✦ อนธการจิ้งจอก ✦ BL, YAOI [END]

  • 99% Rating

  • 11 Vote(s)

  • 506,274 Views

  • 8,273 Comments

  • 13,412 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,899

    Overall
    506,274

ตอนที่ 26 : ข้าจะปกป้องเจ้าเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 603 ครั้ง
    27 ก.ค. 60








บทที่ 25

ข้าจะปกป้องเจ้าเอง

 

น้องชายของเจ้าน่าสงสารออกนะ

เจ้า!!”

แม่ทัพจางหลี่กัดฟันกรอด ดวงตาคมกริบดุดัน ร่างกำยำเดินเข้ามากระชากเอกสารออกจากมือผู้บุกรุก สำหรับอีกฝ่ายแล้วชอบทำเรื่องให้ปวดหัวอยู่เสมอ จางหลี่อยากจะสังหารทิ้งหลายครั้งหลายครา

ไม่ต้องมองข้าเช่นนั้นเลย ข้าเห็นเจ้าทำหน้าอึมครึมหลายวัน  ในฐานะสหายที่ดีเลยอยากช่วยเหลือเจ้าบ้าง ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนั้นเป็นนิสัยข้าอยู่แล้ว

อีกฝ่ายรีบพลิกตัวหนีออกจากเจ้าห้องของที่กำลังโกรธ สำนึกได้ว่าตนเองคงเล่นแรงไปแล้ว

แต่จางหลี่ไม่มีวันสังหารอีกฝ่ายได้...เหตุใดน่ะหรือ?

เพราะอีกฝ่ายเป็นกุนซือของเขา หากสังหารไปแล้วจะเหลือผู้ใดยอดเยี่ยมเท่านี้อีก? จางหลี่ข่มโทสะตนเองลง มือหนาเก็บเอกสารเข้าช่องลับตามเดิม

เขาอันตรายกุนซือหนุ่มปรายตามองสหายตนเองแล้วพูดขึ้นลอยๆ

“…สักวันหนึ่งเขาจะกลับมายังตระกูลของเจ้าแน่

จางหลี่เดินไปริมหน้าต่าง ดวงตาจับจ้องไปด้านนอกราวกับมีสิ่งใดน่าดูชม

...เมื่อถึงครานั้นข้าจะต้อนรับเขาเอง

กุนซือหนุ่มถอนหายใจ เพื่อสิ่งใดเล่า...เพื่อบิดาเจ้าน่ะหรือ?

เพื่อตระกูลจาง เพื่อบรรพบุรุษ เพื่อแว่นแคว้น

ท่านแม่ทัพ...ท่านช่างไม่มีอารมณ์สุนทรีย์เลยจริงๆ

 

 

            ถิงถิงถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าใดมิอาจนับได้ของวัน นางเหม่อลอยในเวลางานจนเสี่ยวผานบอกให้นางไปพัก แม้กระทั่งยามนี้ นางตากผ้ามาหลายชั่วยามแล้ว เหม่อลอยจนไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จ

            มือเรียวยกขึ้นลูบเนื้อผ้าของอาภรณ์ชั้นดี ในใจมีเรื่องให้ครุ่นคิดไม่ตก

            “……”

            ถิงถิง...

            ถิงถิง

            “เอ๊ะ!” ถิงถิงสะดุ้งโหยงหันควับ ด้วยอารามตกใจมือเรียวคว้าราวไม้จับตีไปทางเสียงเรียก นับว่าเป็นเคราะห์ดีที่ผู้มาเยือนสามารถหลบได้ทัน

            จะ...จิน ข้าขอโทษ!” ถิงถิงพูดจาตะกุกตะกัก รีบโยนไม้ในมือทิ้งไป

            เจ้าเหม่อลอยอะไรถึงเพียงนี้?จินเดินเข้ามาช่วยอีกฝ่ายตากผ้า ทั้งจินและเสี่ยวผานเห็นถิงถิงเป็นเช่นนี้ ในใจไม่อาจแสร้งทำเมินเฉยได้ ทั้งสองต่างพยายามไต่ถามอย่างเป็นห่วงตลอดทั้งวัน

            ข้า.......ถิงถิงก้มหน้ามองต่ำ ริมผีปากอ้าขึ้นแล้วหุบลง

            นางไม่สามารถบอกออกไปได้...

            จินถอนหายใจ มือยกผ้าขึ้นตากแสร้งทำเป็นไม่มองหน้า เจ้าอยากติดตามจางฮุ่ยเฟิงไปใช่หรือไม่?

            ถิงถิงตกตะลึง เงยหน้าขึ้นมามอง ร่างกายแข็งทื่อ...ชั่วครู่ไม่สามารถกล่าววาจาใดๆออกมาได้

            ...จินพูดถูกแล้ว นางกำลังคิดมากเรื่องนี้จริงๆ หากนายน้อยได้แยกจากตึกตระกูลจางไปใช้ชีวิตที่อื่น เท่านี้นางก็สามารถไปไหนมาไหนได้ ไม่ต้องหลบซ่อนอยู่ภายในห้อง สามารถติดตามไปรับใช้นายน้อยได้ดังเดิม ทว่า...เมื่อได้มองดูโรงหมอแห่งนี้นางกลับคิดไม่ตกขึ้นมา

            นางเป็นห่วงนายน้อย อยู่ท่ามกลางบุรุษเช่นเดียวกันผู้ใดจะจัดการเรื่องเล็กน้อยให้? แต่นางก็เป็นห่วงจินกับเสี่ยวผานเช่นเดียวกัน ผู้ใดจะช่วยเด็กหนุ่มทั้งสองทำงาน คอยจัดสมุนไพรให้ได้อย่างนางอีก

