✦ อนธการจิ้งจอก ✦ BL, YAOI [END]

  • 99% Rating

  • 11 Vote(s)

  • 505,771 Views

  • 8,270 Comments

  • 13,400 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,396

    Overall
    505,771

ตอนที่ 57 : บทส่งท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20842
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 460 ครั้ง
    5 ก.ย. 59




( เอาเพลงไปฟังกันนะคะ ฮา ) 









บทส่งท้าย

 

 

 

                ปีนี้ถูกจัดให้เป็นปีที่ดี เป็นปีของจักรพรรดิตี้เหินลำดับที่สี่สิบ

            เป็นปีแห่งฤดูกาลเก็บเกี่ยว พืชผลอุดมสมบูรณ์ สัตว์เลี้ยงอ้วนพีไร้โรคภัย ไพร่ฟ้าประชาชนมีความสุข อิ่มปากอิ่มท้อง ทั้งยังหลงเหลือเงินตบแต่งภรรยาเที่ยวหอคณิกายามกลางคืนอีกด้วย

            การกวดขันของเหล่าทหารเข้มงวด แคว้นไตรนภาในหลายปีที่ผ่านมาจำนวนโจรจึงลดลงเป็นอย่างมาก ทั้งโจรภูเขาและโจรเถื่อน ทางด้านเขตชายแดนก็มีค่ายทหารอันแข็งแกร่งปกป้องอยู่ บรรดาผู้รุกรานต่างถูกขับไล่ไปหมดสิ้น...ทั้งนี้เนื่องมาจากแม่ทัพใหญ่ทั้งสี่แห่งแคว้นไตรนภา

                แม่ทัพใหญ่ตระกูลจางยังคงเป็นกำลังทหารอันดับหนึ่งของแคว้น

                ซินมู่ รั้งตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ประจำวังหลวง กองกำลังทั้งหมดมีไว้เพื่อตรวจตราราชวังและอารักขาจักรพรรดิตี้เหินลำดับที่สี่สิบ... อีกหนึ่งแม่ทัพใหญ่ฮาจีมินห์ ยามนี้กลายเป็นแม่ทัพใหญ่ฝ่ายประจิม ค่ายทหารตั้งอยู่ทางเมืองผานกู่

                อำนาจของตระกูลใหญ่ถูกลิดรอนไปเกือบหมดแล้ว จักรพรรดิตี้เหินเรียกผู้นำตระกูลทั้งหมดมาชี้แจงก่อนค่อยๆลิดรอนอำนาจฝ่ายตระกูลใหญ่ลง เริ่มจากกองทหารประจำตระกูลถูกตัดออกไป ทุกตระกูลไม่มีสิทธิ์ก่อตั้งอำนาจทางการทหารอีก ยกเว้นแต่เพียงกองกำลังทหารของตระกูลจาง

                การคัดเลือกทหารก็เช่นกัน ชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ทั่วไปสามารถเข้าสอบกองกำลังทหารได้ การสอบจะเปิดคล้ายการสอบวาโยล่องหงส์อยู่บ้าง บรรดาทหารที่ทำคะแนนได้ระดับสูงก็จะมีสิทธิ์เลือกกองทหารสังกัดก่อน

                ทว่า...บางคราพวกมันก็มิได้รับการยอมรับและถูกส่งกลับมาเพื่อเลือกสังกัดใหม่

                เฉกเช่นสถานการณ์ในยามนี้...

                ใช้ไม่ได้

                “…”

                “ไม่ได้เรื่อง

                “…”

                “คัดออก

                เหล่าทหารยี่สิบนายยืนตัวตรงทื่อ พวกมันล้วนแต่มองไปด้านหน้าอย่างไม่หวาดหวั่น นายทหารเหล่านี้ถือเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ที่สุดในการสอบคัดทหารครานี้ นายทหารทั้งหมดต่างเลือกสังกัดกันโดยมิลังเล พวกมันต่างมีเป้าหมายแรงกล้ามาตั้งแต่เนิ่น นี่เป็นกองทหารที่พวกมันยอมรับนับถือและต้องการเป็นส่วนหนึ่ง

                ฮ่าห์! พวกมันกลับหลงเหลือเพียงยี่สิบคนแล้ว

                นายทหารเก่าประจำกองทัพต่างพากันออกมาชมเรื่องสนุก พวกมันยืนมุงล้อมรอบ คอยดูว่าผู้ใดจะผ่านการคัดเลือก ในเมื่อมีรุ่นพี่ยืนมองอยู่นายทหารที่มารับการคัดเลือกต่างยืนเกร็งยิ่งกว่าเดิม เคราะห์ดีที่พวกมันล้วนมีความอดทนเป็นเลิศ ต่อให้ยืนต่อเนื่องสามวันใบหน้าก็ยังไม่แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย

                เร่เข้ามา เร่เข้ามา ผู้ใดต้องการลงพนันเชิญทางนี้

                “ท่านย่ามันเถอะ ข้าจบสิ้นแล้ว!”

