Tatsuyoshi No Takaramono (竜芳の宝物)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 51,571 Views

  • 805 Comments

  • 1,672 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    460

    Overall
    51,571

ตอนที่ 17 : บทที่ 14 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2009
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    7 มิ.ย. 60


บทที่ 14


            ห้องส่วนตัวของผู้จัดการพิพิธภัณฑ์อยู่ชั้น 4 ด้านในสุดทางฝั่งตะวันออก และเพราะอยู่ติดประตูทางออกฉุกเฉินพอดี การลักลอบไปยังที่แห่งนั้นโดยไม่ให้ถูกจับได้จึงไม่ใช่เรื่องยากเท่าไหร่


            โยชิโกะเดินนำ ทำตัวเป็นต้นหนคอยสอดส่องในขณะทัตซึยะได้แต่เดินตามไปเงียบๆ แม้เขาจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับไอเดียนี้สักเท่าไหร่ ทว่าก็ไม่อยู่ในอำนาจที่จะขัดได้ในเมื่อเธอดูมุ่งมั่นเสียขนาดนั้น


แปปนึงนะคะ


            หญิงสาวหันมากระซิบกระซาบ เปิดประตูทางลัดอย่างแผ่วเบาแล้วลอบมองออกไปยังห้องเป้าหมาย โชคดีที่มันเป็นห้องแยกเดี่ยวปลีกวิเวกออกมาจากส่วนอื่นพอสมควร การกระทำลับๆ ล่อๆ ของพวกเธอจึงไม่ไปสะดุดตาใครเข้า


            กระนั้นกลับไม่พบแม้แต่เงาของผู้จัดการพิพิธภัณฑ์ และไฟในห้องนั้นก็ปิดอยู่


            ออกไปข้างนอกจริงเหรอ?

          ฉันคิดผิดหรือเนี่ย


          เธอหรี่ตาครุ่นคิด ทั้งที่มั่นใจว่าจะได้เห็นผู้ต้องสงสัยอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่กลับผิดคาดไปเสียหมด ไม่แน่ว่าการมาเกียวโตในครั้งนี้อาจจะเป็นทริปเสียเที่ยวจริงๆ เพราะนอกจากจะยืนยันได้ว่าสมบัติที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์ตอนนี้เป็นของปลอม เธอก็แทบไม่ได้ความคืบหน้าอะไรเลย


            ถึงอย่างนั้นตำรวจสาวก็ไม่ยอมถอดใจ ไหนๆ ก็ยอมอดหลับอดนอนถ่อสังขารมาถึงที่นี่แล้ว เธอจะไม่ยอมกลับไปให้สารวัตรสวดเล่นเพราะคว้าน้ำเหลวแน่นอน


            คิดได้ดังนั้นจึงหรี่ตาสำรวจไปรอบๆ พบว่านอกจากห้องของผู้จัดการจะแยกออกมาในโซนเปลี่ยวแล้ว ที่นี่ยังไม่มีกล้องวงจรปิดอีกด้วย


            อย่างน้อยก็ยังโชคดีในเรื่องนี้ละนะ


            โยชิโกะกระหยิ่มยิ้มย่อง เช็กรอบด้านอีกครั้งให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครโผล่มาให้ตกใจเล่น จากนั้นก็รีบพุ่งตัวออกมาจากที่ซ่อน วิ่งไปหยุดอยู่หน้าประตูห้องของผู้จัดการที่ล็อกเอาไว้ ก้มลงไปมองช่องใต้ประตูเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ในนั้น


            ทัตซึยะขมวดคิ้ว เขากำลังสับสน


            แต่ก็เพียงแค่วูบเดียวเท่านั้น เพราะครู่ถัดมาเขาก็เข้าใจว่าตำรวจสาวคิดจะทำอะไร เมื่อเธอเริ่มหยิบอุปกรณ์งัดแงะออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ท


            มันเป็นพวงกุญแจที่มีไขควงขนาดเล็กสำหรับพกพา นอกจากนั้นก็ยังมีเข็มกลัด มีดพับอันจิ๋ว กับอุปกรณ์อีก 2-3 อย่างที่เขาไม่รู้หน้าที่ของมัน


