Tatsuyoshi No Takaramono (竜芳の宝物)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 51,503 Views

  • 805 Comments

  • 1,667 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    392

    Overall
    51,503

ตอนที่ 8 : บทที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    29 พ.ค. 60


บทที่ 7


            อิวาคุระ ทัตซึยะไม่เคยรู้สึกผิดเท่าวันนี้มาก่อน


            เขายิ้มแห้งๆ มองหน้าคู่สนทนาที่ส่งยิ้มไร้เดียงสากลับมาให้ เธอคงไม่รู้เลยว่าที่ผ่านมาตัวเองถูกเข้าใจผิดไปไกลจนเกือบกู่ไม่กลับขนาดไหน ก็ไม่รู้ว่าควรจะโทษตัวเองที่ช่างจินตนาการ หรือควรโทษคนชอบทำลายวัตถุโบราณที่ดันตากชุดวาบหวิวไว้หลังบ้านแถมยังชอบใบ้อะไรกำกวมให้เขาฟัง


อย่างนี้นี่เองเป็นตำรวจสินะครับ


            ชายหนุ่มทวนคำ พอพูดออกมาดังๆ ก็เริ่มฟังดูเข้าเค้า ทั้งทักษะการป้องกันตัว ทั้งนิสัยห่ามๆ อย่างการดื่มเบียร์ต่างน้ำแต่หัววัน นึกสงสัยว่าทำไมอาชีพนี้ถึงไม่เคยโผล่เข้ามาในหัวเขาเลยสักนิด


คุณทัตซึยะก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ


            โยชิโกะยิงคำถาม เธอคิดว่าเขาเข้าใจตั้งแต่วันแรกที่เจอกันแล้วเสียอีก


อ่าครับ ก็พอเดาได้ แต่เพื่อความมั่นใจก็เลยลองถามซ้ำน่ะครับ


            ทัตซึยะพยักหน้าแกนๆ เลือกที่จะโกหกตามน้ำไปดีกว่าต้องมานั่งอธิบายทฤษฎีพิลึกพิลั่นในหัวเอาทีหลัง ตั้งปณิธานในใจว่าให้ตายยังไงก็ให้เธอรู้ไม่ได้เด็ดขาด


เพราะฉันดูไม่ค่อยเหมือนตำรวจสินะคะ


            หญิงสาวหัวเราะเบาๆ ไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่ได้ยินแบบนั้น พวกรุ่นพี่ในสำนักงานตำรวจก็ชอบแซวบ่อยๆ ว่าเธอเหมาะจะเป็นมาดามเปิดร้านแถวโทบิตะชินจิมากกว่าเป็นตำรวจ อย่างน้อยก็มีความสามารถพอจะกำราบพวกขี้เมาที่มาเที่ยวร้านได้


ดีเท่าไหร่แล้วที่คุณทัตซึยะไม่คิดแบบนั้น


คิดในใจจากนั้นก็หันไปพิจารณาอีกฝ่ายโดยละเอียด สังเกตเห็นว่าวันนี้เขาก็แต่งกายด้วยชุดสูทสุภาพเหมือนวันที่มาเยี่ยมบ้าน ดูเหมือนจะไม่ใช่เธอคนเดียวที่มีนัดในวันนี้


คุณทัตซึยะกำลังจะไปไหนเหรอคะ


หืม? อ๋อ เพิ่งกลับจากทำงานครับ กำลังจะกลับแมนชั่นพอดี


แมนชั่นอยู่แถวนี้เหรอคะ


ใช่ครับ พ้นหัวมุมนี่ไปก็ถึงแล้ว


            โยชิโกะพยักหน้าเบาๆ  


โยริคาวะซังล่ะครับ? มีนัดที่ไหนต่อรึเปล่า


            ชายหนุ่มถามกลับบ้าง มองสำรวจหญิงสาวที่วันนี้ดูผิดหูผิดตาจากวันแรกที่เจอกันชนิดหน้ามือเป็นหลังมือ ถึงจะเข้าใจผิดใหญ่โตเรื่องอาชีพการงานของเธอ แต่สิ่งหนึ่งที่เขาคิดถูกคือพอไม่มีแว่นตาประหลาดๆ มาปิดหน้าปิดตาก็นับว่าเป็นผู้หญิงที่สะสวยคนหนึ่ง


ไม่ละค่ะ ฉันเองก็กำลังจะกลับบ้านพอดี ที่ออกมาวันนี้ก็เพราะซายากะจะเลี้ยงข้าวเฉยๆ


อ่อครับ กลับยังไงเหรอ


รถไฟค่ะ


            ทัตซึยะนิ่งคิด จากนัมบะไปเท็นโนจินั้นใกล้นิดเดียว ถ้านั่งรถไฟจากสถานีนิปปอนบาชิแค่ป้ายเดียวก็ถึง แต่จากอุเอะฮอมมาจิไปที่บ้านหลังนั้นอาจจะต้องออกแรงเดินสักหน่อย ซึ่งยังไงก็คงไม่คณามือผู้หญิงที่สุขภาพแข็งแรงอย่างคุณผู้เช่าบ้านอยู่แล้ว


            ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอาสา


ให้ผมไปส่งมั้ยครับ


คะ?