                “รอบนี้ถูกคัดออกเหลือยี่สิบคนพอดี สุดท้ายแล้วจะเหลือเท่าใดกัน?

                “ข้าพนันว่าห้าคน!”

                เหล่าทหารน้องใหม่ต่างได้ยินถ้อยคำชัดเจน ทว่าคำพูดพวกนี้กลับมิได้ทำให้ระคายหูเท่าใดนัก กลับกันแล้วพวกมันมีสิ่งที่หวาดหวั่นยิ่งกว่า...กองทหารแม่ทัพใหญ่ฝ่ายบูรพานั้นมีการคัดเลือกที่กล่าวขานกันว่าแปลกประหลาดยิ่งนัก มิใช่การทดสอบพละกำลังหรือสติปัญญา แต่เป็นการยืนนิ่งอยู่กับที่เพื่อให้คนผู้หนึ่งคัดเลือก

                ออกไป

                นายทหารคนหนึ่งถูกคัดออก มันมิได้โวยวายทั้งยังก้มหัวทำความเคารพ

                ในสายตาเหล่าทหารแล้ว...คนผู้นี้คล้ายเป็นผู้สูงส่ง ใบหน้ามิได้ดุดันดั่งนักรบกล้าเพียงแต่เสกสรรน่ามอง เป็นคุณชายหน้าหยกผู้หนึ่ง ท่วงท่ากิริยาล้วนสง่างามยิ่ง เดินไปตามแถวของเหล่าทหาร ด้านหลังยังมีเด็กชายสองคนเดินตามติดไม่ห่าง

                บุรุษผู้นี้มีนามเรียกขานว่า...จางเสวี่ยหลิน

            ไม่มีผู้ใดไม่รู้จัก ยอดฝีมืออันดับหนึ่งในทำเนียบศึกประลองยุทธ์เมืองจิงหย่วน

                เจ้าไม่ผ่าน

                เป็นอีกครั้งที่นายทหารถูกคัดออกไป เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆพวกมันจึงเหลือกันเพียงแปดคน ในที่สุดก็เป็นที่พึงพอใจ นายทหารที่เหลือไม่ถูกคัดออกอีก พวกมันต่างมีสีหน้าตะลึงตะลาน ดีใจจนอดกลั้นสีหน้าไม่ได้

                เด็กชายผู้หนึ่งมองทหารที่ผ่านการคัดเลือก เอียงคอถามอย่างข้องใจ 

               ท่านอาจารย์จิน พวกเขาเก่งกาจหรือ?

                บุรุษผู้คัดเลือกคลี่ยิ้มช้าๆ ก่อนตอบเด็กชายตัวน้อยข้างกาย ความเก่งกาจไม่จำเป็นเสมอไป

                ใช่แล้ว...จางเสวี่ยหลินก็คือจินนั่นเอง

            ทำความเคารพท่านแม่ทัพใหญ่!”

                นายทหารผู้หนึ่งตะโกนขึ้นที่เหลือจึงค่อยสังเกตเห็น พวกมันรีบทำความเคารพทันที... ปรากฏร่างบุรุษผู้หนึ่ง กลิ่นอายเย็นยะเยือกและแรงกดดันทำให้เหล่าทหารใหม่รู้สึกถูกทิ่มแทงด้วยกระบี่นับสิบเล่ม จางฮุ่ยเฟิงในชุดสีดำมืดมิดมีใบหน้าต่างไปจากเดิม มันคมเข้มขึ้นแต่รอยยิ้มบางบนใบหน้ากลับทำให้ดูอันตรายจนมิอาจซ่อนคมดั่งเดิมได้อีก

                หลังจากสงครามผ่านมา จางฮุ่ยเฟิงก็กลายเป็นแม่ทัพใหญ่ฝ่ายบูรพา อีกทั้งยังเป็นเจ้าเมืองจิงหย่วนควบคู่กันไปด้วย เมืองจิงหย่วนยามนี้จึงพัฒนาขึ้นแต่กาลก่อนมาก ด้วยความร่วมมือระหว่างจวนจางฮุ่ยเฟิงกับตระกูลเฟิ่ง มีการจัดงานประลองยุทธ์สามปีครั้งในเมืองจิงหย่วนเพื่อค้นหายอดฝีมืออันดับหนึ่ง

                จินไปลงสมัคร...ก่อนเจ้าหน้าที่จะกล่าวว่าพวกเขาไม่รับบุคคลไร้ชื่อสกุล

                ทั้งตระกูลลี่และตระกูลเซกัลต่างถูกลบหายจากหน้าประวัติศาสตร์ไปนานแล้ว หากนำชื่อลี่เสวี่ยหลินมาใช้คงเป็นที่แตกตื่น นอกจากนี้จางฮุ่ยเฟิงยังดูยินดีอย่างยิ่งกับการอาสารับรองชื่อสกุลจางให้ ชายหนุ่มมีรอยยิ้มประดับใบหน้าไปทั้งวัน

