WIN : BLIND LOVE ___(NAMSONG)

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 10 : ช่วยด้วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 732
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 ส.ค. 57

 

ตอนที่ 10

ช่วยด้วย


   




            “พี่เป็นห่วงนะ”

            ประโยคสั้นๆแต่กลับหนักแน่นอยู่ในห้วงความคิด นัมแทฮยอนรู้ดีว่าเรื่องนี้มันไม่ถูกต้อง
ถึงแม้จะเป็นเพียงพี่น้องต่างสายเลือด แต่มันก็ไม่ควรจะเกิดขึ้น

            ก้อนเนื้อใต้อกข้างซ้ายต่างหวั่นไหวทุกครั้งที่สายตาคมคู่นั้นจับจ้องมาและถูกบีบให้แหลกละเอียดด้วยคำพูดห่วงใยและรอยยิ้มอบอุ่น มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเคยรู้สึกกับใครแบบนี้

แต่ความรักมันไม่เคยใช้เหตุผล ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นจากความรู้สึก


            จากเหตุการณ์เมื่อคืนที่ซงมินโฮทำกิริยามารยาทพูดจาไม่ให้เกียรติรุ่นพี่คังซึงยูน
คนน้องอย่างเขาถึงต้องมายืนอยู่หน้าประตูห้องพักแพทย์เพื่อที่จะกล่าวคำขอโทษ
            เคาะประตูพอเป็นพิธีก่อนจะเข้าไปข้างใน คังซึงยูนที่นั่งอยู่ละใบหน้าจากจอคอมพิวเตอร์
ขึ้นมองคนที่เข้ามาเยือน ใบหน้าขาวประดับคิ้วตกดูไม่ร่าเริงเหมือนอย่างเคย ไม่มีรอยยิ้มหากมีเพียง
แต่ความกังวลที่ฉายปรากฏไว้ มือแข็งประสานกันวางไว้บนโต๊ะเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายนั้นพูดก่อน

“เรื่องที่พี่ชายผมพูดเมื่อคืน ผมขอโทษด้วยนะครับ”
เสียงหวานอ่อนลงพร้อมโค้งกายขอโทษอย่างเป็นทางการ

“อ่อเรื่องนั้นเองช่างมันเถอะพี่ไม่ได้คิดมากอะไร”

บอกปัดไปอย่างไม่ใส่ใจนักก่อนจะนั่งเข้าหาคอมพิวเตอร์ดังเดิม ลานสายตาสิ้นสุดตรงมุมปากทั้งสองข้างของนัมแทฮยอนที่ค่อยๆยกยิ้มขึ้น เมื่อรุ่นน้องเห็นอีกคนไม่ได้เอาเรื่องหรือโกรธเคืองอะไรจึงกล่าวร่ำลาไปปฏิบัติหน้าที่ของตนเองต่อแต่ทว่ากลับถูกรั้งด้วยเสียงของอีกคนไว้


“นัมแทฮยอน”

“ค..ครับ
?


            ถุงลูกอมเลม่อนที่นัมแทฮยอนจำได้ว่าเคยให้คังซึงยูนไว้กลับถูกหยิบยื่นคืนวางตรงหน้า
เพียงแต่ว่าถุงลูกอมนั้นกลับยังอยู่ในสภาพใหม่ไม่มีการแกะออกแต่อย่างใด

“พี่ซื้อมาคืนให้น่ะ”

“อ๋า..ไม่เป็นไรครับ พี่ซึงยูนเก็บเอาไว้กินเลย” หางคิ้วเล็กเฉียงตัวลงตกลงมาอย่างน่าเอ็นดู
คังซึงยูนเลยตัดสินใจยัดเข้าในมือขาวนั้นไปก่อนจะดันแผ่นหลังบางให้ออกจากห้องไป

“ไม่ต้องคืนผมจริงๆก็ได้นะครับ”

“เอาคืนไปๆ”

“แต่ว่า..”



