้านหลังและสวมกอดเธอเบา ๆ “พี่แทง....” เสียงหวานครางพร่า ฮวังมิยองรีบพลิกกายเข้าหา สิ่งแรกที่เธอเห็นท่ามกลางความมืดมิดในห้องนอนคือดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่เปล่งประกายของเขา
 

“ฉันกลัวเธอนอนไม่หลับ” เสียงกระซิบของเขานุ่มละมุนและเต็มไปด้วยความห่วงใยและก่อนที่มิยองจะได้ถามอะไรมากกว่านี้ แทยอนก็ดึงร่างของเธอเข้าไปกอดแนบแน่น ไออุ่นที่คุ้นเคยจากอ้อมกอด ความร้อนจากร่างกายเล็กที่สมบูรณ์แบบทำให้มิยองไม่เสียเวลาลังเลสักนิดที่จะซุกกายเข้าหาเหมือนทุกคืน
 

“งืม...อุ่นจัง...”
 

เสียงครางเบา ๆ ทำให้แทยอนหลุดหัวเราะด้วยความเอ็นดู ฝ่ามือเล็กขาวจัดลูบเรือนผมนุ่มของเด็กสาวในอ้อมกอดแทนการกล่อมนอน มิยองซุกหน้ากับซอกคออุ่น กลิ่นวนิลาหอมจางจากร่างกายของเขาทำให้เผลอยิ้มออกมา “หลับซะ..เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันค่อยแอบกลับไปที่ห้องของฉัน” เสียงหวานนุ่มของเขากระซิบแผ่วทิ้งท้ายด้วยการจุมพิตหนักบนหน้าผาก มิยองครางเสียงแผ่ว ไม่ลืมที่จะเงยหน้าจูบปลายคางของแทยอนก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด...

 

                *************************************************************

 

                “เธอบอกว่าพ่อของพี่เหมันต์กับคุณน้าอินนากลับมาอยู่บ้านอย่างนั้นเหรอ?” วิกตอเรียกระซิบเสียงเคร่งเครียดหลังจากที่ฮวังมิยองเล่าปัญหาที่เธอและคนรักกำลังเจอให้เพื่อนสนิททั้งสองฟังเมื่อมาถึงโรงเรียน
 

                “ค่ะ.. ถึงจะแค่สามอาทิตย์ก็เถอะ...”
 

                “แล้วเธอไม่ดีใจหรอมิยองน้อย” ซูยอนถาม ก่อนจะรีบอธิบายต่อเมื่อเห็นสีหน้าไม่สบายใจของเพื่อนสาวขี้อาย “ฉันหมายความว่า..มิยองน้อยไม่ดีใจหรอที่แม่ของมิยองน้อยกลับมาอยู่ที่บ้านหลังจากที่ไม่ได้เจอกันนานน่ะ อย่างน้อยก็ได้ใช้เวลาร่วมกันกับแม่เธอนะ”
 

                “ฉันเองก็ดีใจค่ะ เพียงแต่ฉันทำตัวไม่ถูก...แล้วก็อึดอัดเท่านั้นเอง” มิยองตอบเสียงค่อย ใบหน้าหวานมีร่องรอยความกังวลชัดเจนจนเพื่อนทั้งสองสังเกตได้ว่าฮวังมิยองนั้นกลุ้มใจและกังวลเพียงใดกับความสัมพันธ์ที่ต้องหลบซ่อนของเธอและแทยอน
 

                “แต่แม่ของมิยองน้อยก็รู้นี่นาว่ามิยองน้อยชอบพออยู่กับพี่เหมันต์”
 

                “ค่ะ แต่คุณแม่ไม่ทราบว่าฉันกำลังคบกับพี่เขาอยู่..ฉันกับพี่แทงคบกันหลังจากที่พ่อพี่แทงกับคุณแม่แต่งงานกันนะคะ วิกกี้กับซูยอนอย่าลืมสิคะ”
 

                “นั่นสินะ....แบบนี้เธอกับพี่เหมันต์ก็ต้องหลบซ่อนความสัมพันธ์ของพวกเธอทั้งคู่นะสิ”
 

                “แล้วพี่เหมันต์ว่ายังไงบ้างล่ะ”
 

                ฮวังมิยองนิ่งไปกับคำถามของเพื่อนสาวคนสนิท ..จะว่าอย่างไรนะหรือ?ก็ต้องทำเป็นเหมือนว่าเราสองคนไม่ได้เป็นคนรักกันน่ะสิ.. เด็กสาวคิดในใจก่อนจะเอ่ยปากตอบเพื่อนสาวไปตามความเป็นจริง แทยอนบอกว่าเขาจะไม่ป่าวประกาศเรื่องที่เรากำลังคบกันแต่ก็จะไม่แสดงละครเพื่อปิดบังผู้ใหญ่ของเราด้วยเช่นกัน ซึ่งสวนทางกับมิยองที่บอกว่าอยากจะแสดงละครว่าเราไม่ได้มีความสัมพันธ์ต่อกันมากกว่าคำว่าพี่น้องต่อหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองมากกว่าเพื่อที่จะได้ไม่มีผลกระทบกับความสัมพันธ์ของเรา ..ไม่ใช่ว่ามิยองอยากจะปิดบังนักหรอกแต่เพราะกลัวผลกระทบที่เกิดขึ้นหากโดนจับได้ว่าเราสองคนแอบคบหากัน มิยองมั่นใจว่าแม่ของเธอไม่ว่าอะไรหรอก แต่พ่อของเขาต่างหากที่มิยองไม่สามารถเดาได้เลยว่าเขาจะทำอย่างไรหากรู้ขึ้นมาแต่ที่เธอแน่ใจ..มันไม่เป็นเรื่องดีกับความสัมพันธ์ของเราสองคนแน่ ๆ แต่ดูเหมือนว่าแทยอนจะไม่เข้าใจตรงจุดนี้ เขาไม่มีทีท่าว่าจะเข้าใจเธอเลย เราเถียงกันเรื่องนี้ตั้งแต่ขับรถออกมาจากบ้านจนมาถึงโรงเรียน มิยองขอให้เขาใจเย็นและรับฟังเหตุผลของเธอ เรื่องที่มีปากเสียงกันจึงจบลงตรงที่แทยอนยอมตามใจมิยองอีกครั้งและแลกเปลี่ยนข้อตกลงกันอีกเล็กน้อย
 

                “ฉันจะยอมตามใจเธอเล่นละครบ้า ๆ นี่ก็ได้ แต่เธอเองก็ต้องยอมตามใจฉันในสถานที่ที่ไม่ใช่บ้านหรือเวลาที่เราอยู่กันสองคนเหมือนกัน เพื่อชดเชยเวลาที่เราสองคนเสียไป”

               
 

                มิยองผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความกังวลใจ ..ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้กับเราสองคนด้วยก็ไม่รู้..ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเลยแต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นมาแล้ว มิยองจะทำอะไรได้ล่ะในเมื่อทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้วเธอรู้ดีว่าแทยอนเองก็เครียดและกังวลเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน การที่เราต้องแสดงความรักแบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ ทั้งที่สถานที่นั้นเป็นบ้านของเราเองมันไม่สนุกเลยสักนิด แค่นี้แทยอนก็มีเรื่องให้เครียดและกดดันเขามากพออยู่แล้ว มิยองจะไม่ยอมให้เรามานั่งกดดันเรื่องของเราเพิ่มอีกเรื่องแน่ ๆ
 

                ..เอาน่า แค่สามอาทิตย์เอง..

