✦ อนธการจิ้งจอก ✦ BL, YAOI [END]

  • 99% Rating

  • 11 Vote(s)

  • 506,114 Views

  • 8,272 Comments

  • 13,409 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,739

    Overall
    506,114

ตอนที่ 32 : ค่าปรับที่มากกว่า50เหรียญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 566 ครั้ง
    29 ธ.ค. 58







บทที่ 31

ค่าปรับที่มากกว่า50เหรียญ



 

                หลังจากการเดินทางล่วงเลยเข้ามาสู่วันที่สอง ขบวนม้าเร็วหกตัวและคณะคนเจ็ดคนก็มาถึงเมืองหลวงในที่สุด เซกัลซินจูเป็นเหมือนใบผ่านทางระดับป้ายหยก ผู้ตรวจการผู้นี้มีชื่อเสียงถึงขนาดที่เหล่าทหารชั้นปลายแถวก็ยังจดจำใบหน้าได้ทุกคน นอกจากจะเป็นคนสนิทของจักพรรดิแล้ว...เซกัลซินจูยังเป็นผู้ที่สามารถสอบชิงตำแหน่งวาโยล่องหงส์ในคราล่าสุด กลอนที่ผ่านการเสกสรรในข้อสอบยังคงโด่งดังติดหูชาวเมืองจนกระทั่งยามนี้

                เมื่อมาถึงทางแยกเซกัลซินจู จางฮุ่ยเฟิง มู่ฟง ก็แยกตัวออกไป พวกเขาไปยังวังหลวงเพื่อเข้าเฝ้าจักรพรรดิในทันที ทางด้านเจ้าเมืองแม้จะได้รับรางวัลเช่นกัน แต่เป็นเพียงแค่เงินทองไม่กี่หีบและผ้าพับไม่กี่ผืนเท่านั้น เซกัลซินจูจึงปฏิเสธไม่ให้ตามมา...มันจึงรู้สึกเศร้าใจเป็นอย่างมาก ช่วงชีวิตคนผู้หนึ่งจะมีโอกาสเกินสองครั้งสองคราในการเข้าเฝ้าจักรพรรดิได้อย่างไร?

                มู่ฟงเป็นเพียงองครักษ์ อีกทั้งการเข้าไปยังตำหนักกลางของวังหลวงยังมีกฏห้ามพกพาอาวุธ กระบี่ราคาแพงของจางฮุ่ยเฟิงจึงมาอยู่ที่เขาในเวลานี้ องครักษ์หนุ่มยืนรออยู่ด้านนอก มือควงกระบี่เล่นจนเหล่าทหารเวรยามชายตามองอย่างหวาดระแวง หูได้ยินเสียงทางด้านในตำหนักลางๆ

                ทางด้านในจางฮุ่ยเฟิงกำลังคุกเข่าอยู่ด้านหน้าบัลลังก์ รอบข้างมีเหล่าขุนนางน้อยใหญ่มองมาด้วยความสนใจ สายตาพวกเขามองใบหน้าที่มิต่างจากชื่อเสียงเรียงนามของตระกูลเท่าไหร่นัก อากัปกิริยา...ใบหน้า...ร่างกายที่แม้จะคุกเข่าอยู่ก็องอาจอย่างขุนศึก บ่งบอกว่าคนเช่นนี้มาจากตระกูลจางอย่างชัดเจน

เสียงพูดคุยซุบซิบดังเป็นระยะๆ ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วยามเซกัลซินจูได้ส่งจดหมายล่วงหน้ามาแล้ว พอทางตำหนักกลางประกาศ บรรดาขุนนางจึงพากันรีบร้อนแต่งกายมารอชมเรื่องสนุก...เรื่องสนุกที่ว่าย่อมไม่พ้นบุตรชายคนที่ห้าของจางซีปราบโจรภูเขาหลางอู่จิ้น

                ...เรื่องสนุกที่บุรุษหนุ่มคนนี้กำลังล้ำเข้าไปในเส้นของผู้อื่นที่ไม่ควรล้ำเป็นอย่างยิ่ง

                ร่างกายใหญ่โตของจักรพรรดิตี้เหินขยับ เสียงรอบข้างจึงค่อยเงียบลง มือในอาภรณ์ตัดแต่งหรูหราส่งม้วนผ้าให้ผู้ตรวจการคนสนิท เซกัลซินจูคุกเข่าลงรับม้วนผ้าในระดับเหนือหัว

                ถอยมาด้านข้างสามก้าว เซกัลซินจูก็ค่อยๆคลี่ม้วนผ้าออก...

                จางฮุ่ยเฟิงรับราชโองการ!”  สิ้นเสียง ชายหนุ่มในชุดสีดำหน้าบังลังก์ขยับกายทำความเคารพระดับสูงสุด จักรพรรดิตี้เหินที่สามสิบเก้ามีราชโองการให้จางฮุ่ยเฟิงเลื่อนยศจากสารวัตรทหารขั้นสามประจำเมืองเป็นทหารขั้นห้าประจำรัฐจิงหย่วน เนื่องจากผลงานการปราบกลุ่มโจรภูเขาหลวงอู่จิ้นจนแตกพ่าย สร้างผลงานแก่บ้านเมือง นอกจากนี้ยังมอบเงินทองอีกสองหีบ ผ้าแพรชั้นดีอีกสามพับ ผลึกธาตุอาหารชั้นเลิศสำหรับสัตว์วิเศษอีกหีบหนึ่ง จบราชโองการ

