{- FIC GOT7} EMERGENCY+GUY (markbam)

ตอนที่ 6 : + case 05 +

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,762
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    10 มี.ค. 58

 


 







พรึ่บ! เสียงผ้าม่านเปิด...

 

 

"กันต์พิมุกต์ ภวกุล"

 

 

"ห๊ะ?"

 

 

(แบมแบม) อะไรวะงง

(ยูคยอม) โอ้ย.. ชิบหา...ย

(แจ็คสัน) ใครวะ?

 

 

"อ้าว ยูคยอมไมมึงมาอยู่นี้วะ"

 

 

แบม... มันใช่เวลาถามไม .....ข้างนายหัวหน้าแผนกนะเฟ้ยยย...

 

 

"นายคือใคร?"

 

 

หัวหน้าแผนกที่ยืนอยู่(นานแล้ว) ถามขึ้นมาในสถานการณ์ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมามีแต่ ใครก็ไม่รู้ที่ใส่เสื้อกล้ามกับบ็อกเซอร์พร้อมกับรองเท้าแตะอีกคู่หนึ่งในสภาพหัวยุ่งเหยิงแบบคนเพิ่งตื่นนอนทั้งเนื้อทั้งตัวเหมือนเพิ่งไปก่อเหตุฆาตกรรมมามาดๆ ถึงอย่างนั้นเขาก็ตะโกนถามนักเรียนแพทย์ที่กำลังยืนอยู่ในแถว แล้วจะเหมือนจะรู้จักกันด้วย แต่สายตานักแพทย์คนนั้นมองไอ่เด็กนั่นอยากกับเห็นผี

 

 

"เหมือนเมื่อกี้คุณจะเรียกชื่อผมไปแล้วนะ" เขาหันมาตอบผมคิดไปเองหรือเปล่าเขาทำหน้ากวนประสาทผม

 

 

"นายคือ นักเรียนแพทย์ กันต์พิมุกต์ ภวกุล?”

 

 

"ใช่ครับ กันต์พืมุกต์คือผมเองแหละครับ " อีกคนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉยแบบไม่สะทกสะท้านอะไร ซักอย่างแต่เพื่อนสนิทที่อยู่ในแถวแทบจะอยากกัดลิ้นตายอยู่แล้ว

 

 

"แล้วคุณรู้หรือเปล่าว่าผมเป็นใคร"

 

 

"เป็นหมอไง ...หรือว่าคุณเป็นมาเฟียหรอครับ ?"

 

 

“คนอื่นๆตามบุรุษพยาบาลชเวไป ส่วนคุณตามผมมา

 

 

“แบมแบม...”

 

 

ยูคยอมพยายามเรียกเพื่อนด้วยเสียงที่เบาที่สุดเขาหันแล้วพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินตามหัวหน้าไปแบบไม่รู้สึกรู้สาอะไรในโลกใบนี้มีอะไรที่เขากลัวบ้างเนี้ยผมมองหลังเล็กจนลับสายตาไป จะโดนอะไรหรือเปล่าวะตามไปก็ไม่ได้

 
 

“ยูคยอมนายไม่มาหรอ”

 
 

“ไปสิ” เขาเดินไปหากลุ่มเพื่อน ..อย่างแบมแบมคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง

 

 

เป็นห่วงจัง...



----------------------------------------------------------------------------------------------

 

bambam.





 

ผมรู้สึกว่าเช้านี้เป็นอะไรแปลกๆ ผมตื่นมาในโรงบาล เจอไอ่ยูคทำหน้าเหมือนโคลิคเด็กเห็นผี แล้วยังโดนใครไม่รู้จักเรียกให้เดินตามมาอีก ผมจะเดินตามเขามาทำไมวะ เดินวกกลับไปหาอะไรกินทันป่ะวะ หิว...

 

ข้างหน้าผมมีป้ายอันใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะ

 

นพ. หวัง แจ็คสัน, หัวหน้าแผนกฉุกเฉิน

 

ผมรู้สึกเหมือนเข้าใจเหตุผลที่เจ้างั่งทำทำหน้าอย่างนั่นละแล้วก็เหตุผลที่ผมมียืนให้ห้องนี้เหมือนโดนม๊าเรียกเข้าไปเจอก่อนมาเกาหลีเลยวะ เจ้าตัวหันหลังไปมองที่ประตูด้วยความรู้สึกเสียวสันหลังวูบวาบกับเหตุการณ์ที่เคยเจอมา...

 
 

“คุณหันไปมองอะไร?”

 
 

“เปล่าครับ”

 
 

“คุณรู้เหตุผลที่ผมเรียกเข้ามาในห้องนี้หรือยัง”

 
 

“ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันครับ”

 
 

“คุณกวนประสาทผมกวนประสาทหรือไง”

 
 

“เปล่าครับ ผมไม่แน่ใจจริงๆ..”

 
 

“นายเป็นคนเป็นคนช่วยคนไข้ที่ถูกรถชนไว้ใช่ไหม”

 
 

“น่าจะใช่ครับ เขาตายหรอ ?”

 
 

“ไม่ใช่ เขายังไม่ฟื้น”

 
 

“ผมก็นึกว่าผมไปฆ่าคนตายซักอีก”

 
 

“นายรู้ได้ไงว่าเขามีภาวะลมขังที่ปอด”

 
 

“ผมจับชีพจรแล้วก็ดูการทำงานของระบบทางเดินหายใจครับ..”