 
           ยังไม่ทันจะได้จะพูดให้จบประโยค ประตูห้องก็ถูกปิดตัดหน้าเสียแล้ว ปากเล็กยู่อย่างขัดใจก่อนจะเก็บถุงขนมไว้ในกระเป๋าเสื้อกราวน์








 
            หน้าเอกสารกลืนกินพื้นที่บนโต๊ะไม้ วันนี้ซงมินโฮวุ่นวายกว่าทุกวัน ทั้งๆที่งานของเขาดำเนินการ
ใกล้จะลุล่วงไปด้วยดีแล้ว ประสบการณ์และความรู้ที่ได้บ่มเพาะจนผลิต้นกล้าเล็กๆไว้รอวันเติบใหญ่
กลับถูกลมแรงพัดใส่จนอ่อนลง โปรเจคงานของเขาถูกขโมยไป

             นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเคยได้ยินเรื่องทำนองแบบนี้ แต่มันเป็นครั้งแรกที่เขาเจอมันกับตัว เขาไม่รู้ว่าบริษัทอื่นชิงตัดหน้าเสนอโปรเจคของเขาที่เก็บไว้เป็นความลับได้อย่างไร แต่มันก็มีคำตอบเพียงสองอย่าง หนึ่งคือคนภายนอกมาล้วงข้อมูลไป หรือไม่คนภายในเป็นหนอนบ่อนไส้

            แต่เขาไม่มีเวลามากพอที่จะสอบสวนเรื่องนี้ สิ่งเดียวที่ทำให้เขาอยู่รอดคือ เริ่มต้นคิดแผนงานใหม่ให้ทันในเวลาที่พ่อของเขากำหนดไว้

            จะกลับไปเป็นพนักงานธรรมดาหรือกรรมการบริษัทก็อยู่ที่ตรงนี้














            คว้ากระเป๋าสะพายกลับบ้านเหมือนอย่างเคย ความเหนื่อยเมื่อยล้าที่เจอในวันนี้แทบทำให้
นัมแทฮยอนอยากจะล้มตัวลงบนเตียงนุ่มๆ ขณะที่กำลังจะเดินออกจากหน้าโรงพยาบาล ร่างผอมสูง
คุ้นตายืนปรากฏอยู่ที่หน้าแผนกฉุกเฉิน

“อ่าวพี่ซึงฮุน”

            คนอายุอ่อนกว่าเอ่ยทัก
อีซึงฮุนที่รู้จักกันได้เพียงไม่กี่เดือน แต่เขาเป็นหนึ่งในคนสำคัญ
ที่กุมความลับของชายใบหน้าตี๋นี้ไว้

            ความลับที่ว่า อีซึงฮุนเป็นแฟนกับซงดาน่า น้องสาวต่างสายเลือดของเขาเอง
ทั้งคู่คบหาดูใจกันได้
2 ปี แต่เรื่องนี้ไม่เคยเปิดเผยที่ไหน เพราะอะไรน่ะหรอ?

            ซึงฮุนเป็นเพื่อนรักของซงมินโฮยังไงล่ะ

เพื่อนรักที่รู้กันทุกเรื่อง และรู้ทั้งรู้ว่ายังไงพี่ชายขี้หวงไม่มีทางยกน้องสาวคนสวยให้
เลยใช้จังหวะที่อีกคนอยู่อีกซีกโลก มาฏิบัติการกุมหัวใจของดาน่าไว้

            ยังไงความลับก็ยังคงเป็นความลับ


“หวัดดีแทฮยอน”

            ริมฝีปากฉีกรอยยิ้มกว้างจนดันก้อนกลมๆบนแก้มสองข้างให้เด่นขึ้น โบกมือไหวในอากาศ
โดยลืมไปว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บ

“นั่นพี่ไปโดนอะไรมาน่ะ
?

            เอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นมือข้างหนึ่งถูกพันด้วยผ้าไว้
ซึงฮุนยังคงยิ้มราวกับว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรนัก
“อุบัติเหตุนิดหน่อย อย่าใส่ใจเลย เอ้อไปกินข้าวเย็นกันมั้ยเดี๋ยวพี่เลี้ยง”

            มีไม่กี่ครั้งที่จะเจอกันบ่อยแถมมีเจ้ามือเป็นเสี่ยมาเลี้ยง ฝึกงานทำให้สูญเสียพลังงานไปเยอะ
เหล่าบรรดาน้ำย่อยในร่างกายเลยส่งเสียงเสียดเนื้อเยื่อกระเพาะและลำไส้ประท้วงขอความยุติธรรม
ยังไม่ทันจะได้ตอบรับเสียงมือถือที่นอนอยู่ในกระเป๋ากางเกงสีซีดได้ดังขึ้น


           
Minho : รีบกลับบ้านนะ จะพาไปนั่งรถ



“พี่ซึงฮุน ไว้เลี้ยงผมวันหลังละกันนะครับ”











 

            รถคันหรูที่เคยฝันไว้ว่าจะได้จับต้องมันสักครั้งในชีวิต ตอนนี้นัมแทฮยอนกำลังนั่งชื่นชมด้วยหัวใจ
ที่พองโต เบาะนิ่มรองรับแผ่นหลังสบาย เสียงเพลงฮิพฮอพที่ไม่ได้ฟังบ่อยนักกลับดูเข้ากันดีกับบรรยากาศข้างใน ใบหน้าสวยเปื้อนรอยยิ้มและคิ้วตกๆ พลอยทำให้คนที่ขับรถอยู่อดเผลอยิ้มตามไม่ได้

            วันนี้เครียดเรื่องงานซงมินโฮเลยถือโอกาสพาวีนัสคันโปรดไปออกกำลังกายที่สนามแข่ง
หลังจากที่ห่างหายไปนาน วันนี้หวังว่าจะได้คว้ารางวัลมาสักรางวัล ได้เวลาการกลับมาของแชมป์แล้ว

            ล้อรถบดเบียดพื้นคอนกรีตก่อนจะค่อยๆชะลอตัวลง ดวงตาเรียวเป็นประกายมองไปรอบๆ
พื้นที่เต็มไปด้วยผู้คนและเหล่าบรรดารถแข่งที่มาอวดโฉมกัน เป็นครั้งแรกที่ได้มาสัมผัสอะไรแบบนี้
ไม่เคยคิดว่าพี่ชายของเขาจะมีมุมแบบนี้ในชีวิตเหมือนกัน

            นัมแทฮยอนหันไปสบดวงหน้าเข้มที่ส่งสายตาคมมาให้ ซงมินโฮไม่ได้ทำหน้าบึ้งแต่ก็ไม่ได้ยิ้ม
คนน้องเลยปรับตัวไม่ถูกว่าควรจะแสดงออกทางสีหน้ายังไง ฟันขาวเผลอกัดริมฝีปากสีสดอย่างประหม่า ก้อนเนื้อใต้อกข้างซ้ายดันมาหวั่นไหวอีกแล้วทำได้เพียงเบือนใบหน้าหนีหลบซ่อนพวงแก้มใสที่มันซับสีเข้มขึ้นเรื่อยๆ

“หน้าแดงหมดแล้ว อยู่ตรงนี้คนเยอะร้อนหน่อยนะ”

“อืม”

            น้องชายพยักหน้าเออออตามเหตุผลอีกคนทั้งที่รู้ดีอยู่เต็มอกว่าสาเหตุของใบหน้าแดงๆนี่
เป็นเพราะอะไร มือเล็กแกล้งพัดปัดไปมาเพื่อระบายความร้อนผ่าว ปากกลมพรูลมออกมา
มือหนาเอื้อมมาจับมือเล็กไว้ให้อีกคนเดินตามฝ่าฝูงชน

            เคลื่อนย้ายไม่ไกลนัก ซงมินโฮดันไหล่ตรงหน้าให้นั่งลงบนเก้าอี้ยาว พื้นที่ตรงนี้ดูจะโล่งสบายกว่าชายหนุ่มย่อตัวลงตรงหน้านัมแทฮยอนที่เหมือนสีหน้าไม่ค่อยจะดีนัก

“ไม่สบายรึเปล่า หน้านายดูไม่ดีเลย จะกลับบ้านมั้ย
?

