WIN : BLIND LOVE ___(NAMSONG)

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 12 : เจ็บ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 713
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    7 พ.ย. 57


   


 

ตอนที่ 12

เจ็บ



            ภาพแรกที่ปรากฏตรงหน้า
            นัมแทฮยอนกำลังอยู่ในอ้อมกอดของคังซึงยูน

ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้ามากัดกินที่หัวใจอย่างช้าๆ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะน้ำตาที่เกาะพราวบนดวงตาคู่สวยหรือไออุ่นของใครอีกคน

            รถคันหรูจอดเทียบข้างทาง ผ้าสีเข้มคืนอิสรภาพให้ชายหนุ่มกลับมาเห็นโลกอีกครั้ง
ชายร่างใหญ่ภายใต้ชุดสีดำปล่อยให้เขากลับคืนสู่บ้านตามคำสั่งของซึงฮยอน

นัมแทฮยอนมองล้อรถที่หมุนขับห่างออกไป โดยไม่รู้เลยว่าทำไมอยู่ๆอีกฝ่ายกลับยอมปล่อยตัวเขาได้อย่างง่ายดาย แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีมากแล้ว แค่ค่ำคืนเดียวแต่ดูยาวนานราวกับเวลาล่วงเลยมาหลายวันโดยที่ไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าอยู่ที่ไหนหรืออยู่กับใคร แม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่รู้หน้าตาของคนที่ทำร้ายจิตใจเลยด้วยซ้ำ




            สองขาอ่อนแรงค่อยๆพาตัวเองเดินมา นัมแทฮยอนมองคังซึงยูนที่กำลังยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง
ดวงตาเรียวของรุ่นพี่หันมาสบร่างซีดเซียว รอยยิ้มที่เคยสดใสเลือนหายไปแทนที่ด้วยใบหน้าอิดโรย
เพียงแค่นั้นแทบทำให้คังซึงยูนรู้สึกเหมือนข้างในมันโหวงไปหมด

“แทฮยอน”

ทำได้เพียงเอ่ยเรียกเสียงเบา อีกฝ่ายเดินเข้ามากอดเขาไว้แน่นพลางสะอื้นจนสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้น
บนไหล่ มือเล็กสองข้างจับชายเสื้อด้านหลังจนเกิดรอยยับ แขนผอมค่อยๆยกขึ้นกอดอีกคนตอบ

เขาไม่รู้ว่านัมแทฮยอนไปเจออะไรมาถึงได้เป็นแบบนี้จึงทำได้เพียงปล่อยอีกคนไว้เงียบๆให้ไออุ่น
จากผิวกายส่งผ่านให้คนร้องไห้สบายใจขึ้น
           
“แทฮยอน..”

เสียงต่ำที่คุ้นเคยฉุดดึงสติของนัมแทฮยอนให้กลับคืนมา อ้อมแขนคลายออกปล่อยให้มันอ่อนแรง
ทิ้งไว้ข้างตัว นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มรื้นขึ้นมาอีกครั้งบดบังเลือนลางจนเห็นใบหน้าตรงหน้าได้ไม่ชัดเจน

            มันไม่เคยชัดเลยทั้งภาพของซงมินโฮ

            และสถานะความป็นพี่น้อง


คังซึงยูนเหลือบสายตามองทั้งคู่ก่อนจะเดินออกมาอย่างเงียบๆ
ปล่อยให้พี่น้องได้อยู่ตามลำพังคงเป็นเรื่องที่ดีที่สุด

“พี่มินโฮ”
เสียงหวานแหบพร่าพยายามส่งเสียงเรียกคนตรงหน้าที่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอีกคนจะได้ยินรึเปล่า

            ซงมินโฮยังคงยืนหายใจทิ้งไปแบบนั้น สายตาคมไล่มองใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มสวย
แต่กลับถูกเปรอะเปื้อนเต็มด้วยคราบน้ำตา ต่อให้เขาทะเลาะกับนัมแทฮยอนหนักแค่ไหนก็ไม่เคยเห็น
น้องชายร้องไห้หนักขนาดนี้

            คนที่ยืนเถียงเขา
            คนที่ชอบบ่น   
            คนที่ชอบอ้อน

            กำลังยืนเสียน้ำตาให้กับเขาตรงหน้า

แค่นั้นก็รู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก








            หลังจากที่คนจิตใจบอบช้ำเดินเข้าห้องมาก็เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในห้อง
ซงมินโฮนั่งมองบานประตูที่ปิดกั้นร่างเล็กไว้นานอยู่เกือบร่วมชั่วโมง

