Tatsuyoshi No Takaramono (竜芳の宝物)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 51,482 Views

  • 805 Comments

  • 1,666 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    371

    Overall
    51,482

ตอนที่ 21 : บทที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    12 ก.ย. 60



            ข้อมูลจากซาโตชิทำให้แผนไปเช้าเย็นกลับมีแววว่าจะล่ม


            ทัตซึยะถอนหายใจ มองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาเกือบ 3 ทุ่ม ขณะนี้เขายังอยู่ที่เกียวโต หลังใช้เวลาเกือบทั้งวันตระเวนเดินทางไปที่วัด โรงพยาบาล เอเจนซี่จากบริษัทรับจัดงานศพ รวมถึงบ้านของแขกหลายคนที่ได้รับเชิญไปร่วมงานศพของคุณปู่เพื่อหาข้อมูล แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ร่องรอยของคุณปู่ถึงได้อันตรธานหายไปเหมือนไม่เคยมีอยู่ น้อยคนนักที่จะเคยพบท่านตัวเป็นๆ ถึงพบก็เป็นการพบแบบผ่านๆ ไม่มีใครสนิทสนมกับท่านเลย ทุกคนเหมือนจะรู้จักคุณปู่ผ่านทางคุณย่าและตำแหน่งลูกเขยบ้านอิวาคุระเท่านั้น


            ซาโตชิเองก็ตกอยู่ในสภาพมืดแปดด้านเป็นครั้งแรก ตั้งแต่ได้ชื่อ โทกุงาวะ โนบุยูกิมาจากสายข่าวประจำอิจิโจ เขาก็ตระเวนหาเบาะแสเพิ่มเติมอยู่หลายวัน กระทั่งเมื่อไม่พบอะไรจึงยอมเอาเรื่องนี้มาปรึกษากับทัตซึยะ


            ทว่าสิ่งหนึ่งที่พวกเขาไม่ได้ทำคือเอาเรื่องนี้ไปบอกพวกผู้ใหญ่


            แม้จะเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดที่จะสืบเรื่องคุณปู่ แต่มันก็เป็นวิธีที่แย่ที่สุดเช่นกัน การเดินดุ่มๆ ไปบอกคนทั้งตระกูลว่าคนที่อาจจะตายไปแล้วยังมีชีวิตอยู่ แถมยังมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีอาญาและการยักยอกทรัพย์สมบัติของชาติไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดเท่าไหร่ โดยเฉพาะเมื่อสถานการณ์ยังคลุมเครือปราศจากหลักฐานเช่นนี้ ลำพังแค่มีดสั่งทำเล่มเดียวคงไม่สามารถบอกอะไรได้ อีกอย่างคนที่น่าจะให้ข้อมูลเกี่ยวกับคุณปู่ได้ดีที่สุดก็คือคุณย่า ซึ่งตอนนี้ไม่อยู่ตอบคำถามบนโลกนี้แล้ว


กระนั้นอีกเหตุผลสำคัญที่ยังปิดเงียบ คือพวกเขาแอบหวังว่า โทกุงาวะ โนบุยูกิคนนี้อาจไม่ใช่คุณปู่ แต่เป็นใครสักคนที่บังอาจสวมรอยใช้ชื่อนี้เพื่อกระทำเรื่องอุกอาจ จงใจป้ายความผิดมาให้คนของอิวาคุระและคอยชักใยอยู่เบื้องหลังเงียบๆ


เอาไงดี นี่ก็ดึกแล้วนะ


            ซาโตชิถามขึ้น ตอนนี้พวกเขาเพิ่งออกมาจากบ้านเจ้าหน้าที่รัฐคนหนึ่ง แน่นอนว่าเป็นการเยี่ยมเยียนที่เสียเวลาเปล่าอีกครั้ง


ไม่รู้สิ ยังเหลืออีกกี่คน


ยี่สิบสี่


ยี่สิบสี่เชียวเหรอ


            คำตอบที่ได้รับทำทัตซึยะถอนหายใจหนักๆ คาดไม่ถึงว่างานศพของคุณปู่จะมีผู้ร่วมงานมากมายขนาดนี้ ตัวเลขที่ได้รับบ่งบอกว่างานของเขาห่างไกลจากคำว่าเสร็จสิ้นอยู่มากทีเดียว


ไว้ก่อนแล้วกัน ตอนนี้กลับบ้านกันก่อนดีกว่า


            ชายหนุ่มตัดสินใจ การไปไล่เคาะประตูบ้านคนอื่นในเวลานี้ดูจะเป็นการเสียมารยาทไปสักหน่อย เขาจึงอยากยุติภารกิจสำหรับวันนี้ไว้เพียงเท่านี้