 
 

“แล้วนายคิดยังไงถึงเอาคัตเตอร์กับหลอดดูดไปทำผ่าตัดที่เสี่ยงอันตรายกลางถนนแบบนั้น ถ้าเกิดผู้ป่วยเกิดการติดเชื้อแทรกซ้อนนายจะรับผิดชอบได้ใช่ไหมหมอฝึกหัด..”

 
 

“ถ้าผมไม่ทำอะไรเขาก็เสี่ยงตายเหมือนกัน ส่วนเครื่องมือผมก็ฆ่าเชื้อด้วยน้ำเกลือครบทุกชิ้น ถ้าเป็นหัวหน้า คุณจะปล่อยให้เขานอนรอจนกว่ารถพยาบาลจะมาแล้วไปเสี่ยงต่อว่าเขาจะเกิดภาวะเลือดเลือดดำแตกระหว่างการนำตัวส่งโรงพยาบาลหรอครับ”

 
 

“คุณหมอหวังค่ะ คนป่วยเคสถูกรถชนฟื้นแล้วคะ...”

 
 

“ดูเหมือนนายจะเก่งนะแพทย์ฝึกหัด... งั้นคนไข้เคสนี้นายก็เป็นเจ้าของเคสไปก็แล้วกัน ”

 
 

 

 

--------------------------------------------------------------------------------------




mark.


“Okay, see ya”

 

ผมวางสายอย่างรีบร้อนสุดโดยมีจินยองตะโกนไล่หลัง
ตอนแรกกะจะหันไปละแต่เพิ่งคิดได้ว่าคาร์เตอร์เพื่อน
ผมมันเป็นพวกตรงเวลาสุดๆ ถ้าไปถึงช้ามันคงจะกรี๊ดใส่หูผมพอดี
ขี้หูผมคงได้ตั้งวงเต้นซัมบ้าร์กันสนุกเลย

 

ผมคว้าหมวกกันน๊อคสีแดงเพลิงเข้ากันดีกับคันบิ๊กไบด์APRILIA SHIVER 750 มันมาพร้อมกับเครื่องยนต์ขุมกำลังขนาดกระบอกสูบ 749.9 ซีซี ซึ่งเป็นเครื่องยนต์รุ่น Aprilia V90 four-stroke longitudinal 90 V-twin ที่มีคุณสมบัติเป็นเครื่องยนต์ 4 จังหวะ 2 สูบ โดยมี 4 วาล์วต่อสูบ แบบ DOHC โดยระบายความร้อนด้วยของเหลว ให้กำลังถึง 95 แรงม้า พร้อมกับอัตราการอัดอยู่ที่ 11 : 1 และอัตราแรงบิดอยู่ที่ 73 นิวตันเมตรที่ 5,000 รอบต่อนาที โดยมีระบบหัวฉีดแบบ Digital electronic, integrated with the injection และระบบจัดการเชื้อเพลิงแบบ Ride by Wire integrated engine control system … ขอโทษครับมันไม่ใช่พื้นที่โฆษณารถ

 

ผมบิดคันเร่งออกมาจากร้านแล้วตรงไปที่สนามบินทันทีผมขับมอไซด์ของผมตามทางไปเรื่อยๆ ทำไมวันนี้รถมันเยอะจังวะอย่างกับนัดกันออกมาแล้วจะไปถึงสนามบินเมื่อไหร่วะ บิดเพิ่มอีกหน่อยละกัน

 

เขาควบคุมตัวรถมอเตอร์ไซด์ซิกแซกไปมาอย่างชำนาญจนตัวเองขับนำออกมาจากรถคันอื่นเขาเหลือบตาไปสัญญาไฟ
จราจรซักเล็กน้อย รู้สึกเหมือนว่ามันเป็นโชคดีเขายังไงก็ไม่รู้ว่าอยู่ๆ สีของไฟสัญญาณก็กลายเป็นสีเขียวเขาจึงบิดรถเพิ่มขึ้นไปอีกเพราะถนนโล่งจนเหมือนกับสนามแข่งรถที่เขาชอบไปสนุกกับเพื่อน ตอนอยู่ที่อเมริกากับครอบครัว

 

ทันใดนั้นก็มีรถสปอร์ตสีขาวประกายมุกขับขึ้นมาตัดหน้าอย่างกระชั้นชิดจนเจ้าตัวไม่ทันที่จะปล่อยคันเร่งซะด้วยซ้ำ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนเขาคิดอะไรตามไม่ทัน รถมอเตอร์ไซด์ที่กำลังขับมาพุ่งเข้าชนกับประตูข้างคันรถสปอร์ตอย่างเต็มแรง แรงกระแทกที่ส่งมาถึงช่วงแขนที่กำคันเร่งแน่นเหมือนเอาค้อนหนักเป็นตันเหวี่ยงแล้วฟาดเข้ามามันเจ็บจนเหมือนตัวกำลังแยกออกจากกันเขาไม่สามารถยืดตัวเองได้อีกเมื่อมือทั้งสองข้างของร่างสูงปล่อยออกจึงทำตัวกระเด็นไปนอนอยู่ข้างๆฟุตบาท

 

มันเจ็บจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ออก เท่าที่จำความได้เจ็บที่สุดในชีวิตก็แค่ตอนเล่นสเก็ตบอร์ดกับเพื่อนแล้วพลาดตกลงมา
แล้วแขนหักตอนนี้แค่จะร้องออกมายังทำไม่ได้เลยสติที่กำลังสะลืมลือทุกอย่างดูพล่ามัวอย่างกับว่าเขาเป็นชายแก่อายุราวๆเก้าสิบปี ผมเริ่มรู้สึกเริ่มจะหายใจไม่ออกนี้ผมกำลังจะตายจริงๆหรอ...

