คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic Yadong] ฉันกำลังจะ...ตาย

โดย THAT'GIRL

คนที่รักเธอจนตายมีอยู่จริงไม่ใช่นิยาย...จำไว้

ยอดวิวรวม

1,669

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,669

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


22
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  28 ก.ย. 55 / 19:25 น.
นิยาย [Fic Yadong] ѹѧ... [Fic Yadong] ฉันกำลังจะ...ตาย | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 

Title : [Fic Yadong] ฉันกำลังจะ...ตาย

Couple : Hoya + Dongwoo

Writer : Nong'Sai

P.S. : เปิดเพลง"ฉันกำลังจะตาย"ฟังไปด้วยจะได้อารมณ์มากขึ้น

ชอบ หรือ ไม่ชอบเม้นต์บอกกันด้วยนะคะ

THANK :))




M U S I C CAFE : LUN LA
infinite

เนื้อเรื่อง อัปเดต 28 ก.ย. 55 / 19:25


                        คนที่รักเธอจนตายมีอยู่จริงไม่ใช่นิยายจำไว้

 

Two   Year   Ago

 

            14  February  20XX

 

            Lee  Howon  Past

            ทุกคนคงรู้แล้วใช่ไหมล่ะครับว่าวันนี้วันอะไร  แน่นอนครับว่ามันคือวันวาเลนไทน์วันที่คู่รักๆหลายคู่ๆสวีทกันจนคนโสดอิจฉาไปตามๆกัน  และอีกหลายคนก็เลือกที่จะใช้วันนี้ในการสารภาพรักกับคนที่ตัวเองชอบรวมถึงผมคนนี้ด้วยครับ  แต่ผมไม่ค่อยจะแน่ใจสักเท่าไรหรอกครับว่าเขาจะรับรักผมหรือเปล่า 

 

            “ไงโฮย่าทำไมวันนี้มาโรงเรียนซะเร็วเชียว จะมารอสารภาพรักสาวที่ไหนเนี่ย” นั่นไงครับคนที่ผมต้องการจะบอกรักเขามาแล้วครับ ผมอยากจะตอบกลับเขากลับไปเหลือเกินครับว่าคนๆนั้นก็เขาเองนั่นแหละ แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะครับก็ในเมื่อเราเป็นเพื่อนสนิทกัน  ผมก็เลยกลัวว่าถ้าเกิดผมบอกรักกับเขาไปแล้วความเป็นเพื่อนของเราจะเป็นอย่างไร

 

            “จะบอกรักสาวที่ไหนกันล่ะ แกก็รู้ว่าวันๆฉันก็อยู่กับแกกับไอ้อูฮยอนทั้งวัน แล้วจะให้เอาเวลาที่ไหนไปจีบสาวได้ล่ะ  เออว่าแต่ไอ้อูฮยอนไปไหนเนี่ยตั้งแต่มายังไม่เห็นมันเลย” ผมแก้ตัวออกไป  เพราะไม่อยากให้มันเข้าใจผิดคิดว่าผมจีบสาวที่ไหน

 

            “ไม่ต้องบอกแกก็น่าจะรู้อยู่ว่ามันก็ต้องไปอยู่กับพี่ซองกยูอยู่แล้ว แกนี่ใช้ตาตุ่มคิดคำถามหรือไงวะ” นั่นไงผมไม่น่าไปถามมันเลย -_-“

           
            “กวนเบื้องล่างแล้วไงไอ้ดงอูแกอยากจะโดนเตะต้อนรับวาเลนไทน์หรือไง” ผมพูดกวนมันกลับ แต่ที่ผมพูดไปนั่นล้อเล่นนะครับใครจะไปกล้าเตะคนที่ตัวเองรักล่ะเขาออกจะน่ารัก แอ๊บแบ๊ว คิขุอาโนเนะ เน่าเฟะ(?) เอ่อผมว่าจบเรื่องนี้กันเถอะครับเพราะว่าอันหลังนี่เริ่มไม่ใช่แล้ว -_-  

 