สุดท้ายแล้ว จินจึงเลือกใช้ชื่อจางเสวี่ยหลิน

ตระกูลจางในยามนี้ไม่เหมือนเดิมอีก จางหลี่ขึ้นเป็นผู้นำตระกูล พอปราศจากกุนซือซูแม่ทัพผู้ดุดันจึงประกาศวางมือทางการทหาร กลับมาคุมทหารในเมืองหลวงแทนนอกด่าน ตั้งใจฝึกฝนเหล่าทหารและทายาทตระกูลจางขึ้นใหม่ แต่เชื่อว่าหากมีสงครามเกิดขึ้นแม่ทัพสงครามผู้นี้คงเป็นคนแรกที่กระโดดเข้าร่วมไม่ต่างจากเดิม

ในตระกูลจางมีกองทหารแยกออกมาเป็นที่เรียกกันว่ากองทหารเฟิง

กล่าวได้ว่าจักรพรรดิตี้เหินต้องไว้วางใจอย่างมาก จึงอนุญาตให้ตระกูลจางมีกำลังทหารมากมายในมือเช่นนี้ 

กองทหารเฟิงประจำเมืองจิงหย่วนยามนี้มีชื่อเสียงโด่งดังนัก แม่ทัพเอกล้วนมีชื่อเสียงขจรไกลเช่น เซี่ยจวิ่น นาเทียนตง เยี่ยกง มู่ฟงถูกเลื่อนเป็นตำแหน่งรองแม่ทัพ กองกำลังลับยังคงมีอยู่เช่นเดิมทั้งยังทำงานหนักไม่เปลี่ยนแปลง

การประลองยุทธ์จัดทำเนียบแห่งเมืองจิงหย่วนเป็นที่น่าสนใจเสมอ ผู้ฝึกวิชาบู๊ต่างหลั่งไหลมาจากทั่วสารทิศ บ้างก็เพื่อมาชมดู บ้างก็เพื่อมาประลอง ของรางวัลสำหรับผู้ชนะถือเป็นของล้ำค่า มีทั้งของวิเศษ ยาวิเศษ อีกทั้งผู้ชนะยังได้ใบเชิญจากตระกูลเฟิ่งให้เข้าไปในสวนสัตว์วิเศษของพวกเขาอีกด้วย

นี่เป็นความร่วมมือระหว่างจางฮุ่ยเฟิงและตระกูลเฟิ่ง ทำให้เมืองจิงหย่วนเติบโตยิ่งใหญ่

สำหรับเหล่าผู้ฝึกวิชาบู๊ของจวนเฟิง หากมันผู้ใดติดอันดับทำเนียบสามอันดับแรก จินจะเลือกของวิเศษจากถ้ำครรภ์นางแอ่นให้พวกมันหนึ่งชิ้น ดังนั้นงานประลองยุทธ์จึงเป็นที่เฝ้ารอของเหล่าผู้ฝึกวิชาบู๊ทั้งภายในและภายนอก

เรื่องราวของชนเผ่านางแอ่นไม่ได้ถูกบอกกล่าวกับผู้ใด ยามนี้จินมีศิษย์เอกอยู่สองคน ผู้ใดเก่งกว่าก็โยนกุญแจเปิดถ้ำครรภ์นางแอ่นให้แก่เด็กผู้นั้นไปถือว่าจบปัญหาผู้สืบทอด

ท่านแม่ทัพ!”

ท่านแม่ทัพ!”

เด็กชายทั้งสองคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ทารกในวัยหกขวบทั้งคู่ต่างรีบวิ่งเข้าไปหาแม่ทัพใหญ่ ยืนตัวตรงทำความเคารพประหนึ่งนายทหารคนหนึ่งของกองทัพ เรียกให้เหล่าทหารต้องหัวร่อกันเสียงดัง

ไหนรายงานตัวพวกเจ้าจางฮุ่ยเฟิงคลี่ยิ้มแสร้งออกคำสั่ง

ข้าหลิวหงชิง!”

ข้าเซี่ยจื่อเย่ว!”

เด็กชายทั้งคู่ต่างตอบเสียงดังฟังชัด น้ำเสียงขึงขังจริงจัง

จางฮุ่ยเฟิงมีสีหน้าพอใจยิ่ง กล่าวกับเด็กทั้งคู่ ข้ามีเรื่องจะหารือกับอาจารย์เจ้า พวกเจ้าพาทหารใหม่เหล่านี้ไปรับข้าวของและดูห้องเข้าใจหรือไม่?

พวกเราเข้าใจแล้ว!”

