เมื่อคีตาแห่งเทพสวรรค์เริ่มบรรเลง◆BL,YAOI (END)

  • 100% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 36,494 Views

  • 424 Comments

  • 2,879 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    104

    Overall
    36,494

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 13 ตัวเรา... นำพา... กว่าใคร...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3054
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    24 มิ.ย. 58







ความเดิมตอนที่แล้ว

            “ข้ามั่นใจมากว่าประจกบานนี้จะต้องเป็น กระจกส่องอดีตของเทพนักษัตร!” องค์ชายวิปริตปาดหยดเลือดจากบาดแผลข้าขึ้นมา ว่ากันว่ากระจกส่องอดีตเมื่อหยดเลือดลงไปจะสะท้อนอดีตภพที่แล้วออกมา

 

แปะ

เสียงหยดเลือดกระทบกับผิวกระจกดังขึ้น

 

ท่ามกลางเสียงหัวเราะอันคลุ้มคลั่ง เบื้องหน้าข้าสะท้อนเป็นหน้าตัวเองในกระจก… ดึงตัวข้าจมลงสู่ในอดีต

ข้ามองเห็นริมฝีปากของไรเซลขยับเป็นครั้งสุดท้าย

 

 

ไม่ว่าอย่างไรข้าก็รักเจ้า

 






บทที่ 13

ตัวเรา… นำพา… กว่าใคร

 

  


 

พรึ่บ! ตุบ!

เด็กน้อยในวัยสิบหกปีก้าวออกมาจากห้องด้วยย่างก้าวที่โซเซเล็กน้อย นัยน์ตาเบิกกว้าง จ้องมองเทพสวรรค์รูปงาม ปีกสีขาวบริสุทธิ์ แต่งแต้มไปด้วยสีแดงดั่งโลหิต ดวงตาสีทองคู่สวยจับจ้องมาอย่างไม่วางตา

รีบเข้ามาในบ้านข้าก่อน!”

เด็กน้อยน่ารักวัยสิบหกปีเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน รีบเข้าไปพยุงผู้บาดเจ็บเข้าไปในเรือนตนเองอย่างใจกว้างและนั่นคือการพบกันครั้งแรก

 

โดยที่เด็กน้อยไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าผู้มาเยือนนี้จะนำพาหลายสิ่งติดมาด้วย

.

.

 




 

ร่างกายท่านหายดีก็เชิญท่านกลับไปได้แล้ว เทพสวรรค์อย่างท่านจะมาแย่งที่ในเรือนกับมนุษย์อย่างข้าทำไมกัน

ไม่ เกิดข้ากลับไปเจ้าก็เหงาแย่น่ะสิเทพสววรค์หนุ่มรูปงามว่ากล่าว พร้อมสวมกอดหนุ่มน้อยชาวมนุษย์ไว้ในวงแขน เรือนเจ้าเงียบเหงาจะตายไป เจ้ากำลังลงโทษตัวเองอยู่หรือไร ถึงปล่อยให้เรือนไร้ผู้คนถึงเพียงนี้

เพราะว่าร่างกายของข้าไม่แข็งแรง จะตายวันไหนก็ไม่รู้ ข้าจึงขอพวกเขาแยกออกมาอยู่คนเดียว

เหลวไหล ให้เทพสวรรค์อย่างข้าสิงสถิตอยู่ในบ้านเจ้ารับรองว่าเจ้าจะมีอายุยืนไปอีกพันๆปี

เด็กหนุ่มชาวมนุษย์หัวเราะเบาๆ ข้าไม่อยากมีอายุยืนเป็นตาแก่พันๆปีนะ

โชคดีจริงๆที่ข้าอายุแค่ห้าร้อยกว่าปีเท่านั้น

ท่านก็ยังคงเป็นตาแก่เช่นกันเดี๋ยวสิท่านกำลังทำลืมเรื่องที่ข้าว่าท่านอีกแล้ว

 

 

นั่นคือมิตรภาพอันงดงามระหว่างเทพสวรรค์และชายหนุ่มชาวมนุษย์ คนหนึ่งจับพู่กันวาดภาพด้วยร่างกายไม่สู้ดีเมื่อมีอีกหนึ่งเพิ่มเข้ามา เรือนเล็กๆหลังนี้ก็ไม่เงียบเหงาอีกต่อไป

.