คำถามที่ฉายความเป็นห่วงแบบตรงๆ พลอยส่งผลเข้าที่หัวใจให้ทำงานหนักขึ้นกว่าเก่า
ก็เคยได้ยินจากน้องสาวมาว่าซงมินโฮเป็นคนที่อบอุ่นแต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขั้นขนาดทำให้ตัวเขาหลอมละลายได้ สายตากเคยกสายตาหลุบมองคนที่ย่อตัวอยู่ตรงหน้า คนที่เข้ามามีอิทธิพลต่อชีวิตโดยไม่คาดคิดมาก่อน คนที่ไม่ควรจะให้เข้ามาใช้พื้นที่สี่ห้องหัวใจ

            การฝืนความรู้สึกของตัวเองไม่ใช่เรื่องง่ายเลย


คนที่มักจะทำตามหัวใจทุกครั้ง แต่กลับต้องมาไม่เป็นตัวของตัวเอง
เก็บซ่อนความรักที่มันค่อยๆเติบโตไว้ในหลุมให้ลึกที่สุดแล้วกลบดินฝังมันไว้

            คนที่เคยทำร้ายด้วยวาจาเชือดเฉือน การกระทำที่ไม่ยอมรับเขาในฐานะของคนต่างสายเลือด
กลับกลายเป็นเกลียวคลื่นยักษ์ซัดความอ่อนโยนของอีกฝ่ายเข้าฝั่งไปเต็มๆ ก้อนหินอย่างนัมแทฮยอน
ย่อมมีการสึกกร่อน กลายเป็นก้อนเล็กๆที่จมหายไปกับคลื่นนั้น

“ผมโอเค”

            รอยยิ้มซีดๆถูกส่งไปให้ ถึงแม้จะมองแล้วไม่ได้เป็นไปตามที่พูดเท่าไหร่นัก
พี่ชายกำชับให้น้องชายนั่งรออยู่ตรงนี้เพื่อไปหาซื้อน้ำมาให้














            ซงมินโฮเดินกลับมาพร้อมขวดน้ำเย็นในมือ ขาก้าวหยุดชะงักเมื่อพบเก้าอี้ยาวที่ว่างเปล่า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ อุตส่าห์กำชับไว้ดิบดีว่าอย่าเดินหายไปไหน ทำไมถึงได้ดื้อแบบนี้ ไม่นานนักเสียงตามสายประกาศดังก้องไปทั่วสนาม

“สวัสดีทุกคน สำหรับค่ำคืนที่เราพิเศษแบบนี้
ก่อนอื่นเลยขอต้อนรับ มิโนแชมป์เก่าที่ห่างหายไปนานด้วยครับ”

ท่ามกลางความมืดแสงสปอร์ตไลท์ส่องมายังที่เขา ทั่วทั้งบริเวณต่างปรบมือดังก้องพร้อมส่งเสียงผิวปากเชียร์ แต่ทุกสิ่งล้วนไม่ได้มีผลต่อใบหน้าของซงมินโฮแต่อย่างใด เจ้าตัวยังคงสงบทีท่าเรียบเฉยไว้

“สนามนี้จะร้อนเป็นไฟ คุณคิดว่าไงถ้าแชมป์เก่าอย่างมิโนและแชมป์ใหม่อย่างท็อปจะมาเจอกันในค่ำคืนพิเศษแบบนี้” เสียงเชียร์ดังขึ้นกว่าเดิม ทันทีที่ได้ยินชื่อของคู่แข่ง ชายหนุ่มกระตุกรอยยิ้มที่มุมปาก