            แต่ที่รู้แน่ๆ คือนอกจากผู้หญิงคนนี้ ก็คงไม่มีผู้หญิงคนไหนเที่ยวพกของแบบนี้เดินไปเดินมาอีกแล้ว


คุณทัตซึยะดูต้นทางไว้นะคะ ฉันขอ 1 นาที


            เธอหันมาออกคำสั่ง ชายหนุ่มผู้ก้าวลงเรือโจรมาแล้วครึ่งตัวแบบไม่ได้ตั้งใจจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้ารับ เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงโดนเจ้านายพักงาน และคำพูดของซายากะที่บอกว่า ถ้ารู้จักควบคุมตัวมากกว่านี้ก็คงจะดีนั้นหมายความว่าอย่างไร


ใกล้เสร็จแล้วค่ะ งัดง่ายกว่าที่คิดนะคะ


            เธอหันมายกนิ้วโป้ง ส่วนเขาก็ทำหน้ากระอักกระอ่วน


จะดีเหรอครับทำแบบนี้น่ะ


            ถามไปอย่างนั้น เพราะคำตอบมีอยู่อย่างเดียวคือ ไม่ดีแต่ดูเหมือนคนฟังไม่คิดแบบนั้น


ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เชื่อมือได้เลย ฉันเป็นตำรวจนะคะ


            ยิ่งเป็นตำรวจ ก็ยิ่งไม่ควรทำแบบนี้หรือเปล่าครับ!?


            อยากตะโกนถามใจจะขาด แต่จังหวะนั้นตัวล็อกประตูที่อีกฝ่ายลงมือสะเดาะก็ปลดออกได้พอดี เขามองเธอแทรกตัวเข้าไปในห้อง แถมยังหันมาพยักหน้าส่งสัญญาณเรียก จึงต้องทำสิ่งที่ต่อต้านกับจิตใต้สำนึกฝ่ายดีของตัวเองอีกครั้งด้วยการตามเข้าไป


จะทำอะไรครับเนี่ย


            ทัตซึยะกระซิบถามเสียงเครียดหลังปิดประตู ภาพที่เห็นคือหญิงสาวกำลังก้มๆ เงยๆ และออกเดินสำรวจไปทั่วห้อง ตอนนี้เขาไม่แน่ใจแล้วว่าใครเป็นตำรวจใครเป็นโจรกันแน่


หาหลักฐานไงคะ ในนี้อาจจะมีอะไรที่ช่วยโยงผู้จัดการเข้ากับคนร้ายก็ได้


            โยชิโกะตอบแล้วหันกลับไปสาละวนกับการรื้อค้นเอกสารบนโต๊ะ เปิดเช็กลิ้นชักและตู้ไม้ราคาแพงทุกชิ้นชนิดไม่ให้หลุดรอดสายตา ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เจออะไรน่าสงสัย และไม่เจอร่องรอยอะไรที่สามารถสาวไปถึงตัวการได้เลย


คุณทัตซึยะเจออะไรมั้ยคะ


            เธอหันไปถามชายหนุ่มที่กำลังสำรวจแจกันมุมห้อง หากคำตอบที่ได้รับก็ทำให้ผิดหวัง เขาไม่พบอะไรเช่นกัน


            หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ทำหน้าเคร่งเครียด กระนั้นก็ยังไม่ล้มเลิกความพยายาม เธอควานหาไปเรื่อย ค้นแล้วค้นอีก จนกระทั่งเหลือเพียงลิ้นชักอันล่างสุดของโต๊ะทำงานซึ่งปิดล็อกเอาไว้