สิ้นคำเด็กชายทั้งสองต่างวิ่งตามขบวนเหล่าทหารใหม่ไปทันที เด็กที่ชื่อเซี่ยจื่อเย่วย่อมเป็นบุตรของเซี่ยจวิ่นและถิงถิง มันอายุได้หกปีแล้ว ร่างกายสูงใหญ่กว่าเด็กทั่วไป มีพื้นฐานยอดเยี่ยมในการฝึกยุทธ์

ส่วนเด็กที่ชื่อหลิวหงชิง...

อ๊า! คุณชายจาง ท่านเห็นหงชิงหรือไม่? บิดาของเขากลับมาแล้วหญิงสาวใบหน้าหมดจดผู้หนึ่งวิ่งมาด้วยความรีบร้อน นางมีเรือนรางบอบบางแต่กลับมิได้อ่อนแอ ร่างกายแผ่พุ่งลมปราณเช่นคนฝึกยุทธ์

ยังมิทันจะกล่าวตอบสิ่งใดกลับมีฝีเท้าคนผู้หนึ่งรีบร้อนตรงมา

จางฮุ่ยเฟิง ซือซือ จิน!”

...ปรากฏร่างบัณฑิตแต่งกายเรียบง่ายผู้หนึ่ง

เป็นเสี่ยวผานที่เติบโตขึ้นหลายส่วน แพทย์หนุ่มยังสะพายย่ามยาใหญ่โตอยู่เช่นเดิม ด้านหลังยังมีคันธนูเสียบไว้อีกหนึ่งคัน ข้าวของเต็มตัวเห็นได้ชัดว่ารีบร้อนตรงมาที่นี่อย่างยิ่ง

ท่านไปหาหงชิงก่อนเร็ว! ลูกต้องดีใจมากแน่ๆ

หญิงงามตัดบทอย่างรวดเร็ว นางลากเสี่ยวผานที่อ้าปากค้างออกไป... เสี่ยวผานแต่งงานกับฮาซือซือ บุตรสาวสายตรงของตระกูลฮา น้องสาวของแม่ทัพใหญ่ฮาจีมินห์ ยามนี้นางมีชื่อเรียกว่าหลิวซือซือ

หลิวหงชิงคือบุตรชายของทั้งคู่ ใบหน้าของมันมิได้เรียกว่าโดดเด่นมากนัก เป็นดั่งเช่นเสี่ยวผานดูสุภาพทรงภูมิความรู้ มันไม่ได้เจอหน้าบิดามาเกือบปีเนื่องเพราะแพทย์หนุ่มผู้ใจดีมักจะเดินทางอยู่เป็นประจำ เสี่ยวผานลาออกจากสำนักโอสถแล้ว กลับไปมาหาสู่กับสองพ่อลูกตระกูลเซวียนแทน แพทย์ล้ำเลิศทั้งสามจึงมักจะเดินทางรักษาคนอยู่บ่อยครั้ง

วุ่นวายยิ่งนัก

จินมองไล่หลังครอบครัววุ่นวายที่ว่าไปพลางส่ายหัว ยังไม่ทันกล่าวสิ่งใดต่อร่างกายพลันถูกดึงกระชาก

ข้าก็กลับมาแล้วเช่นกัน เจ้าไม่คิดจะกระโดดกอดบ้างหรือ?

จินหรี่ตาลง มือผลักอีกฝ่ายออก เขามิได้รังเกียจ เพียงแต่บุรุษหน้าหนาผู้นี้สมควรทราบมิใช่หรือตอนนี้ตนเองกำลังยืนอยู่ที่ใด? ถ้ามิใช่ลานฝึกทหารที่มีสายตานับร้อย!

ที่ทำงานเจ้าอยู่ไกลจากจวนแค่ครึ่งธูป

พอกล่าวจบคุณชายจางก็แสร้งทำสีหน้าหม่นหมองลงทีจิ้งจอกสีเงิน เจ้ากลับไม่ผลักมันบ้าง

พี่ชายเจ้าก็นั่งอยู จะให้ข้าโยนสัตว์วิเศษของเขาทิ้งได้อย่างไร?

“…”

แพแทยอนมิได้ตัดขาดการติดต่อไป กลับกันแล้วผู้นำทุ่งหญ้ามักจะมาเยี่ยมทุกคราที่มาวังหลวง ตามสัญญาเมืองพี่เมืองน้อง ในหนึ่งปีพวกเขาจะมีฑูตไปมาหาสู่กันเพื่อแลกเปลี่ยนสินค้าหรือต่อรองอื่นๆ

จิ้งจอกเงินมิได้เติบโตขึ้นเลยแม้แต่น้อย... นี่เป็นสิ่งที่จินค้นพบ

ถึงแม้ว่ามันจะกล่าววาจาไม่ได้ แต่การที่มันกลายร่างเป็นมนุษย์บ้างหรือจิ้งจอกบ้างมาวุ่นวายใกล้ๆ เจ้าจิ้งจอกแสนรักของบุรุษบางคน สามารถกระตุ้นโทสะอันร้ายกาจให้แก่เจ้าของยิ่ง