            ท็อป..หรือชเวซึงฮยอน รุ่นพี่คณะเดียวกันที่ต่างไม่ลงรอยกันเท่าไหร่นัก ทั้งๆที่ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางใจอะไรกัน แต่เพียงแค่สบดวงตาเวลาสั้นๆ บอกตามตรงว่าเขาไม่ชอบขี้หน้าเลยจริงๆ ยิ่งเคยมาเจอกันที่สนามเมื่อหลายปีก่อน แชมป์หลายสมัยอย่างเขากลับมาพ่ายแพ้ให้อีกฝ่าย ถ้าวันนี้จะปฏิเสธข้อเสนอเขาก็คงดูเป็นคนปอดแหกในสายตาของทุกคน

            เยื่อน้ำเกาะพราวตามฝ่ามือใหญ่ ความเย็นที่เคยลดลงกลับเริ่มยะเยือกขึ้นมาเรื่อยๆ ลมหวิวพัดผ่านขนอ่อนที่ต้นคอลุกชัน ธารโลหิตเย็นเฉียบไหลเวียนไปทั่วเรือนร่างจนไม่สามารถขยับตัวเองได้แม้แต่ปลายนิ้ว สายตายังคงมุ่งหน้าตรงไปยังตึกสองชั้นที่ปรากฏเป็นห้องกระจกใสมองเห็นได้แม้ตพิธีกรที่กำลังพูดและคนบางคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

“ของเดิมพันวันนี้ ใครชนะก็ได้ไปนะครับ"






                  นัมแทฮยอน


            ซงมินโฮยืนบีบขวดน้ำแน่น ฟันขาวขบกรามอย่างหัวเสีย แบบนี้มันไม่ถูกต้อง ซึงฮยอนต้องหาทางสกปรกเล่นงานเขาแน่ๆ ความเป็นห่วงแล่นริ้วขึ้นมาบีบหัวใจแน่น ใบหน้าสวยที่รื้นน้ำตามองมาที่เขาเหมือนกัน ริมฝีปากขยับอย่างไร้เสียงแต่มันก็ชัดเจนพอที่จะรู้ว่านัมแทฮยอนกำลังเรียกชื่อของเขาอยู่


            มือขับพวงมาลัยให้แม่นเขม่นมองถนน ภาพของนัมแทฮยอนที่กำลังอ้อนวอนขอให้เขามาช่วยยังวนเวียนเข้ามาในห้วงความคิด นึกโกรธตัวเองที่ประมาท เขาไม่ควรพาอีกฝ่ายมาที่นี่ตั้งแต่แรก ทั้งศึกครั้งนี้แพ้ขึ้นมา ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับน้องชาย พ่อต้องไม่ปล่อยเขาไว้แน่ๆ

            สัญญาณไฟสีเขียวสว่างขึ้นพร้อมรถที่เคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว เสียงเร่งเครื่องดังคำรามเร่งหัวใจระรัวจนสัมผัสได้ถึงก้อนบรรยากาศที่กำลังกดดัน รถของซึงฮยอนเบียดแซงขึ้นไปตัดเข้าที่หน้ารถ
ซงมินโฮสบถหยาบอย่างหัวเสียหักรถหลบไปยังพื้นที่ข้างๆอย่างไม่ยอมแพ้ 

            เข็มหน้าปัดเพิ่มจำนวนตัวเลขขึ้นตามความเร็ว เพียงแค่อีกนิดเดียวเขาก็จะขึ้นแซงได้แล้ว ไฟสว่างสาดส่องอาบพื้นที่ฉายรถสองคันที่กำลังอวดลวดลายบนสนาม เหล่าผู้คนต่างส่งเสียงเชียร์ฝ่ายของตนเอง รถแลมโบกินีสีดำด้านของซงมินโฮปาดขึ้นมาข้างหน้าหากแต่อีกคนยังคงป้องกันรักษาพื้นที่ไม่ให้อีกฝ่ายขึ้นมาได้ดี ระยะปลายทางถูกย่นจนสั้น ศึกครั้งนี้ใกล้จะจบแล้ว ฝ่าเท้าเหยียบคันแร่งขับเคลื่อนวีนัสให้ถึงจุดหมาย

            นัมแทฮยอนมองภาพตรงหน้าก่อนที่น้ำตาจะไหลเอ่อล้นอาบแก้มขึ้นมา คนตัวใหญ่ยังคงยืนจ่อปืนมาที่ด้านหลังของเขาโดยที่ไม่มีใครได้ทันสังเกตด้วยซ้ำ