 

 

“ไม่รีบไปหาพี่เหมันต์หรอ มิยองน้อย??” จองซูยอนเอียงคอถามเพื่อนสาวหน้าหวานที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตารัวปลายนิ้วบนหน้าจอไอโฟนสีชมพูของเจ้าตัวหลังจากพวกเธอกำลังใช้เวลาทานมื้อกลางวันกันเรียบร้อยแล้ว จะว่าไปแล้ว..สี่ห้าวันมานี้ก็ไม่เห็นพี่เหมันต์มาร่วมทานมื้อกลางวันกับพวกเธอเลยแฮะทั้งที่ปกติประธานนักเรียนคนดังจะมารอรับเพื่อนสาวขี้อายของเธอที่หน้าห้องเรียนเสมอ ตอนเช้าก่อนเข้าเรียนก็มาส่ง พอกลางวันก็มารอรับที่หน้าห้องเรียนเพื่อไปทานอาหารกลางวันด้วยกัน ไหนจะยังตอนเย็นที่มายืนรอรับเพื่อนสาวของเธอกลับบ้านด้วยกันจนกลายเป็นสิ่งชินตาไปแล้วที่จะเห็นร่างเล็กของแทยอนมาปรากฏตัวที่ห้องเรียนของพวกเธอบ่อย ๆ

 หรือถ้าวันไหนที่แทยอนไม่สามารถมาหามิยองที่ห้องเพื่อไปทานข้าวกลางวันด้วยกันได้ ก็มีแต่เพื่อนสาวของเธอนี่แหล่ะที่รีบทานข้าวเสร็จแล้วตรงลิ่วไปหาเขาที่ห้องสภานักเรียน ..กว่าปรากฏตัวอีกทีก็ใกล้หมดเวลาพักเที่ยงนั่นแหล่ะ และมิยองก็มักจะกลับมาพร้อมของฝากบางอย่างจากเจ้าชายเหมันต์คนนั้นด้วย ถ้าไม่ใช่ริมฝีปากอิ่มที่แดงช้ำจากการจูบที่แสนยาวนานล่ะก็จะเป็นร่องรอยคิสมาร์กจาง ๆ ที่ต้นคอขาวของฮวังมิยองนั่นล่ะ แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีอะไรบางอย่างแปลกไปนิดหน่อยนะ ก็ฮวังมิยองที่ปกติจะตรงไปหาแทยอนที่ห้องสภานักเรียนทันทีที่ทานอาหารกลางวันเสร็จกลับมานั่งแกร่วอยู่กับซูยอนแล้วก็เอาแต่ก้มหน้ารัวแป้นพิมพ์บนหน้าจอเครื่องมือสื่อสารของเธอท่าเดียว สีหน้างอง้ำของมิยองก็อดทำให้หล่อนแปลกใจจนเอ่ยถามออกไปไม่ได้ แต่ใบหน้าแสนหวานนั้นกลับแสดงสีหน้าง้ำงอนออกมาจนหล่อนเดาได้ทันทีเลยว่าเพื่อนสาวของเธอคงจะงอนอะไรเจ้าชายเหมันต์แน่ ๆ ล่ะ “ทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า?”
 

                “ฉันไม่กวนเวลาอันมีค่าของเขาหรอกค่ะ”
 

                “หือ?? งอนอะไรกันอีกล่ะ”
 

                ฮวังมิยองถอนหายใจยาว โน้มตัวนอนราบกับโต๊ะม้าหินโดยใช้แขนบางของตัวเองต่างหมอน ใบหน้าหวานที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มเสมอนั้นแทนที่ด้วยสีหน้าหงอยเหงา “ก็เมื่อเช้ายังบอกว่าจะมาทานข้าวกลางวันด้วยกันอยู่เลย..แถมบอกด้วยว่าจะมารับที่หน้าห้องเรียน..แต่พี่เค้าส่งข้อความมาบอกว่าไปทานข้าวด้วยกันไม่ได้แล้วเพราะติดธุระอยู่ที่สภานักเรียน”
 

                “พี่เหมันต์เค้าคงจะงานยุ่งน่ะมิยองน้อย” ซูยอนอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พี่ยูลเองก็ไม่ค่อยมีเวลาให้ฉันเท่าไหร่หรอกช่วงนี้..แต่ฉันชินแล้วล่ะ..แถมช่วงนี้เป็นช่วงที่ใกล้เตรียมตัวสอบเอ็นทรานซ์ของพวกพี่มอหกแล้วด้วย”
 

                “มิยองน้อย..พี่เหมันต์เองก็เหนื่อยและเครียดกับหลาย ๆ เรื่องนะ เธอก็รู้ไม่ใช่หรอ??ตอนนี้เป็นเวลาที่เธอควรจะให้กำลังใจเขามากกว่ามานั่งงอนเขานะ ว่าไหม?”
 

                “เวลาที่เราเหนื่อยที่สุด..สิ่งที่เราต้องการคือกำลังใจจากคนที่เรารักไม่ใช่เหรอ??”
 

 

 

                ร่างบอบบางย่ำฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังห้องสภานักเรียนทันทีหลังจากทานมื้อกลางวันกับเหล่าเพื่อนสนิทเรียบร้อย ป่านนี้พี่แทยอนจะได้ทานอะไรหรือยังนะ.. คิดแล้วก็มีสีหน้าเป็นห่วงขึ้นมาทันที ดวงตาหวานเหลือบมองแซนวิชและนมจืดกล่องเล็ก ขนมอีกสองสามอย่างที่รวมกันอยู่ในถุงพลาสติกที่เธอกำลังถืออยู่ ..ใช้เวลาตัดสินใจอยู่นานเหมือนกันว่าจะมาหาเขาดีไหมแต่สุดท้ายเพราะความเป็นห่วงที่มีมากกว่าเลยทำให้มิยองตัดสินใจบอกลาเพื่อนสาวคนสนิทเพื่อปลีกตัวไปซื้อขนมรองท้องและรีบตรงไปหาคนที่ผิดคำพูดกับเธอเมื่อกลางวันแทน
 

                ประตูห้องสภานักเรียนถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบาพร้อมกับร่างบอบบางของฮวังมิยองค่อย ๆ เคลื่อนกายเข้าไปในห้องอย่างเงียบงัน ดูเหมือนว่าเจ้าชายเหมันต์จะเอาแต่คร่ำเคร่งกับหนังสือเรียนมากมายที่กองสุมบนโต๊ะทำงานจนไม่รู้สึกตัวเลยว่าได้มีใครเข้ามาในห้องหรือเปล่า ดวงตาหวานมองร่างเล็กที่กำลังทุ่มสมาธิกับหนังสือในมือก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปใกล้ ถุงพลาสติกที่ใส่ขนมถูกวางบนโต๊ะทำงานพร้อมกับที่ดวงหน้ากระจ่างใสเงยหน้าจากหนังสือเรียนในมือพอดี

                “นึกว่าจะไม่มาหากันเสียแล้ว” เสียงทุ้มหวานเอ่ยทักทายด้วยพร้อมรอยยิ้มจาง ทั้งที่น้ำเสียงเขาไม่ได้มีแววตำหนิหรือตัดพ้ออะไรแต่ทำไมมิยองถึงรู้สึกผิดที่ไม่ได้ใส่ใจเขาและชอบทำตัวงี่เง่าใส่เขาในวันนี้นักก็ไม่รู้ “ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันไม่โกรธอะไรหรอกนะที่เธอตอบมาในแชทน่ะ ฉันต่างหากที่ผิดที่ไปทานข้าวกับเธอไม่ได้ทั้งที่รับปากเอาไว้แล้ว” แทยอนพูดดักคอเหมือนรู้ทันเมื่อเห็นมิยองเดินเข้ามาใกล้ เขาขยับกายเล็กน้อยพร้อมวางหนังสือในมือลงและไม่ลืมที่จะดึงคนรักมานั่งตักเหมือนทุกที

                “...ทานอะไรบ้างหรือยังคะ” เด็กสาวถามด้วยความเป็นห่วง มือบางประคองดวงหน้ากระจ่างใสของเขา เกลี่ยนิ้วโป้งแผ่วเบาบนฝบแก้มใส เธอกวาดดวงตาสำรวจเครื่องหน้าของแทยอนเงียบ ๆ ใบหน้าที่เคยสดใสนั้นดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ใต้ขอบตาดำคล้ำจากการอดนอนเพราะอ่านหนังสือเตรียมสอบจนดึกดื่น.. พอเห็นหน้าเขาแบบนี้ก็ได้แต่โทษตัวเองว่าทำไมไม่สังเกตบ้างเลยนะว่าช่วงนี้แทยอนดูเหนื่อยล้ามากแค่ไหน ทุก ๆ คืนหลังจากที่แทยอนกล่อมเธอจนหลับเขาก็มานั่งอ่านหนังสือจนดึกดื่นตลอดเวลา.. ไหนจะยังความกดดันและบรรยากาศที่แสนอึดอัดจากการที่แกล้งทำเป็นพี่น้องกันทั้งที่ใจก็อยากนั่งกอดกัน จูบกันโดยไม่ต้องมากังวลว่าผู้ใหญ่จะเห็นหรือเปล่าอีก ..โชคยังดีที่ช่วงนี้งานในสภายังไม่มีอะไรที่ให้เขาต้องรับผิดชอบมากมายนัก ภาระหน้าที่ของแทยอนจึงลดหย่อนลงไปบ้างแต่กระนั้นหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาต้องรับผิดชอบ ทั้งรับมือกับความกดดันของพ่อ การทุ่มเทอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย และยังเสียสละเวลามานั่งติวหนังสือให้เธออีกแค่นี้มันก็มากเกินพอแล้วสำหรับความรับผิดชอบของเด็กเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยคนหนึ่ง
 

                “ยังเลย...”
 