 

ผมเหมือนเห็นอากงอาม่าเหล่าเจกอาซิมที่ตายไปแล้วใส่ชุดสีขาวๆ กวักมีเรียกผมกัน คือผมยังไม่อยากไปครับ ยังไม่ต้องมาต้อนรับผมขนาดนั้นก็ได้ ภาพช่วงเวลาตอนที่ผมยังเป็นเด็กไหลย้อนกับราวกับภาพยนตร์สีซีเปียแต่อยู่ๆภาพเหล่านั้นก็หายไป

 

“คนที่มุงอยู่กรุณาออกไปจากจุดเกิดเหตุเดี๋ยวนี้ครับ !!

 

ห๊ะ? จะมีคนช่วยผมหรอ ผมเห็นเขาเถียงกับกับคนที่มุงอยู่ซักเปรียบแล้วเขาก็เดินเขามาหาผมที่กำลังนอนอยู่ด้วยใบหน้านิ่งๆไม่แสดงทางอารมณ์แต่อย่างใดแบบเลือนลางและเข้ามานั่งคุกเข่าข้างๆผม นั้นมันเด็กมอต้นเองไม่ใช่หรอวะ หรือว่าเขาจะเป็นพวกทูตสวรรค์ที่จะรับวิญญาณของผมวะ เขาค่อยๆถอดหมวกกันน็อคที่ผมใส่อยู่ออกถึงผมเห็นหน้าเขาไม่ค่อยชัดแต่มั่นใจว่าเขาไม่แสดงอารมณ์อะไรเลยภาพที่ผมเห็นค่อยๆมืดลงๆจนดับสนิทผมคิดว่าผมคงจะตายละแน่ๆแต่อยู่ผมก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาทำให้ผมต้องลืมตาอีกครั้งแต่สิ่งที่ผมกำลังเห็นเด็กผู้ชายคนเดิมใส่ถุงมือยางแล้วก็หน้ากากอนามัยในมือข้างขวาของเขามือสิ่งที่คล้ายๆกับมีดคัตเตอร์ค่อยเลื่อนเข้าใกล้ตัวของผม เขาจะทำอะไรกันแน่เขาจะขโมยไตผมไปขายหรอ

 
 

ไม่เอาคัตเตอร์เอาออกไป !!! 

 
 

จากนั้นภาพก็กลายเป็นสีดำสนิทจริง ๆ...

 
 




ติ๊ดๆ...

 

ความรู้สึกเจ็บทุกอย่างถาโถมเข้ามาดวงตาที่กำลังปิดค่อยพยายามเปิดออกที่ละนิดๆทุกอย่างรอบๆตัวผมเป็นสีขาว นี้ผมคงตายไปแล้วจริงๆ ด้วยยังไม่หาลูกสะใภ้ให้ป๋าเลยมาตายซะละ...

 

“... เห้ย มึงฟื้นแล้ววะ” ว่าไปเสียงทูตสวรรค์ก็เหมือนเสียงไอ่แจบอมเหมือนกันวะ

 

“จริงดิ้? เฮียมาร์คฟื้นแล้วหรอ ” .... นี้ก็เสียงจินยอง

 

“คัตเตอร์...นี้ผมตายไปแล้วสินะ” นั้นเป็นสิ่งเดียวที่ผมจำได้ทั้งหมด

 

“ตายอะอะไรวะเฮีย นี้นอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่เนี้ย แล้วเทวดาบนสวรรค์คงไม่หล่อเท่าไอ่ปาร์ค จินยองคนนี้หรอก”

 

“ห๊ะ?”

 

“เดี๋ยวพี่อธิบายเอง มึงไปเรียกพยาบาลมา”

 

“โหย... นี้ก็สั่งจัง” ถึงปากจะบ่นแต่เจ้าตัวก็เดินออกจากห้องไปตามเขาสั่งอยู๋ดี

 

“เกิดไรขึ้นกับกูวะทำไมมันแบบ....โอ้ยยย ” เขามองตัวเองที่ถูกพันโน่นพันนี้แล้วมีสายนำเกลือระโยงระยางเต็มไปหมดจนไม่รู้ว่าเส้นไหนเอาไว้ทำอะไรบ้านอีกอย่างขาเขายังถูกใส่เฝือกไว้อีกต่างหาก

 

“นี้มึงจำอะไรไม่ได้จริงๆหรอวะ มึงถูกรถชนแล้วมีหมอช่วยมึงก่อนเอาตัวมึงเข้าโรงบาลด้วย... นี้กูบริจาคเลือดให้มึงด้วยดูแขนกูเลย เจ็บสึด”

 

“หมอ?”

 

ไอ่คนที่ผมชมพูๆที่ถือคัตเตอร์....