            ถิงถิงอยากกลับไปรับใช้จางฮุ่ยเฟิง แต่ก็ไม่อยากทิ้งจินกับเสี่ยวผานเช่นเดียวกัน

            แต่จินกับเสี่ยวผานไม่ใช่นายน้อย เด็กหนุ่มทั้งคู่ยังคบหาผู้คนอีกมากมาย ทว่าสำหรับนายน้อยของนางแล้วนั้น เด็กหนุ่มไม่มีใครอีก...ไม่มี... ทั้งชีวิตของนายน้อยมีแต่การแก้แค้น ถึงนางจะไม่รู้เรื่องนี้ดีเท่าเซี่ยจวิ่นหรือมู่ฟ๋ง ถึงกระนั้นถิงถิงเฝ้ามองจางฮุ่ยเฟิงตั้งแต่เป็นทารก ความผูกพันเช่นนี้นางจะสามารถละทิ้งได้อย่างไร?

            ถิงถิงกัดริมฝีปาก เพราะนายน้อยไม่มีผู้อื่นอีกแล้ว...กล่าวถึงตรงนี้นางก็ยกมือขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาที่ซึมออกมา จิน...ข้า...ข้า....

            “ไม่ต้องพูดแล้ว จินหันกลับมาเผชิญหน้ากับถิงถิง ใบหน้างามมีรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย เจ้าตามจางฮุ่ยเฟิงไปเถิด อย่างไรข้ากับเสี่ยวผานเดิมทีก็ไม่ได้ตั้งใจอยู่นานตั้งแต่คราแรก

            จิน...ถิงถิงร้องคราง มองใบหน้าเปี่ยมสเน่ห์นั้นอย่างขอบคุณ

            พอแล้ว เจ้าหยุดร้องเถิด ไปเมื่อไหร่ก็ไปเก็บข้าวของ ขาดเหลือสิ่งใดๆก็ขอให้บอกกล่าว

            ถิงถิงรู้สึกตื้นตันจนไม่สามารถกล่าวสิ่งใดออกมาได้ นางซาบซึ้งในน้ำใจของเด็กหนุ่มทั้งคู่อย่างแท้จริง อาศัยอยู่ในตระกูลจางมาเนิ่นนาน นางทราบดีว่าผู้ที่ดีต่อผู้อื่นถึงเพียงนี้หายากเทียมฟ้าขนาดไหน

            มือเรียวยกจับชายเสื้อที่ขาวสะอาดของอีกฝ่าย จินตามนิสัยนายน้อย หากเขาตัดสินใจบอกลาพวกท่านแล้วเขาย่อมไม่กลับมาอีก...แต่ทว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว ที่ตระกูลจางกำลังจะมีการคัดเลือกสัตว์วิเศษถิงถิงสบตากับแววตาดุจสัตว์ภายใต้แพหนาของขนตา ...นางกำลังขอร้อง

            คนอื่นๆต่างพาสหายมากัน อยู่รวมกันเป็นกลุ่มทั้งนั้น นายน้อยคงมีเพียงเซี่ยจวิ่นกับมู่ฟง อีกทั้งครานี้หากไม่สำเร็จอีกนายน้อยคงต้องเผชิญกับคำเย้ยหยันจากคนพวกนั้นอีกเช่นเคย ข้าเป็นห่วงอย่างมาก...

            จินพ่นลมหายใจ เจ้าเด็กโง่นั่นทำให้เจ้าเป็นห่วงถึงเพียงนี้

            นายน้อยชอบพวกท่านอย่างมาก เพียงแต่ยามนี้ยังไม่มีกำลังพอปกป้องคนมากมายเท่านั้น

 จางฮุ่ยเฟิงปิดกั้นตนเองมากเกินไป...  ดวงตาเห็นแต่ความมืดมน ไม่อาจเห็นได้ว่าที่แท้รอบกายยังมีคนที่จริงใจกับเขาถึงเพียงนี้ เด็กผู้นั้นเติบโตมาพร้อมกับบาดแผลลึก น่ากลัวว่าหากปล่อยไว้เช่นนี้...ยิ่งเติบใหญ่ก็ยิ่งอันตราย

            “มาเถิด พวกเราจะเข้าไปทางด้านหน้าเลย”  กล่าวจบจิ้งจอกก็ดึงมือถิงถิงเดินเข้าเรือน ขอโทษขอโพยบรรดาคนไข้ที่ต้องปิดโรงหมอก่อนวัน เพราะเสี่ยวผานยืนยันว่าอย่างไรก็จะไปด้วย

            ...จินปิดประตูรั้วเป็นอย่างสุดท้าย หันไปพยักหน้าให้เสี่ยวผาน มือโอบเอวถิงถิงขึ้นมา

            หลับตาเสีย

            ถิงถิงหลับตาอย่างว่าง่าย นางรู้สึกถึงสายลมที่พัดผ่านร่างกายไปอย่างรวดเร็ว แม้จะได้ยินเสียงสนทนาของจินกับเสี่ยวผานเป็นระยะๆ แต่ไม่สามารถจับใจความได้ นางลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เมื่อร่างกายหยุดเคลื่อนที่แล้ว ด้านหน้ามีบรรดารถม้าตระกูลขุนนางมากมาย เข้ามาเยี่ยมชมการคัดเลือกสัตว์วิเศษในวันนี้

            คนทั้งสามเดินเข้าไปต่อคิว ถิงถิงขยับหน้ากากเงินที่จินให้ใส่เพิ่มความมั่นใจแก่ตนเอง