            พวงกุญแจสารพัดประโยชน์ถูกหยิบออกมาใช้งานอีกครั้ง

            ทว่ายังไม่ทันจะเริ่มลงมือ สัญชาตญาณตำรวจก็ส่งเสียงร้องเตือนเสียก่อน


คุณทัตซึยะ


            เธอหันไปเรียก


มีคนกำลังมาทางนี้ค่ะ


            โยชิโกะเงยหน้าขึ้น ทำท่าเงี่ยหู ห้องนี้ถูกแยกออกมาในโซนส่วนตัว ไม่มีทางที่ใครจะบังเอิญเดินผ่านมา เป้าหมายของคนๆ นั้นคือห้องที่เธออยู่แน่นอน


            ถึงอย่างนั้นก็ไม่กังวลมากนัก จากจังหวะการเดินที่จับได้บ่งบอกว่าพวกเธอยังพอมีเวลา และที่นี่ก็มีที่ซ่อนตัวอยู่ เป็นธรรมดาที่จะต้องมองหาทางหนีทีไล่เอาไว้ตั้งแต่คิดจะเข้ามา


            ทว่าคนที่มาด้วยกันไม่รู้ เขาถึงได้ทำหน้าตกใจ


ทำไงดีครับ จะโดนจับได้หรือเปล่า


            ทัตซึยะถามเสียงเครียด ใบหน้าคมคายเคลือบด้วยความวิตกกังวล ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเข้าใกล้การทำผิดกฎหมายมากเท่าวันนี้ แถมยังเป็นการทำผิดกฎหมายที่ถูกชักนำโดยตำรวจด้วย


            โยชิโกะมองภาพนั้น ทั้งขำทั้งสงสาร รู้ดีว่าไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม แต่ก็อดไม่ได้จริงๆ


ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเตรียมทางออกไว้แล้ว


            เธอหันไปกระซิบบอก ได้ผลทันควัน คงฟังดูมีความหวัง


ฉันเคยดูหนังค่ะ


ครับ?ทัตซึยะเลิกคิ้วขึ้น



มาลองจูบกันมั้ยคะ


“!?” ชายหนุ่มตกใจจนเกือบเสียหลัก


ในหนังเวลาถึงฉากแบบนี้ ถ้าเราแกล้งจูบกัน คนร้ายจะคิดว่าเราเป็นคู่รักธรรมดาแล้วเดินผ่านไปเลยละค่ะ


“…ไม่น่าใช่มั้งครับ


จริงๆ นะคะ คุณทัตซึยะไม่เคยดูเหรอ


ไม่เคยครับ อีกอย่างตอนนี้เราอยู่ในห้องของคนอื่น แถมเป็นห้องที่เราแอบงัดเข้ามานะครับ


            เขาคัดค้าน ฟังยังไงก็ไม่ใช่แผนที่เข้าท่าเลย และขอบคุณสวรรค์ที่เธอเห็นด้วย


อืมก็จริงแฮะ


            โยชิโกะพยักหน้ารับ ถอนหายใจแล้วพูดต่อ


งั้นคงไม่ได้ผล น่าเสียดายนะคะ


เสียดายอะไรของคุณ!?


เป็นอีกครั้งที่ชายหนุ่มอยากตะโกนถาม แต่สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยเลยทำได้แค่ตะโกนในใจ


งั้นมาใช้วิธีดั้งเดิมอย่างเช่นวิ่งไปหลบหลังตู้ตรงนั้นก็แล้วกันค่ะ


            ตำรวจสาวหัวเราะเบาๆ ชี้นิ้วไปยังที่หลบภัยชั่วคราวของเธอ เป็นมุมอับสายตาที่กว้างขวางพอดีสำหรับคนสองคนในการซ่อนตัว


            ได้ยินดังนั้นทัตซึยะก็ถอนหายใจโล่งอก รีบทำตามทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด ฟังดูเข้าท่ากว่าอันเก่ามาก และอันที่จริงมันควรจะเป็นแผนแรกที่ออกจากปากของหญิงสาวด้วยซ้ำ  


โยชิโกะเดินตามไป เบียดแทรกตัวเองเข้าไปในช่องว่างที่เหลืออยู่แล้วดึงผ้าม่านด้านข้างมาปิดอำพรางอีกชั้น แอบอมยิ้มเล็กๆ ด้วยความสนุกสนาน แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาไม่พอใจของคนโดนแกล้งก็รีบยกมือขึ้นทำท่าขอโทษขอโพยทันที