วันนี้ผมขับรถมา เดี๋ยวผมแวะไปส่งที่บ้านก็ได้


โยชิโกะเลิกคิ้วขึ้น


คุณทัตซึยะกำลังจะกลับที่พักไม่ใช่เหรอคะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ใกล้นิดเดียวเอง


            หญิงสาวโบกไม้โบกมือปฏิเสธ ทว่าคนฟังยังยึดมั่นในความตั้งใจของเขา


ให้ผมไปส่งดีกว่าครับ ไม่ลำบากอะไรหรอก


            เขายืนยันหนักแน่น ไม่ได้คิดอะไรมากมายไปกว่าอยากไถ่โทษที่เข้าใจเธอแบบผิดๆ มาโดยตลอด ถึงเจ้าตัวจะไม่รู้เรื่องอะไรก็ตามที


เอางั้นเหรอคะ…”


            โยชิโกะทำท่าลังเล ทว่าในที่สุดก็พยักหน้ารับ คิดยังไงก็มีแต่ได้ทั้งขึ้นทั้งล่องอยู่แล้ว


            เห็นดังนั้นชายหนุ่มจึงเผลอยิ้มแสดงอาการดีใจออกมา โล่งอกที่ตัวเองมีวิธีขจัดความรู้สึกผิดที่คงฝังตัวไปอีกนานหากไม่หาทางระบายออก ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเมฆหมอกแห่งความเข้าใจอันคลาดเคลื่อนขนาดมหึมาก้อนใหม่กำลังค่อยๆ เคลื่อนคล้อยมาหา


ขอบคุณมากครับ


อ่าค่ะ


งั้นไปกันเถอะครับ ผมจอดรถไว้ด้านโน้น


            เขากล่าวแล้วชี้ไปในทิศทางที่รถจอดอยู่ ออกตัวเดินนำไปก่อนโดยไม่ทันได้เห็นว่าคู่สนทนาไม่ได้ก้าวตามไป เพราะเธอกำลังยืนหรี่ตาทำท่าครุ่นคิด


            ดีใจอะไรของเขา

          ได้ไปส่งฉันที่บ้านมันดีขนาดนั้นเลยเหรอ


          โยชิโกะนึกหาคำตอบ ภาพเหล่านี้ดูคุ้นตาประหนึ่งว่าเคยเกิดขึ้นมาก่อนที่ไหนสักแห่ง ทันใดนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อระลึกได้ถึงที่มาของมัน


            รอยยิ้มเมื่อครู่ของชายหนุ่มคล้ายคลึงกับรอยยิ้มของ วาตารุในเกมจีบหนุ่มไม่มีผิด


ไม่จริงน่าหรือว่าจะชอบฉัน?


            ตำรวจสาวยกมือขึ้นทาบอกแล้วทำหน้าตกใจ หากวินาทีถัดมาก็รีบส่ายหัวปฏิเสธขับไล่ความคิดนั้น มั่นใจว่าคงทึกทักไปเอง เพราะเป็นไปไม่ได้เลยที่ หนุ่มกินพืชแบบนั้นจะมาถูกอกถูกใจคนแบบเธอ ตอนคุยกันคราวที่แล้วดูเหมือนเขาอยากจีบเครื่องปั้นดินเผาเก่าๆ ในบ้านมากกว่าเธออีก


            ทว่าก่อนจะเดินตามชายหนุ่มไปก็อดไม่ได้ที่จะหยิบลิปสติกขึ้นมาแต้มปากบางๆ

           

  ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ 

 


            รถของทายาทตระกูลอิวาคุระเป็นรถโตโยต้าพรีอุสสีขาว มันจอดอยู่ตรงที่จอดรถของซุปเปอร์มาร์เก็ต ไม่ไกลกันมากนักกับร้านอาหารอิตาเลี่ยนที่ซายากะนัดเจอ


โยชิโกะยืนมองชายหนุ่มกดกุญแจปลดล็อกอัตโนมัติ เลิกคิ้วน้อยๆ เมื่อเขาเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ นึกชื่นชมในความเป็นสุภาพบุรุษอันหาได้ยากยิ่งของเขา หรือบางทีนี่อาจเป็นเรื่องปกติ บางทีอาจเป็นเธอเองที่คลุกคลีแต่กับบรรดารุ่นพี่ในสำนักงานและพวกทำผิดกฎหมายมากไปจนลืมเลือนว่าชายหนุ่มที่ดีควรปฏิบัติต่อหญิงสาวอย่างไร


ขอบคุณค่ะ


            เธอกล่าวเบาๆ แทรกตัวเข้าไปนั่งตรงที่นั่งด้านข้างคนขับ แอบเช็กความเรียบร้อยของทรงผมอย่างเร่งรีบแล้วคาดเข็มขัดนิรภัย หันไปส่งยิ้มน้อยๆ ให้อีกฝ่ายที่เพิ่งก้าวเข้ามานั่งประจำที่เตรียมออกรถ


            จากนั้นรถสีเก๋งสีขาวก็แล่นออกไปบนท้องถนน เพราะยังอยู่ในช่วงพักเที่ยงการจราจรจึงติดขัดมากกว่าปกติเล็กน้อย หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกา รู้สึกว่าเงียบเกินไปจนต้องหาอะไรมาคุยฆ่าเวลา


คุณทัตซึยะไม่ใช่คนโอซากะเหรอคะ


เนื่องจากติดไฟแดงอยู่ ทัตซึยะจึงมีเวลาหันมามองคู่สนทนา


ใช่ครับ ผมเกิดที่เกียวโต บ้านหลักก็เลยอยู่ที่นั่น แต่ก็แวะมาโอซากะเป็นประจำเดือนละ 2-3 ครั้งอยู่แล้วครับ


            คนฟังพยักหน้ารับ มิน่าล่ะเขาถึงซื้อแมนชั่นเอาไว้ที่นี่


แล้วมีพี่น้องบ้างมั้ยคะ


            ชายหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธแทบจะในทันที


ไม่มีครับ เป็นลูกคนเดียว แต่ก็มีญาติที่อายุไล่เลี่ยกันอยู่ครับ


เห? ไม่เหมือนที่คิดไว้เลยนะคะ


ครับ?


            เขาเลิกคิ้วขึ้นคล้ายไม่เข้าใจ โยชิโกะที่กำลังเอนตัวพิงเบาะจึงหันไปตอบ


ฉันนึกว่าจะมีพี่น้อง แล้วคุณทัตซึยะก็เป็นลูกคนโตซะอีก ตามหลักจิตวิทยาน่าจะเป็นแบบนั้น


หลักจิตวิทยา?