แพแทยอนเห็นเหตุการณ์น้องชายตนเองหึงหวงสหายกับจิ้งจอก ชายหนุ่มมิได้กล่าวสิ่งใดเพียงแต่ติดสินใจเลิกมองดูและเบือนหน้าหนีไปสนใจอย่างอื่นแทน เดิมทีผู้นำทุ่งหญ้ามิได้คิดจะมาเหยียบจวนเฟิงแม้แต่น้อย เพียงแต่เจ้าจิ้งจอกสีเงินเป็นฝ่ายวิ่งเข้ามาก่อนในคราแรก ตนเองจึงจำยอมเข้ามาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ผ่านไปสักพักแปรเปลี่ยนเป็นความเคยชิน แพแทยอนกับจิ้งจอกสีเงินกลายเป็นมาเยือนจวนเฟิงปีละครั้งสองครั้ง ชายหนุ่มยังมีความโกรธแค้นอยู่มาก หากแต่จักรพรรดิตี้เหินรับคำหนักแน่น ไม่ว่าจะผ่านไปกี่วันกี่ปี แคว้นไตรนภาก็จะชดใช้แก่แคว้นทุ่งหญ้าจนกว่าหนี้ที่ติดค้างจะหมดสิ้น

ข้ามีของอะไรจะให้เจ้าชมดู

                จางฮุ่ยเฟิงกล่าวเสียงนุ่ม มือฉุดอีกฝ่ายให้เดินตาม ถือเป็นภาพที่อาจแปลกประหลาดแต่มิได้แปลกตาสำหรับจวนแห่งนี้ แทบมิมีผู้ใดยังไม่ทราบอีกว่าฮูหยินน้อยที่แท้แล้วเป็นผู้ใด... นี่เป็นคู่รักระหว่างแม่ทัพใหญ่และยอดฝีมืออันดับหนึ่ง หากท่านมิพอใจย่อมทำได้เพียงโดนอัดลงไปกองอยู่บนพื้นเท่านั้น

                จินเดินตามคุณชายจางเจ้าของจวนมาถึงห้องหนังสือ จางฮุ่ยเฟิงคลี่ชุดสีขาวบริสุทธิ์ชุดหนึ่งออกมา มันมิใช่ชุดตามแบบแคว้นไตรนภา แต่ลวดลายต่างๆเป็นอักขระชนเผ่าพื้นเมือง เป็นลวดลายที่จินเคยเห็นผ่านตามาก่อนหน้านี้แล้วเมื่อคราพักอาศัยในเรือนหลังเล็กที่เมืองหลวง

                มันคือชุดของชนเผ่าทุ่งหญ้า... ถูกถักทอ สร้างสรรค์ขึ้นมาอย่างวิจิตรบรรจง

                ตัวเนื้อผ้าเป็นสีขาวบริสุทธิ์สว่างกระจ่าง บริเวณแขนเสื้อมีลายปักละเอียดรูปจิ้งจอกเก้าหาง ดวงตาสีเทาทอประกายไหววูบ จางฮุ่ยเฟิงพาดเสื้อไว้กับแขน มือหนาปลดอาภรณ์ชั้นนอกคนรักของตนออก กล่าววาจาเสียงนุ่ม

                นี่เป็นชุดตามประเพณีของชนเผ่าทุ่งหญ้า มารดาของข้าเป็นผู้ถักทอผ้าผืนนี้ขึ้น

                ผ้าพับม้วนชั้นเลิศนี้แพแทยอนนำมาให้เมื่อต้นปีที่ผ่านมา แพกรียอนโซเป็นผู้ถักทอ จางฮุ่ยเฟิงรับไว้ด้วยความยินดีอย่างมาก นึกถึงเรื่องที่จินอาศัยอยู่ในจวนของตนเอง ร่างกายมิต้องสอบถามว่าทุกส่วนถูกจับจองหมดสิ้น ทว่า...ชุดอาภรณ์ที่สวมประจำยังคงเป็นอาภรณ์จากที่อื่น

                จางฮุ่ยเฟิงมิต้องใช้เวลาคิดนานนัก ผ้าพับชิ้นนี้เป็นสิ่งของล้ำค่าของชนเผ่าทุ่งหญ้า

                ที่สำคัญคือเป็นสิ่งล้ำค่าในจิตใจด้วยเช่นกัน คุณชายจางจึงเสาะหาช่างเย็บปักฝีมือเลิศล้ำ สั่งทำชุดอย่างประณีตบรรจง ใช้เวลาทั้งหมดเกือบหนึ่งปีจึงค่อยสำเร็จเสร็จสมบูรณ์

                เจ้า...