            จนกระทั่งมาถึงคิวของคนทั้งสาม ทหารด้านหน้าถามขึ้นอย่างมีมารยาท เนื่องเพราะพวกเขาไม่ทราบว่าผู้ใหญ่ศักดิ์ใดมาเยือนที่นี่บ้าง โค้งต่ำจนแทบจะเจ็บหลัง

            ขอทราบชื่อเสียงเรียงนามของพวกท่าน

            จินปรายตาไปที่เสี่ยวผาน เด็กหนุ่มรู้งานก้าวเข้ามาด้านหน้า ข้ามีนามว่าเสี่ยวผานมาจากโรงหมอนกนางแอ่นในเมืองนี้ ส่วนทั้งสองคนนี้เป็นผู้คุ้มกันกับคนสนิทของข้า

            “โอ้ ที่แท้ท่านหมอที่กำลังมีชื่อเสียงช่วงนี้นี่เอง

            ไม่ว่าผู้ใดต่างก็มีความรู้สึกดีกับอาชีพแพทย์ ทหารยามได้ยินดังนั้นจึงยิ้มแย้มด้วยความยินดี ยอมให้พวกเขาทั้งสามเข้าไปอย่างว่าง่าย ทั้งยังเอ่ยหยอกล้อ แนะนำการหาทำเลที่ชม

            การคัดเลือกสัตว์วิเศษนี้จะจัดขึ้นที่ลานฝึกทหารอีกลาน ในอาณาเขตอันกว้างขวางของตระกูลจาง ยามปกติแล้วมักเป็นสถานที่ฝึกซ้อมสำหรับกองทหารฝึกสู้เป็นกองย่อย เป็นพื้นที่ราบขนาดใหญ่ยุบลงไป ด้านข้างรอบๆเป็นพื้นที่หญ้าสูงขึ้นมา ก่อสร้างตั้งกระโจมหลายชั้นสำหรับผู้ต้องการชมดู

            ปกติมีคนเข้าชมด้วยหรือ?จินถามถิงถิงขึ้นมา บรรดากระโจมต่างถูกจับจองเต็มไปหมด

            เพราะตระกูลจางเป็นเสาหลักทางด้านทหารของแคว้น ดังนั้นจึงต้องเปิดให้ผู้คนเยี่ยมชมความแข็งแกร่งทุกปี ส่วนกระโจมนั้นเป็นของพวกตระกูลใหญ่หรือตระกูลขุนนาง…” จากนั้นถิงถิงก็ชี้ไปทางด้านหนึ่งที่มีคนออยืนรวมกันอยู่มาก "บุคคลเช่นเราต้องไปยืนชมทางด้านนั้น

            เนื่องจากผู้คนยืนต่อกันเต็มไปหมด ไม่มีทางเลยที่พวกเขาจะมองเห็นด้านล่างจากตรงนี้

            เจ้ายังไม่รีบไสหัวไปอีก ที่ตรงนี้พรรคค้างคาวมืดของพวกเราจับจองแล้ว!”

            บรรดาชายฉกรรจ์มากมายต่างพยายามเบ่งกล้ามเนื้อบ่นแขนของพวกมัน ไล่ชาวบ้านธรรมดาที่มามุงดูอย่างดุร้าย ทว่ากลับมีคุณชายในชุดอาภรณ์อย่างดีสีขาวบริสุทธิ์ก้าวตรงเข้ามา มันกำลังจะอ้าปากข่มขู่ พลันร่างต้องแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้าง

            ท่าทางเช่นนี้แปลว่าจดจำข้าได้คุณชายหนุ่มรูปงามกล่าวเรียบๆ หลีกไป พวกข้าจะยืนด้านหน้า

            “ชะ...เชิญพวกมันรู้สึกมีเหงื่อชโลมทั่วแผนหลัง รีบแหวกเป็นทาง พอคนทั้งสามเดินเข้าไปต่างก็ยืนล้อม เว้นระยะห่างเอาไว้พอสมควร

            ปกติแล้วจินไม่ค่อยเอาเปรียบคนอื่นเท่าไหร่นัก ทว่าการเอาเปรียบคนชั่วต่ออีกทีถือเป็นข้อยกเว้น

            นั่น!!” ถิงถิงเห็นเป็นคนแรก นางชี้นิ้วไปทางด้านนึงของสนาม

            การคัดเลือกสัตว์วิเศษได้เริ่มมาสักพักแล้ว บรรดาสัตว์วิเศษมากมายต่างขู่คำราม บ้างก็นอนรอเฉยๆราวกับพวกมันคุ้นชินเรื่องเช่นนี้ ผู้คนของตึกตระกูลจางต่างต่อสู้กับสัตว์วิเศษ บ้างก็ต่อสู้กับคนด้วยกันเองแย่งชิงสิทธิ์การเข้าไปหาสัตว์วิเศษเป็นคนแรก

            บรรดาสัตว์วิเศษที่เดินอยู่ในสนามนั้นมักจะเป็นสัตว์วิเศษระดับ4-5ทั่วไป มักเป็นม้า เหยี่ยวหรือสัตว์ประเภทใช้ทางการทหาร สัตว์วิเศษระดับ6ถือว่าสูงที่สุดในงานครั้งนี้ แต่สำหรับเหล่าทหารหรือคนในตึกตระกูล ที่ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับสายเลือดโดยตรงแล้ว นับว่ามากพอ

            พลันทั้งสนามต่างต้องตกตะลึง...

            คนผู้หนึ่งก้าวเดินไปด้านหน้า ที่ด้านหลังยังมีผู้ติดตามอีกสองคน อากัปกิริยาก้าวเดินอย่างองอาจ ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาจนเหล่าอิสตรีข้างสนามต้องพากันอุทาน

 ถึงกระนั้น...เรื่องพวกนั้นก็ไม่อาจทำให้ผู้คนตกตะลึงเท่าเรื่องเช่นตรงหน้า

สัตว์วิเศษต่างพากันหลีกหนีเด็กหนุ่มผู้นั้น!