                “แล้วทำไมไม่หาอะไรทานล่ะคะ เกิดเป็นโรคกระเพาะขึ้นมาจะทำยังไง”

 

 

                แทยอนยิ้มให้กับคนที่เอาแต่ทำหน้างอใส่ เขารู้ดีว่าในน้ำเสียงดุ ๆ นั้นแฝงความห่วงใยของเธออยู่ด้วย “เพราะฉันรู้ไงว่าเธอต้องซื้ออะไรมาให้ฉันแน่ ๆ” คำตอบพร้อมกับรอยยิ้มอดทำให้มิยองแอบส่งสายตาค้อนด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้ เด็กสาวเลยย้อนถามกลับไปว่าหากเธอไม่ได้ซื้ออะไรมาให้เขาทานจะทำอย่างไรแต่มิยองก็ได้คำตอบที่น่าหมั่นไส้กลับมาไม่แพ้กันว่า “ฉันรู้ว่าเธอไม่ใจร้ายกับฉันหรอกน่า”
 

                “มั่นใจเกินไปแล้วค่ะ” .....ถึงมันจะเป็นความจริงก็เถอะ มิยองแอบต่อคำพูดที่เหลือในใจ เด็กสาวหยิบแซนวิชไส้ทูน่าออกมาแกะห่อพลาสติกออกแล้วบิออกเป็นชิ้นเล็กพอดีคำ ก่อนจะบรรจงป้อนให้เขาเพื่อเอาใจคนที่แกล้งทำตาโรยออดอ้อนกันอยู่ “เพราะเห็นว่าช่วงนี้พี่แทงดูเครียด ๆ หรอกนะคะ...” ว่าอย่างอดหมั่นไส้คนที่เคี้ยวแซนวิชตุ้ย ๆ พร้อมดูดนมกล่องไปด้วย
 

หลังจากที่แทยอนจัดการกับมื้อกลางวันที่มิยองเตรียมมาให้เรียบร้อย เขาก็เอาแต่มองดูมิยองหยิบห่อพลาสติกและกล่องนมเปล่าใส่ถุง โยนมันลงถังขยะที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะอย่างแม่นยำเงียบ ๆ ดวงตาสีเข้มตั้งใจมองเสี้ยวหน้าของเด็กสาวที่กำลังเปิดดูหนังสือเตรียมสอบของเขา ริมฝีปากแดงเผลอยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูยามที่ใบหน้าหวานนั้นดูตั้งอกตั้งใจพยายามทำความเข้าใจกับโจทย์เลขยาก ๆ บนหน้ากระดาษเหลือเกิน สุดท้ายฮวังมิยองก็ทำหน้ายุ่งพร้อมกับวางหนังสือลงที่เดิมและไม่คิดจะแตะต้องมันอีก
 

“หนังสือที่พี่อ่านดูเข้าใจยากจังเลยค่ะ มีแต่โจทย์ยาก ๆ ทั้งนั้นเลย..”
 

“พวกหนังสือเตรียมสอบแพทย์ก็แบบนี้ล่ะ” แทยอนตอบพลางหยิบหนังสือฟิสิกส์มาเปิดผ่าน ๆ ให้เธอดู “คณิตศาสตร์ เคมี ฟิสิกส์ ชีววิทยา..และวิชาพื้นฐานที่เราเรียน ๆ กันจำเป็นในการสอบทั้งนั้น ฉันต้องไปไล่อ่านที่เรียนตั้งแต่มอสี่ใหม่หมดเลยล่ะ”
 

“โห.. พี่ก็ต้องจำทั้งหมดเลยนะสิคะ”
 

“อืม ..สมองล้าจะแย่แล้วเนี่ย...” เสียงนุ่มหวานเจือออดอ้อนเล็ก ๆ แทยอนสอดวงแขนโอบรอบเอวคอด ซบใบหน้ากับแผ่นหลังบางคลอเคลียเบา ๆ ให้มิยองได้แต่อมยิ้มเอ็นดูปนขัดเขิน “อยากได้รางวัลปลอบใจจัง” ยื่นหน้าไปกระซิบออดอ้อนข้างหู คำออดเบา ๆ ที่แฝงบางอย่างไว้ชัดเจนทำให้มิยองหันมามองค้อนทันใด “แค่หอมแก้มเองทำหน้าแบบนั้นคิดอะไรทะลึ่ง ๆ อยู่ล่ะสิ ...หึ”
 

“เปล่านะคะ!!ก็มิยองนึกว่าพี่จะ.......” มิยองปฏิเสธเสียงหลงส่ายหน้าเป็นพัลวันก่อนจะเบือนหน้าหลบสายตาเจ้าเล่ห์ของเขา ท่าทางของเธอทำให้เจ้าของตักหลุดหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู
 

“ก็แค่ขอรางวัลปลอบใจไว้ก่อน..แล้วรางวัลใหญ่เธอค่อยให้ฉันทีเดียวก็ได้”
 

“ใครกันแน่ที่ลามก...”
 

เสียงหวานที่บ่นหงุงหงิงผสมกับดวงตาที่ตวัดส่งค้อนทำให้แทยอนหลุดหัวเราะน้อย ๆ อย่างเอ็นดู ก่อนคนเจ้าเล่ห์จะฉวยโอกาสนี้ฉกปลายจมูกเข้ากับแก้มนวล สูดกลิ่นหอมเฉพาะของคนรักเสียฟอดใหญ่ ดวงตาสีเข้มของเขายิบหยีพร้อมกับริมฝีปากแดงเหยียดยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มที่ปลายคาง ภาพของแทยอนที่ส่งยิ้มกว้างจนตาหยีทำให้อาการเง้างอนของเด็กสาวหายไปทันที มิยองยอมเอนกายอิงแอบในอ้อมแขนเล็กตามแรงดึง เปลือกตาบางหลับพริ้มเมื่อแทยอนบรรจงจูบเบา ๆ ที่เรือนผมนุ่ม
 

“เสียงหัวใจพี่เต้นดังจังค่ะ...เต้นเป็นจังหวะเดียวกับมิยองเลย..”

คำออดเบา ๆ จากเด็กน้อยของเขาเรียกรอยยิ้มและกระแสความอบอุ่นจากดวงตาสีน้ำตาเข้มได้เสมอ แทยอนก้มจูบบนเรือนผมของมิยองอีกครั้งอย่างเอ็นดู ไม่ลืมกระซิบตอบเด็กสาวให้พวงแก้มนวลนั้นแดงระเรื่อ “ก็เราใช้หัวใจดวงเดียวกันนี่นา...”
 

“พี่บ้า..พูดอะไรก็ไม่รู้..” มิยองต่อว่าด้วยความขัดเขินแล้วนั่งนิ่งในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง

“อุ่นไหม?” เสียงทุ้มหวานเอ่ยกระซิบให้คนในอ้อมกอดรีบพยักหน้าหงึกหงักด้วยท่าทางน่าเอ็นดู มิยองเบียดร่างซุกกายเข้าหา เอาแต่ซุกซบออดอ้อนไม่ต่างอะไรจากลูกแมวตัวน้อยที่ออดอ้อนเจ้าของเสียสักนิด แทยอนหัวเราะขันในลำคอเมื่ออีกคนส่งเสียงครางงึมงำออกมาว่า อยากอยู่แบบนี้ทั้งวันจังเลยค่ะ ก่อนสองแขนที่โอบกอดร่างบอบบางจะกระชับแน่นขึ้น เขาก้มลงฟัดแก้มนุ่ม ๆ ของเธอด้วยความหมั่นเขี้ยวซึ่งมิยองก็ไม่ได้ห้ามอะไรนอกจากส่งเสียงง้องแง้งออกมาเบา ๆ เพียงเท่านั้น “ขี้อ้อนจังเลยนะวันนี้”
 

“งืม ก็อยากอยู่กับพี่แบบนี้ อยากให้พี่กอดทั้งวันแบบนี้จริง ๆ นี่คะ”
 

“นั่งทั้งวันแบบนี้ก็เมื่อยแย่ซิ เธอไม่เมื่อยเหรอ?”
 