เอางั้นก็ได้ ว่าแต่นายจะกลับบ้านไหนล่ะ


            ซาโตชิแกล้งถาม ยิ้มมุมปากด้วยความสนุกสนาน เรียกสีหน้ารำคาญใจให้ปรากฏบนหน้าคนฟัง ทั้งที่สถานการณ์ตึงเครียดขนาดนี้ยังมีเวลามาพูดจาล้อเล่นอีก


บ้านที่อุจิสิ ดึกขนาดนี้แล้วจะให้ไปไหน


            ทัตซึยะตอบเสียงห้วน หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระเป๋า ตั้งใจจะพิมพ์ข้อความส่งไปบอกตำรวจสาวว่าเขาอาจจะค้างที่นี่สัก 2-3 วัน กระนั้นก็ดันเหลือบไปเห็นเสียก่อนว่ามีข้อความที่ไม่ได้เปิดอ่านอยู่ เพราะวันนี้มัวแต่วิ่งวุ่นทั้งวันจึงแทบไม่มีเวลาเช็กโทรศัพท์


            เขาขมวดคิ้ว กดเปิดข้อความขึ้นมาอ่าน มันถูกส่งมาจากคนที่อยู่บ้านเดียวกัน


          ฉันคุยกับสารวัตรมาแล้วค่ะ มีเรื่องสำคัญมากที่อยากปรึกษาคุณทัตซึยะ ถ้าเป็นไปได้วันนี้กลับมาที่บ้านได้มั้ย จะรอนะคะ , โยชิโกะ


โอ้ เหมือนใครบางคนจะโดนเรียกตัวกลับบ้านนะ


            ซาโตชิชะโงกหน้ามาดู ทำตัวเสียมารยาทด้วยการแอบมายืนอ่านข้อความอยู่ด้านหลัง คนถูกละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัวจึงรีบปิดหน้าจอหนีแล้วเก็บโทรศัพท์ทันที


นิสัยเสียใหญ่แล้วนะนายน่ะ


            เขาบ่น ส่งสายตาไม่พอใจไปให้คู่สนทนาอย่างเปิดเผย


ฉันก็นิสัยเสียมานานแล้ว ว่าแต่ทัตคุงจะเอาไงล่ะ ถ้าไม่กลับจะกลายเป็นปัญหาครอบครัวหรือเปล่า


            ทายาทบ้านอิจิโจยังคงกวนประสาทต่ออย่างไม่ลดละ คนฟังจึงถอนหายใจ ส่ายหน้าเอือมระอา เขาไม่ตอบคำถาม ไม่เสียเวลาคิดด้วยซ้ำ ทำเพียงก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วคำนวณเวลาว่าถ้าขับรถออกจากที่นี่ตอนนี้จะกลับไปถึงบ้านที่เท็นโนจิกี่โมง

 

 


 


            หิว

            หิวจนขยับตัวไม่ไหวแล้ว


             โยชิโกะโอดครวญในใจขณะนอนราบอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น เหลือบมองข้าวกล่องบนโต๊ะที่ซื้อติดมือกลับมาตั้งแต่ตอนเย็น กัดฟันด้วยความทรมานแล้วส่ายหน้าไปมา ตอนแรกตั้งใจว่าจะซื้อมาทานกับหลานชายเจ้าของบ้านแล้วคุยเรื่องเบาะแสล่าสุดของคดีไปด้วย ทว่าขณะนี้ก็เข้าใกล้ 5 ทุ่มขึ้นทุกที แต่ชายหนุ่มก็ไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาเลย แถมเขายังไม่ตอบข้อความอีก


            เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่านะ


            เธอครุ่นคิดพลางจ้องเพดาน หยิบโทรศัพท์มือถือมาเช็กเป็นรอบที่ยี่สิบ กระนั้นก็ไม่เห็นความเคลื่อนไหวใดๆ จนเริ่มถอดใจ


          คงไม่กลับมาแล้วมั้ง


            สรุปเอาเองแล้วยันตัวลุกขึ้นนั่ง คลานเข่าเข้าไปหาอาหารก่อนฉีกตะเกียบ คีบข้าวเข้าปากด้วยความเร็ว กว่าจะรู้ตัวอีกทีข้าวกล่องกับซูชิลดราคาที่ซื้อมาก็หมดเกลี้ยงแล้ว


            ตำรวจสาวผ่อนลมหายใจ สีหน้าซีดเซียวเหมือนคนกำลังจะเป็นลมดูสดชื่นขึ้นทันตาเมื่อได้รับสารอาหาร จากนั้นเธอก็กลิ้งตัวไปที่ตู้เย็น หรี่ตามองของที่อยู่ในนั้น ชั่งใจครู่หนึ่งแล้วเลือกหยิบชูไฮ[1]รสพีชออกมา เปิดฝาออกยกดื่มรวดเดียวจนหมดกระป๋อง


            ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ใบหน้ามีเลือดฝาดเล็กน้อย กระนั้นก็ไม่สะทกสะเทือนร่างกายแต่อย่างใด ลำพังแอลกอฮอล์แค่นี้สำหรับคนที่ดื่มเบียร์เป็นว่าเล่นอย่างเธอแทบจะเรียกได้ว่าเด็กน้อย


            โยชิโกะผ่อนลมหายใจ เหลือบมองแฟ้มคดีที่ตั้งกองอยู่บนพื้นด้านข้าง ความเคร่งเครียดปรากฏขึ้นบนใบหน้าจนต้องยกมือนวดขมับ


            ต้องยอมรับว่าการพูดคุยกับสารวัตรในวันนี้ทำให้เธอหนักใจจริงๆ


          นี่ฉันจะต้องพูดเรื่องนี้กับคุณทัตซึยะจริงๆ เหรอ


            หญิงสาวเท้าคางเข้ากับโต๊ะ ทำหน้าหนักใจ พลันความเหน็ดเหนื่อยเพราะต้องตื่นเช้าประกอบกับความสบายตัวจากการกินอิ่มก็ทำให้เปลือกตาหนักอึ้งทีละน้อย สุดท้ายก็เผลอฟุบหลับกับโต๊ะไปโดยไม่รู้ตัว

 



           

           

            กว่าทัตซึยะจะกลับมาถึงบ้านก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว


เขารีบเปิดประตูเมื่อรถจอดสนิท คว้ากระเป๋าแล้วก้าวเท้าอย่างรวดเร็วเข้าไปในบ้าน นึกสงสัยว่าหญิงสาวยังรออยู่หรือเปล่า เป็นเพราะแบตโทรศัพท์มือถือหมดหลังจากเช็กข้อความได้ไม่นาน ทำให้ไม่สามารถตอบข้อความหรือโทรกลับมาบอกเธอได้ และนั่นทำให้เขารู้สึกผิดมาตลอดทางไม่น้อยทีเดียว


            พลันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นไฟห้องนั่งเล่นของเธอเปิดอยู่ ดูเหมือนว่าเขาจะมาทันเวลา จึงรีบเลื่อนเปิดประตูเข้าไป ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพบว่าเจ้าของห้องฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ


            ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น มองกล่องข้าวกับกระป๋องชูไฮที่ล้มกลิ้งอยู่บนโต๊ะแล้วถอนหายใจ เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง ทรุดตัวลงนั่งด้านข้าง เอื้อมมือออกไปตั้งใจว่าจะปลุกเธอ


            แต่สีหน้าผ่อนคลายของอีกฝ่ายก็ทำให้นึกเปลี่ยนใจกะทันหัน


            คงเหนื่อยสินะ


            ทัตซึยะคิดในใจ ภาพสีหน้าสะลึมสะลือตอนเธอเดินออกไปจากบ้านเมื่อเช้าฉายวาบขึ้นมาในหัว ทำให้คิดได้ว่าวันนี้ก็คงเป็นวันที่หนักหนาไม่น้อยสำหรับตำรวจสาวเช่นกัน


            เขาจึงดึงมือกลับมา เลือกที่จะให้เธอได้พักอีกสักระยะ ขณะที่รอก็ทยอยเก็บเศษขยะบนโต๊ะลงถุงพลาสติกไปด้วย เสร็จแล้วจึงถอยตัวกลับมานั่งเท้าคางมองเธอเงียบๆ


            ต้องบอกเลยว่าโยริคาวะ โยชิโกะเวลานอนหลับดูไม่มีพิษภัยเท่าตอนตื่น


            ปกติแล้วเวลาเจอหน้ากันกว่า 90 เปอร์เซ็นต์เธอมักจะพูดจา หรือทำอะไรแปลกๆ ให้ได้เห็นบ่อยๆ เป็นผู้หญิงที่พลังงานเยอะจนน่าตกใจ ทว่าบทจะเก็บตัวก็ล็อกขังตัวเองไว้ในห้องแบบไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน จนบางครั้งเขาก็ไม่แน่ใจว่าเธออยู่ในบ้านหรือเปล่า หรือการโดนพักงานทำให้เธอกลายเป็นฮิคิโคโมริ[2]ไปแล้ว


            ชายหนุ่มเท้าคางเข้ากับโต๊ะ เอียงคอมองหญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้ม ลมหายใจของเธอสม่ำเสมอและมีกลิ่นผลไม้อ่อนๆ ปะปนมาด้วย คงเป็นผลมาจากชูไฮกระป๋องที่เขาเพิ่งเก็บทิ้งไป