            “ไม่ดีกว่าว่ะฉันไม่อยากซวยก่อนจะได้มีแฟนอะ” เอิ่มดงอูอยากมีแฟนหรอสนใจจะมาเป็นแฟนกับผมไหมล่ะ ถึงผมจะอยากพูดแบบนั้นแต่ก็คงพูดได้แค่ในใจ  เพราะอะไรทุกคนก็คงรู้ดี T^T

 

            “เออๆ ฉันไม่เตะแกหรอกไม่ต้องกลัว แต่ตอนนี้ขึ้นห้องเรียนเหอะว่ะเพราะคาบแรกของอาจารย์ทิฟฟานี่เดี๋ยวเกิดไปช้าได้โดนอาถรรพ์กันพอดี” ที่ผมพูดไปแบบนั้นไม่ใช่ว่าจะกลัวอาจารย์จะทำปรากฏการณ์อาถรรพ์มาดามฮวังอย่างเดียวหรอกครับแต่ผมคิดว่าถ้าอยู่นานกว่านี้ผมต้องหลุดพูดสิ่งที่คิดแน่นอนเลย

 

            “เดี๋ยวแล้วไอ้อูฮยอนล่ะจะทิ้งมันไว้หรอ” เออใช่ผมลืมไอ้อูฮยอนไปเลยนะนั่น  แต่ถึงผมจะเตือนมันนะมันก็คงไม่อยากไปอยู่ดี  ถ้าเกิดว่ามันไม่อยากจะไป = =

 

            “แกก็รู้ว่าตอนนี้ไอ้อูฮยอนมันคงไม่อยากเข้าเรียนหรอก แต่ตอนนี้แกกับฉันขึ้นห้องเรียนกันเถอะเดี๋ยวโดนอาถรรพ์”

 

            “อืมไปสิ”

 

            จนแล้วจนรอดมันก็ไอ้อูฮยอนมันก็ไม่เข้าเรียนจนตอนนี้จะเลิกเรียนแล้วก็ยังไม่เห็นมันเลยไม่รู้ว่ามันหายไปไหนกับพี่ซองกยูทั้งวัน(?)  แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูดเรื่องของอูฮยอนนะครับ  เพราะตอนนี้ผมกำลังรอคนๆหนึ่งที่ผมนัดไว้น่ะครับ  นั่นไงเขามาแล้ว

           
            
“ไอ้โฮเบบี้แกนัดฉันมามีอะไรวะ” ตอนนี้คงถึงเวลาที่ผมจะต้องพูดความจริงแล้วล่ะ

 

            “คือฉัน”

           

            “คืออะไร”

 

            “คือ

 

            “ถ้าแกจะพูดแต่คำว่าคือฉันจะกลับแล้วนะ” เอาว่ะเป็นไงเป็นกัน

 

            “คือฉันแอบชอบแกว่ะชอบมานานแล้วด้วย”

 

           

 

            “ฉันไม่รู้กล้าที่จะพูดเรื่องนี้กับแกมาตลอดสองปีที่ผ่านมา  แต่วันนี้ฉันเก็บความรู้สึกนี้ไม่ได้แล้วว่ะ  เพราะฉันกลัวว่าถ้าฉันไม่พูดออกไปในวันนี้แกอาจจะกลายเป็นของคนอื่น” ผมดูเห็นแก่ตัวมากไปไหมครับ  แต่ทำไงได้ล่ะก็ผมรักเขาไปแล้วนี่ รักจนสามารถตายแทนได้เลยล่ะ

 

            ” เงียบนี่คือสิ่งเดียวที่มันจะตอบผมหรอผมอุตส่าห์(?)บอกรักมันนะ

 

            “แกจะรับรักฉันได้ไหม ไม่ว่าคำตอบของแกจะเป็นอะไรฉันจะยอมรับมันทั้งหมด” ตอนนี้ไม่ว่าคำตอบของดงอูจะคืออะไรผมจะยอมรับมันทั้งหมดต่อให้ผมต้องเจ็บเจียนตายก็ยอมครับ  แค่มันอย่าเงียบและทำให้ผมต้องฟุ้งซ่านไปคนเดียว