“ไม่เมื่อยหรอกค่ะ” มิยองหัวเราะคิก ซุกหน้ากับไหล่เล็กของเขาก่อนส่งคำถามให้เขาด้วยน้ำเสียงแสนงอน “จะบอกว่าเมื่อยหรือคะ?ใช่สิ มิยองตัวหนักนี่นา เดี๋ยวนี้ไม่อยากกอดไม่อยากให้นั่งตักแล้วสินะคะ”
 

“ว้า ยังไม่ได้พูดเลยนะ คิดเอาเองอีกแล้ว”
 

“ก็พี่แทงพูดเหมือนเบื่อมิยองนี่คะ”
 

“ฉันเคยพูดหรือไงว่าเบื่อน่ะ หืม?”
 

คำถามที่ส่งย้อนกลับมาทำให้มิยองเงียบไปอึดใจ เสียงหวานครางออกมาเบา ๆ แล้วจึงทิ้งกายซบกอดคนตัวเล็กดังเดิม “ก็ไม่รู้นี่คะ เห็นพี่พูดแบบนั้นมิยองก็นึกว่าพี่เบื่อกันแล้ว”

“ยัยเด็กขี้งอน” แทยอนหัวเราะอย่างเอ็นดู ขยับวงแขนกระชับกอดร่างบอบบางไว้แน่นและไม่ลืมที่จะจูบริมฝีปากอิ่มหนัก ๆ อีกสักที “คิดไปเองอีกแล้วว่าไม่รัก ..ที่แสดงออกทุกวันนี้ยังไม่รู้อีกหรอว่ารักแค่ไหนน่ะ หืม?” ฝ่ามือเล็กลูบเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนเบามือ เขาเอียงหน้ามองคนที่นั่งซบไหล่ด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก “มิยองคิดว่าฉันจะเบื่อมิยองหรือไง..ไม่มีทางหรอกนะ ฉันรักมิยองมาก มิยองก็รู้นี่นา..ฉันอาจจะเหนื่อย อาจจะกดดันจากอะไรหลาย ๆ อย่างแต่แค่มีมิยองอยู่ข้าง ๆ ฉันอย่างนี้ ..คอยห่วงใยฉันอย่างนี้ฉันก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วนะ”
 

“ทั้งที่มิยองก็ขี้งอน เอาแต่ใจกับพี่ประจำนะหรือคะ”
 

“มิยองอาจจะขี้งอน อาจจะเอาแต่ใจแต่มิยองก็เป็นแค่กับฉันไม่ใช่หรอ เท่านั้นมันก็มากพอแล้วที่จะทำให้ฉันรู้ว่าฉันพิเศษและสำคัญสำหรับมิยองมากกว่าใคร ๆ ที่สำคัญนะ..เรื่องแค่นี้เทียบกับความรัก ความเข้าใจที่มิยองให้ฉันมาตลอดไม่ได้หรอก เพราะมิยองรักฉัน เพราะมิยองเข้าใจฉัน ในทุกอย่างที่ฉันเป็น ..มิยองรักฉันที่ฉันเป็นแบบนี้ รักที่ตัวตนของฉัน..แค่นี้มันก็มากพอแล้ว สิ่งที่ฉันกำลังตอบแทนมิยองอยู่มันน้อยไปด้วยซ้ำนะ รู้ไหม”
 

“ไม่ใช่ว่าไม่อยากกอด ไม่อยากจูบ ไม่อยากทำอะไรอย่างที่เคย ..เพียงแต่ว่าตอนนี้ฉันมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องทำต้องจัดการ ไม่ใช่ว่ามิยองไม่สำคัญสำหรับฉันนะ แต่ฉันแค่อยากจะจัดการอะไรหลาย ๆ อย่างให้เรียบร้อยเสียก่อน ถึงตอนนั้นถ้ามิยองอยากได้เวลาทั้งหมดของฉัน ฉันก็จะยกให้”
 

“แล้วถ้าเกิดพี่สอบเข้าแพทย์ติด..ถ้าเกิดพี่แทงไม่มีเวลาให้มิยองเหมือนตอนนี้.. พี่แทงจะยังรัก..”

“พอถึงช่วงเวลาหนึ่งที่ฉันจบจากที่นี่ไป เราอาจจะไม่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันเหมือนเก่าเพราะเวลาส่วนหนึ่งของฉันหมดไปกับกิจกรรมและการเรียนในมหาวิทยาลัยทำให้ฉันอาจจะละเลยมิยองไปบ้างในบางที อาจจะดูแลได้ไม่เต็มที่เหมือนอย่างตอนนี้แต่สิ่งเดียวที่ฉันอยากให้มิยองเชื่อ ..คือฉันรักมิยองแค่คนเดียว ..คนอื่นไม่มีความหมายในสายตาของฉันหรอกตราบใดที่หัวใจของเหมันต์ยังคงเป็นของเจ้าหญิงน้อยอยู่แบบนี้”
 

“......แต่พี่ก็ต้องเจอคนที่สวยกว่า น่ารักกว่า ถูกใจพี่มากกว่ามิยองอยู่ดี..”
 

เสียงบ่นหงุงหงิงและแววตาที่วูบไหวทำให้แทยอนโคลงหัวอย่างเอ็นดู “ฉันอาจจะเจอคนที่สวยกว่า น่ารักกว่าก็จริง..แต่มันก็เท่านั้นในเมื่อพวกเขาไม่ใช่ฮวังมิยองที่ฉันรัก” เขาก้มลงจูบบนกระหม่อมของเด็กสาวที่เขารักยิ่งกว่าใครแผ่วเบา กล่าวถ้อยคำสัญญาที่เขาจะไม่มีวันบิดพลิ้วไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม “เชื่อใจฉันเถอะนะ ถึงวันนั้นฉันอาจจะไม่มีเวลาให้เธอแต่มันก็ไม่นานหรอกมิยอง.. แค่ไม่นานจริง ๆ ..ถ้าฉันทำตามคำสั่งของพ่อเรียบร้อยเมื่อไหร่ ข้อตกลงของฉันกับพ่อจะสิ้นสุดลงเมื่อนั้น ฉันจะเป็นอิสระและได้อยู่กับมิยอง คอยดูแลมิยองแบบนี้ตลอดไปเลย มิยองจะไปไหน..มิยองจะมีฉันตามติดมิยองเป็นเงาตลอดไปเลยล่ะ ดีไหม?”
 

ดวงหน้าหวานละออกจากไหล่เล็กเงยหน้ามองคนที่กำลังส่งยิ้มอ่อนโยนกลับมาให้อย่างไม่เข้าใจในความหมายของประโยคยาว ๆ ที่เขาพูดออกมาเท่าไหร่นัก แต่เอาเถอะ..มิยองเองก็ไม่อยากถามอะไรให้มากนักเพราะรู้ดีว่าบางสิ่งบางอย่างถ้าแทยอนไม่พูดวันนี้สักวันเขาก็จะพูดออกมาเอง แทยอนไม่ชอบคนเซ้าซี้มิยองรู้ดี ถ้าหากเขาไม่อยากพูดตอนนี้มิยองก็จะไม่ถามให้แทยอนต้องรำคาญใจ เด็กสาวส่งยิ้มกลับไปให้ก่อนจะซบหน้าลงที่เดิม หลับตาพริ้มให้แทยอนได้กอดอยู่แบบนี้จนกว่าแทยอนจะพอใจ
 

 

“ฉันอยากนอนตักมิยอง”
 