ค่ะ ส่วนใหญ่ลูกคนโตจะเป็นคนที่ดูมีความรับผิดชอบ เอาจริงเอาจัง แล้วการที่คุณทัตซึยะต้องมาเป็นธุระออกหน้าแทนคนในตระกูลเรื่องมรดกอะไรแบบนี้ก็เลยทำให้คิดว่าต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ


แบบนั้นลูกคนเดียวก็เข้าข่ายไม่ใช่เหรอครับ


อืมก็พบเจอได้บ้างนะคะ แต่พวกลูกคนเดียวส่วนใหญ่จะเอาแต่ใจหน่อยๆ ยิ่งเป็นลูกชายที่เกิดในตระกูลคนมีตังค์ด้วย แบบคุณทัตซึยะนี่ถือเป็นของหายากค่ะ


อย่างนี้นี่เองโยริคาวะซังเป็นตำรวจจริงๆ ด้วยสินะครับ


            ทัตซึยะพึมพำเสียงแผ่วเหมือนจะพูดกับตัวเอง ลอบระบายลมหายใจเบาๆ แล้วออกรถอีกครั้งเมื่อสัญญาณไฟเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว เมื่อพ้นย่านนัมบะมาการจราจรก็ราบรื่นขึ้น ไม่กี่นาทีต่อมาจุดหมายปลายทางก็อยู่ห่างออกไปแค่ไม่กี่ช่วงตึก


            หากขณะที่กำลังจะเปิดไฟเลี้ยวนั้น หญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างก็เอื้อมมือมาแตะบ่าเขา


ขับตรงไปก่อนได้มั้ยคะ


            โยชิโกะถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สายตาของเธอนั้นไม่ได้มองไปยังคู่สนทนา มันจ้องตรงไปยังกระจกด้านข้าง แม้เห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างชายหนุ่มก็พอจะสังเกตเห็นความผิดปกติ


“…ตรงไปนะครับ


            เขาทวนเบาๆ ยอมปล่อยให้รถแล่นไปตามถนนสายหลัก แม้ว่าจีพีเอสจะเริ่มส่งเสียงเตือนว่าพวกเขากำลังออกนอกเส้นทางก็ตาม


เดี๋ยวเลี้ยวซ้ายตรงแยกข้างหน้านะคะ


            เธอชี้นิ้วไปยังซอยแคบๆ ขนาดเลนครึ่ง มันเป็นซอยที่เต็มไปด้วยร้านอาหารขนาดเล็กและที่พักอาศัย ถึงจะลัดเลาะทะลุไปยังถนนเส้นอื่นได้ กระนั้นก็ไม่ใช่ทางกลับบ้านและไม่ได้มุ่งหน้าไปยังเท็นโนจิอยู่ดี


เข้าใจแล้วครับ


            ทว่าทัตซึยะก็รับคำแต่โดยดี มีความเคร่งเครียดบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในน้ำเสียงของหญิงสาว แถมตลอดเวลาที่ออกคำสั่งสายตาของเธอก็จับจ้องอยู่ที่กระจกด้านข้างไม่วางตา


            เห็นดังนั้นเขาจึงเหลือบตาไปมองกระจกฝั่งคนขับบ้าง พลันก็สังเกตเห็นว่ารถของพวกเขาที่กำลังลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย ผ่านเส้นทางซึ่งผู้คนส่วนใหญ่ไม่นิยมสัญจร กำลังถูกติดตามโดยรถเก๋งสีดำคันหนึ่ง


            ถูกสะกดรอยตาม?


คำตอบผุดในใจอัตโนมัติ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ บางทีอาจจะตั้งแต่ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตที่นัมบะ หรือไม่ก็อาจตั้งแต่เมื่อเช้า แย่สุดคืออาจตั้งแต่เขาย่างเท้ามาที่โอซากะด้วยซ้ำ


ชายหนุ่มหันไปมองหน้าตำรวจสาว ที่หันมาพยักหน้าเบาๆ ให้เขาคล้ายเข้าใจความนัย เขาจึงขับรถออกไปสู่ถนนใหญ่ วนเวียนอยู่แถวอุเอะชิโอะ โทเฮและโจนันเทระมาจิอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ลอบสังเกตรถเป้าหมายที่พยายามรักษาระยะห่างผ่านกระจกคนขับตลอดเวลา


กระทั่งในที่สุดรถคันดังกล่าวก็หายไปจากระยะสายตา


หญิงสาวที่นั่งตัวเกร็งมาตลอดทำท่าโล่งอก เธอหันไปส่งยิ้มให้เขาแล้วผ่อนลมหายใจ เป็นโชคดีของพวกเขาที่หลุดไฟแดงมาได้อย่างฉิวเฉียดในขณะที่อีกคันโดนกักไว้


เรียบร้อยแล้วค่ะ ดูเหมือนจะสลัดหลุดแล้ว


            โยชิโกะเป่าปาก ถึงจะดูไม่เอาการเอางาน เสพติดเกมจีบหนุ่ม ถังแตก และควบคุมตัวเองไม่ได้ในบางครั้ง แต่เธอก็เป็นหนึ่งในตำรวจหญิงมือดีลำดับต้นๆ ของสำนักงาน


โยริคาวะซังรู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย


            ทัตซึยะทำหน้าเครียด เพราะมัวแต่กังวลเรื่องนั้นเรื่องนี้จึงไม่ทันระวังว่าแม้แต่ตัวเองก็กำลังตกเป็นเป้าหมายของการถูกสะกดรอยตามเช่นกัน


ไม่นานหรอกค่ะ ตอนแรกก็ไม่ค่อยมั่นใจหรอก ถึงได้บอกให้คุณทัตซึยะลองเปลี่ยนเส้นทางดู


            หญิงสาวตอบกลับ เริ่มสังเกตเห็นความไม่ชอบมาพากลในเรื่องนี้ เธอเพิ่งรู้จักเขาไม่นาน ยังไม่กล้าลงความเห็นว่าทำไมพวกเธอถึงถูกสะกดรอยตาม กระนั้นเซนส์ตำรวจก็บอกว่ามันอาจเกี่ยวพันกับมรดกปริศนาที่เพิ่งได้รับ


            ดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่กว่าที่คิดแฮะ

          คนพวกนี้ไปเกี่ยวข้องกับเรื่องอะไรมานะ?