                จางฮุ่ยเฟิงรับราชโองการคุณชายตระกูลจางรับคำเสียงเข้ม

                การเรื่องยศถือเป็นเรื่องสามัญธรรมดา...ทั้งยศที่เลื่อนยังมิได้ใหญ่โตอันใดนัก เหล่าขุนนางเดิมทีจึงฟังหูไว้หูปกติ ปากยังหัวร่อจุดจบของบุตรชายของจางซีผู้นี้อย่างขบขัน จนกระทั่งคำว่าผลึกธาตุถูกประกาศออกมาพวกเขาถึงได้สำลักลมกระทันหันหน้าดำหน้าแดง

                ผลึกธาตุที่ว่านี้เป็นของหายากสุดแสนจะหายาก ถึงขนาดที่ยามนี้ยังมิมีคนทราบสาเหตุการเกิดผลึกธาตุที่แท้จริง มีสรรพคุณทางยามากมาย ปกติแล้วมักนิยมนำไปปรุงยาหรือให้สัตว์วิเศษ สัตว์วิเศษเมื่อทานมันเข้าไปแล้วจะเพิ่มพูนลมปราณในร่างมหาศาลที่สามารถเลื่อนระดับได้ก็อาจเลื่อนระดับเลยด้วยซ้ำ สัตว์วิเศษระดับสี่หากกลืนผลึกธาตุลงท้องไปสักหนึ่งในสี่ของหีบก็สามารถสู้ทัดเทียมกับระดับห้าได้

                ครานี้จางฮุ่ยเฟิงได้รับความเมตตาจากจักรพรรดิถึงหนึ่งหีบ ไม่ให้เหล่าขุนนางตกอกตกใจก็คงเป็นไปมิได้

                ยกเว้นแต่เพียงเซกัลซินจู... ผู้ตรวจการไม่แปลกใจเลย มันคาดการณ์ไว้อยู่แล้วจักรพรรดิคงพอพระทัยในตัวจางฮุ่ยเฟิง ในเมื่อเป็นที่ถูกใจของจักรพรรดิแล้วผลึกธาตุหนึ่งหีบนับเป็นอย่างไรได้?

                ทำความเคารพรับราชโองการเสร็จจางฮุ่ยเฟิงก็ทูลลากลับออกมา บรรดาขุนนางสายตาแหลมคม คาดเดาถึงความคิดจักรพรรดิก็แห่พากันมาทำความรู้จักไม่ขาดสาย ใบหน้ายิ้มแย้มทว่ามือกลับรอฉกฉวยผลประโยชน์

                จางฮุ่ยเฟิงยิ้มตามมารยาทตอบกลับไป... เพราะเขาก็รอฉกฉวยผลประโยชน์เช่นกัน

                รอจนทักทายจดจำชื่อเหล่าขุนนางหมดสิ้น คุณชายจางจึงได้มีโอกาสเดินไปหามู่ฟง องครักษ์ประจำตัวมีสีหน้าบูดบึ้งมิใช่น้อย มือยังควงกระบี่เล่นยามว่างรอคอย

                มู่ฟง

                “คุณชายจาง

                จางฮุ่ยเฟิงเรียกชื่อมู่ฟงในจังหวะเดียวกับที่มีคนเรียกชื่อเขาเช่นกัน ใบหน้าคมเข้มหันไปมองตามเสียงเรียก ดวงตาสีเทามีประกายแปลกใจวาบผ่านชายหนุ่มในวัยราวๆยี่สิบสองปี สวมเสื้อผ้าอาภรณ์ชั้นสูง ทว่ากับมิมีเครื่องประดับใดๆติดตัวนอกจากหยกตรงเอว ใบหน้าสง่างามสูงค่าจนอิสตรีผู้ใดมาเห็นต้องปิดหน้าด้วยความเขินอาย

จางฮุ่ยเฟิงนึกเปรียบเทียบกับคนรู้จัก มุมปากค่อยๆยกรอยยิ้มขึ้น มือใหญ่ยกขึ้นทำความเคารพ

                “จางฮุ่ยเฟิงขอคารวะองค์ชายรอง

                ไม่ต้องมากพิธี ข้ามีเรื่องอยากสนทนากับเจ้า กล่าวจบองค์ชายรองก็เข้าประชิดตัว...กล่าวกระซิบ ตามไปที่ตำหนักข้า หากเจ้าต้องการสนทนากัน

                จางฮุ่ยเฟิงยังไม่ให้คำตอบในทันที ชายหนุ่มเพียงแค่แย้มยิ้ม องค์ชายรองท่าทีรอคำตอบอย่างใจเย็น ในใจกลับร้อนใจยิ่งกลัวผู้คนมาพบเห็น หากเป็นคนของตนแล้วก็มิจำเป็นต้องปิดบัง ยามนี้คนตรงหน้ายังไม่ได้เป็นคนของตน...ไม่แน่ว่าอาจถูกชิงตัวไปได้ เป็นที่โปรดปราณของจักรพรรดิก็ย่อมเป็นที่แย่งชิงเช่นกัน

                ข้าทราบแล้ว

                รอจนจางฮุ่ยเฟิงตอบ องค์ชายรองถึงได้เดินจากไปราวกับแค่ผ่านทางมา

คุณชายจางเบือนหน้ากลับไปทางองครักษ์หนุ่มที่ยืนอยู่ มู่ฟงเจ้ากลับไปแจ้งข่าวกับคนอื่นก่อน ข้าจะไปพบองค์ชายรองสักพักหนึ่งพวกเขาจะได้ไม่ต้องรอ

รับทราบมู่ฟงส่งกระบี่คืนให้นายน้อยของตน จากนั้นจึงค่อยควบม้าจากไป

จางฮุ่ยเฟิงมองตามม้าของมู่ฟงไปจนลับสายตา มือหนาค่อยเหน็บกระบี่เข้าประจำที่ สายตามองไปทางตำหนักองค์ชายรองอย่างคาดคะเน หูพลันได้ยินเสียงเท้ากระทบพื้นอย่างหนักแน่นคุ้นเคยเสียก่อน