                จินชั่วขณะมิสามารถกล่าววาจาออกไปได้ ผ้าพับจากแพกรียอนโซ...จางฮุ่ยเฟิงกลับมิได้เก็บไว้หรือตัดชุดกลับมาตัดชุดให้เขาสวมใส่แทน แต่เรื่องนี้มิใช่สาเหตุของการที่จินมีท่าทีกระอั่กกระอ่วน

            สาเหตุที่แท้จริงคือเจ้าเด็กผู้นี้กลับมาถอดเสื้อผ้าอาภรณ์เขากลางวันแสกๆ!

                จางฮุ่ยเฟิงสะบัดอาภรณ์สีขาวออก สวมใส่ให้อย่างเบามือ... เห็นท่าทีเอาใจใส่เช่นนี้แล้วจึงได้แต่ลอบถอนหายใจ อย่างไรเสียก็เป็นแค่อาภรณ์ชั้นนอก ดังนั้นจึงปล่อยให้อีกฝ่ายจัดการสวมอาภรณ์ให้

                แม้แต่คนที่ตาไร้แววในการมองของสวยงามยังอดตะลึงมิได้เมื่อมองใกล้ๆ

                ปกติแล้วจินไม่สนใจเรื่องความสวยงามของผ้าไปมากกว่าความนุ่มนวลของมัน เขาสนใจว่ามันใส่สบายหรือนอนขดตัวบนผ้านุ่มมากกว่ารูปลักษณ์ภายนอกแน่นอน

                รางวัลตอบแทนของข้าเล่า?

หลังจากมองจนพอใจแล้วหมาป่าหนุ่มก็ทวงของรางวัลทันที มือที่สวมใส่อาภรณ์กลายเป็นกอดรัดเจ้าจิ้งจอกร้ายกาจไม่ให้หลบหนี มือลูบผ่านชุดอาภรณ์ที่ตนเองสวมใส่ให้อย่างแผ่วเบา...

"ช่วยไม่ได้..." 

เจ้าจิ้งจอกร้ายกาจตอบเสียงบ่นคล้ายผู้เฒ่าแก่ เรียกรอยยิ้มของผู้มีความสุขให้กว้างขึ้น

ใบหน้าคมเข้มมีรอยแผลเป็นจางๆเลื่อนเข้าไปใกล้

หัวใจของคนทั้งคู่เต้นแรงแต่กลมกลืนเป็นเสียงจังหวะเดียวกัน แม่ทัพใหญ่โน้มใบหน้าตนเองลงกระซิบข้างหูจิ้งจอกแสนรัก มิทราบเป็นถ้อยคำใดที่ทำให้แม้แต่ยอดฝีมืออันดับหนึ่งเกิดเขินอายขึ้นมาได้ จางฮุ่ยเฟิงยกยิ้มมุมปาก

                ...จากนั้นทุกสรรพสิ่งก็พร้อมใจกันเงียบเสียงลง

            ค่ำคืนนี้ยาวนัก ทว่ากลับเหมาะสมยิ่งแล้ว ในช่วงเวลาที่มีความสุขสวรรค์มิได้ไร้นัยน์ตา ทุกบททดสอบที่เคี่ยวกรำจากฟ้าย่อมตอบแทนด้วยสิ่งแลกเปลี่ยนอันเท่าเทียมเสมอ แม้คนบางคนมิได้ต้องการรางวัลจากฟ้า...หรืออาจต้องกล่าวว่าชีวิตมิได้หวังรางวัลหรือต้องการอันใดด้วยซ้ำ

                แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็จะค้นพบความหมายของชีวิตตนเอง

                บางทีฟ้าอาจเคี่ยวกรำมนุษย์เพื่อหาความหมายของชีวิต

                บนแคว้นไตรนภาอันเงียบสงบนี้ยังมีคนบางคนที่ค้นหาความหมายของชีวิตตนเอง บางคนยึดติดกับตัวตนในอดีต เรื่องราวของสงครามครั้งยิ่งใหญ่ถูกจารึกในประวัติศาสตร์ เฉกเช่นเดียวกับการก่อตั้งสามชนเผ่าและสี่สัตว์บรรพกาล

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นอดีตและแสงอาทิตย์ยังขึ้นที่เดิมเสมอ

ธงสีดำโบกสะบัด เล่าขานนามใหม่ในผืนแผ่นดินอยู่ทุกวัน

                พวกเขาทั้งหมดยามนี้มีความสุขดี ชีวิตยังหมุนตามกาลเวลาไปตามฤดูกาล จวนเฟิงยังมีเสียงหัวเราะ มีความวุ่นวาย มีสมาชิกใหม่ที่เพิ่มเข้ามาเรื่อยๆ พวกเขาก้าวผ่านพ้นเงามืดในอดีตเก็บเกี่ยวความสุขอย่างหวงแหน

                ...และพวกเขาก็ได้ส่งทุกท่าน มาจนถึงตอนจบของเรื่องราวทั้งหมดนี้

 

หากยังไม่สายเกินไป

งานเลี้ยงทั้งหมดย่อมมีวันเลิกรา

 

จนกว่าเราจะพบกันใหม่...

 

 



- จบบริบูรณ์ -





               

               

#LLwuda. 