 

“ไปบอกละ... เขาบอกว่าเดี๋ยวเรียกหมอ มาให้แล้วคุยไรกันอยู่...” จินยองที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องพักถาม

 

“มาร์คมันจำไม่ได้ว่ามันโดนอะไรมานี้พี่อุตส่าห์บริจาคเลือดให้มันมันยังไม่ขอบใจเลยพูดแต่คำว่าหมอเสียดายเลือดดีๆของกูจริงๆ” ทำปากยื่นหันไปอ้อนน้องชายคนสนิท

 

“อย่ามาทำหน้าอย่างนะ ทุเรศ ...นี่เฮียจำไม่ได้จริงๆหรอวะออกจะดัง”

 

“ก็จำไม่ได้ดิวะกูจำได้แค่คัตเตอร์กับคนหัวชมพูๆแล้วที่ว่าดังนี้คืออะไรวะ..”

 

“มีคนเขาถ่ายคลิปตอนที่เขาช่วยเฮียไว้ด้วยเนี้ยผมโหลดเก็บไว้เพื่อเฮียผู้เป็นที่เคารพรักของปาร์ค จินยองยองเลยนะเนี้ย”
มือขาวล้วงกระเป๋าไปหยิบสมาร์ทสีขาวมาเปิดคลิปที่ว่า



“ทีกับไอ่มาร์คเรียกว่าเฮียมาร์ค ทีกับพี่เรียกไอ่นู่นไอ่นี้โค.ตรสองมาตรฐานอะ”

 

“แล้วเคยทำตัวให้น่านับถือไหมวะ เงียบไปจะดูคลิป”

 

“โหยไรวะ...”

 

“เห้ยนี้กูจริงหรอ...” ผมแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

 

“เอ้อดิ้ หัวแดงแจ๋ขนาดนี้จะให้เป็นมาร์ควงก็อทเซเว่นที่หล่อๆหรอ นี้มันเฮียมาร์ทต้วนชัดๆ”

 

“เชี้ย กูเห็นแล้วเจ็บวะ...”

 

“ดูไปก่อนยังไม่ไคลแม๊กซ์เลย นี้ไง ดูๆ” น้องชายตะโกนเสียงดังโวยวายโวกเวก

 

“จูบ !?”

 

ไอ่นั้นจูบผมหรอถึงมันจะไม่ใช่เฟิร์สคิสของผมก็เถอะ แต่ถูกพูดชายจูบนี้มันแปลกเปล่าวะผมรู้สึกวูบวาบยังไงก็ไม่รู้

 

“เขาแค่ผายปอดให้มึงก็บุญละ จินยองมึงหยุดเลยพูดอยู่ได้มึงอยากโดนจูบหรือไงเดี๋ยวกูจูบให้เองก็ได้มานี้ๆ” เขากวักมือเรียกแล้วทำปากจู๋

 

“หุบปากไอ่หน้าแมว!!

 

F**K คัตเตอร์จริงๆด้วย.... เดี๋ยวนะหลอดสเลอปี้ ?”
มาร์คตะโกนออกมากจนเรียกความสนใจจากคนที่กำลังทะเลาะกันให้หันมา

 

“กูว่าหมอแม่งทำอะไรแปลกๆ..”

 

“ไม่รู้ดิ ผมว่าเหมือนคนที่ผมเคยรู้จัก...” คนอายุน้อยที่ทำหนัาครุ่นคิด

 

“นี้ใช้หลอดสเลอปี้ แล้วจะไม่ลืมขนมจีบ ซาลาเปาไว้ในท้องกูด้วยหรอวะเนี้ย”เขาพูดพลางจับท้องของตัวเอง

 

“ไอ่มาร์ค.. มึงไม่สบายอย่าซ่าให้มากนัก”

 

“นี้ไอ่หน้าแมว มึงว่าหน้าไอ่คนที่ช่วยเฮียมาร์คมันคุ้นไหม เหมือนเห็นที่ไหนมาก่อนนี้กูรีดูหลายรอบแล้วนะแบบคนที่เรียนหมอแล้วตัวเล็กแบบนี้...” เขานั่งจ้องมือถือของตัวเองพลางกุมขมับตัวเองไปด้วย

 

“มึงไปว่าเขาตัวเล็กมือนี้ตัวใหญ่มากเลยนะ ”

 

“ไม่กัด ไม่แซะซักวันนี้จะตายป่ะวะ”

 

“รู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายเลยอะ 55555555555”

 

“โอ้ย !! เกลียดมึงวะ.....”

 

“ปาร์ค จินยองเกลียดพี่จริงหรอ ?”





 jinyoung.

 

ผมหล่ะเกลียดรอยยิ้มเคลือบยาพิษของไอ่หน้าแมวแจบอมจริงๆมันแบบเหมือนรอยยิ้มที่แบบทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่แพ้เหมือนโดนหย่ามตลอดเวลายังไงก็ไม่รู้ ....แต่ที่ผมเกลียดที่สุดคือ

 

“โอ้ย ไอ่เชี้ยยยยยย”

 




 

ผมทำอะไรมันไม่ได้เลย.....

 
 

 


yugyeom.


 


“แบมมึงทำไรวะ” ยูคยอมที่เข้ามาในห้องแต่งตัวเห็นเพื่อนตัวเองแบบยืนเคว้งอยู่กลางห้อง

 

“กูหมักกิมจิอยู่ เห็นป่ะ?”เจ้าตัวเหล่ตามองหน้าเพื่อน

 

“ไอ่แบมกูถามดีๆนะเว้ย แล้วทำไมมึแต่งตัวงี้แล้วมานอนในโรงบาลได้ไงแล้วเมื่อกี้หมอแจ๊คสันเรียกมึงเข้าไปทำอะไรวะ”

 

“1. กูแต่งอย่างงี้มาตั้งแต่กลางวันเมื่อวานแล้วมีคนขับรถชนก็เลยเดินไปช่วยเลยยังไม่ได้อาบน้ำ

2. ตอนที่กูกำลังจะกินข้าวรถก็ชนตอนนั้นพอดีกูเลยไม่ได้กินข้าว ตอนนี้กูอยากกินขนมมาก

3. คนที่เรียกกูเข้าไปที่กูเพิ่งรู้ว่าเขาเป็นหมอ โยนเคสที่กูไปช่วยเขาไว้ให้กูรักษาต่อเพราะอะไรกูก็ไม่รู้”

 

“มึงเอาเสื้อมาไหม”

 

“คิดว่ากูเอามาไหม ขนาดขนมกูยังไม่ได้กินเลย...”