            เธอเม้มริมฝีปาก รู้สึกได้ว่าเรื่องนี้ชักจะเลยเถิดไปเกินกว่าที่จดหมายฉบับนั้นระบุไว้ นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่เรื่องของคุณย่าผู้ร่ำรวยที่อยากสละสมบัติเล็กน้อยเพื่อทำทานให้ผู้เช่าบ้านที่ยากไร้อย่างเธอ และดูเหมือนเหตุผลที่หลานชายเจ้าของบ้านลงทุนแวะมาพบเธอด้วยตัวเองจะมีเบื้องหลังมากกว่าที่เห็น


            ทัตซึยะเหลือบมองตำรวจสาวที่กำลังหลับตาเหมือนใช้สมาธิ ดูเหมือนเธอจะจับสังเกตอะไรบางอย่างในเรื่องนี้ได้แล้ว


            ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะไม่มีอะไรจะอธิบาย ตัวเขาเองก็มืดแปดด้านไม่ต่างกันเท่าไหร่  


  ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ 

 

 

            ในที่สุดบ้านที่เป็นจุดหมายปลายทางก็ปรากฏต่อสายตา

            แม้จะใช้เวลานานกว่าปกติหลายเท่าเพราะเจออุปสรรคที่ไม่คาดคิด แต่ทั้งคู่ก็มาถึงเท็นโนจิจนได้ ชายหนุ่มชะลอความเร็วรถ ปลดล็อกประตูเตรียมส่งผู้โดยสารโดยไม่ดับเครื่องยนต์ ดูเหมือนเขาตั้งใจว่าหลังจากนี้จะขับรถกลับไปที่แมนชั่นของตัวเองเลย

ไม่แวะเข้าไปด้านในเหรอคะ


            โยชิโกะหันไปถาม ไหนๆ เขาก็อาสามาส่งถึงที่นี่แล้ว เธอก็อยากจะแสดงมารยาทเจ้าบ้านที่ดีสักหน่อย แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นเจ้าของบ้านเหมือนกันก็เถอะ


ไม่รบกวนโยริคาวะซังดีกว่าครับ ยังไงอีกวันสองวันก็ว่าจะแวะมาอยู่แล้ว


อีกวันสองวัน?


            หญิงสาวทำหน้างง ทัตซึยะจึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แจ้งเธอเรื่องกำหนดการล่าสุด


ขอโทษด้วยครับ ลืมบอกไปเลย อีกวันสองวันทนายความจะเข้ามาจัดการพวกเอกสารเรื่องมรดกให้นะครับ แต่ยังไม่ได้เวลานัดหมายที่แน่นอน ไว้ทราบแล้วผมจะติดต่อมาอีกที


อ๋า เข้าใจแล้วค่ะ


            เธอพยักหน้ารับ ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว เพราะยังไงก็คงดองตัวเองอยู่ในบ้านไปจนกว่าจะได้กลับไปทำงาน พลางคิดคำนวณว่าจำนวนเบียร์กระป๋องที่หลงเหลืออยู่ในตู้เย็นจะเพียงพอรับแขกหรือเปล่า ถ้าคุณทนายความเป็นพวกนิยมน้ำเปล่าเหมือนแขกคนก่อนหน้าก็คงดี


งั้นฉันไปก่อนนะคะ ขอบคุณมากที่มาส่ง


            โยชิโกะเริ่มต้นบอกลา มองคนฟังที่ส่งยิ้มบางๆ มาให้ เหมือนจะเป็นคำพูดที่โอเคแล้ว กระนั้นก็รู้สึกว่ามันสั้นห้วนไปหน่อย จึงพยายามรีดเค้นความรู้ในหัวเกี่ยวกับสถานการณ์แบบนี้ออกมา


            ถ้าเป็นเกมจีบหนุ่ม ซีนร่ำลาแบบนี้มันก็ต้อง


วันนี้สนุกมากเลยนะคะ


            อืม น่าจะพูดประมาณนี้


เป็นช่วงเวลาที่วิเศษมากๆ ค่ะ


            เธอขยิบตา ส่งยิ้มกว้างให้อีกฝ่ายกะเอาอกเอาใจเต็มที่ มั่นใจว่าถ้าอยู่ในเกมต้องนำไปสู่แฮปปี้เอนด์แน่ๆ ทว่าทัตซึยะไม่ใช่วาตารุ ดังนั้นเขาจึงไม่ค่อยจะเข้าใจสักเท่าไหร่


            ช่วงเวลาที่วิเศษ?

โดนสะกดรอยตามจนต้องวนรถรอบเมืองนี่มันสนุกตรงไหน


            แอบตั้งคำถามในใจ ถึงอย่างนั้นก็แค่นยิ้มตอบกลับไป


ครับ ทางนี้เองก็ต้องขอบคุณ ที่ยอมให้มาส่งที่บ้านนะครับ


            คราวนี้เป็นโยชิโกะที่ชะงักไปบ้าง ไม่ว่ายังไงก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าความหมายที่ซ่อนอยู่ในประโยคนั้นคืออะไร จึงเลือกเพลย์เซฟโดยการพยักหน้ารับ โค้งหัวบอกลาเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเปิดประตูลงจากรถ


            ทัตซึยะมองตามหลัง รอจนกระทั่งเธอหยุดยืนหน้าประตูรั้ว ตั้งใจว่าหลังจากเห็นเธอเข้าบ้านอย่างปลอดภัยแล้วจะกลับ ปกติแล้วเขาไม่ค่อยได้มาส่งผู้หญิงที่บ้านเท่าไหร่ แต่ก็คิดว่าน่าจะต้องทำตัวประมาณนี้


            กระนั้นแม้จะรออยู่พักใหญ่ ตำรวจสาวก็ไม่เข้าบ้านสักที


            ในตอนแรกเขาคิดว่าเธออาจจะรอให้เขาขับรถออกไปก่อน คนส่วนมากมักทำเช่นนั้น แต่เธอไม่ได้มองมาทางเขาแม้แต่น้อย หญิงสาวยืนจับประตูรั้ว ทำหน้าครุ่นคิด ครั้นเมื่อเพ่งมองดีๆ จึงเห็นว่าสิ่งที่เธอจ้องอยู่คือกุญแจเหล็กที่คล้องกลอนประตูไว้


            หรือว่าจะลืมกุญแจ?