            พี่ชายของเขาแพ้


            ทั้งๆที่เป็นเด็กดีเชื่อฟังคำพูดของซงมินโฮ แต่ไม่รู้ใครที่ไหนกลับใช้อำนาจมืด
เอาปืนมาข่มขู่ชีวิตขอให้เขาทำตามที่บอก สุดท้ายก็กลายเป็นของเดิมพัน

            นิ้วเรียวปาดเช็ดหยาดน้ำที่บดบังทัศนียภาพตรงหน้าจนมองเห็นซงมินโฮที่เดินลงจากรถมาชัดเจนยิ่งขึ้น นัมแทฮยอนจับจ้องไปยังพี่ชายที่มองกลับมาที่เขา ถึงอีกคนจะชอบทำหน้านิ่งเหมือนทุกที แต่ครั้งนี้เขากลับเห็นความรู้สึกที่ส่องผ่านดวงตาคมนั้น

            ซงมินโฮกำลังขอโทษ





ผืนผ้าสีเข้มเข้าปิดดวงตาคู่สวย นัมแทฮยอนทำได้เพียงมองความมืด เหมือนร่างกายจะถูกพาให้เดินไปที่ไหนสักที่ เนื้อตัวเล็กสั่นเทาอย่างหวาดกลัว พร้อมเสียงหวานที่พึมพำเบาภาวนาขอให้พี่ชายมาช่วย

            เขาเชื่อใจ เชื่อว่าพี่ชายต้องมาช่วยแน่ๆ



เท้าเล็กก้าวขึ้นไปบนรถตู้ รู้สึกเย็นวาบเมื่อสัมผัสได้ถึงแขนแกร่งของใครบางคนที่โอบรอบเอวของเขาไว้
นิ้วร้อนเกลี่ยผิวละเอียดที่หลังมือขาวนั้นเบาๆ นัมแทฮยอนไม่สามารถล่วงรู้ได้เลยว่าตอนนี้เขาจะถูกพาไปไหนแล้วอยู่กับใคร


            เสียงต่ำกระซิบจนริมฝีปากนั้นสัมผัสเฉียดริมหู ลมหายใจอุ่นรินรดสัมผัสผิวขาวจน
นัมแทฮยอนทั้งหวาดกลัวและขยะแขยงในเวลาเดียวกัน เนื้อกายสั่นไหวเหมือนลูกแมวน้อย





“สวัสดี นัมแทฮยอน”























TBC

เย่เย่เย่ เข็นตอนนี้จบแล้ววว ปั่นตั้งแต่เช้าเลยทีเดียว
ขอโทษด้วยนะคะที่มาอัพช้า เปิดเทอมแล้วเพียงสองอาทิตย์แต่นี่ยุ่งมากเหมือนเรียนมาสองเดือน
เพิ่งจะมีเวลามาเปิดโน้ตบุ้ควันนี้เอง ยังไงก็ขอโทษอีกครั้งนะคะTT

เห็นอะไรมั้ยมีตัวละครมาใหม่ตั้งสองคน!
ในที่สุดฮุนฮุนเมนของไรต์ก็ออกมาพบปะประชาชนแล้ว555 อีกคนก็เป็นพี่ท็อปคนหล่อออ
วันนี้ไม่วิชาการไม่มีศัพท์แพทย์อะไรทั้งนั้นไม่อยากใส่มาเยอะกลัวรีดเดอน์จะปวดหัวเอา;;

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน เข้ามาเม้น และติดตามกันในทวีตนะคะ
และก็หวังว่าทุกคนจะติดตามกันไปเรื่อยๆเลยยย :)

ระหว่างที่รอไรต์มาอัพตอนหน้าก่อนตามอ่านงานของไรต์คนอื่นๆได้ที่บ้าน Win Thai Fictions นะคะ
ขอบคุณบ้านด้วยค่ะที่คอยโปรโมทให้ เลิ้บบบบบ
><
เข้าไปติดตามกันได้เลยน้า @winthaifictions