 

“แล้วมึงจะใส่อะไรแล้วเขาจะเรียกมึงไปดูเคสแล้วไม่ใช่หรอวะ”

 

“อาจจะใส่อย่างนี้ไปมั้ง”

 

“ห๊ะ เสื้อกล้ามบ็อกเซอร์อย่างนี้เนี้ยนะ แถมเปื้อนเลือดอีก”



“เออ.. เราน่าจะใส่ชุดพี่ได้ ...ยืมของพี่ก่อนไหมพี่เตรียมชุดมาเผื่อ”
จินฮวานชูช่วยของตัวเอง

 

“ขอบคุณครับพี่ มึงของขอบคุณพี่เขาดิ”

 

“ขอบคุณครับ”

 

“มึงไปแต่งตัวก่อนเถอะเดี๋ยวกูไปซื้อขนมให้กิน ”
ยูคยอมผลักเพื่อนเข้าไปในห้องแต่งตัว

 

“เออ ขอบใจ”

 

ผมมองเข้าเดินเข้าไปแต่งตัวผมหันไปยิ้นเจื่อนๆให้กับพี่ ที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันพลางจะโค้งหัวให้เล็กน้อยถ้าคนอื่น
ฟังบทสนทนาผมกับแบมแบมคงจะรู้สึกแปลกๆว่าทำไมคุยกันยังงั้นแต่ของผมคือคุยแบบนี้มันเป็นเรื่องที่ซิมเปิ้ลมากๆ
มีแต่คนถามว่าผมคบกับไอ่แบมแล้วคุยกันรู้เรื่องได้ยังไงนั้นแหละครับผมว่ามันอาจจะเป็นพรสวรรค์ของผมก็ได้มั้งไม่งั้นก็
อยู่ด้วยกันนานมากเกินไป

 

“ขอบคุณนะครับพี่ ที่ให้เพื่อนผมยืมเสื้อ...”

 

“เห้ย ไม่เป็นไรเรื่องแค่นี้เอง.. ว่าแต่นายชอบ..” พี่เขาพูดเสียงเบาลงในประโยคท้าย

 

“อะไรนะครับพี่” ผมก้มหัวลงถาม


“นายแอบชอบเพื่อนนายหรือเปล่า ?”


จึก!!!

 

“ห๊ะ ? เออ... มันไม่ใช่แบบนั้นครับพี่”

 

“โห่ ตอนอยู่ในแถวก็มองแบบเป็นห่วงขนาดนั้นใครไม่รู้ก็บ้าแล้ววะ พี่ไปก่อนนะต้องไปหาเพื่อนละ โชคดีนะ”

เขาตบที่ไหล่ผมสองสามทีแล้วเดินออกจากห้องไป

 
 

ถ้าคนไม่รู้เป็นคนบ้าผมว่าคนที่แต่งตัวอยู่ในห้องนี้คงบ้าสุดๆเลย...

 
 

“มองเชี้ยไร ยังไม่ไปซื้อขนมให้กูอีก หิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวละ”ร่างเล็กออกมาพร้อมกับเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินอ่อนกับกางเกงสีขาวพอดีตัวพร้อมกับผมที่เซตมาอย่างลวกๆหันมองหน้าเพื่อนที่เหม่อมองตัวเองอยู่

 

“เปล่าๆ เดี๋ยวกูจะไปซื้อให้แล้วเนี้ย”

 

“เออ เดี๋ยวกูไปละหมอนั้นแม่ง... เดี๋ยวเจอกัน ขนมขอเยอะนะกูหิวไปละ” แล้วก็เดินออกจากห้องไปอีกคน

 

 

 

“ใครๆเขาก็ดูออกทำไมมึงดูไม่ออกคนเดียววะ...”

 

 



 


bambam.


“มาช้าไปห้านาที... ” อีกคนที่ยืนรอพูดแล้วมองนาฬิกาข้อมือตัวเอง

 

“ครับผม “ ผมตอบรับไปเพราะขี้เกียจเถียง

 

“คุณจะไม่แก้ตัวอะใช่ไหม”

 

“ไม่ครับ ผมขี้เกียจ”

 

“ .... งั้นผมจะปล่อยไปครั้งหนึ่งถ้าคุณมา สายกว่าทีผมนัดเอาไว้คุณจะถูกหักคะแนน”

 

“ครับผม”

 

“แล้วผมของคุณย้อมสีแบบนี้มันไม่เหมาะสมไปย้อมมาพรุ่งนี้แล้วรองเท้าก็ใส่ที่ไม่ใช่รองเท้าแตะมาทำงาน เข้าใจไหมแพทย์ฝึกหัด”



“ครับ”

 

“งั้นก็เข้าไปได้แล้วตามฉันมานี้เป็นชาร์ทของผู้ป่วยเอาไปดูซะ”

 

มาร์ค ต้วน ? คนต่างชาตินิ คนจีน? หรือ คนอเมริกา? แต่กูพูดภาษาจีนไม่ได้ถ้าพูดจีนแต้จิ๋วเขาจะเข้าใจไหมวะ

 

แก๊ก...