ฮุ่ยเฟิง

พี่ใหญ่มิได้พบกันนาน

จางหลี่มองขึ้นลงประเมินน้องชายตนเองที่เปลี่ยนไปพอสมควร ในใจคิดถึงบิดาที่เพิ่งสำเร็จวิชากลับออกมาจากการปิดตัวเองอยู่ในห้องไม่กี่สัปดาห์ก่อน ดวงตาสีดำคมกริบบีบแคบลงอย่างครุ่นคิด กล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำตักเตือน

ในเมื่อล้ำเส้นอีกคนเข้าไปแล้วก็เท่ากับว่าเจ้าอยู่ฝ่ายอีกคน

จางฮุ่ยเฟิงไม่ตอบอะไร แต่ระหว่างพี่น้องต่างทราบกันดีแก่ใจว่าหมายถึงสิ่งใด

ตั้งใจหรือมิได้ตั้งใจ ทราบหรือว่าไม่ทราบไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญ ระวังตัวของเจ้าเองให้ดีกล่าวจบจางหลี่ก็หมุนตัวเดินกลับทันที ไม่แม้จะรอฟังคำตอบ...ทว่าหูก็ยังคงได้ยินเสียงไล่หลังมา

ขอบคุณพี่ใหญ่ที่ตักเตือน

จางฮุ่ยเฟิงมองส่งพี่ใหญ่ของตนเองจากไป ก่อนร่างกายสูงใหญ่จะหันหน้าไปอีกทาง...ไปสู่ตำหนักองค์ชายรอง

 

จินกลับมาถึงเรือนได้สักพักแล้ว ทั้งหมดต่างช่วยกันทำความสะอาด ตระเตรียมที่นอนสำหรับผู้คนทั้งหมด...เห็นได้ชัดว่าสี่ห้องนอนไม่เพียงพอกับปริมาณคน ต้องรอให้จางฮุ่ยเฟิงกลับมาก่อนจึงจะตกลงกันอีกทีได้

ถิงถิงไปทำความสะอาดห้อง เสี่ยวผานจัดสิ่งของเข้าที...ส่วนจินอาสามาจัดการสวนที่รกรุงรังอย่างเต็มใจ มือขาวซีดจับกระบี่ฟาดฟันหญ้ารกชันด้วยความหงุดหงิดมิใช่น้อย

ใช่แล้ว...เขากำลังอารมณ์เสียและไม่พอใจเป็นอย่างมาก

เจ้าเด็กโง่ผู้ที่เคยประกาศเสียดิบดีว่า ข้าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดีไม่พ้นเป็นตัวการทำให้จินหงุดหงิด หลายวันที่ผ่านมาระหว่างการเดินทางครั้งนี้แม้จางฮุ่ยเฟิงจะแสร้งทำเป็นเหมือนปกติ ทว่าตอนนอนกลับห่างเหินจนสัมผัสได้

นี่ไม่ใช่ว่าเขาอาลัยอาวรณ์กลับการนอนอย่างใกล้ชิด เพียงแต่ความห่างเหินโดยไม่ทราบเหตุผลใดๆเช่นนี้ อย่างไรด็ไม่ใช่เรื่องที่จะนิ่งเฉย รอจนผ่านไปหลายวันเจ้าเด็กโง่ที่ว่าก็ไม่คิดจะปริปากบอกเลยแม้แต่น้อย ราวกับตนเองกำลังถูกอีกฝ่ายหลบหน้า...จากที่ชอบพูดคุยก็กลายเป็นนิ่งเงียบ ต่างคนต่างนอนไม่สนใจ

เด็กที่น่าตายนี่ชักชวนผู้อื่นเดินทางมาด้วยแท้ๆ แต่กลับทำตัวห่างเหินผิดปกติ เรื่องราวเช่นนี้หากภายในวันนี้ไม่ได้คำตอบดูท่าเขาคงหงุดหงิดจนไฟเผาร่างเป็นแน่ อีกฝ่ายกลับมาต้องเค้นให้สารภาพเสีย

หลังจากรับทราบเรื่องที่มู่ฟงนำมาบอกจินก็เดินกลับมาที่เดิม มือยังคงฟาดฟันหญ้ารกชันระบายอารมณ์ แม้จะเป็นการตัดหญ้าด้วยกระบี่ธรรมดาแต่กลับเรียงตัวในแนวเดียว รอยฟันเรียบจนน่าทึ่ง

ผู้เดียวที่อาจมาเห็นแล้วไม่ทึ่งก็คงเป็นบรรดาผู้เฒ่าแห่งเผ่านางแอ่น กระบี่ล้ำค่าถูกนำมาใช้ตัดหญ้าเช่นนี้ ผู้อาวุโสเห็นของสูงค่าถูกกระทำไม่ต่างจากมีดราคาธรรมดาคงพากันโอดครวญยกใหญ่

ผ่านไปหลายชั่วยาม จนแสงอาทิตย์ทอแสงอ่อนๆ จินตัดหญ้าจนโล่งเตียนทั้งหมดจางฮุ่ยเฟิงก็กลับมาพอดี

ชายหนุ่มกลับมาพร้อมกับหีบใหญ่อีกหลายหีบ พอวางหีบเข้าที่เรียบร้อยเหล่าทหารที่ขนมาก็จากไป พวกเขาได้รับรางวัลตอบแทนเล็กๆน้อยๆพากันหน้าตาชื่นบาน ขอบคุณอย่างกระตือรือร้น