            เขาไม่ใช่คนประเภทเข้าหาหรือปลอบใครได้ง่ายๆ แต่การมานั่งอยู่เฉยๆแบบนี้
มันก็ทำให้รู้สึกแย่เหมือนกัน มวนบุหรี่ถูกขยี้ดับมอดก่อนจะหยัดกายยืนเต็มความสูง

            มือใหญ่ลูบใบหน้าตนเองไปมาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถ้าเข้าไปในห้องแล้วเมื่อเจอใบหน้าขาวๆนั้น
เขาควรจะพูดอะไรต่อไปดี บางทีนัมแทฮยอนอยากจะอยู่คนเดียวไม่ได้ต้องการเขาแล้วก็ได้
แต่ความรู้สึกข้างในกลับบีบคั้นให้เขาต้องเดินมาเพียงแค่อยากจะเห็นใบหน้าอีกคนว่ายังสบายดี

            เพียงเวลาสั้นๆมันคงไม่เป็นอะไร


ประตูค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆเผยให้เห็นร่างเล็กนั่งกอดเข่าโดยใส่หูฟังทั้งสองข้างอยู่บนเตียง
แผ่นหลังบางและหัวกลมพิงผนัง ดวงตาเรียวปิดไว้ นี่อาจจะเป็นครั้งแรกก็ที่เขาได้เห็นนัมแทฮยอน
ตอนถอดแว่นได้ชัดขนาดนี้

            ขาวยาวสืบเข้ามาใกล้ก่อนค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งบนเตียงนุ่มอย่างช้าๆเพราะกลัวอีกคนจะตื่นขึ้นมา


 น้ำตาไหลอีกแล้ว


มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มอีกครั้ง เปลือกตาสีน้ำนมค่อยๆลืมขึ้นมองพี่ชายที่อยู่ตรงหน้า
อย่างแปลกใจก่อนจะดึงหูฟังทั้งสองข้างออก ทั้งคู่ยังคงเหลือบมองกันอยู่แบบนั้น จนนัมแทฮยอนเริ่ม
วางตัวไม่ถูกเมื่อสายตาคมจับจ้องมาราวกับเลเซอร์ ชายหนุ่มไอกระแอมเบาๆเริ่มบทสนาทนา

“เข้ามามีอะไรรึเปล่า
?

“ก็..แค่มาดูว่าตายรึยัง”

            คำพูดร้ายๆออกมาจากปากหยักนั้นเหมือนเดิม ปากเล็กเชิดขึ้นอย่างขัดใจ
จริงๆก็พอจะทำใจให้ชินเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้วล่ะ แต่เวลาแบบนี้แค่คำว่าเป็นห่วงสักคำนี่
พูดออกมาไม่เป็นรึไง ยิ่งคิดแล้วอยากจะคว้าหมอนข้างๆมาฟาดแรงๆให้หายหงุดหงิดสักหลายๆที

“พวกนั้นทำอะไรนายรึเปล่า
?

            ทันทีที่ฟังคำถาม สัมผัสร้อนฉายขึ้นย้อนเหตุการณ์ขึ้นมา นัมแทฮยอนเม้มริมฝีปากตัวเองไว้แน่น รู้สึกกลัวทุกครั้งที่ใครไม่รู้มาสัมผัสร่างกายของเขา ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าคนๆนั้นไม่เข้ามาในห้องก่อน ตอนนี้ไม่รู้ว่าตัวเองจะเป็นยังไงบ้าง

“ไม่เป็นไร พวกเขาไม่ได้ทำอะไร”

            ใบหน้าสวยส่ายไปมาพร้อมรอยยิ้มบางที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นเพียงการฝืนคลี่ริมฝีปาก
มือเล็กสั่นเทาเล็กน้อยแต่มันก็ชัดพอที่ทำให้ซงมินโฮจับอาการได้ ชายหนุ่มถอนหายใจยาวดึงคนหัวใจบอบช้ำมากอดไว้แน่นปล่อยให้อ้อมแขนเป็นยาสมานรักษาแผลในใจให้หายดี