            ทัตซึยะขมวดคิ้ว ตัดสินใจดับเครื่องยนต์ ล็อกประตูรถแล้วเดินไปหาเธอ


มีอะไรรึเปล่าครับ


            คำถามนั้นเรียกดวงตากลมโตให้ตวัดมามองเขาคล้ายสับสน


ตัวล็อกกุญแจน่ะค่ะ มันแปลกๆ


แปลกยังไงหรือครับ


อืมมถ้าดูแบบนี้ มันก็จะดูปกติใช่มั้ยล่ะคะ


ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น ค้อมตัวลงไปมอง หากไม่ว่าจะมองเท่าไหร่ก็หาความผิดปกติไม่เจอ จึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ครับ


ทว่านั่นกลับสร้างสีหน้าเคร่งเครียดให้คนฟัง


เมื่อก่อนแถวบ้านฉันเคยมีแกงค์เด็กเกเร ชอบแกล้งชาวบ้านด้วยการสะเดาะกุญแจประตูรั้วแล้วเอาอันอื่นที่เหมือนกันมาใส่แทน ประมาณว่าจะแกล้งให้ไขประตูเข้าบ้านไม่ได้น่ะค่ะ


อ่าครับ


            หญิงสาวสูดลมหายใจเข้า แล้วอธิบายต่อ


พ่อฉันก็เลยเปลี่ยนวิธีล็อกกุญแจ หันด้านในออกมาด้านนอก เวลามีคนมายุ่มย่ามจะได้รู้ตัว ตั้งแต่ตอนนั้นคนที่บ้านทุกคนก็ติดนิสัยมา เวลาต้องใช้แม่กุญแจแบบเก่าก็จะล็อกแบบกลับด้านกันตลอดค่ะ


            โยชิโกะพูดพลางชี้นิ้วไปยังวัตถุเป้าหมาย อธิบายว่าแม่กุญแจที่ดูเหมือนจะปกตินั่นแหละที่เป็นความผิดปกติ เพราะตอนนี้มันถูกคล้องเอาไว้เหมือนแม่กุญแจทั่วไป คือด้านในอยู่ด้านใน และด้านนอกหันออกด้านนอก


          แสดงว่ามีใครบางคนแอบไขกุญแจรั้วแล้วล็อกใหม่?


            ทัตซึยะทำหน้าเครียด หันไปมองคู่สนทนาที่ยืนกอดอกอยู่


โยริคาวะซัง…”


คนถูกเรียกถอนหายใจ ทำหน้าเอือมระอาเบาๆ แล้วตอบกลับ


ค่ะดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยี่ยมฉันสินะ

 

  ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ 

           


            โยริคาวะ โยชิโกะยอมรับว่าเธอประทับใจอยู่หน่อยๆ

            หลังจากหลานชายเจ้าของบ้านรับทราบเกี่ยวกับทฤษฎีกุญแจบ้านกลับด้านที่อาจนำไปสู่การบุกรุกของเธอ เขาก็แสดงความมีน้ำใจอีกครั้งด้วยการอาสาเดินเข้าบ้านเป็นเพื่อนเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยให้แน่ใจ แถมยังเดินนำหน้าแล้วใช้ร่างกายสูงๆ คอยบังเธอ ในกรณีที่อาจบังเอิญเจอบุคคลไม่พึงประสงค์แอบดักอยู่เขาจะได้เป็นทัพหน้าให้ก่อน


            ใจดีจริงๆ เลยน้า

          ถึงจะช่วยอะไรไม่ค่อยได้ก็เถอะ


          ประโยคหลังแอบคิดในใจเงียบๆ เพราะถ้าเกิดการปะทะขึ้นมาจริงๆ ชายหนุ่มที่ถูกเธอจับกดตั้งแต่วันแรกที่เจอกันก็คงไม่สามารถช่วยอะไรได้อยู่ดี


ฝั่งนี้ก็ปลอดภัยครับ


            ทัตซึยะหันไปบอกด้วยสีหน้าโล่งอก หลังจากพุ่งตรงไปยังห้องเก็บของน่าสงสัยเป็นอันดับแรก ตอนนี้เขาและเธอกำลังสำรวจบ้านฝั่งตะวันตกที่ไม่มีใครใช้ โชคดีที่พบว่าทุกอย่างยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อยและไม่มีร่องรอยการรื้อค้น ไม่มีอะไรหายไป ไม่มีอะไรเพิ่มเข้ามา ทุกอย่างคงอยู่ในสภาพเดิม ชนิดที่ว่าหากผู้บุกรุกไม่ระมัดระวังตัวมาก ก็คงเป็นคุณผู้เช่าบ้านเองที่เข้าใจผิดเรื่องกุญแจ


            ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็มั่นใจว่ามันไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิด เขาเชื่อมั่นในความช่างสังเกตของหญิงสาว เธอพิสูจน์ให้เขาเห็นกับตามาแล้วก่อนหน้านี้ตอนถูกสะกดรอยตาม


ค่อยยังชั่วค่ะ ฉันกังวลมากเลย คุณทัตซึยะช่วยได้เยอะจริงๆ


            เธอกล่าวขึ้น เรียกให้เขาหมุนตัวไปมอง แปลกใจเล็กน้อยที่พบว่าสีหน้าคนพูดนั้นไม่ค่อยจะตรงกับคำพูด เพราะเธอดูไม่เคร่งเครียดเท่าไหร่ แถมยังอมยิ้มแปลกๆ ซึ่งไม่เข้ากับสถานการณ์เลย


ไม่เป็นไรครับ ยังไงก็อยากเข้ามาดูเพื่อความสบายใจของตัวเองอยู่แล้ว


            ทัตซึยะตอบตามตรง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะอิทธิพลจากคำพูดของซาโตชิด้วย ถ้าคุณย่าไปเกี่ยวพันกับพวกทำผิดกฎหมายจริง การทิ้งให้หญิงสาวอยู่ที่นี่เพียงลำพังก็เป็นเรื่องอันตรายไม่น้อย


            แต่คนฟังดันคิดไปอีกอย่าง


            จะบอกว่าสบายใจที่เห็นฉันปลอดภัยงั้นเหรอ

          มาเอาอกเอาใจแบบนี้ฉันก็ลำบากน่ะสิ

          เป็นหนุ่มกินพืชที่รับมือได้ยากเหมือนกันนะเนี่ย


ยังเหลือที่ไหนอีกมั้ยครับ


คะ?