ขอโทษค่ะ วันหลังจะไม่ทำแล้ว


            ขยับปากบอกในความเงียบงัน สงสัยวันนี้เธอจะ หนักมือกับหนุ่มกินพืชไปหน่อย คาดว่าคงเป็นผลจากการนอนน้อยและลงแดงเพราะไม่ได้แตะโอโตเมะเกมมาเกือบ 3 วันเต็ม


เห็นดังนั้นทัตซึยะก็คลายสีหน้าตำหนิลง อันที่จริงเขาก็ไม่ได้โกรธเคืองเธอ แค่ปกติไม่เคยเจออะไรแบบนี้ โดนไปบ่อยๆ เข้าก็รู้สึกว่ารับมือได้ยากและไปต่อไม่ค่อยถูกเท่านั้นเอง เขาผ่อนลมหายใจ เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องถูกเปิดออกพอดี ทั้งคู่ยืนเกร็งตัวอัตโนมัติ แอบแหวกผ้าม่านดูเล็กน้อยว่าใครกันที่เพิ่งเดินเข้ามา


            อย่างที่คิดไว้ ผู้จัดการพิพิธภัณฑ์ไม่ได้ออกไปไหนจริงๆ


            หญิงสาวหรี่ตา พยายามมองผ่านช่องแคบๆ ว่าเขาทำอะไรบ้าง ดูจากสีหน้าแล้วทางนั้นก็ดูร้อนรนไม่น้อยทีเดียว ข่าวการมาเยี่ยมเยียนของพวกเธอคงทำให้เขาพะว้าพะวงไม่มากก็น้อย


            ผู้จัดการพิพิธภัณฑ์เป็นชายวัยกลางคนอายุราว 50 ปี ดูเป็นคนจริงจังเอาการเอางานและให้ความรู้สึกเคร่งเครียดตลอดเวลา อาจเป็นเพราะรูปหน้าดุดันกับดวงตาเรียวแหลมของเขาที่ทำให้ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย


            ตอนนี้เขาดูวิตกกังวล ก้มมองโทรศัพท์มือถือแทบทุกนาทีเหมือนกำลังรอฟังข่าวจากใครบางคน กระนั้นก็ยังเงียบงัน ไม่มีใครติดต่อกลับมา ความเครียดนั้นทำให้เขาต้องหันไปหยิบบุหรี่ที่เก็บไว้ในลิ้นชักออกมาจุดสูบ


            โยชิโกะนิ่วหน้า เธอไม่ค่อยชอบกลิ่นบุหรี่เท่าไหร่


            ถึงจะเป็นคอเบียร์ คุ้นชินกับบรรยากาศในที่อโคจรที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้าและยาสูบ แต่พอต้องมายืนสูดกลิ่นในระยะใกล้ๆ ที่ทั้งแคบและแออัดก็ทำเอามึนหัวไปเล็กน้อยเหมือนกัน


            ทัตซึยะสังเกตเห็นสีหน้านั้น เขาจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมา ส่งให้เธอเอาไปใช้ปิดปากปิดจมูกแก้ขัดชั่วคราว


            ตำรวจสาวยิ้มขอบคุณ พยายามขยับตัวอย่างเงียบเชียบ กางผ้าออกแล้วใช้มันกรองอากาศ แรกๆ ก็ดูเหมือนจะเป็นความคิดที่ดี เพราะกลิ่นบุหรี่เหล่านั้นถูกกลิ่นหอมอ่อนๆ ของผ้าเช็ดหน้ากลบหมด เป็นกลิ่นที่ทำให้ผ่อนคลาย สดชื่น และทำให้สมองปลอดโปร่ง