            นัมแทฮยอนตกใจเล็กน้อยเมื่ออยู่กลับถูกดึงไปไว้ในอ้อมกอดแบบนั้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
คนปากร้ายแต่กลับทำให้เขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่อีกคนมอบให้


เขารู้ว่าซงมินโฮเป็นคนแบบนี้

พี่ชายปากไม่ดีแต่ก็ห่วงคนอื่นเสมอ


            มือเล็กสองข้างยกขึ้นวางบนหลังหนา ยิ่งอีกคนกระชับกรงแขนมากเท่าไหร่
ก็ยิ่งทำให้น้ำตาไหลมากเท่านั้น ชายหนุ่มกระพริบตาถี่พยายามไล่หยาดน้ำ
ความเจ็บปวดที่เคยได้รับมากลับถูกกลืนกินหายไปกับความอบอุ่น

            แต่ก่อนเคยคิดว่าเริ่มรู้สึกดีด้วย

            แต่ไม่คิดว่าจริงๆแล้วเขากลับชอบอีกคนได้มากขนาดนี้

            จนบางทีก็อยากให้อีกฝ่ายได้ยินเสียงหัวใจที่มันกำลังเต้นแรงอยู่เหมือนกัน

            แต่ก็รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้

            ไม่มีทางไหนเลย


เสียงสะอื้นเบาแต่ซงมินโฮกลับได้ยินมันชัดเจน ชายหนุ่มค่อยๆละออกมาปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมสีน้ำตาล
ที่ปรกบดบังใบหน้าสวยๆไว้ มุมปากยกยิ้มขึ้น นัมแทฮยอนสวยเหมือนนัมซอนมีแม่เลี้ยงของเขาอย่าง
ไม่มีผิดเพี้ยน

“ไม่ได้ทำอะไรแล้วร้องไห้ทำไมหืม
?
            เด็กขี้แงยกมือเช็ดน้ำตาทั้งข้างซ้ายและข้างขวาท่ามกลางสายตาเอ็นดูของพี่ชาย

“ใครร้องไห้ ตาผมมันแห้งต่างหากน้ำตามันก็เลยไหล”

            อ้างเหตุผลไปอย่างนั้นแต่ใบหน้าเข้มยังคงประดับรอยยิ้มบางไว้ทั้งๆที่รู้เหตุผลดีว่า
เด็กน้อยกำลังโกหกคำโต ร่างสูงตั้งท่าจะลุกขึ้นยืนหากมีมือหนึ่งมาดึงรั้งชายเสื้อไว้

“ผมกลัวมากเลยว่าพี่จะไม่มาช่วย แต่โชคดีจริงๆที่พวกนั้นยอมปล่อยผม”

“.......................”

“ผมกลัวจริงๆนะที่จะไม่ได้เจอพี่อีก”

            ความอึดอัดท้นเข้ามาจนนัมแทฮยอนแทบจะเก็บมันไว้ไม่อยู่ มันคงไม่ใช่เรื่องดี
ถ้าเขาจะยอมเผยความรู้สึกออกไปทั้งหมด เขาไม่ได้อยู่ในสถานะที่สามารถพูดอะไรออกไปได้
ไหนจะคิมจินอู และไหนจะความเป็นพี่น้อง เขาไม่ชอบเลยจริงๆที่ตัวเองต้องมารู้สึกคนเดียวแบบนี้









            จากการหายตัวไปโดยไร้การติดต่อของนัมแทฮยอนในเมื่อวาน
จุนฮเวได้แต่มองเพื่อนรักอย่างเป็นห่วง จะเดินเข้าไปถามแต่พอเห็นใบหน้าซีด
และดวงตาบวมคู่นั้นดูท่าอีกคนคงยังไม่พร้อมที่จะพูดอะไร

            นัมแทฮยอนเดินมาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ในห้องพักอย่างเหนื่อยล้า
วันนี้ดูเหมือนงานจะมีมากกว่าทุกวันสองแขนกลมยืดเหยียดจนสุดความยาวเพื่อคลายความเมื่อยล้า

“แทฮยอนออกไปกินข้าวไหวมั้ย ฉันออกไปซื้อให้ก็ได้นะ”