มีที่ไหนที่เรายังไม่ได้ไปดูอีกหรือเปล่า


อ๋อ ถ้าฝั่งนี้เรียบร้อยแล้ว ก็เหลือห้องรับแขกกับห้องนอนของฉันค่ะ


อ่าโอเคครับ


            คนฟังพยักหน้ารับ เดินนำไปยังทางเชื่อมที่ต่อไปสู่บ้านฝั่งตะวันออก สถานที่พำนักหลักของคุณผู้เช่าบ้านคนปัจจุบัน กระนั้นก็ไม่มั่นใจว่าควรจะทำหน้าที่เป็นทัพหน้าอยู่มั้ย เพราะห้องที่ว่านั้นค่อนข้างเป็นสถานที่ส่วนตัว


            เขาจึงเลือกหยุดที่ห้องรับแขกก่อน


ก็ดูเรียบร้อยดีนะคะ


            โยชิโกะที่ชะโงกหัวมาจากด้านหลังสรุปให้ ห้องรับแขกเองก็เหมือนกับห้องอื่นๆ คืออยู่ในสภาพเหมือนก่อนที่เจ้าของบ้านจะออกไปข้างนอก


โอเคครับ


            ทัตซึยะพยักหน้ารับอีกครั้ง เหลือบมองไปยังห้องที่อยู่เยื้องกันซึ่งยังไม่ถูกสำรวจ ค่อยๆ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าพร้อมแบกรับความไม่มั่นใจไปด้วย แต่เมื่อหันไปสำรวจสีหน้าเจ้าของห้องที่ดูจะเต็มอกเต็มใจก็คิดเอาเองว่าคงไม่เป็นไร


จะเปิดแล้วนะครับ


            เขาหันไปส่งสัญญาณคล้ายขอความเห็น ถ้าจะห้ามก็ต้องทำตั้งแต่ตอนนี้ แต่เธอดันพยักหน้ารับแบบไม่เสียเวลาคิด เขาจึงสูดลมหายใจเข้าแล้วค่อยๆ บิดประตู


            พลันเมื่อวัตถุกั้นห้องถูกผลักออก ดวงตาของชายหนุ่มก็เบิกกว้างขึ้น


            เพราะสิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือห้องที่ถูกรื้อค้นกระจุยกระจาย


            เป็นห้องนอนที่ยุ่งเหยิงที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น ประตูตู้เสื้อผ้าถูกงับเอาไว้หลวมๆ หมอนและผ้าห่มที่ควรจะอยู่บนเตียงถูกลากลงมากองที่พื้น เช่นเดียวกับเสื้อผ้าไม่เข้าชุดที่กระจัดกระจายไปทั่ว หนังสือและเอกสารวางระเกะระกะรอบโต๊ะไม้ตัวเล็กที่อยู่กลางห้อง ยังไม่นับของหลายอย่างที่บอกได้ยากว่าเป็นขยะหรือเปล่า


ดูเหมือนจะมีใครบางคนเข้ามาที่นี่จริงๆ ด้วยครับ


            ทัตซึยะกล่าวเสียงเครียด เรียกสีหน้าตื่นตระหนกให้ปรากฏบนใบหน้าคนฟังอัตโนมัติ เห็นดังนั้นเขาจึงหลีกทางให้ เปิดประตูห้องเพื่อให้เธอเห็นสภาพห้องของตัวเองชัดๆ


คงต้องรบกวนโยริคาวะซังช่วยตรวจสอบว่ามีอะไรหายไปบ้างหรือเปล่า


            เขาลอบกลืนน้ำลาย พยายามใช้น้ำเสียงเพื่อปลอบประโลมอีกฝ่าย กลัวเธอจะตกใจ ขนาดเขาไม่ใช่เจ้าของห้องยังต้องยอมรับว่าการถูกบุกรุกแบบนี้ค่อนข้างน่ากลัวอยู่เหมือนกัน  


โอ้…”


            เธออุทานเบาๆ หรี่ตามองสำรวจไปรอบๆ ก่อนหันกลับไปหาชายหนุ่ม


ก็ปกติดีนะคะ


ครับ?


            กลายเป็นคนฟังที่ต้องขมวดคิ้วนิ่วหน้าด้วยความสับสน


ตอนฉันออกไปก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ ไม่ได้โดนรื้อหรอก


            โยชิโกะไหวไหล่เบาๆ โน้มตัวไปสำรวจอีกรอบให้แน่ใจแล้วพยักหน้ายืนยัน


ค่ะ ค่อนข้างมั่นใจว่าไม่มีใครเข้ามาในนี้นะคะ


            ทัตซึยะขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม


จะบอกว่าห้องนี้…”


            เขาเว้นวรรคไปเล็กน้อย พยายามสรรหาคำที่สุภาพที่สุดมาเติมลงในช่องว่าง


มีการตกแต่งในรูปแบบนี้อยู่แล้วหรือครับ


            คือถ้อยคำที่ถูกเลือกมาใช้


ค่ะ เป็นการตกแต่งแบบคำนึงถึงประโยชน์ใช้สอยเป็นหลัก


            หญิงสาวพยักหน้ารับ ในความหมายที่ว่าอะไรใช้บ่อยก็ต้องเอามาไว้ใกล้ตัว แต่บังเอิญว่าทุกอย่างก็ต้องใช้ มันเลยมากองรวมกันรอบๆ โต๊ะไม้ที่เธอใช้วางแล็ปท็อปสำหรับเล่นเกมจีบหนุ่ม