เปลือกตาบางปรือตาอีกครั้งเมื่ออยู่ ๆ แทยอนก็โพล่งขอความต้องการของตนเองออกมาเฉย เธอมองหน้าเขาด้วยสายตางุนงงเล็กน้อย และยินยอมให้แทยอนจับจูงเธอไปที่โซฟาตัวยาวเมื่อแทยอนย้ำความต้องการของตนเองอีกครั้ง คนตัวเล็กล้มตัวลงนอนหนุนตักเธอต่างหมอนทันทีที่มิยองทิ้งตัวนั่งลงกับโซฟาตัวยาว แทยอนดึงมือของเธอมาแนบแก้มพร้อมหลับตาพริ้ม ส่วนเด็กสาวที่มีท่าทีงุนงงในคราวแรกหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูกับท่าทางเหมือนเด็กของเขา เธอใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ถูกจับจองลูบเรือนผมสีบรอนซ์นุ่มมือของเขาไปพลางขณะที่ดวงตาก็เอาแต่เฝ้ามองใบหน้าของแทยอนที่ดูผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด ..แทยอนยามหลับก็ไม่ต่างจากเด็กน้อยไร้เดียงสา แต่ไม่รู้ทำไมพอตื่นแล้วถึงได้เจ้าเล่ห์นักเชียว คิดแล้วก็ได้แต่หัวเราะคิกคักกับตัวเอง
 

ถามว่ามิยองมีความสุขไหมกับการได้เป็นคนรักของแทยอน เธอคงจะตอบได้ทันทีเลยว่ามิยองไม่มีความสุขไปมากกว่านี้อีกแล้วเพราะความสุขที่มีมันมีมากจนแทบจะล้นเสียด้วยซ้ำ การได้เป็นคนรักของแทยอน ได้อยู่ข้างเขา ได้มองเห็นทุกอิริยาบถ การได้เห็น และได้เป็นเจ้าของคน ๆ นี้เป็นสิ่งที่เธอไม่คาดฝันมาก่อนเลยว่าจะเป็นจริงเข้าสักวัน มิยองเฝ้าแต่คิดวาดฝันไว้แต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าตัวเองจะได้มายืนอยู่เคียงข้างแทยอนจริง ๆ ใบหน้าหวานของเธอเจือด้วยรอยยิ้มไม่จางหายขณะที่เอาแต่เฝ้ามองดูแทยอนที่หลับลึก สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายอย่างหาได้ยากในช่วงนี้.. เขาคงเหนื่อยและกดดันมากกับสิ่งต่าง ๆ ที่เขาต้องเจอต้องจัดการ การผ่อนคลายของเขาคือการได้ใช้เวลาอยู่กับเธอ แต่เพราะสถานการณ์ที่เกิดขึ้นที่บ้านทำให้เราไม่ค่อยมีเวลาอยู่ด้วยกันมากนัก การได้อยู่ตามลำพังในเวลาอันน้อยนิดเช่นนี้นับเป็นสิ่งมีค่าที่เราอยากจะใช้มันให้คุ้มค่าที่สุด ไม่ว่าที่ไหนมันก็ไม่สำคัญหรอก..ขอแค่มีกันและกันอยู่ด้วยก็พอแล้วนี่นา
 

..แค่มีกันและกันอยู่แบบนี้ก็ไม่ต้องการอะไรแล้วล่ะเนอะ เจ้าชายหิมะอุ่นของมิยอง ^^..
 

 

******************************************************************

 
 

ช่วงเวลาของความอึดอัดกลับมาอีกครั้งเมื่อถึงเวลาของมื้อเย็นที่มีพ่อของแทยอนและแม่ของมิยองร่วมโต๊ะ ..ไม่ใช่ว่าไม่อยากร่วมโต๊ะหรืออะไรด้วยหรอกนะ โอเค..มันก็ดีล่ะที่ได้อยู่กันพร้อมหน้าแบบ ครอบครัว ถ้ามิยองกับแทยอนไม่ได้แอบคบกันแบบลับ ๆ ล่ะก็นะ..จะไม่น่าอึดอัดเท่าไหร่หรอก แต่เพราะความสัมพันธ์และความรู้สึกที่เรามีให้กันมันมาไกลเกินกว่าที่จะย้อนกลับไปตรงจุดเดิม เราสองคนถึงรู้สึกอึดอัดใจพิกลที่ต้องร่วมโต๊ะกับผู้อาวุโสทั้งสองคนในบ้านยังไงล่ะ ..มันแย่ตรงที่เราไม่สามารถแสดงออกตามธรรมชาติของเราได้ ไม่สามารถทำตัวปกติได้เพราะ กลัว ที่จะเผลอแสดงอะไรที่ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนสงสัยในความสัมพันธ์ของเรามากกว่า
 

ดวงตาคู่หวานเหลือบตามองเสี้ยวหน้าเฉยชาของคนพี่เมื่อมือเล็กคีบแฮมชุบไข่ลงบนชามข้าวของเธอให้ ก่อนเขาจะกลับไปนั่งทานข้าวเงียบ ๆ ดังเดิม ถึงแม้จะอยู่ต่อหน้าพ่อแม่แทยอนจะเป็นคนเฉยชาไม่ใส่ใจเหมือนตอนอยู่ด้วยกัน แต่การกระทำเล็กน้อยอย่างการตักกับข้าวที่เธอชอบให้ก็ทำให้มิยองกลั้นยิ้มแทบไม่ได้เลย เด็กสาวยืดตัวตรงก่อนจะเป็นฝ่ายคีบหมูผัดกิมจิที่เขาชอบให้บ้าง เธอส่งยิ้มเมื่อแทยอนหันมามองหน้ากันเล็ก ๆ มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อยแทนคำขอบคุณโดยที่ทั้งคู่ไม่ได้สังเกตเลยว่าการกระทำนั้นอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองตลอด
 

“ดูสนิทกันดีนะ เราสองคนน่ะ” น้ำเสียงเข้มขรึมเอ่ยทัก ท่าทางของ คิมซูฮยอน ไม่ได้มีทีท่าสงสัยแต่อย่างใดเหมือนเป็นการทักเพื่อชวนคุยเพียงเท่านั้น แต่คำทักธรรมดากลับทำให้แทยอนและมิยองร้อนตัววูบก่อนจะกลับมาสงบสติได้ทันท่วงทีเมื่อคนที่ควบคุมสีหน้าได้ดีกว่าแอบใช้ปลายเท้าสัมผัสกับปลายเท้าของมิยองไว้เสียก่อน ซูฮยอนมองเด็กทั้งสองสลับกันไปมาพร้อมเอ่ยทัก “ตอนนี้มีคบใครหรือชอบพอกับใครบ้างหรือยังล่ะ ..ลุงพอจะมีลูกศิษย์ที่ไว้วางใจอยู่สองสามคน มิยองอยากรู้จักพี่เขาไหม ลุงจะพามาแนะนำให้”
 

“เอ่อ.. มิยองยังไม่สนใจเรื่องแบบนี้หรอกค่ะ มิยองอยากเรียนก่อนมากกว่า ส่วนเรื่องอื่นไว้ค่อยทำงานหรือพร้อมกว่านี้ค่อยคิดค่ะ” มิยองตอบเสียงเบา เธอยกแก้วน้ำขึ้นดื่มเพื่อแก้อาการแห้งผากในลำคอ
 

“อืม.. จะว่าไปก็อย่าเพิ่งมีตอนนี้เลยรักในวัยเรียนน่ะเอาแน่เอานอนไม่ได้หรอก ผ่านมาก็ผ่านไป แต่ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกลุงแล้วกันนะ ลุงน่ะรักเราเหมือนลูกสาวอีกคนก็อยากจะให้เจอแต่คนดี ๆ ..ลุงจะแนะนำให้”
 

“ค่ะ ..ขอบคุณมากค่ะ คุณลุง”
 

“แล้วแกล่ะแทยอน? ชอบพอกับใครบ้างหรือยัง?” ซูฮยอนถามแทยอนที่นั่งทานข้าวเงียบ ๆ “ฉันอยากให้แกสนิทกับลู่หานไว้เยอะ ๆ นะ ออกไปไหนมาไหนกับลู่หานบ่อย ๆ บ้างก็ดี เผื่ออนาคตอาจจะได้เกี่ยวดองกันเอาไว้”
 

“แทคิดกับลู่หานแค่น้อง.. มากกว่านี้คงไม่ได้”
 