พอเจ้านายกลับมาแล้วเซี่ยจวิ่นที่กำลังทำตัวยืดยาวบนเก้าอี้ก็รีบลุกขึ้นราวกับมีไฟลน มู่ฟงที่ถูกใช้ไปซื้อของเพิ่งกลับมาก็รีบลุกขึ้นยืนตัวตรงเช่นเดียวกัน ที่ด้านนอกเรือนมีเสียงแว่วของถิงถิงกับเสี่ยวผานดังเป็นระยะๆ

ดวงตาสีเทาสบกับสัตว์วิเศษประจำตัวโดนบังเอิญ จางฮุ่ยเฟิงยิ้มบางๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่จินไม่ได้เห็นมันด้วยตนเองนานแล้ว... ไม่ใช่รอยยิ้มถูกใจชอบใจยามกลั่นแกล้งใครสักคน มันคือรอยยิ้มจอมปลอมฝืนใจ

เจ้าเด็กนี่ถึงกับฝืนยิ้มใส่เขา!... ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด จินจึงเบือนหน้าหนี ตัดสินใจไปสนใจสิ่งอื่นแทน ภายในเรือนยังมีผู้อื่นอยู่ด้วย เรื่องที่เขาจะฝังเขี้ยวให้ยับระบายความโกรธต้องรอให้ถึงคืนนี้เสียก่อน

ถิงถิงกับเสี่ยวผานยกสำหรับอาหารง่ายๆออกมา เซี่ยจวิ่นรีบเข้าไปช่วยจากนั้นก็จับจองที่นั่งอย่างรวดเร็ว มือยังดึงรั้งถิงถิงลงมานั่งด้านข้างอีกด้วย บรรยากาศในการรับประทานอาหารเหมือนจะปกติ...ทว่าไม่ว่าผู้ใดก็สามารถสัมผัสได้ถึงความไม่ปกติ บรรยากาศในครานี้อึมครึมคล้ายมีหมอกลงบางๆ

เดิมทีจินก็ไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว ยิ่งยามทานอาหารยิ่งไม่สนใจมากกว่าเดิม... ยกเว้นเพียงแต่ว่าสายตาดุร้ายคู่นั้นกลับมีแววหงุดหงิดอารมณ์ไม่ค่อยดีอย่างชัดเจน ใบหน้างามบึ้งตึง ผู้คนในโต๊ะต่างลอบมองหน้ากัน พวกเขาย่อมมิทราบถึงต้นสายปลายเหตุของเหตุการณ์ครานี้

เสี่ยวผานจึงกระแอมไอขึ้นกล่าวถึงเรื่องอื่นคลี่คลาย ห้องนอนในเรือนนี้ไม่พอเพียงกับจำนวนคน หากไม่นอนที่ตระกูลจางหรือโรงเตี๊ยมพวกเราก็ต้องเบียดกันแล้ว

ข้าจะนอนที่นี่จางฮุ่ยเฟิงตอบแทบจะพร้อมๆกับเซี่ยจวิ่นอ้าปาก

เช่นนั้นแบ่งเป็นสี่ห้องให้ ถิงถิง พี่เซี่ยจวิ่นกับพี่มู่ฟงนอนด้วยกัน ข้านอนกับจิน อีกห้องก็เป็นของฮุ่ยเฟิงเสี่ยวผานจัดการแบ่งห้องตามความเคยชิน ทว่าจางฮุ่ยเฟิงกลับชะงักกึก คิ้วเข้มขมวดทันที

คุณชายตระกูลจางมีสีหน้าไม่พอใจ แต่ว่าก็มิได้เอ่ยปากคัดค้าน ดวงตาสีเทาหลุบลงราวกับต้องการคิดเรื่องใดๆมากมาย นอกจากจางฮุ่ยเฟิงจะมีสีหน้าไม่พอใจแล้ว...ยังมีจิ้งจอกในร่างมนุษย์ไม่พอใจเช่นกันด้วย

สาบานได้ว่าหากในเรือนมิมีคนอยู่แล้ว จินคงจะกลายร่างเป็นจิ้งจอกตัวใหญ่ ใช้หางทั้งเจ็ดสั่งสอนเจ้าเด็กมีปมนี่ให้ล้มลุกคลุกคลาน แต่ก่อนอยากได้สิ่งใดก็อ้อนเอาอย่างหน้ามิอาย วางแผนรุกไล่เก็บฉวยหมดสิ้น... ครานี้กลับทำเป็นเงียบงัน ต้องการสิ่งใดเป็นอะไรก็ไม่ยอมปริปาก

จางฮุ่ยเฟิงคล้ายกำลังหลีกหนีอะไรบางอย่าง ห่างเหิน ในใจมีเรื่องแก้ไม่ตก... หากเป็นปกติเป็นไปได้อย่างมากว่าคงอาสานอนห้องเดียวกับเขาไปแล้ว คงมิใช่ว่าต้องการหลบหนีออกไปเที่ยวหอคณิกายามกลางคืนกระมั้ง?

จินตั้งใจว่าหลังจากวันนี้ ต่อให้ภายหลังมาอ้อนวอนเพียงใดเขาก็จะไม่กลับไปนอนด้วยเด็ดขาด!