            แต่นานเข้าก็เริ่มกลายเป็นโทษทัณฑ์


            เธอผละมือออกเล็กน้อย ขมวดคิ้วมองผ้าในมือ อาจเป็นกลิ่นน้ำยาซักผ้า หรือไม่ก็น้ำยาปรับผ้านุ่ม นึกสงสัยว่าเป็นยี่ห้ออะไร จนเมื่อผ่านไปสักพักก็เริ่มตระหนักได้ ว่าความจริงแล้วไม่ใช่ทั้งสองอย่าง


            น่าจะเป็น กลิ่นของอิวาคุระ ทัตซึยะมากกว่า


            โยชิโกะกลืนน้ำลาย เพราะมัวแต่สอดส่องผู้ต้องสงสัยจึงไม่ทันสังเกตว่าระยะห่างระหว่างเธอกับชายหนุ่มในตอนนี้นั้นน้อยจนอยู่ในระดับสุ่มเสี่ยง เป็นระยะที่ทำให้ไขว้เขวได้ง่าย เป็นระยะที่ดึงเอาสมาธิออกจากการทำงานไปเรื่อยๆ


            ไม่น่างัดห้องเข้ามาเลย

            หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ


            หญิงสาวทำหน้าเหมือนอยากเอาหัวโขกผนัง จะขยับหนีก็ไม่มีที่ทางให้ทำเช่นนั้น จะกลั้นหายใจก็กลัวจะขาดอากาศตายไปเสียก่อน ปัญหาใหญ่สุดในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องผู้จัดการ ไม่ใช่เรื่องสมบัติที่หายไป ไม่ใช่ปริศนาเบื้องหลังคดีนี้


ปัญหาคือเมื่อไหร่เธอถึงจะได้ออกไปจากตรงนี้ต่างหาก


            ทางด้านทัตซึยะเห็นคนตรงหน้าดูนิ่งไปก็ประหลาดใจ เขามุ่นหัวคิ้ว เอียงคอมอง เห็นเธอทำหน้าอดทนอดกลั้นเหมือนกำลังทรมานอยู่


            หรือว่าจะแพ้บุหรี่?


            ชายหนุ่มครุ่นคิด สถานการณ์ในตอนนี้ก็ไม่เอื้ออำนวยให้ทำอะไรได้มากนัก ผ้าเช็ดหน้าก็ให้ไปแล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่ช่วยอะไรเท่าไหร่ เขาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เลยตัดสินใจโน้มตัวไปใกล้ๆ เอามือยันกำแพงอีกฝั่ง ใช้ร่างกายตัวเองช่วยกำบังอีกชั้น


            โยริคาวะ โยชิโกะหัวใจจะวายตาย


            ในเวลาทั้งหมดทั้งมวล ตอนนี้ไม่ใช่เวลาอันสมควรที่ชายหนุ่มจะมาทำคาเบะด้ง[1]เลย!


            อันที่จริงท่านี้ก็เคยเห็นในมังงะและเกมจีบหนุ่มบ่อยๆ เป็นหนึ่งในซีจีอีเว้นท์ที่เธอเองก็ชอบเก็บสะสม เล่นได้บ่อยๆ จนชินชา ทว่าแม้จะซักซ้อมกับผู้ชายในจอคอมมานาน พอมาเจอของจริงก็ยอมรับว่ารุนแรงกว่าที่คิดไปมาก ถึงจะเป็นแบบไม่สมบูรณ์เพราะขาดคำพูดล่อลวงก็เถอะ


            ‘หมูสนามจริง สิงห์สนามซ้อมน่าจะเป็นวลีที่เหมาะจะใช้บรรยายตอนนี้ที่สุด


            โยชิโกะหลับตา เลือดนักสู้ในตัวส่งเสียงเชียร์ให้สู้กลับ ถ้าแพ้ครั้งนี้คงแพ้ไปตลอดกาล จึงกลั้นใจ ดึงสติ ตัดสินใจเงยหน้าจ้องตาคู่กรณีให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่เพราะใส่ความพยายามมากเกินไป มันก็เลยดูเหมือนเธอกำลังถลึงตาใส่เขา


            แน่นอนว่าทัตซึยะไม่เข้าใจ


            กำลังโมโหอะไรอยู่รึเปล่านะ?