ไม่ว่าเด็กหนุ่มจะเริ่มเข้าไปหาสัตว์วิเศษตัวใด พวกมันต่างก็เบือนหน้าหนีบ้าง ถอยห่างบ้างกันทุกตัว หากเป็นนกก็จะบินหนีไป เรื่องเช่นนี้หากไม่มาเห็นด้วยตาตนเองแล้ว ใครบ้างจะยอมเชื่อ? ที่แท้เรื่องราวแปลกประหลาดยังมีอยู่จริงๆ

จางฮุ่ยเฟิงเจ้าคงคว้าน้ำเหลวอีกแล้วกระมั้ง!!” พลันมีเสียงคนผู้หนึ่งตะโกนขึ้นมา

จางชิงฟงยืนอยู่ในกระโจมของตระกูลจาง จงใจตะโกนชื่อเสียงเรียงนามเสียงดัง ต้องการให้เด็กนอกคอกผู้นั้นอับอายจนถึงที่สุด ใบหน้าเต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างยิ่ง... จางชิงฟงต้องการเหยียบอีกฝ่ายให้จมลงไปอย่างไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมาได้อีกเลย

ชิงฟง เจ้าไสหัวกลับตึกไปจางหลี่ปรายตามองน้องชาย สั่งด้วยเสียงเย็นชา จางชิงฟงชักสีหน้าเล็กน้อย ยอมกลับไปอย่างช่วยไม่ได้ ถึงอย่างไรเขาก็ตระเตรียมผู้คนไว้พร้อมแล้ว

ลูกธนูที่ยิงออกไปแล้วย่อมไม่สามารถรั้งกลับคืน คำพูดของคนที่กล่าวออกไปแล้วก็เช่นกัน

เสียงพูดคุยกระซิบกระซาบดังขึ้นทันที ประกอบมีเสียงยุยงเป็นระยะจากที่ใดไม่สามารถทราบได้

บุรุษหนุ่มนั่นเป็นคนของตระกูลจางหรอกหรือ...

ตระกูลจางครานี้มีเรื่องขบขันมากแล้ว

จางฮุ่ยเฟิงที่ว่าเป็นบุตรชายไร้ประโยชน์ของจางซี?

ขยะ! จางฮุ่ยเฟิงขยะไร้ประโยชน์แห่งตระกูลจาง!”

ดูสิ บุรุษหนุ่มผู้นั้นหน้าตาดีอยู่หรอก แต่กลับไม่มีสัตว์วิเศษตัวไหนยอมรับ

เสียงที่เปลี่ยนเป็นกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นจนเป็นการสนทนา ด่าทอจางฮุ่ยเฟิงอย่างแท้จริง

บรรยากาศที่ผู้คนต่างสนุกปากกับการเยาะเย้ยผู้อื่นเช่นนี้...

เสี่ยวผานหน้าเสีย ถิงถิงที่อยู่ตรงกลางทรุดลงพิงเด็กหนุ่ม ร้องไห้สะอึกสะอื้น เสี่ยวผานมองไปทางสหายรักของตน พลันต้องตกใจมิใช่น้อย เอ่ยปากเรียกอีกฝ่ายเสียงเบา

จิน….”

จินกำมือแน่นจนสั่น มืออีกข้างขยุ้มบริเวณอกเสื้อ ดวงตาดุจสัตว์วาวโรจน์จนน่าหวาดกลัว!

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...

จิ้งจอกโกรธมาก...โทสะพวยพุ่งขึ้นมามากมายอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน ดวงตาจับจ้องจางฮุ่ยเฟิงที่เดินเข้าหาสัตว์วิเศษตัวแล้วตัวเล่าอย่างไม่ย่อท้อ ในใจกลับมีความรู้สึกประหลาดเกิดขึ้นมา

ไม่...อย่าทำสัญญากับสัตว์วิเศษตัวนั้น...

จินหลับตาลง ริมฝีปากเม้มแน่น รู้สึกเลือดในกายร้อนผ่าวอย่างไม่มีสาเหตุ...

ดวงตาสีแววโรจน์กวาดตามองไปด้านข้าง มองผู้คนในสนามที่ต่างพากันหัวเราะเยาะเด็กหนุ่มเมื่อเขาล้มเหลว...เหยียดหยามว่าเป็นตัวไร้ประโยชน์ ด่าทอว่าเป็นเด็กเลือดนอกคอก... ชายเสื้อขาวถูกถิงถิงคว้าจับขึ้นมาเขย่าอย่างรุนแรง หน้ากากสีเงินถูกถอดออกไปแล้ว นางจ้องมองด้วยดวงตาที่เริ่มพร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำ

จิน! เจ้าต้องช่วยนายน้อย...อึก...ข้า...ข้า...ขอร้องเจ้า... เสียวผานพยุงถิงถิงที่เข่าอ่อน นางร้องไห้จนแม้กระทั่งเสียงที่เอ่ยมายังแหบแห้ง ใบหน้าของแพทย์หนุ่มที่ไม่เคยโกรธผู้ใด เริ่มบึ้งตึงขึ้นมาเช่นกัน

จิน...เสี่ยวผาน...พวกเจ้าเห็นหรือไม่ ผู้คนที่นี่ใจร้ายเพียงใด...

ข้าไม่เข้าใจ...เขาเป็นเด็กดี ไม่เคยทำสิ่งใดผิด เหตุใดฟ้าจึงกลั่นแกล้งเช่นนี้...