จนแล้วจนรอดเหตุการณ์บนโต๊ะอาหารก็ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง เข้ากลางคืนก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำเข้าห้องนอนตามที่เสี่ยวผานจัดแบ่งไว้ จิ้งจอกสีดำที่อาบน้ำเรียบร้อยแล้วนอนกลิ้งอยู่บนเตียง ขนฟูหอมด้วยกลิ่นน้ำอบที่พกมาด้วย เนื่องจากนอนกับเสี่ยวผาน อุ้งเท้าทั้งสี่จึงเหยียบย่ำผ้าปูอย่างไม่เกรงใจ

พลันหูได้ยินเสียงคนเดินมาใกล้ จมูกได้กลิ่นคุ้นเคย

จินหันหน้าไปมองชายหนุ่มที่เพิ่งเดินเข้ามา ดวงตาสัตว์เรืองวาวอย่างดุร้าย จางฮุ่ยเฟิงถอนหายใจ...เขายังสับสน ถึงกระนั้นก็ไม่อาจทำตัวเองให้นั่งอยู่เฉยๆเพียงในห้องได้ สองวันที่ผ่านมาเดินทางด้วยกันนับวันๆความคิดในหัวก็เริ่มเตลิดไปไกลมากขึ้นทุกที

จางฮุ่ยเฟิงนั่งลงข้างเตียง เจ้าจิ้งจอกขยับหนีเว้นระยะห่างทันที ขดตัวลงเข้ากับหางฟูนุ่มเมินผู้มาเยือนอย่างชัดเจน สงครามเงียบก่อตัวขึ้นภายในห้องอย่างรวดเร็ว แต่การชนะในสนามรบครั้งนี้คุณชายจางไหนเลยสามารถชนะได้อย่างง่ายดาย

จิน

“……….

ข้าจะอยู่ที่เมืองหลวงอีกสองเดือน เพื่อสอบตำแหน่งวาโยล่องหงส์ จิ้งจอกยังคงไม่ขยับตัว

จางฮุ่ยเฟิงลอบถอนหายใจ จิน...เพียงเรียก ไม่ได้กล่าวสิ่งใดต่อ

“……………”

“……………”

เจ้ายังมีอะไรอีกในที่สุดจินก็ทนกับความเงียบไม่ไหว จิ้งจอกสีดำที่นอนขดอยู่บนเตียงกลายเป็นบุรุษหนุ่มรูปงามแทนที่ ใบหน้างามบูดบึ้งอย่างรำคาญเรื่องวุ่นวายเช่นนี้

เจ้าโกรธหรือ?

ราวกับมีเสียงอะไรบางอย่างขาดผึ่ง มือเรียวกระชากคอเสื้อสีดำอย่างรวดเร็ว ร่างกายสูงใหญ่ถูกเหวี่ยงให้ชิดติดผนังจนมิมีทางหนี จินยืดตัวขึ้นใช้สายตามองต่ำลงไปที่อีกฝ่ายจนทำให้รู้สึกกดดัน กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เจ้ายังมีหน้ามาถามว่าโกรธหรือ? เจ้าว่าข้าควรโกรธหรือไม่

เจ้า.....

เจ้าห่างเหิน ทำตัวแปลกประหลาด ไม่สนใจใยดี ข้าสิต้องถามว่าเจ้าโกรธหรือ!”

ข้าไม่ได้โกรธ ข้าเพียงแต่...จางฮุ่ยเฟิงพูดได้ถึงเท่านี้ก็เงียบลง ดวงตาสีเทามองด้วยอารมณ์อันหลากหลาย ชายหนุ่มไม่รู้จะอธิบายว่าอย่างไร ครั้นจะให้พูดว่า ข้าอยู่ใกล้เจ้าแล้ว อยากทำเรื่องหยาบโลนเช่นนี้กับเจ้าก็มิใช่เรื่องที่จู่ๆจะพูดกันได้ สมองอันชาญฉลาดบัดนี้ก็อับจนด้วยไม่อาจหาเหตุผลมาอธิบาย

เจ้าเพียงแต่? ห้ามโกหก ห้ามกลบเกลื่อนข้า มีเรื่องใดที่เจ้าถึงกับบอกข้าไม่ได้กัน?จินหรี่ตาแม้น้ำเสียงจะนิ่งสนิท ทว่าในใจรู้สึกอย่างไรเขาย่อมรู้ดี

...ข้าเพียงแต่อยากเว้น ระยะห่างเท่านั้น

เป็นประโยคง่ายๆแต่คนคาดคั้นอยากได้คำตอบกลับสะอึก มือขาวซีดเลื่อนมาที่หน้าอกขย้ำจับบริเวณเสื้อจนยับยู่ จินรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง ความรู้สึกด้านลบพวยพุ่งขึ้นมาอย่างมิอาจควบคุม

เมื่อใดที่สัตว์วิเศษถูกผู้เป็นคู่หูปฏิเสธ พวกมันมักจะรู้สึกเจ็บปวดเช่นนี้...

ความรู้สึกเสียใจ... น้อยใจชัดเจนกว่าสิ่งอื่นสิ่งใด นี่ไม่อาจโทษความเป็นสัตว์วิเศษอย่างเดียวได้ จินรู้ดีว่าตนเองก็เสียใจเช่นเดียวกัน ยามที่เขาไม่ยอมนอนด้วยซ้ำยังหลบหนีจากอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าจางฮุ่ยเฟิงจะรู้สึกเช่นนี้หรือไม่

...จินรู้สึกลำคอแห้งผากไม่สามารถเอ่ยสิ่งใดได้ชั่วขณะ ถึงกระนั้นเขาก็กัดฟันกล้ำกลืนความรู้สึกลงไป 

 “ข้าขอโท...จางฮุ่ยเฟิงยังกล่าวไม่ทันจบ คอเสื้อสีดำก็ถูกคว้าขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาสีเทาสั่นไหวอย่างรุนแรง ใบหน้างามของสัตว์วิเศษร่างมนุษย์ใกล้เพียงแค่เอื้อม

เจ้าเด็กโง่! เจ้าเด็กแก่แดด! เจ้า…เจ้ากล่าวว่าจะดูแลข้าอย่างดี ทุกวันต้องมาลากข้าไปหลับนอนด้วยจนน่ารำคาญ!”

ข้า...

เจ้ามันหมาป่าชั่วช้า! มายามนี้กลับมาห่างเหินกับข้า เจ้าปฏิเสธสัตว์วิเศษของตนเอง...เจ้ากล้าปฏิเสธข้า!”