.

 

 

 



 

นาเรมเจ้าอยู่หรือเปล่า

นาเรมเจ้าหายไปไหน

นาเรม

เสียงร้องตะโกนดังอยู่ด้านหน้าเรือนซักพัก ก่อนเทพสวรรค์ไรเซล องค์ชายลำดับที่สี่แห่งภพสวรรค์จะก้าวเข้าไปในเรือนอย่างถือวิสาสะ

เจ้า…” ไรเซลยืนมองเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีที่มือจับพู่กันวาดภาพ แต่หน้ากระดาษกลับยังคงว่างเปล่า อีกฝ่ายหันหลังให้จึงไม่อาจสังเกตถึงสีหน้า เสียงเบาๆเล็ดลอดออกมาให้ผู้มาเยือนได้ยิน

“…วันนี้ข้าไม่รับแขก

มีใครทำอะไรเจ้า?

ไม่มีใครทำอะไรข้าทั้งนั้น ท่านอ้ะ!” เด็กหนุ่มจดจ้องกับกระดาษมากเกินไปจนไม่ทันสังเกตุความเคลื่อนไหวที่ด้านหลัง ใบหน้าแสนเศร้าถูกจับให้หันไปหาอีกฝ่ายอย่างกระทันหัน

เจ้าร้องไห้ ใครทำอะไรเจ้า

นาเรมตอบข้า

ใบหน้าเศร้าเบือนหนีหันไปทางอื่น ปากเล็กๆเม้มเข้าหากัน เพราะท่าน…” พอเอื้อนเอ่ยออกมาได้คำนึง ร่างผอมบางก็ผุดลุกขึ้นไปจับคอเสื้ออีกฝ่ายอย่างอัดอั้น หนึ่งสัปดาห์! หนึ่งสัปดาห์ที่ท่านหายไปโดยไม่บอกกล่าวกับข้า!”

ข้าข้าหลงนึกว่าท่านจะไม่กลับมาอีกแล้ว…”

เทพสวรรค์สีทองหายใจอย่างโล่งอก เมื่อทราบว่าคนตรงหน้าไม่ได้โดนใครทำร้ายแต่อย่างใด ริมฝีปากได้รูปก่อเกิดรอยยิ้มแห่งความสุขผุดขึ้นมา มือคว้าคนน้อยใจมากอด

ข้าไปทำธุระมา ขอโทษเจ้าที่ไม่ได้บอกกล่าว

ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยในอ้อมแขน ถอนหายใจออกมา ข้าไม่ได้ต้องการคำขอโทษจากท่าน เป็นข้าผิดที่รอคอยเองอย่างไรท่านก็กล่าวแต่แรกว่าแค่มาสิงสถิตเท่านั้น

เทพผู้โกหก หัวเราะเบาๆให้กับคำตอบ

อันที่จริงเทพสวรรค์ไม่สิงสถิตเหมือนวิญญาณหรอก นั่นแค่ข้ออ้างของข้าต่างหากนับแต่นี้ต่อให้เจ้าไล่ข้ายิ่งกว่าที่ผ่านมา ข้าก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น

ข้าต้องการเพียงแค่ท่านมาร่ำลาข้าก่อนเท่านั้น

 

 

วาดหวังให้เทพสวรรค์ที่อายุนับพันๆปี มาอยู่ดูมนุษย์ผู้นึงจดแก่เฒ่าเช่นนั้นหรือ ขอแค่เพียงมีอายุมากขึ้นก็อาจโดนทอดทิ้งไปได้ทุกวัน เรื่องเช่นนั้นผู้ใดสามารถทานทน?

.

.