เจ้ากล่าวได้ถูกต้องถิงถิง...

ไม่มี...ไม่มีแม้แต่สักคนเดียวในตระกูลจางที่ปกป้องเด็กโง่นั่น...

ถิงถิงเจ้าอย่าร้อง ถิงถิงที่ข้ารู้จักมิใช่สตรีที่เก่งกาจหรือ? ยามปกติแล้วนางจะต้องยืนขึ้นแล้วด่าทอคนพวกนั้นกลับไปจนเจ็บแสบเสี่ยวผานยิ้ม มือส่งผ้าผืนบางให้

เงียบ!!!!!” พลันมีเสียงเอ่ยตะโกนขยายด้วยพลังลมปราณดังขึ้นมา แม่ทัพจางหลี่บุตรชายคนโตของตระกูลจาง กวาดดวงตาที่คมกริบมองด้วยความไม่พอใจ

ผู้คนทั้งสนามต่างพากันหุบปากลงบ้าง ทว่า...ยิ่งจางฮุ่ยเฟิงต่อสู้กับผู้อื่นเท่าไหร่ แต่พอได้เข้าหาสัตว์วิเศษล้วนโดยปฏิเสธ ทำให้ผู้คนเริ่มพูดคุยกันอีกครั้ง

ปกติแล้วบรรดาชาวบ้านไม่มีสัตว์วิเศษคู่กายนับว่าเป็นเรื่องปกติอย่างมาก แต่หากเรื่องนี้มาเกิดขึ้นในเหล่าขุนนาง ยิ่งเป็นตระกูลนักรบอย่างตระกูลจางด้วยแล้วย่อมเป็นที่อับอายถึงที่สุด

 ทันใดนั้นผู้คนโดยรอบต่างอุทาน

กระบี่ในมือจางฮุ่ยเฟิงแทงทะลุตัวของคู่ต่อสู้ไปด้านหลัง เด็กหนุ่มกับผู้ติดตามลงมืออย่างหนัก กระบี่ที่มีคราบเลือดติดค่อยๆถูกถอนออกมา... จางฮุ่ยเฟิงยืนขึ้นตัวตรง มือเสยเส้นผมสีดำที่ปรกหน้า ใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้าขึ้นช้าๆ...ดวงตาสีเทาจับจ้องตรงไป...บรรยากาศรอบตัวคมกริบหนักอึ้งอย่างไม่อาจอธิบาย

เสียงทุ้มเอ่ยกล่าวเบาๆ แต่ดังไปรอบสนาม มีใครจะเข้ามาอีกหรือไม่?

เปลี่ยนไปแล้ว...

จินรู้ดี ลูกสัตว์ร้ายตัวนี้...ได้ถอดหนังแกะของตนเองออกแล้ว...

หัวใจเต้นแรงยิ่ง...ร่างกายจิ้งจอกยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้ยินคำพูดใดๆของเสี่ยวผานที่พูดคุยกับตนทั้งนั้น ดวงตาวาวโรจน์มองจางฮุ่ยเฟิงเดินเข้าไปหาสัตว์วิเศษตัวใหม่ ทว่าสุดท้ายก็คว้าน้ำเหลวเช่นเคย

จิน...จางฮุ่ยเฟิงเป็นเช่นนี้ไม่แน่ว่าเลือดของเจ้......เสี่ยวผานกล่าวยังไม่ทันจบ บริเวณที่สมควรมีสหายรักตนเองยืนอยู่ก็ไม่มีผู้ใดแล้ว...

ไม่ต้องรอให้เสี่ยวผานกล่าวจบ ยามนี้จินก็สามารถเข้าใจได้เอง ใช่แล้ว...ที่สัตว์วิเศษล้วนไม่กล้าเข้าใกล้จางฮุ่ยเฟิงนั้น ไม่ใช่เพราะพวกมันรังเกียจ...แต่เป็นเพราะว่าพวกมันรู้...

พวกมันรู้ว่าภายในกายของมนุษย์ผู้นี้...มีเลือดของสัตว์วิเศษที่เหนือพวกมันยิ่งขึ้นไปอีกไหลวนอยู่

พวกมันจะกล้าไปยุ่งกับมนุษย์ที่ถูกตีตราจองไว้แล้วได้อย่างไร...?

กลับกันเถิด

นายน้อย....มู่ฟงกับเซี่ยจวิ่นไม่สามารถกล่าวสิ่งใดต่อได้ นายน้อยของพวกเขาคาดหวังทุกปี แล้วก็ต้องผิดหวังทุกปี ไม่แน่ว่าเจ็บปวดจนหัวใจชาด้านไปแล้ว

ปีนี้คงเป็นปีสุดท้ายแล้ว... จางฮุ่ยเฟิงไม่แย่แสคนรอบข้าง ครั้งสุดท้ายที่เขาฟังคนพวกนี้ก็เมื่อยามอายุยังน้อย เหตุใดจึงต้องฟังคำผู้คนที่เขาไม่ได้ชมชอบ? เด็กหนุ่มตั้งท่าจะเดินจากไป เพราะการต่อสู้ที่ทำให้คู่ต่อสู้บาดเจ็บสาหัสเมื่อครู่ จึงทำให้ไม่มีใครเข้ามาลองดีอีก

ดูนั่น!!” ถึงแม้ว่าเรื่องของจางฮุ่ยเฟิงจะเป็นที่สนุกปากของผู้คน แต่มีบ้างที่คอยให้กำลังใจอยู่เช่นกัน เหล่าอิสตรี เด็กน้อย ชาวบ้านที่จิตใจดีงามต่างพากันชี้ไม้ชี้มือลงไปในสนาม

ปรากฏจิ้งจอกสีดำสนิทยืนอยู่ในสนาม...