            เขาขมวดคิ้ว


หรือว่าจะหิวข้าว?


เขาพยายามอ่านสัญญาณ แต่ก็ยากจนอ่านไม่ออก สุดท้ายจึงตัดสินใจถอยตัวเองกลับมาในจุดเดิมเพื่อความปลอดภัย เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้กลับมาหายใจคล่องคออีกครั้ง แม้จะยังงุนงง แต่ดูเหมือนเธอจะผ่อนคลายลง


            ทำได้ดี ทำได้ดี


            ตำรวจสาวชมเชยตัวเองในใจ พลันจังหวะนั้นก็เหมือนโชคจะมาช่วยเอาไว้พอดี เมื่อใครคนหนึ่งมาเคาะประตูห้องเรียกผู้จัดการ สองหนุ่มสาวที่กำลังหลบซ่อนตัวอยู่จึงหันไปมองโดยอัตโนมัติ


            ผู้จัดการรีบกุลีกุจอลุกขึ้น ดับบุหรี่ในจานเขี่ย ซ่อนมันไว้ใต้โต๊ะแล้วคว้าสเปรย์ปรับอากาศในลิ้นชักออกมาฉีดดับกลิ่นควันก่อนส่งสัญญาณอนุญาตให้คนด้านนอก


            เป็นเจ้าหน้าที่คนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ที่เปิดประตูเข้ามา


พวกเขาพูดจากัน 2-3 ประโยค จับใจความได้คร่าวๆ ว่าเป็นการทบทวนตารางงานในช่วงบ่าย จากที่ฟังดูเหมือนภายในอีก 5-10 นาทีเขาจะต้องออกไปข้างนอกแล้ว


            โยชิโกะผ่อนลมหายใจโล่งอก หันไปพยักหน้าส่งสัญญาณให้ชายหนุ่ม จากนั้นก็ยืนรอเงียบๆ จนกว่าเป้าหมายจะเคลื่อนไหว ดีใจที่กำลังจะรอดพ้นจากสถานการณ์นี้จนอยากกระโดดโลดเต้นไปรอบๆ


            ทัตซึยะเองก็โล่งใจไม่แพ้กัน นี่คงจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เขาจะแอบบุกรุกเข้าห้องของคนอื่น คิดในใจว่าต่อให้ตายก็จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว


            จนในที่สุดหลังผ่านไปพักใหญ่ ผู้จัดการพิพิธภัณฑ์ก็ลุกขึ้น คว้าสูทที่พาดไว้บนเก้าอี้กับกระเป๋าเอกสารติดมือแล้วเดินออกจากห้องไป ไม่เฉลียวใจสักนิดว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญถึง 2 คนแอบอยู่หลังตู้ไม้ที่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่เมตร

            ตำรวจสาวรอจนแน่ใจว่าประตูปิดสนิท รอให้เสียงฝีเท้าออกห่างไปเรื่อยๆ จนอยู่ในระยะปลอดภัยแล้วก้าวออกมาจากที่ซ่อน สิ่งแรกที่ทำคือตรงไปที่หน้าต่าง เปิดมันออกแล้วสูดลมหายใจเข้าออกสุดปอดเพื่อโหยหาออกซิเจน


            ทัตซึยะมองภาพนั้น ทึกทักเอาว่าเธอคงจะแพ้บุหรี่จริงๆ


ไม่เป็นไรนะครับ?


            เขาลองถาม เห็นเธอพยักหน้ารับรัวๆ ก็โล่งอก


งั้นรีบไปกันเถอะครับ เผื่อมีใครกลับมาอีกจะยุ่งเอา


            ชายหนุ่มเสนอความคิดเห็นที่ฟังดูเข้าท่า สิ่งที่ต้องการตอนนี้คือการออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ทว่าก็เป็นอีกครั้งที่เขาโดนขัดใจ