จุนฮเวเสนอขณะที่วางแฟ้มข้อมูลผู้ป่วยลงบนโต๊ะ อีกฝ่ายยังคงส่ายหน้าไปมาแทนคำตอบ
อย่างที่เขาคาดเอาไว้ นัมแทฮยอนก็เป็นแบบนี้เสมอชอบทำอะไรที่ฝืนตัวเอง
มือหนาจับไหล่บางพร้อมออกแรงบีบเบาๆเป็นเชิงบังคับ

“อยู่นี่แหละเดี๋ยวซื้อมาให้กิน”

ดวงตาเรียวเหลือบมองใบหน้านิ่งตรงหน้าที่ดูท่าทีจริงจัง
ตอนนี้จุนฮเวน่ากลัวเกินกว่าที่เขาจะยอมขัดคำสั่งได้

            สองแขนเหยียดยาว อีกข้างหนึ่งส่งไปทุบกล้ามเนื้อไหล่ที่ตึงจนสร้างความปวดเมื่อย
คิ้วเล็กเรียงตัวตกลงมาเมื่อมือของใครบางคนเข้ามาแตะที่ไหล่

“อ้าวพี่ซึงยูน”

“ไง โอเคขึ้นรึยัง
?


            คำถามเจือความห่วงใย ภายใต้กรอบแว่นดวงตาของนัมแทฮยอนกำลังยกตัวโค้งเป็นสระอิ
“ดีขึ้นแล้วครับ พี่ซึงยูนวันที่ผมหยุดไปเดี๋ยวผมจะมาชดเวรให้นะครับ”

“อ่อเรื่องนั้นน่ะ ไม่ต้องหรอกมีคนมาชดให้นายแล้ว”

“หืมม มีคนชดให้แล้ว
??

“นู่นนน มาพอดีเลย” ริมฝีปากอิ่มเชิดเป็นเชิงชี้ทางให้กับผู้ที่เข้ามาใหม่
จุนฮเวหยุดชะงักเมื่อสายตาสองคู่จ้องมองมา ถุงพลาสติกหลายใบถูกวางไว้บนโต๊ะ

“พี่ไปทำงานก่อนนะ” คังซึงยูนขอตัวแยกเดินออกไปเพียงเพื่อเป็นข้ออ้างให้เพื่อนสองคนได้คุยกัน


            แขนกลมสองข้างกอดตัวประสานกันไว้ที่อก นัมแทฮยอนส่งสายตาเรียวมองคน
ที่ยืนอยู่อย่างไม่สบอารมณ์นักก่อนจะเรียกอีกคนเสียงแข็ง

“จุนฮเว”

“อะไร
?

“ทำไมต้องชดเวรให้ฉันด้วย”

            คนถูกถามไม่ตอบอะไรนอกจากยักไหล่สองข้างขึ้น
ก่อนจะเลือกหยิบข้าวกล่องในถุงออกมาจัดการ

“จุนฮเวได้ยินที่ฉันถามมั้ย
?

ถามย้ำไปอีกครั้งแต่อีกฝ่ายกลับนั่งสบายตักข้าวเข้าปากคำแล้วคำเล่า
แถมยังยื่นข้าวมาให้คนคิ้วตกอีก

“พูดมาก กินข้าวไปได้แล้วเดี๋ยวต้องไปทำงานอีกนะ”

“ไม่กิน”

ชายหนุ่มประกาศเสียงแข็ง เดือดร้อนจุนฮเวที่อุตส่าห์หอบร่างตัวเองไปซื้ออาหารร้านอร่อยหวังจะได้เห็นรอยยิ้มกว้างๆกับคิ้วตกๆและเสียงหวานที่เอาแต่ชม แต่ตอนนี้เขากลับเห็นเพียงเด็กสามขวบที่กำลังทำตัวดื้อใส่ ลมหายใจยาวพรูออกมาอย่างใจเย็น

“แล้วนายหายไปไหนมา ติดต่อก็ไม่ได้ฉันควรเป็นห่วงมากกว่ามั้ย
?


            คำถามที่ทำให้คนฟังสะดุดลมหายใจของตัวเอง จะให้อธิบายหรือบอกจุนฮเวได้อย่างไร
ว่าสิ่งที่เขาเจอมามีอะไรบ้าง จึงได้แต่ทำสีหน้าเรียบเฉยพร้อมหยิบกล่องข้าวมาไว้

            จุนฮเวเหลือบมองอีกฝ่ายที่ไม่แม้จะปริปากพูดอะไรออกมา นัมแทฮยอนก็ยังคงเป็นนัมแทฮยอน
ยังวันค่ำ รู้ทั้งรู้ว่าเขาห่วงแทบตายแต่ก็เลือกที่จะเก็บทุกอย่างไว้ในใจทั้งๆที่รู้ว่าเขาเองก็กังวลมากแค่ไหน

“ไม่คิดจะพูดอะไรเลยใช่มั้ย
?