 

โอ้ย ไอ่เชี้ยยยยยย

 

“ขอโทษครับ คนไข้ฟื้นแล้วใช่ไหมครับ ?”หัวหน้าแผนกเป็นคนเริ่มพูดก่อนผมเดินตามไปด้วยกระเพราะที่หิวแบบสุดๆ ถ้านอนอยู่หอตอนนี้ผมคงนั่งกินขนมหมดไปสามห่อละ...

 

“แบมแบม?”

 

“ห๊ะ? สวัสดี” ทำไมวันนี้คนรู้จักกูเยอะกันจังวะเป็นจังหวะที่ผมเงยหน้าขึ้นไปมองพอดิบพอดีสิ่งที่ผมไม่อยากเห็นมากที่สุดตอนที่ผมเข้าชมรมค่ายจิตอาสา ต้นเหตุของเสียงดังโวกเวก อดีตหัวหน้าชมรมรุ่นที่ 92 ปาร์ค จินยอง.....



“ไอ่ตัวเล็ก !!!” อีกคนวิ่งเข้ามากอดแล้วขยี้หัวอย่างที่ขอบทำตอนที่เรียนในมหาลัย

 

“...”

 

“ไอ่จินยอง...” อีกคนพยายามปามการกระทำที่เหมือนเด็กของอีกคน

 

“นั้นมันคนที่ถือคัตเตอร์ !?”

 

“ห๊ะ?” อะไรอีกวะเนี้ย...
 

 

 

mark.

เสียงที่ไอ่สองคนนั้นทะเลาะก็ยังหนัก โวกเวกไปเรื่อยๆผมไม่เข้าใจว่าไอ่แจบอมจะแหย่ไอ่จินยองไปทำไมทุกวัน
ทั้งที่มันก็ชอบไอ่เด็กนั้น แต่ผมถามมันก็บอกว่าไม่ใช่เป็นพี่น้องกัน อะไรประมาณนั้น คิดว่ากูเชื่อป่ะ
?

 

 

 

โด่... อย่ามาโกหกกู มึงรู้ไหมมึงเล่นอยู่กับใครกูนี่ต้วนเทพนะเว้ยถามได้ตอบได้ (ถุ้ย!! กูไม่ใช่อับดุล) เรื่องมึงกูมองออกหมดแหละมึงประมาณความสารมารถในการเสือกกูต่ำไป กูหลอกถามมึงตอนกินเหล้ากับกูวันนั้นละกะจะอัดไว้แม่งมือถือแบตหมด WTF ?

 

 

 

แก๊ก..

 

 

 

 

 

"ขอโทษครับ คนไข้ฟื้นแล้วใช่ไหมครับ?"

 

 

 

 

 

ทันทีที่ผมได้ยิ่งเสียงเปิดประตูหน้าห้องผมก็แทบหันไปมองทันทีสิ่งที่เป็นไปตามคิดไว้เป็นหมอใส่เสื้อกาวน์เปิดประตูเข้ามา
โห่ เชี้ยหน้าอย่างเถื่อน ถ้าไม่อยู่ในเครื่องแบบกูคิดว่าจะเข้ามาไถ่เงินแล้วทำไมมีอีกคนเดินตามมาด้วยวะเป็นบุรุษพยาบาลหรือไง
?

 

 

 

"แบมแบม?"

 

 

 

"ห๊ะ? สวัสดี"

 

 

 

อีกคนที่ค่อยๆเงยหน้าจากชาร์ทคนไข้มองไปที่ไอ่จินยอง

 

 

ที่ทำหน้าเหมือนเจอญาติที่พลัดพรากกันมาซักสิบปี แต่ผมสีนี้มันแม่ง...

 

 

 

ภาพของเด็กผู้ชายที่เดินมานั่งข้างๆผมตอนที่ผมนอนนิ่งอยู่ข้างๆฟุตบาทเหมือนกับหนังที่เอามาฉายซ้ำอีกรอบ

 

 

 

ไอ่ตัวเล็ก !!!

 

 

 

ไอ่จินยองตะโกนลั่นก่อนจะพุ่งตัวเขาไปกอดผู้ชายคนนั้นแล้ว ยีผมอย่าวสนุกสนานโยมีไอ่แจบอมมองตามไอ่เด็กนั้นไม่พูดอะไร แล้วก็ทำหน้านิ่งๆ สีหน้าแบบนั้นเหมือนผมเคยที่ไหนมาก่อน...

 

 

 

ไอ่จินยอง...

 

 

 

 

 

ผมหน้าม้าสีชมพู

 

 

 

หน้านิ่งเหมือนคนไร้ความรู้สึก

 

 

 

 สิ่งที่ตามมาอย่างเดียวที่ติดอยู่ในหัวผมอย่างเดียวเลยตอนนี้...

 

 

 

มือที่ถือคัตเตอร์ค่อยลงมือกรีด..

 

 

 

 

นั้นมันคนที่ถือคัตเตอร์ !?”  ผมพูดพล่างขยับตัวชิดกับหัวเตียงอย่างกับเหยื่อที่หนีฆาตรกรรมในวาระสุดท้าย

 

 

 

ห๊ะ?”