อ่าแล้วมีอะไรหายไปมั้ยครับ


            ทัตซึยะพยายามทำความเข้าใจ แต่จากสภาพแล้วถ้าเป็นเขาเองก็คงบอกได้ยากว่าข้าวของในห้องอยู่ครบหรือเปล่า


อืม…”


            ตำรวจสาวทำหน้าครุ่นคิด เพ่งมองทรัพย์สินทีละอย่างแล้วหันมาส่ายหน้าปฏิเสธ


ไม่มีค่ะ คิดว่าอยู่ครบนะคะ


            เธอยืนยันหนักแน่น เห็นดังนั้นคนฟังจึงฝืนยิ้มบางๆ ในเมื่อเจ้าของห้องยืนยันแบบนั้นเขาก็คงไม่มีอะไรจะขัด


งั้นก็โล่งอกไปทีนะครับ


            ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจ มองสำรวจห้องเป็นครั้งสุดท้ายคล้ายไม่เชื่อสายตา เขาเองก็เคยได้ยินมาบ้างเกี่ยวกับการจัดห้องโดยเน้นประโยชน์ใช้สอย ถึงอย่างนั้นก็ค่อนข้างมั่นใจว่ามันไม่น่าจะใช่อะไรแบบนี้


            ขณะที่เริ่มจะชินตากับภาพเหล่านั้น พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่มุมห้อง มันถูกซุกซ่อนเอาไว้ในซอกระหว่างตู้เสื้อผ้ากับผนัง เป็นภาพวาดสีน้ำในกรอบไม้ที่โผล่ออกมาให้เห็นเพียงเสี้ยวเดียว


            แต่คนที่จับจ้องภาพนั้นมาเกือบทั้งชีวิตอย่างเขาจำได้ทันที


นั่นอะไรเหรอครับ


            ทัตซึยะหันไปถามเจ้าของห้อง ซึ่งเลิกคิ้วขึ้นแล้วชะโงกตัวมาดู


อ๋อ ภาพวาดน่ะค่ะ อยู่ที่นี่มาตั้งแต่ก่อนฉันจะย้ายมาแล้ว แต่มันดูน่ากลัวหน่อยๆ ฉันเลยปลดลงจากผนัง


            หญิงสาวตอบกลับ สังเกตเห็นประกายประหลาดในสายตาของชายหนุ่ม เธอนิ่งคิดเล็กน้อยแล้วถามกลับ


อยากดูมั้ยคะ?


            แน่นอนว่าทัตซึยะพยักหน้ารับโดยไม่เสียเวลาคิด ตำรวจสาวจึงเดินฝ่าทรัพย์สินทั้งหลายที่วางกองอยู่บนพื้น แสดงความสามารถอันน่าทึ่งด้วยการหลบหลีกสิ่งกีดขวางและก้าวย่ำอย่างมั่นคงลงบนพื้นที่แทบไม่เหลือที่ยืนให้เขาดู


นี่ค่ะ


            ครู่ถัดมาภาพวาดในกรอบไม้ก็ถูกยื่นส่งให้ชายหนุ่มที่ยืนรออยู่


            ใช่อย่างที่คิดจริงๆ


          เขาหรี่ตา มองภาพเทพเจ้ามังกรริวจินแหวกว่ายเหนือริวกุโจ เป็นภาพเดียวกับภาพที่แขวนอยู่ในห้องประชุมที่บ้านหลักของตระกูลอิวาคุระในเมืองอุจิไม่มีผิด


            ทว่าก็มีบางอย่างที่แปลกออกไป


            นั่นคือเทพเจ้ามังกรในภาพนี้หันหน้าไปทางทิศตะวันออก แต่ภาพที่เกียวโตหันหน้าไปทางทิศตะวันตก แม้จะเป็นภาพเดียวกันแต่ก็แตกต่าง ดูราวกับเป็นภาพสะท้อนของกันและกันเสียมากกว่า แถมยังพาลให้นึกถึงอีกอย่างที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน


            บ้านหลังนี้ก็ออกแบบด้วยแนวคิดภาพสะท้อน

          จะเกี่ยวข้องกันหรือเปล่านะ?


จะเอาไปก็ได้นะคะ


ครับ?


ภาพนี้น่ะค่ะ ยังไงก็ไม่ใช่ของฉันอยู่แล้ว ถ้าคุณทัตซึยะชอบก็เอาไปเถอะค่ะ


            หญิงสาวพูดเรียบๆ ด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ เขาจึงตัดสินใจน้อมรับความมีน้ำใจของเธอด้วยการพยักหน้าเบาๆ


ขอบคุณมากครับ


            ทัตซึยะก้มลงมองภาพในมืออีกครั้ง นึกสงสัยว่าถ้าไปเอาอีกรูปมาเปรียบเทียบกันจะได้เห็นอะไรเพิ่มเติมหรือเปล่า


งั้นจะกลับเลยมั้ยคะ เดี๋ยวฉันออกไปส่ง


            โยชิโกะอาสาเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว ถึงจะมั่นใจว่าต้องมีคนแอบเข้ามาในบ้านหลังนี้ระหว่างที่ไม่มีใครอยู่ แต่ในเมื่อไม่มีร่องรอยการถูกรื้อค้น ไม่มีอะไรหายไป และไม่มีใครมาซ่อนตัวเตรียมทำร้ายเธอ หญิงสาวก็เลือกที่จะปัดความกังวลทิ้งไปแล้วก้าวต่อ


            ทว่าความวิตกกังวลดันไปตกอยู่กับอีกคนเสียนี่


โยริคาวะซังไปอยู่ที่อื่นสักพักดีกว่ามั้ยครับ


            ทายาทบ้านอิวาคุระกล่าวจริงจัง ตอนนี้เขาเริ่มหวั่นเรื่องความปลอดภัยของหญิงสาวจนไม่อยากให้เธอใช้ชีวิตลำพังในบ้านหลังนี้เท่าไหร่ อย่างน้อยก็จนกว่าเขาจะสืบพบข้อมูลเพิ่มเติมว่าเบื้องหลังเรื่องลึกลับอันยุ่งเหยิงพวกนี้คืออะไรกันแน่