            ปล่อยให้นอนตรงนี้จะดีมั้ยนะ

          จะไม่สบายหรือเปล่า


          ทัตซึยะขมวดคิ้ว ถึงอุณหภูมิในห้องนี้จะอบอุ่นอันเนื่องมาจากเครื่องทำความร้อน แต่ก็ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะจะให้ใครนอนหลับยาวตลอดทั้งคืนอยู่ดี


            เรียกไปนอนในห้องดีกว่า


คิดอะไรอยู่เหรอคะ


            คำถามถูกส่งมาจากคนที่หลับตาอยู่ ทำให้คนฟังชะงักไปเล็กน้อย


ไม่ได้หลับอยู่เหรอครับ


            เขาถามกลับ มองตำรวจสาวที่ค่อยๆ ลืมตาแล้วยืดตัวขึ้น


อืมมตอนแรกก็หลับค่ะ แต่ตื่นตอนได้ยินเสียงตอนคุณทัตซึยะเดินเข้ามา


            เธอตอบเบาๆ เท้าคางจ้องหน้าเขาแล้วทำหน้าเหมือนขัดใจอะไรบางอย่าง


แต่คุณทัตซึยะนี่เหลือเชื่อจริงๆ ทำไมถึงนั่งมองเฉยๆ ล่ะคะ ไม่คิดจะทำอะไรเลยเหรอ


            โยชิโกะแสร้งถอนหายใจ รู้สึกว่าการปั้นหน้าตอนหลับให้สวยที่สุดของเธอช่างเปล่าประโยชน์เสียเหลือเกิน ส่วนคนฟังก็ขมวดคิ้ว ก่อนพยายามตอบตามความเข้าใจ


อ่าขอโทษด้วยครับ กำลังคิดว่าจะปลุกอยู่พอดี


หา?


ก็จะเรียกให้ไปนอนในห้องน่ะครับ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา


ห้องใครคะ


ก็ต้องห้องคุณโยชิโกะสิครับ


            หญิงสาวส่ายหน้า หัวเราะแห้งๆ แล้วก็รู้สึกสงสารตัวเองขึ้นมาทันใด


ตอบผิดแล้วค่ะ รอบหน้าขอให้ตั้งใจกว่านี้นะคะ


            เธอจิ๊ปากเบาๆ ยกมือเสยผมที่ตกลงมาปรกหน้า หันไปหยิบแฟ้มคดีความที่ตั้งอยู่บนพื้นขึ้นมา สะบัดหัวไล่ความง่วงแล้วปั้นหน้าจริงจัง ดึงตัวเองกลับมาสู่โหมดเป็นการเป็นงาน


ว่าแต่วันนี้ไปเกียวโตมาได้เรื่องอะไรมั้ยคะ รู้หรือยังว่ามีดเล่มนั้นมาจากไหน


            โยชิโกะเปิดประเด็น แอบเห็นว่าคู่สนทนาหน้าเสียทันที เขาแสดงพิรุธออกมาโดยที่เธอยังไม่เริ่มการคาดคั้นด้วยซ้ำ


เรื่องนั้น…”


            ทัตซึยะทำหน้าหนักใจ รู้ดีว่าข้อมูลที่ตัวเองมีอยู่สุ่มเสี่ยงต่อตระกูลอิวาคุระเพียงใด เขาก้มหน้า ไม่กล้าสบสายตาคาดหวังที่อีกฝ่ายกำลังส่งมาให้


ไม่อยากเล่าเหรอคะ


            หญิงสาวหรี่ตาสงสัย


เป็นเรื่องที่ไม่อยากให้ฉันรู้เหรอคะ


            เธอถามต่อเมื่อยังไม่ได้รับคำตอบ เห็นชายหนุ่มขมวดคิ้วนิ่วหน้าคล้ายกำลังต่อสู้กับตัวเองอย่างหนัก ผ่านไปครู่หนึ่งเขาถึงยอมปริปากอีกครั้ง


ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ แต่ยังไม่แน่ใจ ก็เลยยังไม่อยากพูดไปก่อน


            ทัตซึยะยอมเงยหน้าขึ้นสบตาอีกครั้ง คาดว่าอาจจะเห็นคู่สนทนาแสดงอาการไม่พอใจที่เขาอึกอักในการตอบคำถาม เก็บงำเบาะแสเอาไว้ไม่ยอมบอกเธอ ทว่าก็ต้องประหลาดใจ เพราะภาพที่เห็นคือเธอไม่ได้โกรธ แถมกำลังทำหน้าวิตกกังวล