ขนที่เงางามของมันเรียงตัวสวยปลิวพริ้วไหวไปตามสายลม ดวงตาสีเหลืองสว่างสะท้อนกับแสงอาทิตย์บนฟากฟ้า หางทั้งหกหางโอบล้อมรอบตัว ดูองอาจน่าเกรงขาม

ช่างเป็นจิ้งจอกสีสง่างามอย่างยิ่ง... ภาพเช่นนี้ล้วนทำให้ผู้คนที่พบเห็นหยุดหายใจไปชั่วขณะ บนโลกนี้ยังมีจิ้งจอกที่สง่างามเช่นนี้อยู่ด้วยหรือ? ดูสูงส่ง...ลึกลับ...พลังอำนาจที่แผ่ออกมาดึงดูดทุกสายตาให้ต้องหยุดนิ่งด้วยมนต์สะกดแห่งจิ้งจอก

จางฮุ่ยเฟิงเหม่อมองจิ้งจอกที่ปรากฏตัวกระทันหัน ชั่วขณะนึงนึกสิ่งใดไม่ออก

พลันจิ้งจอกสีดำขยับกายทีเดียวร่างกายใหญ่โตก็เข้าใกล้จางฮุ่ยเฟิง ปากคาบเอาตัวอีกฝ่ายกระโดดหายไป คนทั้งสนามต่างพากันชะเง้อมองหาแต่กลับไร้ร่องรอย

จินคาบจางฮุ่ยเฟิงกลับมายังตึกของอีกฝ่ายที่เคยมา หลังจากโยนร่างอีกฝ่ายลงบนพื้น จิ้งจอกสีดำตัวใหญ่ก็ลดขนาดตนเองลงให้เท่ากับจิ้งจอกทั่วๆไปเท่านั้น

จางฮุ่ยเฟิงที่นั่งอยู่บนพื้นยังคงนิ่งงันอยู่อย่างนั้น ดวงตาสีเทาสั่นไหวระริก

สัตว์ขนฟูสีดำสนิทขยับอุ้งเท้าของมันเดินเข้าใกล้ มือสั่นเทาของเด็กหนุ่มเอื้อมเข้าหาอย่างมิอาจควบคุม พอได้สัมผัสขนสีดำนุ่มลื่นพลันชะงักค้างอยู่เช่นนั้น...จินเงยหน้ามองอีกฝ่าย เห็นดวงตาสีเทาเปล่งประกายดีใจอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

คุณชายจางพูดจาตะกุกตะกัก ในใจยังไม่อาจเชื่อ จ...เจ้าจะยอมเป็นสัตว์วิเศษของข้าหรือ...?

กัดเขา ทิ้งตราประทับของเจ้าเอาไว้เด็กน้อย

เสียงในหัวที่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้น จินทำตามด้วยสัญชาตญาณ

ตรงคอสิ เมื่อสองพันปีที่แล้วข้าก็กัดคู่หูของข้าตรงคอ จากนั้นจิตของพวกเจ้าจะเชื่อมต่อกันชั่วครู่ ถือว่าเจ้าได้เลือกแล้วบุตรหลานของข้า...

จิ้งจอกสีดำกระโจนขึ้นเหยียบแผ่นอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ปากงับลงตรงซอกคอจางฮุ่ยเฟิง จนจินอดคิดไม่ได้ว่าตนเองเปลี่ยนอาชีพเป็นแวมไพร์แล้วหรือ? รสชาติของเลือดค่อยๆซึมเข้า ฉับพลันจิ้งจอกรู้สึกเหมือนมีสิ่งใดมาบีบรัดจนหายใจติดขัด คล้ายไฟฟ้าผ่าลงร่างกาย ความรู้สึกในท้องโหวงเหวงอย่างควบคุมไม่ได้ กระแสอุ่นๆค่อยแทรกซึมไหลวนไปทั่ว

เอ่ยนามของเจ้าสิ เอ่ยชื่อของพวกเรา

จิ้งจอกอนธการ...

ร่างกายของจินร้อนผ่าว จางฮุ่ยเฟิงยกมือขึ้นกอดจิ้งจอกสีดำแนบอกตน รู้สึกถึงความคิดที่เชื่อมต่อกัน ในยามนี้ดวงตาสีเทาสั่นไหวอย่างสับสันความรู้สึกดีใจ...อารมณ์มากมายประเดประดังเข้ามาทั้งหมด

เหตุใดจึงเลือกข้า... 

หากไม่มีคนเห็นใจเจ้า...ข้าก็จะเห็นใจ แทนทีจะตะโกนว่าฟ้ากลั่นแกล้ง...ให้ตะโกนเรียกข้า เด็กโง่เช่นเจ้ามิต้องคับแค้นใจ ต่อให้บนโลกนี้ทุกคนต่างหันหลังให้เจ้า...เจ้าจะยังมีข้า

หากไม่มีคนปกป้อง... ข้าจะปกป้องเจ้าเอง

จิ้งจอกถอนเขี้ยวของตนเอง ลิ้นเลียรอบๆบาดแผลที่เปื้อนเลือด บริเวณคอของอีกฝ่ายมีสัญลักษณ์เล็กๆประทับอยู่ชั่วครู่นึง จากนั้นก็จางหายซึมเข้าไปในเนื้อหนัง

จินพ่นลมหายใจ จะลงจากตัวอีกฝ่าย พลันถูกอ้อมแขนกอดรัดไว้ก่อน ใบหน้าหล่อเหลาซุกเข้ากับขนสีดำสนิท จิ้งจอกอ้าปากเตรียมจะฝังเขี้ยวลงแขนที่กอดอยู่ ทว่าบริเวณศรีษะกลับร้อนขึ้นมาเพราะหยดน้ำตามากมายเสียก่อน