            แต่ตำรวจสาวกลับปฏิเสธคำแนะนำของเขาอย่างรวดเร็ว


ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันไม่ชอบรบกวนคนอื่น อีกอย่างฉันก็เป็นตำรวจ ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็คิดว่าคงรับมือไหวอยู่


            โยชิโกะแตะมือเบาๆ ที่ตัวเองคล้ายจะบอกว่า วางใจได้เป็นเรื่องดีที่เธอมีความกล้าหาญและแข็งแกร่งว่าผู้หญิงปกติ กระนั้นทัตซึยะก็ยังไม่เห็นด้วยอยู่ดี


ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ก็อยากให้คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเองเป็นอันดับต้นๆ นะครับ


            ชายหนุ่มคัดค้าน เรียกรอยยิ้มบางๆ ให้ปรากฏบนใบหน้าคนฟัง


เป็นห่วงเหรอคะ


ครับ


งั้นก็ย้ายมาอยู่ด้วยกันสิคะ


            หนุ่มกินพืชผู้แสนจริงจังชะงักไปในทันที เห็นดังนั้นหญิงสาวจึงส่งเสียงหัวเราะเบาๆ


ล้อเล่นค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ฉันดูแลตัวเองได้


            โยชิโกะฉีกยิ้ม เพิ่มความมั่นใจให้ทั้งตัวเองและคนฟัง ครั้นเมื่อเห็นเธอยืนยันหนักแน่นขนาดนั้น หลานชายเจ้าของบ้านจึงไม่รู้จะสรรหาเหตุผลอะไรมาแย้งอีก


ถ้ามีอะไรก็โทรหาผมได้ตลอดนะครับ อย่าทำอะไรคนเดียว


            เขาตัดสินใจจบการโต้เถียงด้วยการกำชับ มองเธอทำท่าตะเบ๊ะรับคำสั่งทีเล่นทีจริงแล้วถอนหายใจ บางทีอาจต้องพิจารณาเรื่องติดตั้งสัญญาณกันขโมยในบ้านนี้ดูสักหน่อย จากนั้นจึงกระชับภาพวาดในมือแล้วเดินตามหญิงสาวกลับไปยังรถที่จอดไว้หน้าบ้าน

 

  ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ ✽ ✽  ✽ ✽ 

           

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #453 L37ter (@napason22) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 00:52
    พระเอกน่ารักกกกกก ผู้ชายเรียบร้อยก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบ งานนี่มันจะรักกันได้ยังไงละนี่
    #453
    0
  2. #223 Jinjerbell (@k-ngong) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 19:08
    คนนึงก็งานหยาบ อีกคนก็งานละเอียด
    #223
    0
  3. #56 xiangyan (@xiangyan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 21:22
    ตั้งแต่อ่านมาจนถึงตอนนี้เริ่มคิดว่าทั้งสองคนจะรักกันยังไง แล้วเรื่องปมอีก อยากรู้จริงๆค่ะว่าจะจบยังไง
    #56
    0
  4. #55 ZoneEnd (@rettousei) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 06:46
    นานๆทีจะได้เห็นนิยายดีๆที่ไม่มีฉากตบจูบไม่มีฉากพระเอกกร่าง - -
    พอมาอ่านเรื่องนี้แล้วแบบ ใช่! ผู้ชายปกติก็เป็นกันแบบนี้! ผู้ชายที่แม่งทำได้ทุกอย่างเก่งทุกอย่างมันมีที่ไหนกัน - -
    #55
    0
  5. #54 m_Mutchii (@Chawii_teacha) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 20:29
    เรื่องนี้เหมือนเอาความคอเมดี้ของซาโฮะมารวมกับความแปลกของเอริกะเลยค่ะ นางเอกเป็นตำรวจกับเกมจีบหนุ่มก็น่าสนใจมากเลยค่ะ อยากรู้ปมปริศนาของเรื่องนี้กับเนื้อเรื่องจะเดินต่อยังไงแล้ว เขินจัง ///-///
    #54
    0
  6. #53 กอจอจุด (@kikkinooo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 14:58
    ดูไม่ออกเลยค่ะ ว่าสองคนนี้จะรักกันยังไงง(วะ)555555 ทัตซึยะคุงต้องโดนล่อลวงงแน่เลยยยย ???????????? อรั้ยยย รออค่าาาา
    #53
    0
  7. #52 Ampchom Chomphoonut (@ampchom) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 13:35
    มีความรู้สึกว่าหนุ่มกินพืชอาจจะหลงมาติดกับโอตาคุเกมส์จีบหนุ่มแบบงงๆ อารมณ์ว่าแหม่งๆแต่ก็ยังหลงมา 5555
    #52
    0
  8. #51 rename-re (@rissara-me) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 10:47
    ไม่สนใจย้ายเจ้ามาอยู่หน่อยหรอออ ทัตซึคุงงงง 555+

    #51
    0
  9. #50 ar5516610515 (@ar5516610515) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 20:34
    รอติดตามครึ่งหลังค่ะ
    #50
    0
  10. #49 BeakTae (@BeakTae) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 19:56
    รอค่าาาา
    #49
    0
  11. #48 KnAtommY (@KnAtommY) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 17:55
    สนุกง่าาาาา รออีกครึ่งนึงน้าาา
    #48
    0
  12. #47 Xiujing (@xiu-jing) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 16:17
    เรื่องนี้พอรู้ว่านางเอกเป็นตำรวจ ก็เห็นถึงความสนุกแล้วค่ะ
    #47
    0
  13. #46 Ampchom Chomphoonut (@ampchom) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 15:17
    เย้ดูมีบรรยากาศจริงจัง แล้วอีก50%จะยังจริงจังต่อไหมน้อ
    #46
    0
  14. #45 My name is [ LuKi ] (@lookyhee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 14:54
    ชอบนางเอกอะ > <
    #45
    0