เป็นเรื่องไม่ดีเหรอคะ เป็นเรื่องที่ทำให้คุณทัตซึยะไม่สบายใจเหรอ


            โยชิโกะขมวดคิ้ว ความเป็นห่วงฉายชัดผ่านแววตา เธอพอจะเดาได้ตั้งแต่แรกว่าต้องมีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นที่เกียวโต เขาถึงได้กลับมาถึงบ้านดึกขนาดนี้


            เห็นดังนั้นชายหนุ่มจึงนิ่งไป เขาก้มหน้าอีกครั้ง ใช้เวลาทบทวนและไตร่ตรองในหัวตัวเอง หากยึดถือตำแหน่งลูกหลานของตระกูลแล้ว การแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปให้คนนอกรู้ถือเป็นสิ่งที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง เพราะหากคุณปู่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้จริง ผลเสียจะตกแก่อิวาคุระแน่นอน คนที่ในอนาคตจะต้องเป็นผู้นำตระกูลต้องสำนึกอยู่เสมอว่าการปกป้องครอบครัวถือเป็นสิ่งสำคัญอันดับหนึ่ง


ทว่าแม้จะรู้อย่างนั้น เขากลับรู้สึกผิดที่ต้องปิดบังเรื่องนี้จากเธอ


โยริคาวะ โยชิโกะเป็นตำรวจที่รับผิดชอบคดีนี้ เป็นคนที่อาจนำความเดือดร้อนมาสู่ครอบครัวของเขาได้ตลอดเวลา เธอควรเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องคุณปู่ หากเขาปิดเงียบ รอให้เธอไล่ตามเบาะแสอย่างอื่นไปก่อน ก็น่าจะเป็นการซื้อเวลาให้ตัวเองและอิวาคุระได้มากทีเดียว


ชายหนุ่มต่อสู้กับตัวเองอยู่นาน กระทั่งในเมื่อตัดสินใจได้ก็เงยหน้าขึ้น


จะบอกก็ได้ครับ แต่ว่าอาจจะฟังดูไม่ดีเท่าไหร่


            เขาถอนหายใจเบาๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะพ่ายแพ้ต่อความคิดฝ่ายดีในวินาทีสุดท้าย


ไม่ดี? ไม่ดีต่อใครคะ


            ตำรวจสาวขมวดคิ้ว


ต่ออิวาคุระครับ เป็นเรื่องที่ทำให้ผมและครอบครัวตกที่นั่งลำบาก


            โยชิโกะเม้มริมฝีปาก ชักใจไม่ดี เริ่มไม่แน่ใจว่าจะอยากฟังเรื่องนี้หรือเปล่า ลำพังเรื่องที่รับมาจากสารวัตรก็ทำให้หนักใจมากแล้ว แต่ในฐานะตำรวจก็จำเป็นต้องขุดคุ้ยให้ถึงที่สุด


บอกมาเถอะค่ะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ตัดสินใครทั้งนั้น


            เธอให้สัญญา พยักหน้าหนักแน่น เห็นดังนั้นชายหนุ่มจึงสูดลมหายใจเข้า ยืดตัวขึ้นเล็กน้อยแล้วเริ่มถ่ายทอดข้อมูลที่เพิ่งได้รับมาจากซาโตชิ


เท่าที่สืบทราบมา ดูเหมือนว่ามีดเล่มนั้นจะถูกสั่งทำโดย โทกุงาวะ โนบุยูกิ’…และไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่คนๆ นั้นมีชื่อเดียวกับคุณปู่ของผมที่เสียไปแล้ว


            ทัตซึยะพูดรัวเร็ว และเป็นอย่างที่คาดไว้ คนฟังดูอึ้งไปพอสมควรทีเดียว


“…เดี๋ยวนะคะที่ว่าชื่อเดียวกับคุณปู่นี่…”


ครับหมายความว่าคุณปู่ของผมอาจจะยังมีชีวิตอยู่ และก็มีความเป็นไปได้ที่จะอยู่เบื้องหลังเรื่องทุกอย่าง


            คำอธิบายนั้นเรียกสีหน้าเคร่งเครียดให้ปรากฏบนหน้าคนฟังทันที


แบบนั้นฟังดูไม่ดีเลยนะคะ


ครับ” 


            ชายหนุ่มรับคำเบาๆ เป็นความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้


มั่นใจเหรอคะว่าข้อมูลถูกต้อง


ค่อนข้างมั่นใจครับ มาจากคนที่เชื่อถือได้


            หญิงสาวเม้มริมฝีปาก


แล้วคุณทัตซึยะคิดว่ายังไงคะ คิดว่าคุณปู่ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า


            เธอถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าทำไมเขาถึงดูอึกอัก


ไม่ทราบเลยครับ พยายามจะสืบอยู่ แต่ก็ยังไม่ได้อะไรเพิ่มเลย


            ทัตซึยะถอนหายใจหนักๆ แม้ส่วนลึกจะหวังให้เป็นเรื่องโกหก แต่ตราบใดที่ยังยืนยันเรื่องนี้ไม่ได้ ความบริสุทธิ์ของคุณปู่ที่เขาไม่เคยพบหน้าก็ยังเป็นสิ่งที่คลุมเครือเหลือเกิน


แล้วจะดีเหรอคะที่เอามาเล่าให้ฉันฟังเนี่ย


            ตำรวจสาวทำหน้าจริงจัง สบตาคู่สนทนาอย่างตรงไปตรงมา ยอมรับว่าเธอค่อนข้างสับสนพอสมควร คดีนี้ชักใกล้ตัวมากขึ้นทุกที เข้ามาคาบเกี่ยวจนทำให้การแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันเป็นไปได้อย่างยากเย็น


คุณทัตซึยะก็รู้ใช่มั้ยคะ ว่าฉันรับผิดชอบคดีนี้อยู่


ครับ


จงใจเล่าเพราะคิดว่าฉันจะช่วยปกปิดเหรอคะ


ไม่ใช่อย่างนั้นครับ


งั้นถ้าฉันเอาเรื่องนี้ไปบอกสารวัตร คุณทัตซึยะก็โอเคใช่มั้ยคะ


            โยชิโกะงัดไม้แข็ง สวมบทตำรวจเต็มตัว เธอจำเป็นต้องมั่นใจอะไรบางอย่างก่อน ถึงจะสามารถบอกตัวเองได้ว่าควรจะก้าวต่อไปทางไหน


ถ้าจำเป็นต้องทำก็แล้วแต่คุณโยชิโกะเลยครับ


            คนถูกไล่ต้อนตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจังไม่แพ้กัน ทำเอาหญิงสาวหวั่นไหวไม่น้อย แต่ต้องพยายามข่มตัวเองให้สงบนิ่งแล้วรับมือกับเรื่องนี้อย่างมืออาชีพ


แล้วไม่กลัวครอบครัวตัวเองจะลำบากเหรอคะ รู้หรือเปล่าว่าต้องรับมือกับอะไรบ้าง ไม่ใช่แค่คุณปู่คนเดียวนะคะ แต่บ้านนี้ที่เป็นของคุณย่าก็มีสมบัติปลอมซ่อนไว้ ดูจากมุมมองของฉันแล้วมันสุ่มเสี่ยงมากเลยนะที่คุณทัตซึยะและคนอื่นๆ ในครอบครัวจะโดนร่างแหไปด้วย


            ตำรวจสาวส่งคำขู่ ความรู้สึกผิดทิ่มแทงในอกเมื่อเห็นคู่สนทนาทำหน้าเหมือนกำลังอมทุกข์แบกโลกไว้ทั้งใบ เธอรู้ว่ากำลังทำร้ายจิตใจเขาอย่างหนัก หนักจนขนาดที่ว่าอาจจะโดนเกลียดขี้หน้าไปเลยก็ได้


ก็กังวลอยู่ครับ


            ชายหนุ่มพึมพำตอบ


แต่คิดว่าถ้าคุณโยชิโกะมารู้เอาทีหลังคงจะยิ่งแย่กว่าเดิม


            โยชิโกะนิ่งไปเล็กน้อย รู้สึกนับถือความตรงไปตรงมาของเขา แม้จะเป็นฝ่ายคาดคั้นเอาความ แต่ก็นึกไม่ถึงว่าเขาจะกล้าสารภาพออกมาตรงๆ โดยเฉพาะเมื่อข้อเท็จจริงนั้นอาจย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองแบบนี้


ค่ะก็คงเป็นแบบนั้น


             เธอเม้มริมฝีปาก ลำคอแห้งผากจนต้องเดินไปหยิบน้ำ ดื่มมันดับกระหายแล้วตั้งสมาธิ หมุนตัวกลับมาเพื่อเริ่มต้นบทสนทนาใหม่อีกครั้ง


ฉันขอถามอะไรตรงๆ ได้มั้ยคะ


            ดวงตาจับจ้องปฏิกิริยาของคู่สนทนา ครั้นเมื่อเห็นเขาพยักหน้ารับก็พูดต่อ


คุณทัตซึยะคิดว่าครอบครัวของตัวเองอยู่เบื้องหลังเรื่องพวกนี้หรือเปล่า


            เธอปล่อยไม้ตาย แทบจะเรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาแห่งการวัดใจทีเดียว ไม่มีใครจะรู้เรื่องนี้ดีไปกว่าลูกหลานของตระกูล แม้จะมีความเป็นไปได้ว่าเขาอาจจะโกหกเพื่อซื้อความไว้วางใจจากเธอก็ตาม ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นจริง โยชิโกะก็มั่นใจว่าเธอจะมองออก