 

 



 




 

เจ้าลองชิมนี่ดู

อาหารน่าตาแปลกประหลาดชิ้นนี้คือสิ่งใด?

นี่เรียกว่าอาหารทิพย์ ลูกท้อล้อพระจันทร์ สามารถรักษาโรคภัยในร่างกายหากใช้กับมนุษย์ เท่านี้ร่างกายของเจ้าจะได้กลับมาแข็งแรง เมื่อแข็งแรงแล้วข้าจะพาเจ้าออกไปชมด้านนอก

แววตาของเด็กหนุ่มทอประกายดีใจ ถือว่าท่านสัญญา

ข้าไม่เคยผิดสัญญาต่อเจ้า

 

 

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้คนละแวกนั้นก็ร่ำลือถึงความงามล่มจมเมืองของบุรุษสองคน ในเรือนเล็กๆด้านใน ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นเรือนทิ้งร้างราวกับที่อยู่อาศัยของภูติผีทุกยามเย็นจึงเกิดขบวนของหญิงสาวในตลาด ผู้ใดที่ยังไม่ออกเรือนก็ผัดแป้งแต่งหน้ากันมายืนคอยคุณชายรูปงามสองคน

.

.

 

 

 

 

 





 

เฟี้ยว! เคร้ง เค้รง!! ฉึก!

 

เป็นอย่างไรบ้าง?

ผู้ร่ายรำศาสตราวุธลดอาวุธในมือลง ก่อนหันไปถามผู้ชมเพียงหนึ่งเดียว

ท่านดู ดูองอาจจริงๆ ท่าร่ายรำพริ้วไหวดุจสายน้ำ ไม่เปลี่ยนแปรแม้เจอคลื่นลมดูอย่างไรก็ไม่ใช่ตัวท่านซักนิด

กระบวนท่านี้เป็นอาจารย์ข้าคิดค้นขึ้น แท้จริงแล้วเจ้าชมข้าหรือกระบวนท่าของอาจารย์ข้ากันแน่

ให้ข้าดูการต่อสู้ข้าดูไม่เป็นหรอก แต่ทวนเล่มนั้นของท่านงดงามมาก

เจ้าจะชอบก็ไม่แปลกองค์เทพไรเซลก้าวเข้าไปหาผู้ชม ยื่นศาสตราวุธคู่ใจให้อีกฝ่ายลองลูบคลำดู ใบหน้าระบายรอยยิ้ม

ข้าเคยเห็นแต่ทวนปกติ ไม่เคยพบทวนสามแฉกมาก่อนมือเรียวลูบไปตามด้ามจับสีเงินวาว สัมผัสอัญมณีสีทะเลที่ประดับอยู่

เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ากระบวนท่านั้นไม่ใช่ของข้า

คนโดนถามอึกอักเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถาม สำหรับข้าเพราะท่านอบอุ่น แสบตา กระบวนท่านั้นดูนิ่งสงบเกินไป เรียบง่ายเกินไปจะเป็นท่านแต่อย่างไรข้าก็ดูไม่ออกอยู่ดีว่าท่านเก่งหรือไม่

นาเรมตอนนี้เจ้ากำลังพูดคุยอยู่กับแม่ทัพใหญ่แห่งภพสวรรค์เชียวนะ

เอ้ะ!”

 

 

          แม่ทัพใหญ่แห่งภพสวรรค์กองกำลังทหารที่น่าหวั่นเกรงที่สุดอยู่ในกำมือ ลงมาโลกมนุษย์มาเพื่อสอดแนมพฤติกรรมของเหล่าปีศาจแต่เนิ่นนานถึงสองปีแล้วที่ใช้เวลาทั้งหมดอยู่ในเรือนเล็กๆแห่งนึง

.

.

 

 







 

เจ้ากำลังวาดภาพอะไรอยู่

ข้าจะไล่ท่านออกไป ถ้าท่านรบกวนข้า

ผู้ใดจะกล้ารบกวนเจ้านัยน์ตาสีทองกวาดมองภาพด้านหน้าช้าๆ เจ้ากำลังวาดใครอยู่หรือ?