“พูดอย่างนั้นแสดงว่ามีคนที่ชอบพออยู่แล้วสินะ เป็นใคร?ฐานะทางบ้านล่ะ พื้นเพของครอบครัวเป็นยังไงแกรู้จักเขาดีหรือยัง ดูให้ดีก่อนจะคบนะ ไม่ใช่ไปคว้าเอาเด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาคบล่ะ ลูกสาวฉันทั้งคนจะมีคนที่คบหาทั้งทีก็เลือกให้มันเหมาะสมกับเราหน่อย”
 

คิมแทยอนถอนหายใจแรง ตะเกียบในมือถูกวางลงบนชามข้าวที่พร่องไปไม่ถึงครึ่งชาม เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าแทจะชอบใครสักคน แทไม่สนหรอกว่าพื้นเพของเขาเป็นยังไง มันไม่สำคัญสำหรับแทเลยสักนิด..คุณค่าของจิตใจต่างหากที่สำคัญกว่าสิ่งนอกกายเหล่านั้น”
 

“หึ แกยังเด็กก็คิดอะไรตื้น ๆ ได้น่ะสิ ความรักอย่างเดียวมันซื้อข้าวซื้อเสื้อผ้าไม่ได้หรอกนะ มันต้องมองฐานะของครอบครัวด้วยว่าเหมาะสมคู่ควรกับเราหรือเปล่า รู้ถึงไหนก็อายถึงนั่นว่าลูกสาวของฉันไปคว้าเอาผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาเป็นแฟน”

                “แล้วพ่อรักแม่เพราะว่าแม่เป็นแม่หรือรักเพราะเงินของแม่ล่ะ” แทยอนสวนกลับไปเสียงแข็ง ดวงตาสีเข้มกร้าวขึ้นมาทันทีเมื่อซูฮยอนจ้องเขม็งกลับมา “แทไม่สนใจหรอกนะว่าคนที่แทรักจะรวยหรือจะจน สิ่งที่แทสนอย่างเดียวคือคน ๆ นั้นพร้อมจะเข้าใจแท และยอมรับในตัวตนของแทหรือเปล่าก็เท่านั้น แทจะรักใครมันก็เรื่องของแท.. มันเป็นสิทธิของแทที่แทจะเลือกรักใครก็ได้ที่แทอยากจะรัก และพ่อก็ไม่มีสิทธิมาก้าวก่ายเรื่องความรักของแทด้วย”
 

                “คิมแทยอน!!ฉันเป็นพ่อแกนะ พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย สิ่งที่ฉันเลือกให้แกมันดีต่อตัวแกทั้งนั้นรู้เอาไว้ด้วย!!
 

                “แล้วพ่อเคยถามแทมั้ยว่าแทอยากได้สิ่งที่พ่อยัดเยียดให้แทหรือเปล่า!!
 

                “แทยอน!!!!!
 

                แทยอนพ่นลมหายใจแรงเพื่อระบายความโกรธและกลืนถ้อยคำโต้ตอบที่เจ็บแสบลงคอไปเมื่อมือนุ่มของใครบางคนแอบคว้ามือของเขาจากใต้โต๊ะมาบีบไว้แน่น เขาหลับตาซ่อนดวงตาที่แข็งกร้าวไว้ ระงับพายุอารมณ์ของตัวเองให้ผ่อนเบาลง “......แทไม่อยากขออะไรจากพ่อมากหรอกนะ ..นอกจากให้แทได้เลือกคนที่แทรัก สิ่งที่แทรักด้วยตัวเองบ้างก็พอ..ขอแค่ให้แทได้เลือกอะไรด้วยตัวเองบ้าง..แค่นั้นแหล่ะที่แทอยากได้จากพ่อ” ร่างเล็กผุดลุกขึ้นพร้อมเก็บชามข้าวของตัวเองไปด้วย “แทอิ่มแล้ว..ขอตัวก่อน แทมีตำราที่ต้องทบทวนอีก”
 

                “แต่ข้าวยังไม่หมดเลยนะแทยอน แทยอนทานไปนิดเดียวเองนะลูก”
 

                “ไม่เป็นไรค่ะ คุณน้า ..ขอบคุณนะคะ อาหารมื้อนี้อร่อยมากค่ะ”
 

                คิมซูฮยอนจ้องมองแผ่นหลังเล็กของลูกสาวด้วยแววตาอ่านยาก ..ไม่เคยคุยกันดี ๆ เลยสักครั้ง การเปิดปากคุยแต่ละครั้งมักจบลงด้วยการมีปากเสียง และนั่นก็ยิ่งเป็นการเพิ่มรอยร้าวในความสัมพันธ์ของเขากับแทยอนให้มากขึ้น ก็แค่อยากให้แทยอนได้สิ่งที่ดีที่สุดเท่านั้น เขาผิดตรงไหนกัน? ซูฮยอนผ่อนลมหายใจเบาก่อนจะลงมือทานอาหารอีกครั้ง พยายามเก็บซ่อนความเจ็บปวดลึก ๆ ละแววตาอ่อนไหวจากการมีปากเสียงเมื่อครู่
 

                “หนูมิยอง...”
 

                “ค คะ?”
 

                “คืนนี้ไปอ่านหนังสือกับพี่เขาใช่ไหมลูก?” น้ำเสียงเข้มขรึมเอ่ยถาม เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าตอบกลับมาก็ฝากฝังบางอย่างเอาไว้ “อย่าให้พี่เขานอนเกินเที่ยงคืนนะลูก แทยอนนอนดึกมากไม่ได้เดี๋ยวจะป่วยเอา เด็กคนนั้นเวลาป่วยทีก็เป็นหนักกว่าชาวบ้าน..ช่วงนี้ใกล้เตรียมสอบเข้ามาทุกทีแล้วลุงอยากให้ร่างกายและสมองเขาพร้อมที่สุด เขาจะได้ไม่ต้องมานั่งเครียดที่ตัวเองทำได้ไม่เต็มที่”
 

                “ค่ะ คุณลุง”
 

                “แล้วก็..หาอะไรขึ้นไปให้พี่เขาทานด้วยเดี๋ยวเขาจะหิวแล้วอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง ..อืม แทยอนชอบดื่มนมอุ่น ๆ ก่อนนอน หนูอุ่นนมให้เขาดื่มก็ได้นะ”
 

                “.....”
 

                “ช่วงนี้แทยอนอาจจะเครียดและกดดันตัวเองหนัก.. ยังไงลุงฝากดูแลพี่เขาด้วยนะลูก”
 

                “ไม่ต้องห่วงค่ะ มิยองจะดูแลพี่แทงให้นะคะ คุณลุง”

 

               

               

ร่างเล็กทิ้งกายกับโต๊ะหนังสือ อิงแผ่นหลังเล็กกับพนักเก้าอี้พร้อมปิดเปลือกตาลงอย่างรู้สึกเหนื่อยอ่อน ตอนนี้แทยอนรู้สึกแย่และสับสนไม่หมด ..ดูเหมือนว่าเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับมิยองจะเป็นเรื่องที่ยากที่จะเปิดเผยขึ้นมาจริง ๆ ..ตอนนี้ความหวังที่เขาอยากจะเปิดเผยความสัมพันธ์นี้มันไกลออกไปทุกที จากที่เคยคิดว่าพ่อคงจะรับไม่ได้หากแทยอนเปิดเผยว่าตัวเองกำลังคบหากับมิยองอยู่ มาถึงตอนนี้..คำพูดของพ่อกลับเป็นการตอกย้ำความจริงว่าหนทางข้างหน้าของเขากับมิยองเป็นเรื่องยากแค่ไหน..
 

                ..เขาควรจะทำยังไงดีนะ ตอนนี้..
 

                ..เราจะปิดเรื่องนี้ไว้ได้อีกนานแค่ไหน..
 

                ..หรือบางที.. หนทางที่ดีกว่า..
 

                ..คือ แทยอนควรจะปล่อยมิยองไป..