#ฟิคไบลนด
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

622 ความคิดเห็น

  1. #481 aoyaanya (@aoya-anya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 00:25
    ใช่จินอูมั้ย
    #481
    0
  2. #448 Wrssrlk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 20:35
    คุณชเววววอย่าทำน้องนัม ;;-----;;
    #448
    0
  3. #327 Ff_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:50
    เฮ้ยยยยยยย ทำไมเป็นงี้อ่ะะ แล้วจับน้องนัมมาเพื่ออะไรง้าา?????? พี่ท็อปจะทำไร อย่าทำไรน้องนัมนะ

    พี่มินโฮมาช่วยน้องนัมด้วยยยยยย ;_____;
    #327
    0
  4. #222 Miss19 (@noonnry) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 19:56
    โอ๊ยย นัมจะโดนทำไรไหมเนี้ย
    #222
    0
  5. #156 Pipitch (@pipitch) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 16:39
    ปู่ขับรถเป็นแล้ว เย้ #ผิด ท้อป อิท้อป ไอ่เลววววว ชั่วมากเหอะ พี่น้องเค้าอุตส่าห์ออกมาเดท(?)กัน แกก็มาขัดขวาง นิสัยเสียจริงๆ !!หมูรีบไปช่วยน้องนะคะ ถ้าน้องนัมเป็นอะไรไปฉันจะตอนแก !!!!
    #156
    0
  6. #102 maohed (@maohed) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 02:37
    ลีดคังมาละมุนบางทีเค้าก็อยากเห็นคังนัมเอ๊ะ เอาไง
    ฮุนดาน่า มิโนคงห้ามไม่ได้แล้วหล่ะ 
    แต่......

    มิโนต้องมาช่วยนัมให้ได้นะ ตวามสัมพันธ์ทั้งคู่กำลังดีขึ้นเลยนะ
    ทำไมถึงเป็นแบบนี้หล่ะ ยังไงมิโนก็ต้องช่วยนัมให้ได้มากนะ 
    ถ้าไม่ได้ จะยกนัมให้ปู่แล้ว (อ้าว อินี่ >< )

    สู้ๆนะไรท์เค้ารออยู่
    #102
    0
  7. #100 Mampbah (@mampbah) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 18:23
    เด๋วนะ ชเวซึงฮยอนต่อยกันไหม? ถึงเราจะเตี้ยกว่า ล่ำกว่า เราก็พอสู้ไหวนะ... รังแกคนไม่มีทางสู้ ถึงขั้นเอาปืนจ่อกันแบบนี้ มันเรียกว่าอะไรน้าาาา...... ทำแบบนี้ มันไม่แมนเอาซะเลยเหอะ ชิชิ หน้าไม่อายนี่หว่า  หมาหมู่สินะ เชอะ! 

    แล้วคนสุดท้ายนี่ใคร? อย่าให้รู้ทีหลังนะ  จะด่าให้หาทางกลับบ้านไม่ถูกเลย กล้ามากเลยนะ ที่มาทำกับนัมแทฮยอนแบบนี้น่ะ ไม่อยากตายดีสินะ  หึหึ แล้วเด๋วนะ ซงมินโฮคะ ในเมื่อเป็นถึงลูกเจ้าของบริษัทขนาดนี้ เราว่าน่าจะมีมือซ้าย มือขวาอะไรไว้คอยช่วยบ้างหรือเปล่า? หรือถ้าไม่มี..ก็น่าจะมีอำนาจสั่งได้บ้างล่ะนะ.... หรือว่าก็ไม่อยากให้พ่อรู้ ถ้าไม่อยากทำแบบนั้น ก็ขอความกรุณาช่วยน้องน้อยออกมาให้ปลอดภัยด้วยนะคะ น้องฝากความหวังทุกอย่างไว้ที่มินโฮคนเดียวเลย น้องไม่ไว้ใจใคร น้องคิดถึงแต่มินโฮ ภาวนาให้มินโฮมาช่วย เพราะงั้นก็ช่วยน้องออกมาให้ปลอดภัยนะคะ อย่าให้มีแม้แต่รอยเล็บข่วนนะ  เพราะน้องบอบบางมาก เราสงสารน้อง TT