“อืม..ไม่พร้อมน่ะ”

            ชายหนุ่มพยายามกลืนข้าวลงอย่างฝืดคอราวกับมีก้อนบางอย่างมาจุกเอาไว้
ขอบตาเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด ตอนนี้เขาไม่พร้อมจะอธิบายอะไรให้อีกคนเข้าใจจริงๆ
แค่ย้อนนึกถึงมันก็รู้สึกเจ็บปวดมากพอแล้ว

            ขอโทษนะ ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ฉันจะรีบบอกนายเลย








            ประตูสีเข้มเปิดออกนัมแทฮยอนค่อยๆเดินพาร่างที่แสนอ่อนล้าเข้ามาในห้อง
หวังจะทิ้งตัวลงพักบนโซฟาอย่างที่เคยทำเป็นประจำ แต่แล้วกลับต้องเจอกับใครบางคน
ที่ปั้นหน้าเครียดอยู่บนโซฟา

            ชายหนุ่มค่อยๆก้าวเท้าให้สั้นและช้าลง สายตายังคงเหลือบมองซงมินโฮที่ตั้งอกตั้งใจ
อ่านแฟ้มงาน พี่ชายของเขาในมุมจริงจังแบบนี้ดูเท่จริงๆเลยนะ แอบยืนมองอยู่ได้ไม่นาน
นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มก็สบเข้ากับใบหน้าคมที่หันมามอง

“ยืนทำอะไรตรงนั้นทำไมไม่เข้ามา”

            เสียงทุ้มเอ่ยถาม คนคิ้วตกทำหน้าเลิกลั่กไปไม่ถูกเลยจ้ำอ้าวไปที่ตู้เย็นรินน้ำใส่แก้วขึ้นมา
ยกดื่มพรวดเดียวจนหมด ทุกการกระทำล้วนอยู่ในสายตาของคนพี่ ชายหนุ่มเผลอยกยิ้มมุมปาก

“ไงวันนี้เหนื่อยหรอ
?

“ก็..นิดหน่อย”

            นัมแทฮยอนวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะ
ดวงตาเรียวเหลือบมองมวนบุหรี่ที่ถูกบดขยี้ไว้เต็มกระถางเซรามิค

“ผมบอกแล้วไงไม่ให้สูบในห้อง แล้วนี่พี่สูบเยอะขนาดนี้เลยหรอ
?

ดูเหมือนจะเป็นคำตำหนิที่อีกฝ่ายสูบเจ้านิโคตินจนกลิ่นติดในห้อง แต่ใจความสำคัญของนัมแทฮยอน
คือพี่ชายของเขาที่สูบบุหรี่หนักกว่าที่เขาคิดไว้ แบบนี้สุขภาพมันก็จะยิ่งแย่เอา ยิ่งเขาเรียนแพทย์ด้วยแล้ว
ก็ยิ่งมองเห็นเลยว่าจะเกิดผลเสียอย่างไรบ้าง

“ก็คิดงานเครียดๆก็เลยสูบ” ริมฝีปากหยักตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

แต่แล้วก็สัมผัสได้ถึงน้ำหนักมือที่กดลงมาบริเวณไหล่ทั้งสองข้าง ซงมินโฮหันไปมองน้องชายที่ยืน
นวดไหล่ให้เขาอยู่ ช่วงนี้น้องชายเขาแปลกๆเหมือนจะทำตัวเป็นเด็กดีขึ้น เห็นแบบนี้ถ้าไปทำให้เด็กดี
รู้สึกไม่ดีเข้าเขาเองก็คงเสียใจเหมือนกัน

“พ่อให้พี่มาดูแลผมนะ ไม่ใช่ให้ผมมาดูแลพี่”

            ปากก็บ่นพึมพำไปแต่ก็ยังนวดให้อีกฝ่ายไปเรื่อยๆ มือหนาวางเอกสารลงหลังจาก
ที่ถือมันมาร่วมหลายชั่วโมง กล้ามเนื้อที่เคยตึงเกร็งจนปวดร้าวก็ดูผ่อนคลายลงไปบ้าง

 “ก็นายเรียนหมอ คงรู้วิธีดูแลตัวเองแล้วจะให้พี่ดูแลอะไรนายอีก
?