 
 

                เรียวแขนบางสอดผ่านไหล่เล็กสวมกอดต้นคอของเขา ไออุ่นและกลิ่นหอมที่คุ้นเคยทำให้แทยอนเดาได้ไม่ยากเลยว่าเป็นใคร แต่กระนั้น..แทยอนก็ยังคงหลับตานิ่งอยู่แบบนั้นและปล่อยให้เธอแนบกายกอดจากด้านหลังเงียบ ๆ โดยไม่ได้พูดอะไร แรงกดทับบนไหล่และสัมผัสเบา ๆ ที่แก้มของเขาทำให้แทยอนตัดสินใจลืมตาและผันเสี้ยวหน้าไปมองเจ้าของอ้อมกอด ดวงตาคู่หวานสีน้ำตาลอ่อนจดจ้องเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ..มันทั้งแสนเศร้า..แต่กลับเจือด้วยความรักที่แทยอนรู้สึกได้ว่าเจ้าของดวงตาคู่นี้รักเขามากแค่ไหน.. ความคิดชั่วครู่ที่อยากจะปล่อยเธอไปกลับจางหายไปเมื่อได้หันไปสบสายตาที่เต็มไปด้วยความรักคู่นี้
 

                “คิดมากเรื่องที่คุณลุงพูดใช่ไหมคะ”
 

                “ฉัน...แค่กลัว..” แทยอนตอบพร้อมผ่อนลมหายใจเบา เขาขยับกายเล็กน้อยและดึงร่างบอบบางมานั่งลงที่ตัก สวมกอดเธอเอาไว้ด้วยอ้อมแขนเล็ก ซบหน้ากับเรือนผมนุ่มเมื่อมิยองเอนกายในอ้อมกอดของเขาอย่างว่าง่าย “เรื่องของเรามันเป็นเรื่องยาก..”
 

                “.....พี่แทงกำลังคิดอะไรอยู่คะ” เธอเอ่ยถาม น้ำเสียงนั้นเจือด้วยความกังวลอย่างที่เขารู้สึกได้ “..พี่คง..ไม่ได้คิดว่าจะปล่อยมิยองไปใช่ไหมคะ”
 

                “ฉันแค่เคยคิด..” คำตอบของเขาทำให้เด็กสาวเงียบลงทันที ดวงตาหวานของเธอไหววูบและสั่นระริก.. เหมือนจะปล่อยให้หยดน้ำตาไหลออกมาได้ง่าย ๆ หากแทยอนพูดอะไรที่มันบาดใจขึ้นมา แทยอนคลี่ยิ้มจาง.. พร้อมประทับจูบบนหน้าผากมนแสนเบา ทะนุถนอมสุดใจ “แต่รู้ไหม..ว่าแค่คิดว่าถ้าวันหนึ่งไม่มีเธอ.. หัวใจของฉันก็เจ็บปวดไปหมดแล้ว..ฉันไม่กล้าคิดถึงวันที่ไม่มีเธอเลยมิยอง..”
 

                “พี่แทงจะไม่ผิดสัญญาใช่ไหมคะ.. จะไม่ปล่อยมิยองไปใช่ไหม”

                ท่าทางขลาดกลัวของเธอทำให้แทยอนปวดใจนัก ฮวังมิยองร้องขอ..เอ่ยทวงสัญญาที่เราให้ไว้ด้วยกันด้วยดวงตาที่คลอรื้นไปด้วยน้ำตา ..และภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของคนตัวเล็กสั่นไหว ทุกเวลาที่อยู่ด้วยกัน..แทยอนรู้ดีว่าหัวใจของฮวังมิยองอ่อนไหวง่ายแค่ไหน ..เพราะอ่อนไหวง่ายจึงถูกทำร้ายได้ง่ายเช่นกัน แล้วอย่างนี้แทยอนควรจะปกป้องรักษาหัวใจดวงนี้ด้วยตัวเขาเอง..หรือควรจะปล่อยให้คนที่คู่ควรเหมาะสมกับหัวใจดวงนี้มากกว่าเขาดีนะ แต่เพียงแค่คิด..ว่าถ้าวันข้างหน้า คิมแทยอนคนนี้ไม่มีมิยองเคียงข้างกัน.. หากวันหนึ่งเขาทำได้แค่เฝ้ามองเธอเดินจับมือกับคนอื่นที่ไม่ใช่เขา ..หากวันหนึ่งคนที่ดูแลเธอเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เขา..
 

                ..หากวันหนึ่งฮวังมิยองเป็นของคนอื่นที่ไม่ใช่แทยอน..
 

                ..เพียงแค่คิด.. หัวใจก็เจ็บปวดไปหมด.. แทยอนคงทนไม่ไหว..
 

                ..แต่สองมือของเขาจะปกป้องเธอ และรักษาคำว่าเราไปได้อีกนานแค่ไหน..แทยอนเองก็ไม่รู้เหมือนกัน.. เขาก้มมองคนที่ซบหน้ากับอกของเขาเพื่อซ่อนรอยน้ำตาของความหวั่นไหวแล้วถอนหายใจออกมาบางเบา “ฉันไม่รู้..ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะรักษาสัญญาไว้ได้อีกนานแค่ไหน..ถ้าเป็นไปได้ฉันไม่อยากเห็นเธอเดินไปกับคนอื่นเลย..เธอคือทุกอย่างของฉัน..เป็นโลกทั้งใบของฉัน..ถ้าไม่มีเธอ...ถ้าไม่มีเธอ ฉันคง...”
 

                “ถ้าอย่างนั้นพี่แทงก็อย่าปล่อยมือจากมิยองสิคะ..ฮึก..พี่ก็จับมือมิยองไว้แบบนี้ตลอดไปสิคะ.. ไม่ ..ไม่ว่าวันข้างหน้าเราจะเจออะไร..จะหนักหนาแค่ไหน ..ต แต่เราก็จะประคับประคองมันผ่านไปด้วยกัน..” น้ำเสียงหวานสะอึกสะอื้น แม้มิยองจะพูดทุกสิ่งทุกอย่างออกมาอย่างยากลำบากเพราะมันเจ็บปวดและหวาดกลัวเกินกว่าที่จะทำตัวเข้มแข็งได้ แต่กระนั้นมิยองก็อยากจะพูด..พูดทุกอย่าง..รั้งไว้ทุกทาง เพื่อแทยอนจะไม่ปล่อยมือจากเธอ เพราะมิยองคงทนไม่ได้เหมือนกัน..ถ้าวันข้างหน้าไม่มีคนตัวเล็กนี้เคียงข้างเหมือนที่ผ่านมา
 

                “..แม้ว่าสักวันหนึ่งพวกเขาจะรู้เรื่องของเรานะหรอ..แม้ว่าวันหนึ่งเขาคนนั้นจะพยายามแยกเราจากกัน..ถ้าถึงวันนั้นมิยองจะเหนื่อยที่จะรั้งฉันไว้ไหม..มิยองอาจจะต้องเจ็บปวด เราอาจจะต้องเจ็บปวด..หากเขาคนนั้นรู้ เขาอาจจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เราได้อยู่ด้วยกัน..ถ้าเป็นแบบนั้น..มิยองจะยอมเจ็บปวดเพื่อรักษาคำว่าเราไว้เหรอ”
 

                คำถามที่ย้อนกลับมาของแทยอนทำให้เด็กสาวพูดอะไรไม่ออก.. เพียงแค่คิดถึงสิ่งที่เรากำลังหวาดกลัว เพียงแค่นึกภาพของเราในวันนั้น.. วันที่พ่อของแทยอนรู้เรื่องของเรา..วันที่เราถูกจับแยกจากกัน เพียงแค่คิด..หัวใจก็พาลเจ็บปวดไปเสียหมด แต่ว่า..ถ้าการที่เราจะต้องรักษาความรักของเราไว้เราอาจจะต้องผ่านความเจ็บปวดมากมายเพื่อจะรักษาว่าเราเอาไว้ ..มันก็ย่อมดีกว่าการที่เราต่างกักขังตัวเองไว้กับความเจ็บปวดที่ไม่มีกันและกันอยู่ข้างกายไม่ใช่หรือ?
 