ขอบใจ...ขอบใจเจ้ามาก

จางฮุ่ยเฟิงกระซิบ เด็กหนุ่มรู้สึกดีกับอุณหภูมิสิ่งมีชีวิตในอ้อมแขน เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆทว่าหนักแน่น

...ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดี

จินนิ่งเงียบ ทำสิ่งใดไม่ได้นอกจากยืนอยู่เช่นนั้นให้อีกฝ่ายกอด ขยับหางไปลูบศรีษะอีกฝ่ายเบาๆปลอบใจ นึกถึงตอนเด็กที่พ้นผ่าน ไม่ว่าบาดแผลจะเจ็บเพียงใดจางฮุ่ยเฟิงก็ไม่เคยร้องไห้หรือแสดงความอ่อนแอออกมา เด็กหนุ่มอดกลั้นมันไว้ตลอด

ครานี้เพียงแค่ทำสัญญากับสัตว์วิเศษตัวหนึ่ง กลับดีใจมากมายจนร้องไห้อย่างอดกลั้นไม่ได้...

ดวงตาสีเหลืองสว่างหลับลง บรรยายความรู้สึกในใจของตนยามนี้ไม่ถูกเช่นกัน...

 

เสี่ยวผานคาดเดาได้ตั้งแต่เอ่ยปากพูดกับจินแล้ว ดังนั้นเมื่อเห็นจิ้งจอกจากไป จึงพาถิงถิงกลับกลมกลืนหายไปในฝูงชน... เหตุการณ์นี้ทำเอาผู้คนทั้งสนามเงียบกริบกันชั่วครู่ สักพักใหญ่จึงดำเนินต่อตามปกติ ทว่าในใจอย่างไรก็ไม่อาจลืมภาพจิ้งจอกสีดำได้เลย

จางหลี่เลิกสนใจเหตุการณ์ในสนาม รีบร้อนเดินกลับไปยังตึกของตนเอง

นอกจากนี้ที่ข้างสนามยังมีคนผู้หนึ่งผุดลุกยืนขึ้น

ท่านพี่เชบีนี่หรือว่า...

บุรุษหนุ่มหรี่ตา สะบัดชายเสื้อเดินออกจากกระโจม กลับตระกูล


                      



#TALK with LLwuda

          ก่อนอื่นปรบมือให้กับความแข็งแกร่งของนายเอกเรื่องนี้ก่อนเลยค่ะ ฮา (จิน getหลานมาเลี้ยงดู) มาดแมนกว่าพ่อพระเอกของเราอีก รีบๆโตได้แล้วนะเฟิงเฟิง!

          ตอนที่ทุกคนรอคอย! ชื่อตอนน้ำเน่ามากกกกกกกก กกกกกกกกก จริงๆที่เลือดของจินกับจางฮุ่ยเฟิงนี่เห็นเดากันได้ตั้งแต่แรกๆอยู่แล้ว นั่นล่ะค่ะตามนั้น

          ตัวละครของเราไม่ต้องห่วงค่ะ เดี๋ยวทุกคนก็จะเกลียดเขา เดี๋ยวก็รักเขา ของจางหลี่นี่เพราะเขาเป็นพี่ชายคนโต อยู่ในจุดที่บ่าแบกรับทุกอย่าง ไม่ลองมาเป็นท่านแม่ทัพดูอย่างไรก็คงไม่สามารถเข้าใจจิตใจของเขาได้จริงๆ 

          แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ เหล่า #ทาสจิ้งจอก อย่าลืมจับจองพื้นที่ให้ดีๆนะคะ ช่วงนี้เรือนแน่น


ปล. เพื่อนของผู้เขียนบ่นว่าปาเข้าไปตอนที่24แล้ว ยังไม่มีอะไรนอกจากมือเกี่ยวกันเลย เราก็เลยได้ค่ะ ถามหาเซอร์วิสก็จัดไป (กลายเป็นได้กอดกัน...ในสภาพจิ้งจอกนะ)


*เพิ่มเติม* 

เห็นหลายคนบอกว่าจินใจดี ยอมให้จางฮุ่ยเฟิง ยอมนู่นนี่หลายอย่าง... อันนี้ย้อนกลับไปบทแรกค่ะ กลับไปอ่านอาชีพของจินใหม่อีกที

ย้อนกลับไปเกริ่นเรื่องอีกเช่นกัน จะเห็นกันชัดๆจินมีนิสัยอย่างนึงที่ติดตัวเขามาตลอด

ตัวละครของเรา พวกเขาเป็น'คน'ค่ะ ไม่ใช่คาแรคเตอร์ดีไซน์บนหน้ากระดาษ เหมือนโลกของเราที่เจอคนหลายๆแบบ เราสื่อสารได้ไม่ดีหรือผิดพลาดประการใดก็อภัยค่ะ เรารับคำติชมเพื่อก่อให้เกิดเสมอค่ะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 603 ครั้ง

201 ความคิดเห็น

  1. #8207 PaulaPum (@yukiko12) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 21:27
    สงสารพระเอกมากก
    #8207
    0
  2. #8163 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 00:50

    เค้ากัดคอเลือกกันแล้ววว

    #8163
    0
  3. #8137 SudaratYo (@SudaratYo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 15:49
    น้ำตาซึมเลยจ้ะ
    #8137
    0
  4. #8067 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 18:51

    อู้ยยยย เลือกตำแหน่งทำสัญญาซะเซ็กซี่เลย โอ๋ๆน้าน้องเฟิงงงง ไม่ต้องเสียใจอีกแล้วนะ