“ก็มันไม่เหมือนกัน....”

            น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แต่นัมแทยอนก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อ
เพราะรู้ว่าถ้าพูดความรู้สึกออกไปเรื่องยุ่งยากก็จะตามมา เก็บไว้แบบนี้น่ะดีแล้ว

“ผมไปอาบน้ำก่อนนะ”

            ซงมินโฮดึงข้อมืออีกคนไว้ก่อนจะช้อนใบหน้าเข้มขึ้นมองนัมแทฮยอน
ที่ดูเหมือนจะคิ้วตกกว่าเก่า สัมผัสร้อนยังอยู่ที่ข้อมือ

“ยังไม่ได้กินอะไรมาใช่มั้ย งั้นออกไปกินข้าวกัน”

“หืม ออกไปกินข้าวหรอ
?


            คนที่ยืนฟังแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง วันนี้พี่ชายเขาไปกินอะไรมาถึงได้มีอาการแปลกๆ
หรือว่าจะเครียดจากงานมากเกินไป ใบหน้าขาวยืนคิดนู่นนี่จนหัวคิ้วแทบจะขมวดเข้าหากันเป็นปม

ซงมินโฮที่นั่งมองเห็นแบบนั้นก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้ จะว่าไปเขาเองก็ไม่เคยชวนน้องชาย
ไปกินข้าวแบบนี้เหมือนกัน นัมแทฮยอนคงตกใจมากน่าดู
            ร่างหนายืนเต็มความสูงก่อนจะใช้แขนแกร่งดึงอีกคนมากอดคอไว้

“อะไรกัน นี่กำลังทำหน้าที่พี่ที่ดีเลยนะ ทำไมไม่ชอบรึไง”

“หืออ อ่อ ชอบๆ”


            นัมแทฮยอนยิ่งรู้สึกเหมือนหัวสมองชาไปหมดรู้แค่ว่าตอนนี้แขนอีกคน
กำลังโอบไหล่ของเขาและเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังเต้นโครมครามอยู่ข้างในอย่างห้ามไม่อยู่

            เคยใช่มั้ยที่เวลาอยู่ใกล้คนที่ชอบ ทุกอย่างในร่างกายดูเหมือนจะไม่ใช่ของตัวเองเลย
            รู้ทั้งรู้ว่าความรักนี้มันไม่มีทางเป็นไปได้ แต่สุดท้าย..


“พี่มินโฮ”

“หืม
?



“ใจดีกับผมแบบนี้บ่อยๆนะ”



            คนบางคนเลือกที่จะรักแม้ว่าจะเจ็บปวดก็ตาม








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

622 ความคิดเห็น

  1. #483 aoyaanya (@aoya-anya) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 00:39
    ใจดีกับนัมบ่อยๆน้า ^^
    #483
    0
  2. #376 พี่หาญคนแมน (@baekhyunchanyoel) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 07:25
    ถ่อวววว ทำไมอิจอิซง 55555
    #376
    0
  3. #329 Ff_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:08
    จุนฮเวจะดีอะไรขนาดนี้~~~~~~ ใครๆก็รักน้องนัม แล้วเมื่อไหร่พี่มินโฮจะรักน้องนัมบ้างงงง?????