                “ถ้าวันนั้นมาถึงจริง ๆ ...ถ้าสักวันหนึ่งเรื่องของเราไม่ใช่ความลับอีกต่อไปขึ้นมา..ถึงวันนั้น..” เรียวปากอิ่มเม้มแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกไป ดวงหน้าหวานผละจากอกอุ่นเงยหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาเพื่อมอง ใบหน้ากระจ่างแต่แฝงไปด้วยความเศร้าหมองของคนที่เธอรัก ฝ่ามือบางประคองพวงแก้มนุ่มเกลี่ยผิวเนียนละเอียดแผ่วเบา จดจำ..และซึมซับทุกรายละเอียดบนใบหน้าของเขาแม้ว่าดวงตาของเธอจะพร่ามัวไปด้วยน้ำตาก็ตาม “ถึงวันนั้น..หากจะต้องเผชิญกับความเจ็บปวด..แต่มิยองจะไม่มีวันปล่อยมือจากพี่ จะทำทุกอย่าง..ฮึก จะทำทุกอย่างและจะทำทุกทาง..เพื่อรักษา..รักษาคำว่า เรา เอาไว้..แม้ว่ามันจะต้องแลกกับความเจ็บปวดก็ตาม”

                “มิยอง..”
 

                “เป็นแบบนั้น..มันดีกว่าการที่เราต้องเจ็บปวดจากการถูกทิ้งให้เดียวดายไม่ใช่เหรอคะ..อย่างน้อย ถึงเราจะเจ็บปวดแต่เราก็มีกันและกันอยู่..เรายังจับมือกันอยู่ ...เรายังมีคำว่า เรา อยู่.. ไม่ใช่หรอคะ พี่แทง..” เสียงหวานกระซิบแผ่วเจือสะอื้น สองมือที่ประคองใบหน้าของเขารั้นดวงหน้ากระจ่างเข้ามาใกล้ ..ใกล้เสียจนสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นของเขาอย่างชัดเจน “มิยองยอมทำทุกอย่าง..ทำทุกอย่างจริง ๆ เพื่อพี่แทง..และเพื่อรักของเรา..เพื่อเรามิยองทำได้ทุกอย่าง”            
 

“....ทำไม...”
 

                น้ำเสียงทุ้ม..ที่เอ่ยคำถามออกมานั้นเงียบงัน.. เมื่อริมฝีปากแดงของเขาถูกปิดทับด้วยริมฝีปากอิ่มของมิยอง สัมผัสนุ่มนวลกดเน้นหนักเพื่อตอกย้ำความรู้สึกทั้งหมดให้เขาได้รับรู้ รสจูบแม้จะเต็มไปด้วยหยดน้ำตาทำให้รู้สึกถึงความขมปร่าแต่กลับแฝงไปด้วยความหวานละมุนเหมือนทุกครั้ง.. ที่ริมฝีปากของเราสัมผัสกัน มิยองบดเบียดริมฝีปากซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อเน้นย้ำให้แทยอนมั่นใจว่าต่อให้วันข้างหน้าเราจะต้องเจออะไรมิยองก็ไม่กลัว..ขอเพียงแค่อย่างเดียว..
 

                ..ขอแค่แทยอนไม่ปล่อยมือจากเธอ และผลักไสเธอไปให้คนอื่นก็พอแล้ว..
 

 

“เพราะมิยองรักพี่....”
 

                “.........”
 

                “มิยองรักพี่แทงมากจริง ๆ .......”
 

 

                ==================================================================

 

Senior talk : 

เนื่องจากหลังจากตอนนี้จะมีเอ็นซีอีกตอนที่ 45 

ฉะนั้น เพื่อความสะดวก ขออนุญาติรวบส่งเอ็นซีทั้งหมดให้

หลังจากที่อัพตอนที่ 45 แล้วนะคับ

ใครที่อยากได้รบกวนทิ้งอีเมล์ไว้ จะทยอยส่งให้ทั้งหมดครับ

ขอบคุณครับ ^^

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

963 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 11:23
    ขอncค่ะไรท์ mam.sooksong@gmail.com
    #826
    0
  2. #757 nan (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 09:49
    ขอ nc ด้วยค่ะ อินนนนนนนมาก

    sakungkaka@gmail.com
    #757
    1
    • #757-1 KimZeenior (@senior27) (จากตอนที่ 41)
      24 มีนาคม 2559 / 14:43
      เรืองนี้กำลังจะตีพิมพ์ค่ะ ไม่ส่งเอ็นซีแล้วนะ ขอโทษด้วยนะคะ ._.
      #757-1
  3. #727 piwey4456 (@piwey4456) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:49
    ขอncทุกตอนครับ
    rebirdty456@gmail. com????????????????
    #727
    1
    • #727-1 KimZeenior (@senior27) (จากตอนที่ 41)
      22 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:35
      กำลังจะตีพิมพ์เป็นเล่ม งดแจกแล้วค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ ^^
      #727-1
  4. #722 Kea (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:29
    ขอ nc ทุกตอนเลยเลยได้มั้ยคับ พึ่งมาอ่าน ชอบมากๆเลย
    #722
    1
    • #722-1 KimZeenior (@senior27) (จากตอนที่ 41)
      22 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:35
      กำลังจะตีพิมพ์เป็นเล่ม งดแจกแล้วค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ ^^
      #722-1
  5. #678 wrtpunch (@wrtpunch) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 14:17
    ขอncด้วยค่ะ wrtpunch@gmail.com
    #678
    0
  6. #628 petcharin_love95 (@petcharin_love95) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 22:24
    ขอ nc ทุกตอนเลยคร่ทันมั้ย??

    nu_10535@hotmail.com
    #628
    0
  7. #521 โซวอน (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 13:56
    ขอncทุกตอนได้มัยค่ะ

    Benzsontaetae@gmail.com
    #521
    0
  8. #429 gur (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 19:30
    ขอncค่าาา wanna.daycha@live.com
    #429
    0
  9. #428 gur (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 19:30
    ขอncค่าาา wanna.daycha@live.com
    #428
    0
  10. #335 Fahh (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 13:56
    น่ารักจังเลย
    #335
    0
  11. #319 coke (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 16:33
    อย่าปล่อยมือจากกันนะ จับกันไว้นานๆ

    #319
    0
  12. #318 ปิ่นมณี (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 12:27
    Dolajum@hotmmail.com
    #318
    0
  13. #285 kade (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:25
    พี่แทน่ารักมากลย ขอncด้วยคนนะค่ะ

    ket.ctp@gmail.com
    #285
    0
  14. #284 P'pice (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:44
    หนุกมากอ่าาาา ฟานี่น่ารักมากๆเรย

    #ไรต์ nc ด้วยน่ะค่ะ pokkylava@gmail.com
    #284
    0
  15. #269 게이 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:19
    สนุกสุดๆชอบๆ พี่แท มิยองน้อยสู้ๆ ขอบคุนไรท์น๊าค๊า
    #269
    0
  16. #268 게이 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:19
    สนุกสุดๆชอบๆ พี่แท มิยองน้อยสู้ๆ ขอบคุนไรท์น๊าค๊า
    #268
    0
  17. #262 Sa Tan (@61096109) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:25
    อย่าปล่อยมือน่ะ ขอ nc ด้วยค่ะ a_artitaya@hotmail.com
    #262
    0
  18. #247 ฟรีไทร์ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2558 / 12:12
    อย่าปล่อยมือจากกันเลยนะพี่แทงน้องมิยอง

    สงสารแทยอนจังพ่อโหดร้ายเกิน
    #247
    0
  19. #193 Note (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:09
    คือ แบบ...ชอบมากๆ ขอncด้วยนะ note_divorce@hotmail.com
    #193
    0
  20. #166 ppncy (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 16:00
    ขอ nc หน่อยนะคะ ทุกตอนเลยก็ได้ถ้าสะดวก

    Sweetdream_225@hotmail.com
    #166
    0
  21. #117 Puii (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 14:34
    อย่าปล่อยมือจากกันนะ สงสารทั้งคู่เลยความรักมีอุปสรรค

    ขอ nc ด้วยค่า Ratree.Chanluean@gmail.com
    #117
    0
  22. #78 ฟานี่อ่าาาา (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 18:53
    ronin.ronin@hotmail.com
    #78
    0
  23. #40 Bua Buabua (@bua_buabua) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 18:18
    Buabua.za@hotmail.com รบกวนด้วยนะค่ะ หนุกมากก
    #40
    0
  24. #39 wrkhtfc (@fsc24htfc) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 11:45
    one_stp_clozr@hotmail.com รบกวนไรท์ส่งให้ด้วยนะคะ อิอิ
    #39
    0
  25. #37 ศินีนารถ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 00:25
    อย่าปล่อยมือกันนะ พี่แทง มิยอง

    สงสารพี่แท สู้ๆนะ
    #37
    0