บันทึกหน้าสุดท้ายของหนังสือที่มีชื่อว่า 'อนธการจิ้งจอก'

 

                  งานเลี้ยงทั้งหมดย่อมมีวันเลิกรา

                  หากยังไม่สายเกินไปขอกล่าวคำหนึ่งจากใจแก่จอมยุทธ์ทุกท่าน

                  ขอขอบคุณ ขอบคุณ และขอบคุณ

                  ขอบคุณที่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้ส่งพวกท่านจวบจนหน้ากระดาษสุดท้าย

                  ขอบคุณที่ร่วมค้นหาความหมายของชีวิตไปพร้อมๆกับพวกเขา

                  ขอบคุณที่คอยดูพวกเขาโศกเศร้า เจ็บปวด เพื่อก้าวข้ามผ่านเรื่องเลวร้ายในอดีต

 

                  พวกเขาอาจเป็นแค่ตัวละครบนหน้ากระดาษ

                  แต่อย่างน้อยเมื่อกระดาษแผ่นนั้นถูกอ่าน

                  ชีวิตก็จะถูกรังสรรขึ้นมา

                  ขอบคุณที่มอบชีวิตให้แก่พวกเขา มอบโอกาสให้พวกเขาได้เล่าเรื่องราวของตนเอง

                  บอกเล่านิสัยใจคอ บอกกล่าวตัวตนของตนเอง

 

                  ถึงแม้ยามนี้จะต้องจากลา

                  ไม่มีแม้แต่โอกาสได้ร่ำสุรากับพวกเขาอีกต่อไป

                  แต่หากคิดถึงกัน ขอเพียงเปิดหน้ากระดาษเรื่องราวนี้...

                  พวกเขาก็จะปรากฏตัวออกมา เพื่อเล่าขานตำนานอีกสักครั้ง

 

                  ขอขอบคุณจากใจ


                    และจนกว่าเราจะพบกันใหม่...            



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 460 ครั้ง

346 ความคิดเห็น

  1. #8242 โมยาชิ (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 06:30

    รักตัวละครมาก จิ้งจองเซเลปและทาสของเขา

    #8242
    0
  2. #8225 N' Namfon (@namfon-killua) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 08:26
    ขอบคุณค่ะ ที่เขียนนิยายเรื่องนี้ขึ้นมา สนุกมากๆ พออ่านจบแล้วใจหายเหมือนกันที่ไม่มีต่อแล้ว ขอบคุณนะคะ
    #8225
    0
  3. #8224 Russadakorn (@poad) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 19:44
    ที่แท้เสี่ยวผานก็แต่งงานกับซือซือนี่เองงง เหมือนสองคนนี้จะมีโมเมนต์อยู่นะ 555
    #8224
    0
  4. #8221 PaulaPum (@yukiko12) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 13:55
    เป็นเรื่องอีกเรื่องนึงที่ยกขึ้นหิ้งเลย มันดีมากๆ มีครบทุกรสชาติ เนื้อเรื่องก็ไม่สั้นไม่ยืดเยื้อจนเกินไป ฮือออ แต่ยังไงก็อดใจหายไม่ได้ที่อ่านจบแล้ว ขอบคุณที่แต่งเรื่องดีๆแบบนี้ขึ้นมานะคะ
    #8221
    0
  5. #8181 fahfhon (@fahfhon) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 16:03
    รักเรื่องนี้มากๆ รักทุกคน รักจิน รักจางฮุ่ยเฟิง รักเสี่ยวผาย รักนาเทียนตง รักจางลี่ รักมู่ฟง รักทุกๆคนในเรื่องนี้ รู้สึกผูกพันธ์ เหมือนเราดูตั้งแต่ที่จินยังเป็นจิ่งจองอนธกาลตัวน้อย เสี่ยวผานเป็นเด็กน้อยใสซื่อ จนพวกเขาเติบใหญ่จนมีคนรักมีครอบครัว ขอบคุณไรท์มากๆนะคะที่สร้างงานเขียนนี้มา <3
    #8181
    0
  6. #8176 arbyunse (@arbyunse) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 12:25
    เรื่องนี้สนุกมากๆ เป็นนิยายที่สมเหตุสมผล ชอบมากกกกกกกกกกก ขบอคุณไรท์เตอร์นะคะ ติดตามผลงานต่อไปค่ะ
    #8176
    0
  7. #8154 SudaratYo (@SudaratYo) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 23:38
    อ่านจบแล้ว ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆนะคะ อ่านวันเดียวจบเลย เป็นกำลังใจให้น้า
    #8154
    0
  8. #8108 exofan_xoxo94 (@exofan_xoxo94) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 19:14
    ขอบคุณมากเช่นกันนะคะ เป็นนิยายย้อนยุคเรื่องเเรกเลยที่เราอ่านจนจบ สนุกมากจริงๆค่ะ
    #8108
    0
  9. #8103 ooiieeeeyy (@ooiieeeeyy) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 11:02
    ขอบคุณสำหรับนิยายดีดีค่ะ
    #8103
    0
  10. #8102 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 10:18