            ผ่านไปเนิ่นนานหลายนาทีทีเดียวกว่าคำตอบที่รอฟังจะดังขึ้น


ไม่ครับ ไม่มีทาง อิวาคุระไม่ทำเรื่องแบบนี้แน่


ทัตซึยะตอบหนักแน่น ต่อให้หลักฐานทั้งโลกจะถูกยกมาสนับสนุน แต่เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าคนของอิวาคุระที่รับใช้และดูแลสมบัติของชาติมาหลายร้อยปีจะกลายเป็นฝ่ายทำลายมันเสียเอง เรื่องนี้ต้องมีเบื้องหลังมากกว่าที่เห็นแน่นอน


จริงเหรอคะ มั่นใจได้เหรอคะ


มั่นใจได้ครับ


บางทีเขาอาจจะวางแผนกันโดยที่คุณทัตซึยะไม่รู้ก็ได้นะคะ


ไม่ครับ ไม่มีทางเป็นแบบนั้นแน่ๆ


            ชายหนุ่มคัดค้านหัวชนฝา สบตาตรงไปตรงมา ทำเอาหญิงสาวนิ่งงันไปชั่วขณะ เธอไม่ควรนำอารมณ์หรือความคิดเห็นส่วนตัวมาปะปนกับการทำงาน หน้าที่ของเธอคือการเดินตามหลักฐานทุกชิ้นที่ชี้นำไปยังคนร้าย


กระนั้นก็ต้องยอมรับว่าความคิดกว่า 70 เปอร์เซ็นต์เอนเอียงไปทางเขาเสียแล้ว


ฉันอยากจะเชื่อคุณทัตซึยะนะคะ


โยชิโกะถอนหายใจ ยกมือขึ้นนวดขมับ หลับตาตั้งสติ


แต่มีบางอย่างที่คุณทัตซึยะต้องรู้ก่อน


พูดเสียงเครียด เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้วเปิดแฟ้มข้อมูลให้เขาดู


วันนี้สารวัตรเรียกฉันไปพบค่ะ บอกว่าทีมที่เกียวโตส่งรายงานผลการตรวจค้นพิพิธภัณฑ์อีกรอบมาให้แล้ว


            เธอเว้นวรรค ทำหน้าจริงจังแล้วเอ่ยต่อ


ผลออกมาว่าสมบัติทุกชิ้นที่อยู่ในนั้นเป็นของจริง


            ดังคาด ชายหนุ่มมีสีหน้าตกใจทันที


“…เป็นไปได้ยังไง


            เขาขมวดคิ้วถาม รีบดึงแฟ้มไปอ่านสำนวนคดี แล้วก็พบว่าข้อความสรุปเป็นดังที่ตำรวจสาวว่าไว้จริงๆ ในรายงานบอกว่าวัตถุทุกชิ้นที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์ได้รับการยืนยันโดยผู้เชี่ยวชาญแล้วว่าเป็นของจริง


คุณทัตซึยะมั่นใจจริงๆ ใช่มั้ยคะว่าสมบัติที่เราเจอวันนั้นเป็นของปลอม


            โยชิโกะถามย้ำ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย ไม่อยากเชื่อว่าจะต้องเป็นคนพูดเรื่องนี้จริงๆ


มั่นใจครับ เป็นของปลอมแน่ๆ


            ชายหนุ่มยืนยันหนักแน่น แววตาจริงใจซื่อตรง บ่งบอกว่าเขาไม่มีความลังเลใดๆ เห็นดังนั้นตำรวจสาวจึงถอนหายใจ


งั้นจะบอกว่าทีมที่เกียวโตโกหกเหรอคะ


ไม่ทราบสิครับ ผมไม่กล้าใส่ร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจ อาจจะแค่ทำพลาดก็ได้


            เขาสันนิษฐาน ทว่ากลับทำให้คนฟังมีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเก่า


งั้นปัญหาก็เกิดขึ้นแล้วละค่ะ เพราะคนที่ยืนยันว่าสมบัติทุกอย่างเป็นของจริงในการตรวจค้นรอบสองน่ะ…”


เธอพลิกแฟ้มไปหน้าถัดไปแล้วชี้ให้เขาดูรายชื่อบรรทัดสุดท้าย


คืออิวาคุระ มาเอดะคุณพ่อของคุณทัตซึยะยังไงละคะ

 

 