มีเทพองค์นึงแอบถ่ายรูปข้ายังไม่พอ ยังหาญอาจนำรูปมาขอให้ข้าวาดภาพใส่กรอบให้อีก ท่านว่าข้ากำลังวาดภาพใครอยู่เล่า

นาเรม

ท่านเรียกข้าทำไมอีกในที่สุดคนวาดภาพก็ทนไม่ไหว ตั้งใจจะดุผู้รบกวนอย่างจริงจังเสียที พอหันหลังมาใบหน้าของอีกฝ่ายก็มาอยู่แนบชิด ความรู้สึกอุ่นแผ่วาบจากบริเวณแก้ม

น่ารัก เด็กดีเจ้าน่ารักมากเลย

 

ท่านน่ะ รีบกลับสวรรค์ไปได้แล้ว!”  

.

.

 

 





 

 

 

ไรเซล กองผ้าพวกนี้มันคือเรื่องใด?

เจ้าชอบลายไหน ลองเลือกดูสิ

เทพสวรรค์ที่ใส่สีขาวตลอดปีอย่างท่าน สนใจเรื่องผ้าไปทำไมกัน เจ้าของบ้านบ่นพึมพำ มือเรียวจับห่อผ้ามากมายลองมาคลี่ออกดู

 

ข้าจะสั่งตัดชุดฉลองครบอายุยี่สิบปีให้เจ้า

ให้ข้าหรือ? คิ้วเรียวขมวดจนยุ่ง ที่ท่านให้ข้าทุกวันนี้ก็มากมายแล้ว

ต้นเหตุของห่อผ้าทั้งมวลกลับทำเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย ให้ของกับคนรัก ข้าไม่เห็นว่ามีสิ่งใดผิดแปลกตรงไหน

ท่านจะติดนิสัยของมนุษย์มากเกินไปแล้ว ใบหน้างามมีสีแดงวาดผ่านเบาบาง

อีกอย่างข้ามาลาซักวันหนึ่ง หรือบางทีอาจจะสองวันข้าจะไปออกรบตามหน้าที่ซักหน่อยแม่ทัพใหญ่แห่งสวรรค์ทำสีหน้าจริงจัง

 

จากนั้นข้าจะกลับมาพร้อมกับชุดให้เจ้า เราแต่งงานกัน

เจ้าช่วยอยู่เป็นสมบัติสำคัญของข้าไปชั่วชีวิตได้ไหม?

.

.

 

 

 





 

 

 

วันนี้ข้าไม่รับแขก

มีเทพสวรรค์ที่ไม่คุ้นเคยห้อมล้อมอยู่รอบๆบ้าน ถึงแม้อยากจะหนีไปที่อื่นเพียง แต่คาดเดาได้ว่าเพียงแค่ขยับตัวก็อันตรายมากแล้ว

ไรเซล

ข้าไม่ได้ถามความเห็นเจ้า มัดเอาไว้ก่อนอีกฝ่ายมีรอยยิ้มที่ชั่วร้าย และผ้าสีดำไม่ให้โอกาสได้มองเห็นสิ่งต่างๆนานนัก  

ไรเซลท่านอยู่ที่ไหน

.

.

 





ได้ยินเสียงต่อสู้หรือเปล่า คนรักของเจ้ากลับมาช่วยเจ้าแล้วนะเสียงเจ้าของรอยยิ้มชั่วช้ายากจะลืมเลือนดังขึ้น ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปคุมขังให้มันลิ้มรสเหมือนสิ่งที่มันทำ!”

ไม่!! แบบนั้นหัวใจของเขาก็จะติดอยู่กับมัน ท่านรับปากข้าไว้แล้ว!!” เสียงกรีดร้องแหลมหูดังขึ้น

ขออภัยพระสนม ความแค้นของข้าไม่อาจทดแทนด้วยการสังหารได้

ถือว่ามนุษย์อายุขัยสั้น ข้าจะยอมเจ้าแค่หนนี้เท่านั้นเทพสวรรค์ผู้หญิงเอ่ยอย่างขุ่นเคือง เสียงรองเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะ ภาพวาดองค์ไรเซลภาพนี้งดงามที่สุดเลย!”