 

            “แต่เราเป็นเพื่อนกันนะ” อืมตอนนี้ความรู้สึกของผมคืออะไรล่ะ เจ็บที่อกหัก เจ็บที่เสียความเป็นเพื่อน  หรือ กลัวว่าจะทำให้อีกคนเสียความรู้สึกกันนะ ตอนนี้ผมสับสนมากๆเลยครับ

 

            “อืมฉันเข้าใจแล้วล่ะว่าฉันคงไม่สามารถเป็นมากกว่าเพื่อนได้สินะ” ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วล่ะ เข้าใจดีเลยด้วยว่าการอกหักมันเป็นยังไง

 

            “เราเป็นเพื่อนกันมาตลอดอยู่ดีๆจะให้เป็นมากกว่านั้นมันก็คงแปลกอยู่นะ” คงจะแปลกสำหรับดงอูจริงสินะ

 

            “แต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้อยู่ใช่ไหม” เพื่อนเหรอ ผมยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไรนักว่าผมจะสามารถเป็นเพื่อนกับดงอูได้ไหม

 

            “ได้สิถ้าสักวันฉันพร้อมเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป” สักวันถ้าผมพร้อมผมคงจะได้เป็นเพื่อนกับดงอูตลอดไป  แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมีวันนั้นไหม

 

            “ฉันขอโทษจริงๆนะ”

 

            “ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษนายที่ทำให้ไม่สบายใจ ทั้งๆที่เราเป็นเพื่อนกันมันก็ดีอยู่แล้วขอโทษจริงๆ” ผมพูดได้แค่นั้นจริงๆพูดได้แค่ขอโทษ  เพราะตอนนี้ผมไม่รู้จะทำยังไงกับก้อนเนื้อข้างซ้ายที่รู้สึกเจ็บเจียนตายขนาดนี้

           

            ต่อไปจากนี้ จาง ดงอูจะเป็นคนที่ ลี โฮวอนคนนี้จะรักที่สุดของหัวใจตลอดไป

 

Back  To  The  Present

 

            22  November  20XX

 

            วันนี้เป็นวันเกิดของคนที่ผมรักครับ ใช่แล้วล่ะครับวันนี้คือวันเกิดของดงอู  ผมตั้งใจที่จะเอาของขวัญมาให้ดงอูครับ และผมก็คิดว่าตอนนี้ผมคิดว่าผมพร้อมที่จะเป็นเพื่อนกับดงอูตลอดไป

 

            ตลอดสองปีที่ผ่านมานับตั้งแต่วันที่ผมบอกความรู้สึกทั้งหมดออกไปผมก็ไม่ได้เจอดงอูอีกเลย  ผมพยายามหลบหน้าดงอูตลอดไม่ว่าจะเป็นที่โรงเรียน หรือที่ไหนก็ตาม  แต่ตอนนี้ผมคงต้องทำในสิ่งที่เพื่อนควรทำสิครับวันเกิดของเพื่อนตัวเองทั้งทีก็ต้องเอาของขวัญไปให้  จะมาทำขี้ขลาดเหมือนเมื่อปีที่แล้วไม่ได้เด็ดขาด  แต่ผมก็ยังไม่สามารถมั่นใจได้ว่าเมื่อต้องเจอหน้าดงอูตรงๆความมั่นใจที่ผมเคยมีจะยังมีเหมือนเดิมไหม

 

            ตอนนี้ผมมายืนอยู่ที่หน้าร้านที่ใช้สำหรับจัดงานวันเกิดตามที่ไอ้อูฮยอนมันบอกไว้  ผมอยากรู้จังเลยครับว่าเจ้าของงานวันเกิดเขาจะอยากเจอผมหรือเปล่า  ถึงเขาจะจะไม่อยากเจอผมก็จะหน้าด้าน(?)เข้าไปครับ  เคยได้ยินกันหรือเปล่าล่ะครับสำนวนไทยที่ว่า ด้านได้อายอด-_- อะครับ