แปปนะคะ ขอ 1 นาที


            คนฟังยกมือค้าน จากนั้นก็พุ่งตัวไปนั่งที่พื้นโดยไม่รอคำอนุญาต ก้มๆ เงยๆ แถวโต๊ะทำงานของผู้จัดการอีกรอบ หยิบพวงกุญแจสารพัดประโยชน์ออกมาเตรียมไว้ ดูเธอหมกมุ่นกับการงัดแงะลิ้นชักที่เปิดไม่ออกอันนั้นมาก


            เขามองภาพนั้นแล้วได้แต่ถอนหายใจ เป็นคนที่ควบคุมได้ยากจริงๆ

            เสียงกุกกักดังอยู่สักพักหนึ่ง ในที่สุดหญิงสาวก็คลี่ยิ้ม ดูเหมือนเธอจะทำภารกิจสำเร็จแล้ว


            โยชิโกะเลื่อนเปิดลิ้นชัก สิ่งแรกที่ทำคือมองภาพรวมของมัน ดูเหมือนจะเป็นที่ที่เอาไว้เก็บอุปกรณ์ เพราะในนั้นมีกล่องไม้อยู่เต็มไปหมด


            เธอเม้มริมฝีปาก ตัดสินใจเปิดออกดูทีละกล่องเพื่อไม่ให้ค้างคาใจ สิ่งที่คาดว่าจะได้พบคือสมบัติสักชิ้นจากห้องจัดแสดงที่จะช่วยยืนยันว่าผู้จัดการมีเอี่ยวกับเรื่องนี้จริงๆ


            กระนั้นสิ่งที่พบกลับอยู่เหนือความคาดหมาย

           หญิงสาวชะงัก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนเกือบเป็นเส้นตรง ท่าทางนั้นดึงความสนใจจากชายหนุ่มที่ยืนรออยู่


มีอะไรเหรอครับ?


            เขานิ่วหน้าถาม เดินเข้ามาใกล้เพื่อดูสิ่งที่เธอถือเอาไว้ในมือ ทันใดนั้นก็เข้าใจ ของสิ่งนั้นไม่ใช่สมบัติของชาติ ไม่ใช่สิ่งที่มีมูลค่าใดๆ นัก แต่เป็นสิ่งที่เห็นเพียงครั้งเดียวก็จำได้ทันที


            มีดต่อสู้สั่งทำพิเศษที่มีรูปลักษณ์คล้ายคุนะอิ


  “…ดูเหมือนจะเป็นเรื่องใกล้ตัวมากกว่าที่คิดนะคะ


            โยชิโกะเอ่ยเสียงเครียด มีความเชื่อมโยงบางอย่างของคดีนี้กับคดีบุกรุกบ้านของเธอ

 

 


[1] คาเบะด้ง (壁ドン) ท่ายันกำแพง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #141 punny-choco (@punny-choco) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 17:54
    ชอบท่านี้อะ หุหุ
    #141
    0
  2. #140 vongolaice (@--i-c-e--) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 02:50
    ถ้าเราโดนท่านี้เข้าไปนะ สัญญาเลยจะรีบซุกซอกคอแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆเลย 5555555555555
    #140
    0
  3. #139 ar5516610515 (@ar5516610515) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 21:30
    ทำไม(หนุ่มกิน)พืชถึงน่ากินแบบนี่
    #139
    0
  4. #138 แว่นพลาสติก (@pimpabb) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 10:22
    หนุ่มกินพืชรุกแบบไม่รู้ตัวอย่างนี้ก้ได้เราะะ
    #138
    0
  5. #137 xiangyan (@xiangyan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 07:19
    ไรท์ทำให้ลุ้นอีกแล้ว มาอัพเร็วๆนะค้า
    #137
    0
  6. #136 Sachitae (@Sachitae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 02:06
    ลุ้นมากตอนนี้ แต่ก็ตลกนางเอก5555
    #136
    0
  7. #135 Xiujing (@xiu-jing) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 01:11
    ยิ่งอ่านยิ่งชอบคู่นี้ มีความฮาในฉากโรแมนติก ฮ่าๆ
    #135
    0
  8. #134 linchetthinee (@linchetthinee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 00:56
    ฮืออออ มาอัพต่อไวๆนะค้าา
    #134
    0