ห้ามแตะมันนะ!!”

มนุษย์ที่โง่เขลา นอกจากแตะแล้วข้ายังจะนำมันกลับไปอีกด้วย

เทพสวรรค์ที่ชั่วร้ายอย่างท่านไม่มีสิทธิแตะภาพของไรเซล!”

 

ฉึก!

ข้าเปลี่ยนใจแล้วองค์ชายหก อย่างไรมนุษย์ที่แย่งเขาไปจากข้าก็สมควรตาย

มนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเรือนล้มลงกับพื้น ใบดาบยาวถูกถอนออกมาจากตัวเลือดมากมายไหลเจิ่งนอก อีกฝ่ายพลิกตัวพร้อมกับแก้ผ้าสีดำที่บดบังตาให้อย่างใจดีในวาระสุดท้าย

เทพสวรรค์องค์หนึ่งสะบัดพัดสีดำแล้วก้มลงกระซิบที่ข้างหู

เจ้าโชคดีแล้วที่แค่ตายไปเสีย

แต่กับคนรักของเจ้า นี่คงเป็นเรื่องร้ายที่ข้าชอบ

.

.

 






นาเรม!!”

องค์เทพไรเซลคุกเข่าลงกับพื้น เสียงดังจนเรือนหลังน้อยสั่นสะเทือน ใบหน้าหน้าซีดขาวจนไม่อาจซีดได้อีกเสื้อผ้าอาภรณ์ถูกแก้จากร่างที่นอนนิ่งอยู่ มือสั่นเทาค่อยๆลูบไปตามรอยแผลลึก

อาวุธเทพไม่ ไม่ เจ้ายังไม่ตาย อาวุธเทพถ้าไม่ตายก็ทำลายวิญญาณไม่ได้

ไรเซลเขย่าร่างกายที่ว่างเปล่านั่นไม่มีหยุด ร้องเรียกชื่อของผู้ลาลับ หยดน้ำตาแห่งเทพสวรรค์มากมายพรั่งพรูใส่ใบหน้าที่ไร้วิญญาณทหารทั้งกองทัพมองอยู่ด้านหลังต่างหลับตาลงราวกับไม่ต้องการมอง

ไม่ ไม่ นาเรม เจ้าตายไม่ได้! ข้าทนสูญเสียเจ้าไม่ได้อีก…”

ได้โปรด…”

เสียงของเทพสวรรค์สีทองค่อยๆแผ่วลง ใช้มือที่สั่นระริกลูบไปทั่วใบหน้างดงามที่เคยมีชีวิตนิ้วเรียวไล้ผ่านริมฝีปากที่เคยสัมผัสอยู่ทุกคืนวัน องค์เทพไรเซลเงยหน้าขึ้นจ้องมองฟ้า ปล่อยให้น้ำตามากมายยังคงไหลอยู่เช่นนั้น

เสียงร้องคำรามก้องดังขึ้น กู่ร้องสั่นสะเทือนไปทุกทั่วชั้นสวรรค์

กลุ่มเมฆมากมายต่างช่วยร้องคำราม ท้องฟ้ากลายเป็นสีแดงฉานราวกับจะช่วยบอกกล่าวความเสียใจเกินจะรับไหวในครั้งนี้

สมรภูมิที่แม้แต่ผู้ชนะก็ยังต้องหลั่งน้ำตาให้กับเสียงร้องคำรามที่แทบจะขาดใจ

            “ไม่ ไม่ ไม่ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าหายไป เจ้าจะต้องไม่หายไป!!!” เสียงร้องที่แม้จะพยายามตะโกนเท่าใดก็ไม่ดังขึ้นเลยมีแต่เบาลงไปเรื่อยๆจนกลายเป็นเสียงสะอื้น