    #8067
    0
  5. #7950 Pat72 (@Pat44772) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 09:02
    เพราะว่าพระเอกมีสัตว์คู่สัญญาแล้วตอนกินเลือดจิน
    #7950
    0
  6. #7948 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 23:23
    เป็นตอนที่ทำเราขอบตาร้อนผ่าวเลยค่ะอยากจะร้องไห้ อ่านตอนนี้จบถึงนึกได้ว่าพระเอกของเรายังเป็นเด็กน้อยแสนโง่อย่างที่จินบอกจริงๆ ฮืออออ เราฝากฮุ่ยเฟิงด้วยนะจิน ปกป้องจิตใจของเค้าที เราดีใจจังที่ฮุ่ยเฟิงมีสัตว์วิเศษเป็นของตัวเองสักที มันก็จะโรแมนติกหน่อยๆ เอาจริงๆก็มากอยู่ เพราะเจ้าจิ้งจองตรีตราเป็นเจ้าของฮุ่ยเฟิงตั้งแต่เด็กแล้ว ฮิ้วววว จินเองก็ขี้ใจอ่อนอ่ะ บ่นนะ แต่ก็ช่วยเค้าตลอด 555
    #7948
    0
  7. #7934 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 13:36
    ลุ้นมั่กว่าน้องเฟิงจะได้ทำสัญญาตอนไหนอะ คือชอบฉากนี้มากคือหน้าแหกกันไปเป็นแถวเลย ข่มข่าาาา
    #7934
    0
  8. #7897 soul_in_my_life (@peace_calm) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 00:27
    ดีใจมากๆ ที่ทำสัญญากันสักที
    #7897
    0
  9. #7844 luhan7_lulu (@luhan7_lulu) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 13:54
    ปกติจะเจอแต่พระเอกปกป้องนายเอกแต่นี่กลับกันค่ะ และ!!!เราชอบอะไรแบบนี้มากๆเลย ดูมีแนวทางของตัวเองไม่จำเจค่ะ555
    #7844
    0
  10. #7801 LuckyStar1006 (@AinSuchada) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 00:27
    ทำพันธสัญญากันแล้วววว~ จินนี่มีค่ากับคุณชายจางในทุกๆเรื่องเลยจริงๆน้าา
    #7801
    0
  11. #7735 Jolly CCP (@c1chonlana) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 00:44
    เสี่ยวผาน เธอเสียน้องชายเธอไปแล้วล่ะ...
    #7735
    0
  12. #7671 KanyarttaThir (@KanyarttaThir) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 12:32
    น้ำตารื้นเลย หนูเฟิงลูกTT
    #7671
    0
  13. #7643 4KKWAN_ (@4KKWAN_) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 19:27
    ตีตราจองกันแล้วขั่บโผ้มมมมม!!!!!
    #7643
    0
  14. #7611 WanDayy (@pimtawan1) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 15:16
    เชียร์จางหลี่กับกุนซือดีมั้ย;;
    #7611
    0
  15. #7579 pplismluvx2hh (@ppCYJ717) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 15:10
    ไปเดทกันนนนนน!!
    #7579
    0
  16. #7548 maielf13 (@lookmai-2008) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 00:45
    ผิดผี!!!! บอกรักกันเดี๋ยวนี้!!
    #7548
    0
  17. #7485 DKdabble (@dkdabble) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 22:57
    แม่คะ!!!! เค้ากัดคอกันนนนนนนนนนนน
    #7485
    0
  18. #7220 mia1970 (@mia1970) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 09:58
    ปกติคนแช่เดียวกันควรเรียกแค่ชื่อไหม เห็นหลายตอนแล้วอ่านแล้วรู้สึกแปลกๆ แต่งเรื่องสนุกดีชอบๆ
    #7220
    0
  19. #7111 มูมู (@mumuka) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 20:25
    ในที่สุดจินก็ยอมเป็นสัตว์วิเศษให้เฟิงแล้วดีใจ แต่สงสารเฟิงจัง TT
    #7111
    0
  20. #7053 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 23:39
    จินเฟิง... เรือผีล่ะ55555555
    #7053
    0
  21. #6976 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 21:01
    อ่านตอนนี้แล้วร้องไห้อ่ะ ฮือไม่รู้ทำไมแต่เห็นเฟิงเป็นงี้แล้ว อยากร้องง่ะ เอ็นดูมาก จินทำดีค่ะยกนิ้วบทมาดแมนเหมือนพระเอกมากกก เฟิงคงต้องพยายามแล้วล่ะ55
    #6976
    0
  22. #6945 YuRIIW (@phingpin) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:20
    เซกัลเชบีคงหน้ายับไปแล้ว555
    #6945
    0
  23. #6821 GottomonEye (@gottomon03) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 22:32
    ดีใจมาก ดีใจแทนฮุ่ยเฟิงที่สุด
    #6821
    0
  24. #6801 F4TE. (@Pinocchio-fate) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 20:01
    ฮื้อออน่ารักกกกก เขาทำพันธสัญญากันแล้ว!! ถ้าจินไม่เข้าไป เฟิงเฟิงคงเปลี่ยนไปเป็นอีกคนแน่
    #6801
    0
  25. #6766 sprinkle star (@aleenaaom) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 06:37
    พอทำพันธะสัญญาแล้ว เรานี่กรี๊ดร้องและแหกปากลั่นบ้านเลยค่ะ!!!!! จิ๊นนนนน น่ารักเกินไปแล้วลูกกกก ขอให้รักกับพี่จางไปนานๆนะจ๊----//โดนเสย
    #6766
    0