[1] ชูไฮ (チューハイ) เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ผสมน้ำผลไม้ของญี่ปุ่น

[2] ฮิคิโคโมริ (引き籠もり) โรคแยกตัวออกจากสังคม คนที่เป็นโรคนี้มักจะเก็บตัวในห้องส่วนตัว หรือในบ้านเป็นระยะเวลานานๆ โดยไม่ยอมออกไปไหน


ประกาศค่ะ

เปิดจองหนังสือแล้วน้าาาา~

รายละเอียดอื่นๆ ตาม link นี้เลยค่ะ ฝากอุดหนุนกันเยอะๆ นะค้า TwT

ที่ผ่านมาไม่เคยอ้อนขอโหวตขอคอมเม้นต์ขออะไรเลย เพราะจะเก็บไว้อ้อนตอนขายของทีเดียว กรั่กๆ

(✿ ♥‿♥) #โปรดฟาดฉันแรงๆ ด้วยเงินของคุณ (✿ ♥‿♥)

https://goo.gl/forms/H3lKbCqWZrsAQMwu2



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #805 Beemjk (@Beemjk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 10:18
    มีE-book มั้ยค้าาาา
    #805
    0
  2. #770 คิมดงจุน (@eyelove123) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 18:29
    อีหยังเนี่ยยยยย
    #770
    0
  3. #352 แม่เอง (@natty8245) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 11:13
    ไรท์เขียนแบบนี้ก้หนุกดีน้าาาาาาา ปมเยอะดี ชอบ
    #352
    0
  4. #191 Lunaaaaaaaaaaa (@horn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 13:51
    ชอบบบบ ลึกลับดี มาต่อไวๆนะคะ
    #191
    0
  5. #189 haruka201550 (@haruka201550) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 22:44
    ชอบนะค่ะมีหลายอารมณ์ดี
    ปมเยอะ ตื่นเต้น ลุ้นๆๆ
    เปนกำลังใจให้นะค่ะ
    #189
    0
  6. #186 หรดี (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 09:56
    แต่เราชอบ ๆๆๆ แนวนี้ แก้เลี่ยน 55555
    #186
    0
  7. วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 07:40
    ทำไมกลายเป็นนิยายสืบสวนไปแล้วอ่าาาาา
    #184
    0
  8. #183 Menight * (@menight) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 19:04
    อ่าวสรุปเรื่องนี้ไม่ใช่เลิฟคอมมาดี้แต่เป็นนิยายสืบสวนสอบสวนเหรอ? /ผิด
    #183
    0
  9. #182 ภูตเงา [Doppelganger] (@nean8) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 18:38
    เครียดอ่าาา เอาความมุ้งมิ้งสติแตก(?)ที่เคยมีมากลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!
    #182
    0
  10. #181 Nut'reeeee (@nutree) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 14:33
    โอ้ยยปวดหัว โยงไปทั่วเลย แต่ยังไงก็ดูโป๊ะแตกที่ครอบครัวพระเอก
    #181
    0
  11. #180 maylodyza (@maylodylovely) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 13:29
    โป๊ะแตกเว่อครับ
    #180
    0
  12. #179 snowpaper (@snowpaper) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 12:50
    โอ้ยยย ตาย ฮืออ
    #179
    0
  13. #178 Xiujing (@xiu-jing) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 11:47
    อาจจะมีความลับของตระกูลที่พระเอกไม่รู้รึเปล่า
    #178
    0
  14. #177 cinquieme (@odysseus) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 11:41
    ฮือ จะเกิดอะไรขึ้น สงสารพระเอกจังค่ะ
    #177
    0
  15. #176 Sachitae (@Sachitae) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 10:59
    ทำไมดูมีความกลัวเมียขึ้นมาหน่อยๆ 555555555
    #176
    0
  16. #175 แว่นพลาสติก (@pimpabb) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 10:57
    พีคอ่ะะะ ไม่ใช่พ่อที่ทำผิดนะ แบบทำผิดเป้นทอดๆ แล้วพระเอกไม่รู้ตัวงี้
    #175
    0
  17. #174 FiNNy (@ovabe) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 10:56
    ซับซ้อนไปอีกกก
    #174
    0
  18. #173 KnAtommY (@KnAtommY) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 09:40
    แอบอ่านตอนเรียนเลยอดใจไม่ไหว555 เริ่มลึกลับเข้าไปอีก น่าติดตามๆ รอตอนต่อไปค่าาาา
    #173
    0
  19. #172 BeakTae (@BeakTae) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 09:31
    หักมุมแฮะ
    #172
    0
  20. #171 xiangyan (@xiangyan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 09:25
    เริ่มเครียดแล้วสิๆๆ
    #171
    0