          ไรเซลผุดลุกขึ้นยืน จ้องมองไปที่ร่างไร้วิญญาณอย่างแน่วแน่แสงสีทองสว่างล้อมรอบไปทั่วร่าง ศาสตราสีเงินประจำกายถูกเรียกออกมาทวนสามแฉกลอยอยู่ในแนวนอน

          เสียงทัดท้านตะโกนร้องห้ามเอะอะดังไปทั่วบริเวณ

          หากแต่ใบหน้าแน่วแน่ที่ได้ตัดสินใจแล้วกลับไปแปรเปลี่ยนทวนสามแฉกลอยเข้าไปในร่างที่นอนอยู่ แสงสีทองโอบล้อมอย่างต่อเนื่อง

 

          แม่ทัพใหญ่แห่งสวรรค์กำลังฝ่าฝืนกฏสูงสุดของสวรรค์

          .

          .

 

 









            เคร้ง!!

          ข้าปัดกระจกที่มีเลือดของตัวเองทิ้ง ก้มหน้าลงรับรู้ถึงดวงตาที่ร้อนผ่าว

            เพราะเจ้า จงดูสภาพตอนนี้!” องค์ชายหกตะโกนเสียงดังไปทั่ว น้ำเสียงสะใจราวกับเด็กเล็กๆ โทษทัณฑ์ของผู้ฝ่าฝืน ตัดขาดปีกทั้งสองคู่ เรียกคืนพลังเทพ ปลดออกจากตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แห่งสวรรค์!

            โง่เขลาสิ้นดี

น้ำตาข้าไหลออกมามากมายอย่างควบคุมไม่อยู่ ข้าสบตากับไรเซลราวกับเราไม่ได้กำลังอยู่ในสนามรบราวกับว่าที่ตรงนี้ไม่มีผู้ใดอีกแล้ว

            ตอนนี้ข้าเข้าใจเหตุผลมากมายที่ไรเซลหลบเลี่ยงมาตลอดเขาอยู่กับตราบาปที่แน่นหนา ตีตราโดยตัวเอง ประทับลงไปด้วยประโยคเช่นว่า ข้าเป็นสาเหตุที่ทำให้นาเรมต้องตาย

            แท้จริงแล้วข้าควรตายไปตั้งแต่แรกแล้ว ด้วยโรคร้ายนั้นข้าอาจมีชีวิตอยู่เพียงไม่กี่ปี ชีวิตที่ควรตายไปแล้วของข้าก็ถูกไรเซลช่วยขึ้นมา

            นับแต่นั้นชีวิตของข้าก็ไม่นับเป็นของข้า

            แต่เทพสวรรค์สีทองที่โง่เขลาองค์นี้กลับ

            “ท่านท่านมันโง่เขลาสิ้นดีท่านกลับรอคอยข้าเกิดถึงสองร้อยปี…”

            ไรเซลยิ้มอย่างอบอุ่นให้ข้า ราวกลับจะกล่าวว่าเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

            ข้าไม่โทษท่าน ข้าจะโทษท่านได้อย่างไร” ข้าห้ามตัวเองไม่ให้ร่ำไห้ไม่ได้ มนุษย์มีความรู้สึก ไม่สามารถควบคุมความรู้สึกได้เมื่อเสียใจ... เทพสวรรค์ก็เช่นกัน

            “ชีวิตข้าที่จะตายก็มีท่านช่วยไว้ชีวิตที่จะดับสูญก็มีท่านนำกลับมาชีวิตข้าที่เกิดใหม่ก็มีท่านเลี้ยงดูข้าเป็นของท่าน เป็นสมบัติสำคัญของท่านชั่วชีวิตจำได้หรือไม่

            เสียงทุ้มอ่อนแรงกระซิบเบาๆ “…ข้าไม่เคยผิดสัญญาต่อเจ้า

ไรเซลแตะริมฝีปากลงมา

แล้วเวลาทั้งหมดดั่งหยุดลง

 

 