            “เฮ้ย!! นั่นมันไอโฮเบบี้นี่นา” เอิ่มผมไม่ใช่ผีนะครับจะตกใจกันทำไมเนี่ย

 

            “ก็ฉันน่ะสิแกจะตะโกนทำไมไอ้อูฮยอนกลัวฉันลืมชื่อตัวเองหรือไง” ผมได้สนใจที่จะต่อล้อต่อเถียงอะไนกับไอ้อูฮยอนมัน  แต่ผมกลับเดินตรงไปหาเจ้าของวันเกิดทันที

 

            “สุขสันต์วันเกิดนะดงอู” ผมพูดพลางยิ้มให้เป็นปกติที่สุดเม่าที่จะทำได้

 

            พลึ่บ!!(อย่าตกใจนี่คือเสียง)

           

            “ฮึกนายมันใจฮึกร้ายที่สุดเลยรู้ไหมฮึกวันเกิดฉันปีที่แล้วนายก็ไม่มา  อยู่ที่โรงเรียนนายก็หลบหน้าฉันนายรู้ไหมว่าฉันเสียใจมากแค่ไหน” นั่นอึ้งเลยครับ อึ้งกิมกี่กันทุกคนเลยครับทั้งผม และทุกๆคนในงาน หลังจากที่ผมให้ของขวัญกับดงอูเจ้าตัวก็วิ่งเข้ามากอดผม แล้วก็ร้องไห้อย่างที่เห็น

 

            “นายเป็นอะไรไปดงอูนายร้องไห้ทำไมดงอู ตอนนี้ฉันก็มายืนอยู่ตรงหน้านายแล้ว ฉันกลับมาและพร้อมที่จะเป็นเพื่อนกับนายตลอดไป” อ้าว!! อึ้งกันอีกครั้งเลยครับ  เพราะหลังจากที่ผมพูดจบดงอูก็ร้องไห้หนักกว่าเดิมครับ

 

            “ฮึกนายฟังฉันให้ดีๆนะฉันไม่รู้ว่าถ้าฉันจะบอกว่า ฉันเองก็รักนาย ตอนนี้มันจะยังทันไหม เพราะตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมานายหลบหน้าฉันตลอด ฉันฮึกเสียใจมากเลยรู้ไหมที่นายหลบหน้าฉัน ฉันคิดมากเรื่องนี้ตลอดว่านายจะเกลียดฉันไหม  นายจะยังรักฉันอยู่หรือเปล่า ฮึกแต่ถึงตอนนี้ฉันจะไม่รู้ว่านายยังรักฉันอยู่ไหมแต่ฉันอยากให้นายรู้ว่าตอนนี้ฉันรักนาย” นั่นอึ่งกันอีกแล้วครับวันนี้ไม่ใช่วันอึ้งแห่งชาตินะ

            “งั้นฉันก็จะบอกนายว่าตอนนี้ฉันรักนายมากๆไม่ต่างจากเมื่อก่อนเลย นายคือคนที่ฉันรักทั้งหมดของหัวใจ และจะรักตลอดไปด้วย” ผมพูดออกไปเพื่อย้ำให้ดงอูรู้ว่าต่อให้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ผมก็จะรักเขาตลอดไป

 

            “นายสัญญานะว่าจะไม่ทิ้งฉันไปอีก”

 

            “ลี โฮวอนคนนี้ขอสัญญาว่าจะรัก และดูแลจาง ดงอูคนนี้ตลอดไป” ผมพูดออกไปเพื่อย้ำให้คนตรงหน้าผมได้มั่นใจแต่เหมือนมันจะไปกระตุ้นต่อมอิจฉาของคนบางคน

 

            “แหวะ!! น้ำเน่าว่ะไอ้โฮเบบี้ ยังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย” ผมรู้แล้วล่ะครับว่าที่มันอิจฉาน่ะเพราะอะไร

 