จินเดี๋ย...

เจ้ายังเห็นข้าเป็นอะไรกันแน่ นับจากนี้ต่อให้เจ้าอ้อนวอ...อื้อ!”

จิ้งจอกที่กำลังด่าทอสั่งสอนด้วยความน้อยใจปนหงุดหงิดต้องเบิกตากว้าง ข้อมือขาวซีดที่จับคอเสื้อสีดำอยู่ถูกดึงออก เพียงชั่วกระพริบตาสถานะสลับกัน คนที่แต่เดิมทีอยู่ด้านนอกกลับหลังชิดติดเตียง...

ริมฝีปากถูกปิดด้วยริมฝีปาก...

นี่เป็นภาพที่เขาคิดวนเวียนอยู่ทุกช่วงเวลา

จางฮุ่ยเฟิงไม่อาจหักห้ามใจได้อีก ราวกับผึ้งที่เคยลิ้มลองน้ำผึ้งหวาน มือใหญ่ค่อยๆปล่อยมือจากข้อมือคนด้านล่างมาประคองใบหน้า นิ้วสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมสีดำนุ่ม ฉวยโอกาสส่งลิ้นเขาไปทีเผลอ หมาป่าหนุ่มกลืนกินอย่างละโมบ...ฉกฉวยช่วงชิงทุกอย่าง สัมผัสร้อนที่ปลายลิ้นทำให้ไม่อาจถอนตัว

ก่อนจะช่วงชิงลมหายใจอีกฝ่ายจนหมด เขาก็ผละริมฝีปากออกมา ใช้สายตาสำรวจใบหน้าขาวซีดเป็นเอกลักษณ์ขึ้นสีระเรือ ดวงตาดุๆปรืออย่างเย้ายวน พลันคล้ายได้สติจินขยับมือมาดึงเสื้อ ดวงตาเบิกกว้าง

 “จางฮุ่ยเฟิ...ดะ..อื้อ

...แล้วหมาป่าหนุ่มก็ก้มลงจูบอีกคราอย่างไม่รู้จักพอ

รสจูบที่เร่าร้อน...ดุเดือดราวกับกำลังรุกไล่ เพียงแต่ครานี้ไม่ใช่ศัตรู...เป็นการตักตวงหาความสุขสมให้ตนเองหลังจากได้แค่เฝ้าฝันมาเนิ่นนาน จางฮุ่ยเฟิงรู้ดีว่าเขากำลังหลงอยู่ในมนต์ของจิ้งจอกตามที่ร่ำลือเสียแล้ว เสียงครวญครางหวานหูเบาๆกระตุ้นให้ความต้องการมีมากขึ้นไปอีก ปลุกปั่นอารมณ์อย่างร้ายกาจ

จินได้แต่เกาะเกี่ยวแขนของอีกฝ่ายไว้แน่น ในหัวขาวโพลนไปหมด...ทั้งงุนงงสับสน ทั้งรู้สึกดี เขาจูบตอบอีกฝ่ายอย่างเผลอไผล พลางสงสัยว่าเด็กโง่ผู้นี้ไปหัดจูบมาจากที่ใดจึงได้เชี่ยวชาญปานนี้?

ทั้งๆที่ลิ้นร้อนสำรวจ...ฉกฉวยไปหมดสิ้นแต่เจ้าของมันกลับไม่อยากหยุดแม้แต่น้อย

หมาป่าหนุ่มจูบอย่างโหยหา...อ้อยอิ่ง เลียไล้ไปตามริมฝีปากที่เริ่มบวมแดงขึ้น

จางฮุ่ยเฟิงยอมหยุดก่อนที่จะควบคุมตนเองไม่ได้มากกว่านี้ ลิ้นที่ถอนออกมาเลียริมฝีปากอย่างเสียดาย ดวงตาสีเทามองเจ้าจิ้งจอกของตนเองด้วยสายตาที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“…ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าให้เว้นระยะห่าง

พลั่ก!

...แล้วหมาป่าหนุ่มวัยฉกรรจ์ก็ถูกจิ้งจอกของตนเองถีบตกเตียง

เจ้า...เจ้า...!” จินพูดไม่ออก เขาลืมแม้กระทั่งจะแปลงร่างเป็นจิ้งจอกหนีความเขินอายด้วยซ้ำ

หากไม่อยากให้ห่างเหินข้าก็จะทำแบบนี้ มากกว่านี้ข้าก็คิดมาแล้วทั้งนั้นครานี้เป็นจางฮุ่ยเฟิงที่เอ่ยปากไม่หยุดแทน ถามว่าข้าเห็นเจ้าเป็นอะไร? ...ข้าเห็นเจ้าเป็นสหาย เป็นคู่หู เป็นสัตว์วิเศษ เป็นสิ่งสำคัญของข้า

เดิมทีข้ากลัวเจ้าจะรังเกียจหนีหายไปเสีย...จางฮุ่ยเฟิงยืนขึ้น ขยับขึ้นมานั่งปลายเตียงตามเดิม ดวงตาสีเทามองใบหน้าขึ้นสีที่โผล่พ้นหมอนมาครึ่งหนึ่งด้วยรอยยิ้ม เจ้าบีบบังคับข้าเอง... ยามหนีเจ้าหนีไปไหนข้าก็จะไปตามกลับมาทั้งสิ้น

จางฮุ่ยเฟิง!”