    ไรท์เตอร์คะ มาต่ออีกเร็วๆน้าาาาา อยากอ่านต่อแล้วค่ะ อารมณ์ยังคุกรุ่นได้ที่เลยล่ะ หึหึ ใครมารังแกน้องนัม เราพร้อมจะไปไฝว้! -*-
    #100
    0
  8. #99 ImmaToey (@inhyung_boy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 15:23
    งื้อออออออ พี่ท๊อปถึงจับนัมไปงี้อ่ะ แสดงว่าเมื่อก่อนมินโฮต้องมีเรื่องอะไรกันกะพี่ท๊อปใช่ป่ะเนี่ยยยย มินโฮอ่าาาา ไปช่วยนัมให้ได้นาาาาาา
    #99
    0
  9. #98 Kanitin Sathainteeraparb (@yodelly5) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 22:53
    ฮ้าาาาาา สงสารแทฮยอน น้องกลัวใหญ่เลย มินโฮต้องมาช่วยให้ทันนะ><
    #98
    0
  10. #97 aum5120 (@a-u-m5120) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 20:53
    แงงงงงงงงงงงงง น้องนัมของมี๊
    จะโดนอะไรมั้ยเนี่ยๆๆๆๆๆๆๆ
    พี่มินโฮมาช่วยด้วยนะ มาช่วยเร็วๆๆๆๆๆๆๆ
    กรี๊ดดดดดดดดดด ชเวซึงฮยอน ฉันรักพี่ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่ใช่ละ
    มาเรื่องนี้เป็นตัวร้ายหรอออออออออ 

    #97
    0
  11. #96 Y A И I K A . (@winkle9495) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 17:44
    ไม่เป็นไร นัมไปกับท็อปเลยหนับหนุนๆ /เดี๋ยว 55555555555
    #96
    0
  12. #95 -.sandria (@blackbeex) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 09:00
    อืมมมมมมมม คิดว่าพี่จินอูต้องเกี่ยวกับเรื่องนี้แน่ๆเลย ขอบคุณนะคะะไรท์ รอตอนต่อไปนะะะ
    #95
    0
  13. #94 Annie Phuangjan (@annie146) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 21:08
    คิดว่าจินวูต้องเป็นคนทำเรื่องข้อมูล แต่ที่สนามแข่งนี้ไม่แน่ใจเกี่ยวกันมั้ย
    แต่ท็อปอย่าทำอารานัมเลยนะ 
    #94
    0
  14. #93 mickeky (@kimmesaul) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 20:59
    กรี๊ดดรีบอัพพพพ
    #93
    0
  15. #92 NamKudos (@namkudos) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 19:36
    คิดเหมือนกันเบย ว่าจิวูน่าจะมาขโมยผลงาน ส่วนนัม ยอมพี่ท็อปสักครั้งกะได้ลูก หล่อนะ
    #92
    0
  16. #90 Majolicamimi (@bbbenjy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 17:15
    อย่าทำอะไรนัมเลยนะ (นัมหิวข้าวอยู่!!!)

    ทำไมตอนนี้มันหน่วงอย่างงี้

    มินโฮตามไปช่วยน้องเร้ว ฮือออ T T

    หวังว่าที่โดนขโมยไอเดีย กับเรื่องที่สนามแข่งนี้จินวูจะไม่เกี่ยวนะ

    ถ้าเกี่ยวฉันเกลียดเธอยันเรื่องจบแน่..คิมจินวู



    พี่ท็อปอย่าร้ายนะคะ อย่าทำอะไรน้องนัมด้วย ฟ้องจียงจริงๆ นะ



    สงสารพี่ฮุนถ้าเป็นในละครคือกระพริบตาปุ๊บ พี่ฮุนหายปั๊บ

    ค่าตัวแพงก็เงี้ย!!!
    #90
    0