พร้อมๆกับพัดสีดำในมือศัตรูคู่แค้นที่ยกสูงขึ้น

ไม่ต้องห่วง ข้าไม่มีทางยอมให้ท่านพี่ตายก่อนคนที่ท่านรักหรอก

 

           

 

 

 

 

บันทึกวันที่xx เดือนxx ปีxxxx

เขาเป็นสมบัติเพียงอย่างเดียวที่ข้าเหลืออยู่

 

◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆

 

 

-        ตอนหน้าจบภาคแรกแล้วนะคะ คิดว่าภาคสองคนมีแค่สาม-สี่ตอน (แบ่งภาคเพราะชื่อตอนหมดชัดๆ) เรื่องนี้ HAPPY END นะคะ555 #เน้น

-        แวะมาแล้วก็พูดคุยกันได้นะคะ รักผู้ผ่านมาทุกคนค่ะ <3

-        เจอกันตอนหน้าจ้า







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #420 Danwtlese (@sutida72) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 12:18
    เดาไว้ ถูกเกือบ 80% แหนะ 555555555
    #420
    0
  2. #403 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 18:25
    แอบเดาถูกด้วยตั้งนิดนึงอะฮืออออออออออ ไรเซลน่าสงสารมากเลยอะยอมสละทุกอย่างเผื่อมนุษย์ที่รักอะ
    #403
    0
  3. #376 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 23:23
    สงสาร ฮือออ เสียสละมากปานนั้นเชียว อะไรทำให้เทพไรเซลรักนาเรมขนาดนั้นอ่ะ
    #376
    0
  4. #319 mangpor43 (@por2543) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 11:19
    ฮอลลลลลลลลลลลล เศร้า
    #319
    0
  5. #291 XoployxO (@XoployxO) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 19:54
    Omg เศร้าอะ เศร้ามาก ร้องไห้ตาม
    #291
    0
  6. #274 marklmsg7 (@marklmsg7) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 20:25
    อั๊ยหย๋า... อั๋วปลื้มปบิ่มยิ่งนัก... กระซิกๆ
    #274
    0
  7. #259 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 07:37
    ไรเซลลลลล ว่าแล้วเชียว
    เคยคิดอยู่เหมือนกันว่าอาสุธเทพของไรเซลคืออะไร แล้วทำไมไรเซลถึงรู้ได้ว่าอาวุธของนาเรมคือทวน

    ฟาคิดว่านะ นิยายที่แต่งสามารถบอกถึงอารมณ์ความรู้สึกของผู้เขียนได้ แสดงว่าในชีวิตจริงจองพี่ต้องเศร้ามากๆเลยสินะคะ ถึงได้แต่งนิยายออกมาได้เศร้าขนาดนี้

    คือมันเศร้าตั้งแต่ตอนแรกที่นาเรมฝันก่อนออกจากไข่แล้วอ่ะ
    แล้วตอนนี้ก็ยังคงเศร้าขยี้ใจได้อยู่
    #259
    0
  8. #205 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 11:50
    เศร้าอะ
    #205
    0
  9. #199 •-MaMaI-• (@mai032671597) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 15:00
    เศร้าาาจัง
    #199
    0
  10. #123 Undergrond (@blove237) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 18:04
    เศร้าเกินไปแล้วนะ!
    #123
    0
  11. #102 A.Iliad (@minerva_18) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 06:04
    ที่แท้คนที่ฆ่านาเรมในอตีดคือยัยพระสนมนั่น ไม่น่ารอดมาเลย
    #102
    0
  12. #84 ลี ฮายอน (@mejik) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 22:41
    จะจบแล้วหรอT_T
    ยังอยากอ่านอยู่เลย
    #84
    0
  13. #83 Cha.bt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 11:16
    รักไรท์เหมือนกันนนน

    เป็นรีดเงามาตั้งนาน อิอิ
    #83
    0
  14. #82 El-da (@delear) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 08:54
    สนุกมากเลยจ้า รอต่อไปนะ
    #82
    0