 

 

 

อีกคนทำหน้าเหมือนงงๆว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วอะไรคือคนที่เอาคัตเตอร์(สิ่งที่มาร์คต้วนกลัวที่สุดในชีวิตนี้) 
จ้วงท้อง เขาใส่กาวน์หมายความว่าเขาเป็นหมอ
?

 

 

 

นั้นมันเด็กมอต้นเองไม่ใช่หรอวะ !?

 

 

 

 

คนที่เอาคัตเตอร์ผ่าตัดเฮียมาร์คคือตัวเล็กเองหรอวะ กูไม่แปลกใจเลยตัวเล็ก... " ไอ่จินยองทำตาโดนเท่าห่านใส่ไอ่เด็กที่น่าจะชื่อแบมแบม ...
 

 

 

 

เออ...

 

 

 

"เชรดดดดด"

 

 

 

แบมแบม ยังพูดเหมือนเดิมเลยนะมึงพวกกูเป็นพี่มึงนะเว้ย” อิม แจบอมยกมือขึ้นทักทาย

 

 

 

หวัดดี

 

 

หมออีกคนมองคนไข้ที่นั้งชิดติดหัวเตียงราวกับจะรวมร่างเป็นหนึ่งกลับพนักพิงของเตียงสายตาที่มองหมอฝึกหัดเต็มไปด้วยความหวาดระแวงแต่ตอนนี้เขาขยับตัวเขาทำอย่างกับไม่ใช่คนที่เพิ่งได้รับการผ่าตัดที่ปอดกระดูกหักทั้งที่ไหปลาร้ากับหน้าแข้งอีกต่างหาก

 

 

"ดูเหมือนคุณมาร์คจะฟื้นตัวเร็วมากนะเลยครับ" แจ๊คสันพูดขึ้นมา

 

 

"งั้นผม... โอ้ยยย" เพิ่งนึกได้ว่าเจ็บผมเอามือกุมที่ที่ด้านข้างของตัวเอง

 

 

"เห้ย เฮียอย่าขยับตัวมากดิเดี๋ยวกระดูกก็ได้หักทั้งตัวหรอก" จินยองเข้ามาประคอง

 

 

"ไอ่จินยองมึงออกไปเดี๋ยวพี่ทำเอง..." อีกคนลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินเข้ามาเบียดอีกคนให้ออกไปแล้วช้อนตัวผมขึ้น

 

 

ไอ่เหี้.ยแจบอมมึงจะมาหึงเชี้ยอะไรตอนนี้กูจะแหลกตายคามือมึงอยู่ละ F**ckkkkkk

 

 

มึงดึงกูไปมากัน นี้ถามสุขภาพกูซักคำไหม ?

 

 

"ไอ่หน้าแมวมึงจะยุ่งอะไรวะ กูทำเองได้เอาตัวเฮียมานี้"

 

 

 

ไอ่เด็กผี .... มึงเห็นกูเป็นตุ๊กตาหรือไงวะแขนกูจะขาดแล้ว !!

 

 

"หมอว่าญาติวางคนไข้ลงก่อนเถอะครับ เดี๊ยวกระดูกไหปลาร้าที่ดามไว้มันจะเคลื่อนครับ"

 

 

"มึงปล่อยดิจินยอง"

 

 

"มึงดิปล่อยก่อนไอ่หน้าแมว"

 

 

"มึงปล่อยก่อน"

 

 

"มึง..."

 

 

"...สึดกูจะตายละปล่อยซักที"

 

 

ในที่สุดหลังของผมก็ได้แตะเตียงนอนขอบคุณพรเะจ้าที่ยังอวยพรให้ผมมีชีวิตรอด อาเมน..

 
 

"หมอที่บอกว่าผมฟื้นตัวแล้ว... งั้นผมขอไปพักฟื้นที่บ้านไหมครับ"

 

 

 

"ไม่ได้ครับ"

 

 

ทำไมวะ !???

 

 

"เพราะอาการของคุณเรายังต้องสังเกตอาดารของคุณซักพักแล้วอีกอย่างกระดูกหน้าแข้งของคุณก็ได้แตกอาจจะมีการต้องทำกายภาพบำบัดหลังจากกระดูกประสานกันแล้วตั้งแต่วันนี้จะมีแพทย์ฝึกหัดมาดูแลคุณเป็นพิเศษ แนะนำตัวสิ"

 

 

"ชื่อ.... แบมแบมรู้แค่นี้ก็พอ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บอกมาร์คต้วนที่ว่านี้คือไนท์แมร์ออฟเดอะคัตเตอร์....

 

 

ไม่จริงปะ บอกทีวะมันไม่จริง what the hell !!

 

 

"อีกอย่างเขาจะดูแลคุณคนเดียวจนกว่าคุณจะออกโรงบาลเลยด้วย"

 

 

ผมหันไปมองที่หน้าหมออีกคนแต่สิ่งได้กลับมาคือพอกเกอร์เฟส(pokerface)เหมือนเดิม

 

 

no more comment about this situation...  damn



 

TBC.