เฟิงใบหน้าหล่อเหล่ามีรอยยิ้มบางๆอย่างไม่น่าไว้ใจ หากเจ้าเรียกชื่อข้าผิดข้าจะคิดค่าปรับ

เจ้าเด็กแก่แดด! ชีวิตที่ผ่านมาจินผ่านเด็กมาอยู่บ้าง กระทั่งแฟนหนุ่มคนล่าสุดของเขาก็ยังอ่อนเยาว์กว่า ผู้ใดจะคาดคิดว่ามาอยู่ในร่างจิ้งจอกแล้วยังมิพ้นจะถูกเด็กงาบเอาอีก ครุ่นคิดดูแล้วผู้ใดจะมาชมชอบครึ่งจิ้งจอกครึ่งมนุษย์อย่างเขาเช่นนี้เล่า เห็นได้ชัดว่าจางฮุ่ยเฟิงผิดปกติ!

เจ้าออกไป ไสหัวกลับไปนอนห้องตนเอง!” จินถอยหนี นิ้วชี้ไปทางประตู

แน่นอนว่าผู้ถูกไล่ไม่คิดจะกระทำตามแม้แต่น้อย... เจ้าจิ้งจอกสภาพลดการป้องกันอยู่ตรงหน้า หากกลับไปครานี้คงต้องเสียโอกาสแน่แล้ว แสร้งทำสีหน้าเศร้า

เจ้าจะทิ้งข้านอนคนเดียวอีกแล้วหรือ?

เดิมทีเป็นเจ้าไม่คัดค้านก่อนเองจางฮุ่ยเฟิงอดยิ้มบางๆไม่ได้ เห็นอีกฝ่ายเอ่ยอย่างหงุดหงิด โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังทำสีหน้าน้อยใจเพียงใด เขาขยับเข้าใกล้ มือรวบเอวอีกฝ่ายเข้ามาแนบชิดติดตัว

ข้าผิดไปแล้ว...หมาป่าหนุ่มบนเตียงกระซิบด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน วันนี้นอนร่างนี้เถิด ข้าจะตามใจทุกอย่าง

ข้าตามใจตนเองได้เอามือของเจ้าออกไป!”

เหตุใดเล่า? ทุกคืนข้าก็นอนกอดเจ้าเช่นนี้

ในสภาพจิ้งจอกต่อให้ถูกกอดจินก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากมาย แต่วันนี้เขาถูกทำให้อับอายมากเกินไป หากต้องนอนสภาพนี้อีกตื่นมาวันพรุ่งนี้จะสามารถทำสีหน้าปกติมองอีกฝ่ายได้อย่างไร?

...ตกลงว่านี่เขากำลังถูกจีบอยู่หรือ?

ไม่สิ... การข้ามกระโดดไปถึงขั้นจูบกันแล้วจะเรียกว่าถูกจีบก็ไม่ใช่

การจูบตอบเพราะอารมณ์ไม่นับ เช่นนั้นนี่จึงเรียกว่าการบังคับ!

ต่อให้พรุ่งนี้เจ้ามาอ้อนวอนข้าอย่างไร ข้าก็จะหนีไปนอนเพียงผู้เดียว

กล่าวจบคนในอ้อมแขนก็กลายร่างเป็นจิ้งจอกสีดำแทน จางฮุ่ยเฟิงทำสีหน้าเสียดาย ถึงกระนั้นก็ยังคงกอดสัตว์วิเศษในอ้อมแขนไว้ดังเดิม ในใจคิดว่าจะเอาใจอีกฝ่ายวันพรุ่งนี้อย่างไร...

 

...หนึ่งคนหนึ่งสัตว์วิเศษไม่ได้สนใจเลยว่าลืมสิ่งใดเอาไว้

เสี่ยวผานหลังจากยืนฟังมาได้เนิ่นนานก็ถอนหายใจถอดใหญ่ “...ข้าไปนอนอีกที่ก็ได้






#TALK with LLwuda

         แอบย่องมาอัพดึกๆ(ดึกแบบตีห้าเช้าวันใหม่) มีแต่หวานๆเนอะ ดราม่าอะไรนี่เราไม่ชอบหรอกค่ะ เขียนไม่เก่ง(เอานิ้วไขว้กันด้านหลัง) จริงๆเรื่องก่อนหน้าอนธการเราดราม่ามากเกินไป พอเขียนเรื่องนี้อารมณ์ดราม่าเลยละลายหมด

          จับผิดจินกันได้ไหมคะ555 คำพูดแต่ล่ะอย่างนี่ด่าออกไปตัดพ้อทั้งน้านนนน เขาถึงเรียกว่ากลางวันเป็นเวลาแห่งจิ้งจอก (บนเตียง)เป็นเวลาแห่งหมาป่า v/////v เราชอบประโยค เจ้ากล้าปฏิเสธข้า!” มากเลยค่ะ อยากให้จินพูดมานานแล้ว มันดูQueenมากกก ฮา

          เฟิงยังไม่รู้หรอกค่ะว่าคือความรัก ตอนนี้คุณชายแค่ยืดอกยอมรับว่าต้องการแทะโลมจิ้งจอกอย่างเปิดเผย(เดี๋ยวๆ) แต่อย่างน้อยจินก็สำคัญที่สุดสำหรับเขาอยู่ดี เชื่อว่าเฟิงคงต้องสปอยจนเสียนิสัยแน่ๆ55 เป็นค่าปรับเกิน50เหรียญที่มีลูกหนี้แค่คนเดียวค่ะ

          แล้วพบกันตอนหน้าจ้า <3

 

ปล. เรามีกิจกรรมแจกสคส.ที่เพจนะคะ

ปล2.ติด #ทาสจิ้งจอก ในการGossipจินลับหลัง (โดยจับได้หนีเข้าเรือนทาสตัวใครตัวมัน)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 566 ครั้ง

192 ความคิดเห็น

  1. #8250 Cjmmygnp1143 (@0928428803) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 23:33
    ้เสี่ยวผาน55555
    #8250
    0
  2. #8170 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 18:22