    เราก็ต้องขอบคุณเช่นกันค่ะ ขอบคุณที่ทำให้เราได้พบกับจิน ได้พบกับเสี่ยวผาน ได้พบกับฮุ่ยเฟิง ได้พบกับทุกคน ได้พบกับเรื่องราวที่สนุกสนานตื่นเต้น ขอบคุณที่เขียนเรื่องดีๆแบบนี้ออกมานะคะ

    #8102
    0
  11. #8084 นัทมิมิ (@nutpeeraya) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 10:24
    เพิ่งมาเจอเรื่องนี้ สนุกมากก ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆนะคะ
    #8084
    0
  12. #8078 lissellies (@lissellies) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:28
    ชอบมากๆ ขอบคุณที่แต่งจนจบนะคะ
    #8078
    0
  13. #8042 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 19:32
    บันทึกหน้าสุดท้าย ทำเราน้ำตาจะไหล ต้องคิดถึงตัวละครในเรื่องนี้มากแน่ๆ สนุกมากๆเลยค่ะ เรื่องนี้เป็นนิยายวายแนวพีเรียดจีนกำลังภายในเรื่องแรกที่เราอ่าน เมื่อก่อนคดว่าอ่านแล้วคงไม่อิน แต่มีแรงบันดาลใจมากจาก ปรมาจารย์ลัทธิมาร เราเลยได้ลองหานิยายจีน ซี่งเรื่องก็ถูกเลือก ซึ่งผลออกมาคือชอบมากๆ เป็นนิยายที่ลึกซึ้งมากค่ะ เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนสร้างสรรค์นิยายดีต่อไปอีกนะคะ เราต้องคิดถึงฮุ่ยเฟิงกับจินมากแน่ๆ พักนี้คงต้องกลับมาอ่านตอนที่ชอบบ่อยๆแน่ๆ ขอบคุณนะคะ
    #8042
    0
  14. #8031 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 09:09
    กลับมาอ่านก็ยังคงหลงรักนิยายจีนเรื่องแรกของเรา :)
    #8031
    0
  15. #8007 ~=Darkrose=~ (@Foggy180245) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 22:24
    เป็นคำร่ำลาที่ยอดเยี่ยมมาก
    #8007
    0
  16. #7995 b10_wnw (@b10_wnw) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 16:19
    จบบริบูรณ์
    #7995
    0
  17. #7966 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 18:53
    หู้ยยยยยย จบแล้ว ขอบคุณไรท์มากเลยนะคะที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้ชอบเนื้อเรื่องและการบรรยายมากเลย ดีมั่กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #7966
    0
  18. #7928 Sabishi91 (@neonlight) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 11:30
    สนุกมากๆๆ เลยค่ะ เหมือนกับได้ดูหนังดีๆเรื่องนึงเลยจริงๆ ขอบคุณมากๆนะคะ This is gonna be one of my fav novels so far^^
    #7928
    0
  19. #7917 soul_in_my_life (@peace_calm) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 22:19
    ขอบคุณคุณนักเขียนนะคะ เรื่องนี้สุดยอดมากๆ เป็นเรื่องราวที่ดีมากจริงๆ ขอบคุณค่ะ
    #7917
    0
  20. #7901 Mybiwty LovelyJae (@mymjjeje) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 09:19

    ขอบคุณค่ะ

    #7901
    0
  21. #7900 Red_Baby (@jidapa_phesuk) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 05:07
    ขอบคุณนะคะ
    #7900
    0
  22. #7896 Meepooh H (@phuphu_ps) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 00:24

    กลับมาอ่านกี่รอบก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม ขอบคุณนักเขียน. ที่สร้างสรรค์นิยายเรื่องนี้ขึ้นมา. ขอบคุณค่ะ

    #7896
    0
  23. #7895 Gemmess (@ployjungns) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 00:01
    สนุกมากๆค่ะ ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆอีกเรื่อง ถ้ามีโอกาสจะอุดหนุนเจ้าจิ้งจอกน้อยนะคะ
    #7895
    0
  24. #7887 ฮาเซวาระ โย (@worra) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 01:56
    ยอดเยี่ยม!
    #7887
    0
  25. #7886 YohloveHao (@YohloveHao) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 23:50
    ขอบคุณมากๆค่า ชอบมากเลยค่ะ เนื้อเรื่องดีมาก ตัวละครแต่ละตัวล้วนมีความเป็นตัวของตัวเองอย่างมาก ทำให้อ่านแล้วหลงว่าตัวเองไปยืนเป็นสักขีพยานรัก ณ จุดๆนั้นเลยค่า โง้ยย ฟินมากมายไพศาลเลยเจ้าค่าา~ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ>~< >///<
    #7886
    0