 

© themy  butter

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

698 ความคิดเห็น

  1. #679 dow_nua (@dow_nua) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 00:06
    ไร้ความรู้สึก
    #679
    0
  2. #662 ปีศาจสีเงิน (@aaron-anael-abel) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กันยายน 2558 / 07:20
    แบมแม่งโคตรนิ่งอ่ะ5555
    #662
    0
  3. #642 มัคมัคคึ (@baronest) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 16:02
    มาร์คจำแม่นมากกับคัตเตอร์ 5555
    #642
    0
  4. #624 lalissa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 16:45
    5555

    คัตเตอร์นั้นพี่มาร์คจำฝังใจ5555

    เห็นหน้าน้องกลัวเลยสินะ5555

    ดูท่าทางคนไข้กับหมอฝึกหัดจะมีเรื่องให้ป่วนกันอีกเยอะ

    กว่าจะออกจากโรงพยาบาลคงสนุกน่าดู หุหุ
    #624
    0
  5. #605 Babbitt... (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 15:50
    good luck นะมาร์คต้วน อยู่ให้อยู่รอดปลอดภัย =..=
    #605
    0
  6. วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 19:29
    แบมจะดูแลมาร์คไกล้ชิดกันมั้ยนะ????
    #592
    0
  7. #523 yuayuan (@minzmint) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 10:33
    แบมน่ารักอ่ะ
    #523
    0
  8. #512 Maichibi (@ginkr) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2557 / 21:46
    พี่มาร์คแมร่งฮาาา คิดว่าแบมจะเอาไตไปขาย 
    #512
    0
  9. #466 ploy_pat ^^ (@pat-arin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 21:23
    มาร์คต้วนเอ๊ยยยย แกควรดีใจนะที่วันนั้นยังได้คัตเตอร์ 555555
    #466
    0
  10. #435 khao-chae (@khao-chae) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 08:19
    ไนท์แมร์ออฟเดอะคัตเตอร์ =_= แกไม่ได้คัตเตอร์ก็ตายไปแล้วแหละ
    #435
    0
  11. #417 o 、g r a y (@0898764204) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 19:18
    แบมอินดี้มากลูก คู่บีเนียร์ก็กัดกันนะไม่ทนใจสุขภาพมาร์คต้วน (?) 
    ฮาหมอหวัง หมอเถื่อน 555555
    #417
    0
  12. #384 LosT MY MiND (@phimchanokliew) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 13:49
    แบมๆนายเทพมากกกกก ดจ๋งอ่ะ 555
    #384
    0
  13. #308 ♡ต้วน' (@dookoogoo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 12:30
    ทไมแบมดูเย็นชา แบบไม่สนโลก หื้ม 5555555
    #308
    0
  14. #297 เมียแบคฮยอน (@muay_53) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2557 / 23:39
    แบมแบมอินดี้มากลูก -0-
    #297
    0
  15. #287 Mezzo Filldon (@baekexo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2557 / 21:00
    แบมอินดี้เกิ๊นนน 5555
    #287
    0
  16. #269 ก็อตเจ็ดมลบทน (@thunyaruk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 00:44
    นุงแบมอินดี้ไปไหม
    #269
    0
  17. #245 HaKuRo (@hakuro5996) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 02:06
    พี่ต้วนกลัวคัตเตอร์ น่ารักจีจี555555555
    โอ้ยยยยย แบมแกอินดี้เกินนนนนนน
    ถ้าไม่มียูคนี่กูคงไม่เข้าใจมัน55555
    #245
    0
  18. #216 ZerNerd'w Nate (@pknsleep) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 19:37
    พี่มาร์คกลัวผี คัตเตอร์ จะมีอะไรอีกมั้ย คาแรคเตอร์นี่เคะชัดๆ แบมแบมนี่ก็เมะเย็นชา จะเป็นลม ~ จับมือกันแล้วนอนหลับฝันดีมั้ยยย~
    #216
    0
  19. วันที่ 8 เมษายน 2557 / 13:39
    มาร์คต้วนกลัวคัตเตอร์น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    55555555555555555555555555555555555555555555555
    #197
    0
  20. #192 JHY'SNW (@duckservice28) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 10:19
    ต้วนกลัว คัตเตอร์ 5555
    #192
    0
  21. #164 A. Angkhana Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 15:08
    แนวนี้หามาตั้งนาน แบมนิ่งๆๆๆ มาร์คชอบโวย ฮ่าๆๆๆๆ ชอบๆๆๆ
    #164
    0
  22. #151 Wo-maN (@bn-zenna) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 20:54
    แบมนิ่ง มาร์คโวยวาย
    แล้วก็โมเม้นต์อย่างมากมายระหว่างเจบีกับเจอาร์
    ต้องการใส่อะไรลงไปอีกในฟิคเรื่องนี้!!!!
    #151
    0
  23. #142 รัน รัตนะ (@rannaran) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 20:33
    แบมๆเท่ที่สุดเลย ชอบๆๆๆๆ คุณมาร์คท่าทางจะฝังใจมากๆๆ กับคัตเตอร์อันนั้น5555
    #142
    0
  24. #140 portiiz (@littlemyth) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 01:24
    พี่มากเป็นไรกะคัตเตอร์มากป่ะ 5555555
    พี่บีกะเนียร์น่ารว๊ากง่าาาาาาา
    คู่บีเนียร์ยังไงก็ช่ายยยย>3<
    #140
    0
  25. #138 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 17:48
    อิพี่มาร์ค - -

    แกจะกลัวอะไรกับคัตเตอร์ที่แบมถือหนักหนาเนี่ย

    ไม่ตายก็บุญเท่าไหร่แล้วฮะ

    แบมนี่ก็นะ แนะนำตัวได้ เอิ่มมม ไม่เหมือนใครดีนะ
    #138
    0