            “แกอิจฉาใช่ไหมล่ะที่ฉันมีดงอูอยู่ข้างๆ ส่วนพี่ซองกยูของแกก็อยู่ที่อเมริกา” อ้าวเฮ้ย!! อึ้งกันอีกแล้ว = = เพราะอยู่ดีๆไอ้อูฮยอนก็ปล่อยโฮออกมา “เฮ้ยๆ แกจะร้องไห้ทำไมเนี่ยไม่สมกับเป็นนัมอูฮยอนเลยว่ะแบบนี้ หยุดร้องไห้ได้แล้ว เพราะฉันกำลังจะทำให้แกอิจฉาหนักกว่าเดิม”

 

            “ดงอูครับเป็นแฟนกับผมนะครับ”

 

            “อืม..ตกลง>..<

 

            “ลี โฮวอนรักจาง ดงอูมากนะครับ

            
            
“จาง ดงอู
ก็รักลีโฮวอนมากๆเหมือนกัน>..<

 

            “ไอ้โฮเบบี้ ไอ้เพื่อนเลว แกตาย!!!

 

            “เฮ้ย!! ที่รักครับช่วยผมด้วยยยยยยยยยยยยยย!!!

 

                                                  @ THE END @

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ THAT'GIRL จากทั้งหมด 14 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. #8 Kiratar (@kerata123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 14:56
    อ๊ายยยยยย ชอบมากอ่ะไรท์เตอร์ มีครบทุกรสเลย ดราม่า ฮา มุ้งมิ้งนิดๆ
    #8
    0
  2. #7 chanho
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 23:12
    อ๊ากกก ชอบมากน่ารักดี

    แต่ตอนแรกแอบเศร้าอ่า

    โฮวอนหายไปหลบหน้าไม่คุยด้วย

    แต่ก็มาสารภาพ

    หานามูอ่า 555
    #7
    0
  3. วันที่ 15 มกราคม 2556 / 18:33
    เขิน >_<
    #6
    0
  4. วันที่ 13 มกราคม 2556 / 01:22
    เหมือนเคยอ่านแล้วเลยอะ



    และเหมือนเคยเม้นแล้วด้วยอะ



    มันยังไงเนี๊ยะ  งงตัวเอง
    #5
    0
  5. วันที่ 12 มกราคม 2556 / 20:52
    ขอบคุณค่ะ ชอบมาก 
    #4
    0
  6. วันที่ 10 เมษายน 2555 / 21:35
    สงสารโฮยาเบบี้ ตอนบอกรักเคนย่า T^T
    แล้วในที่สุดเคนย่าก็รักโอเบบี้ เย้!!
    #3
    0
  7. วันที่ 2 เมษายน 2555 / 22:03
    น่ารักอ่าาาาา อินกับเพลงไปด้วยเลย แต่งเก่งมากๆเลยจ้า
    สงสารนามู อิลีดรีบกลับมาเลยนะ ก่อนที่ฉันจะเอานามูมาไว้ที่บ้าน5555 ล้อเล่นนะลีด
    ฟิคนี้น่ารักมากจ้าาา ^^
    #2
    0
  8. วันที่ 2 เมษายน 2555 / 20:53
     ซึ้ง T^T เ้ป็นคำๆเดียวที่บอกได้หลักจากอ่านเรื่องนี้จบ แบบว่าตอนแรกๆก็สงสารโฮวอนหรอกนะ แต่มันอาจจะกระทันหันเกินไปมั้ง ดงอูเลยอาจจะตั้งตัวไม่ทัน หรืออะไรทำนองนั้น พอโฮวอนเริ่มห่างๆไป ดงอูเค้าก็คงเริ่มคิดได้(พูดเหมือนเคนย่าไปทำความผิดมายังไงยังงั้นเลย - -*) มารู้ตัว คนที่เคยอยู่ข้างๆก็หายไปไหนแล้วไม่รู้ คอยแต่หลบหน้า วันเกิดก็ไม่มา T^T เศร้ามาก แต่ตอนหลังก็คืนดีกันได้แล้ว ดีใจด้วย ><

    ปล.แอบสงสารนามู ตาลีดกลับมาเร็วๆน้าาา
    #1
    0