    555555 สงสารเสี่ยวผานนนน

    #8170
    0
  3. #8141 SudaratYo (@SudaratYo) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 16:38
    เสี่ยวผานผู้หน้าวงวาร
    #8141
    0
  4. #8104 Mydeer-Han (@kimsky) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 09:27

    เป็นนิยายจีนเรื่องแรกที่อ่านค่ะ สนุกมากๆ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 พฤศจิกายน 2561 / 09:50
    #8104
    0
  5. #8073 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 20:36

    กรี๊ดดดดดดด เด็กเฟิงมันเอาเรื่องมากค่ะคุณขาาา การี๊ดดดดด

    วงวารเสี่ยวผานนน อย่าเห็นฉันเป็นสนามอารมณ์ 555555

    #8073
    0
  6. #8014 นัทมิมิ (@nutpeeraya) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 16:02
    วงวารเสี่ยวผานฮือออออ555555
    #8014
    0
  7. #8005 SeowooPark (@the01yunosama) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 07:52

    ฮรืออออออออ เขินแต่วงวารเสี่ยวผานมากเว่อร์ อยากรู้ว่าหลังจากนี้น้องจิ้งจอกเงินจะมีบทมั้ยยยย
    #8005
    0
  8. #7976 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 19:05
    กรี๊ดดดดดด เค้าจูบกันๆๆ เค้าจูบกันแล้ว!!! ฮืออออ ชอบมากกกกก คุณชายตอนชะงักเรื่องแบ่งห้อง 55555 แบบนี้จะไม่มีอีกต่อไป พอปลดล็อคได้จางฮุ่ยเฟิงไม่รีรอที่จะทำตัวเป็นหมาป่า เจ้าจิ้งจอกเอ๋ยยยย ปากไม่ตรงกับใจเลย โกรธเค้าเหวี่ยงเค้า แต่สุดท้ายก็ในอ่อนอยู่ดี น่าสงสารอ่ะ 555555 ดูท่าเรื่องนี้ต่อให้จิ้งจอกจะเก่งแค่ไหนก็แพ้เล่ห์กลของเจ้านายอ่ะ เขินอ่ะะะ
    #7976
    0
  9. #7939 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 16:08
    อย่าเห็นเสียวผานเป็นสนามอารมณ์ที55555555 ครั้งนั้นก็โดนหลอกถามครั้งนี้ก็ยึดห้องนอนเอ๊งงงงง
    #7939
    0
  10. #7878 YohloveHao (@YohloveHao) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 14:00
    สงสารเสี่ยวผานโดยแท้ 555 อารมณ์แบบ นี่ตรูไปเป็น กขค. เขาสินะ โอ้ยยย ฟินตายแปปป~
    #7878
    0
  11. #7870 chaaimmeme (@chaaimmeme) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 23:15
    วงวารเสี่ยวผาน555
    #7870
    0
  12. #7850 luhan7_lulu (@luhan7_lulu) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 18:30
    ควีนมากกกลูกเอ้ยยย วงวารเสี่ยวผาน5555
    #7850
    0
  13. #7807 LuckyStar1006 (@AinSuchada) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 01:50
    ชอบความเอาแต่ใจของจิ้งจอกน้อยและความตามใจของคุณเฟิงจุงงง
    #7807
    0
  14. #7764 zxcnonnam12345 (@zxcnonnam12345) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 18:37

    เขินนนนน T////T จิกหมอนรัวๆ อยากให้ได้กันไวๆ 55555 แต่วงวารน้องเสี่ยวผาน มานอนกับอิฉันไหม 555
    #7764
    0
  15. #7739 Jolly CCP (@c1chonlana) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 11:50
    เสี่ยวผาน55555555 มานอนกับเจ้ก็ได้ลูก มาๆ//ตบเตียง
    #7739
    0
  16. #7698 Hazel_9502 (@pookiejj) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 21:54
    เสี่ยวผานน วงวารนะคะ 555 หนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอกเขากะลังกุ๊กกิ๊กกาน
    #7698
    0
  17. #7679 Peachz. (@BowSK) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 11:18
    ขำน้องเสี่ยว(อยากเรียกเสี่ยวมากกว่าผาน หรือชื่อเต็มถถถถ) อยากให้น้องเสี่ยวมีคู่บ้าง ถถถถ
    #7679
    0
  18. #7649 4KKWAN_ (@4KKWAN_) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 00:29
    ก็ว่าอยู่ว่าเสี่ยวผานไม่มาเห็นหร้อ ก็นั่นแหละครับ5555555
    #7649
    0
  19. #7618 hanari00123 (@hanari00123) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 16:27
    สงสารเสี่ยวผาด บัดโธ่เอ้ยยย5555555
    #7618
    1
  20. #7612 WanDayy (@pimtawan1) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 17:56
    มีความตัดพ้อกับเขาบ้างแล้ว ฮือ
    #7612
    0
  21. #7596 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 00:00
    แอบสงสารเสี่ยวผานนะ55555
    #7596
    0
  22. #7583 pplismluvx2hh (@ppCYJ717) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 01:15
    เสี่ยวผานมานอนกับเราก็ได้ //โดนตบ
    #7583
    0
  23. #7520 jarussang (@jarussang) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 01:33
    เอ็นดูเสี่ยวผาน หาคู่ให้น้องเถอะ 555
    #7520
    0
  24. #7488 DKdabble (@dkdabble) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 00:20
    น่าสงสารเสี่ยวผาน ต้องมารับฟังคู่รักเค้าง้องอนกัน55555555555555
    #7488
    0
  25. #7464 ยัยตัวเล็ก (@khwanmini) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 12:51
    สงสารเสี่ยวผาน 555
    #7464
    0