    ทั้งๆที่น้องนัมก็รักพี่มินโฮแล้ววววว ฮู้วววววววว พี่มินโฮก็ดีกับน้องนัมให้ตลอดไปเลยนะ!!
    #329
    0
  4. #193 maohed (@maohed) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2557 / 02:44
    นัมรักมิโนมากอ่า ขอแค่ได้อยู่ข้างพี่ก็พอแล้ว แอบใจเต้นเวลาพี่เขาใจดีด้วย โอ๊ยทำไมเจ็บปวดอ่า แม้จะมีใครมาใจดี มากแค่ไหน แต่สายตานัมมองแต่มิโนจริงๆอ่า เศร้า มิโนอีกใจอ่าแกมาหานัมแล้ว แต่แกมัวแต่ใช้สมองคิด มัวแต่แคร์คนนั้น แคร์คนนี้ ลองฟังหัวใจตัวเองจริงๆซะทีสิวะ
    #193
    0
  5. #163 Vipp 'Mintopp (@swmintop) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 16:48
    โอ้ยยยย ฉากที่จินอูรอมิโนอยู่ร้านเนื้อ เจ็บจังค่ะ สงสารนัมมากกกกๆๆๆ
    #163
    0
  6. #159 Pipitch (@pipitch) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 16:57
    ช่วงนี้จินอูเงียบไป ซึ่งก็ดีแล้ว 555555 สบายใจจังงงงง แต่จุนฮเวเริ่มรุกแล้วนะคะพี่มิโนววววว ทำคะแนนหน่อยนะพี่ชาย เดี๋ยวคนอื่นจะแซง
    #159
    0
  7. #158 Pipitch (@pipitch) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 16:57
    ช่วงนี้จินอูเงียบไป ซึ่งก็ดีแล้ว 555555 สบายใจจังงงงง แต่จุนฮเวเริ่มรุกแล้วนะคะพี่มิโนววววว ทำคะแนนหน่อยนะพี่ชาย เดี๋ยวคนอื่นจะแซง
    #158
    0
  8. #123 Majolicamimi (@bbbenjy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 10:21
    ใจดีอย่างนี้ตลอดไปนะ
    ใจดีมากจนเสียวีนัสไป ยังไม่รู้สินะนัมแท
    ถ้ารู้ นายจะรักพี่ชายนายยิ่งกว่านี้อีก
    รีบๆ เลิกกับจินวูเถอะพลัสสสสสส
    #123
    0
  9. #122 KaReii_NYAPPY (@kareii) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 01:09
    งื้อออ สงสารนัมอ่า รักเขา ต้องยอมแม้ว่าจะเจบ
    เราเข้าใจ ฮืออออออออออออ
    #122
    0
  10. #121 Intra Yamano (@ringring137) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 03:13
    อ่าาาา แทฮยอนนน ตกหลุมรักมินโฮเต็มๆเลย แต่พี่จินอูยอยู่ เฮ้ออ ละพี่จินอูเคลียร์กะแฟนแล้วหรอถึงได้กลับมาคบกะมิโนเนี้ย ปล.ไรเตอร์เเต่งต่อนะคะ รออ่านคู่นี้ หาฟิคอ่านยากมากฟิควินเนอร์เนี้ย
    #121
    0
  11. #120 aum5120 (@a-u-m5120) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2557 / 22:24
    กรี๊ดดดดดดดดดด ไรเตอร์คัมแบคแล้ววววววว
    ฮือออออ ชอบจุนฮเวอ่ะ ชดเวรให้นัมด้วยยย ซื้อข้าวให้กินด้วยยย
    ซึงยูนก็ดี เป็นห่วงน้องนัมมมม
    นน้องนัมนี่ชอบมินโฮมากป่ะ ชอบมากเลยสินะ
    ใจดีกับน้องหน่อยนะ ซงมินโฮ น้องขอแล้ววววววว
    #120
    0
  12. #119 Annie Phuangjan (@annie146) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2557 / 21:16
    น้องนัมรักพี่มิโนมากเลยนะ มิโนยังไม่รู้ใจตัวเองช่ายมั้ยล่ะ
    #119
    0
  13. #118 แคนดี้ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2557 / 20:38
    ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ความดีใจของตอนนี้คือการที่ไรเตอร์มาอัพฟิค คือคิดว่าไรท์เตอร์จะทิ้งกันไปแล้ว

    แต่ทำไมมิโนยังเย็นชาได้ขนาดนี้

    ทำไมไม่แสดงความเป็นห่วงเลย ทั้งที่ตัวเองพาน้องไปเจอเรื่องแบบนั้นแท้ๆ

    ต่อให้จะยกรถคันนั้นไปแลกกับนัมก็เหอะ



    สงสารนัม มิโนยังไม่แสดงออกหรือรู้สึกอะไรเลย แง
    #118
    0
  14. #117 Oumyim Naruk (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2557 / 18:52
    งื้ออออ​ สงสาร​หนูนัม​ รักพีามินโฮไปซะแล้ววว

    แล้วเมื่อไรพี่มินโฮจะรู้ตัวว่าหลงรักหนูนัมบ้างแล้วนะ

    ขอบคุณ​คะไรท์​ รออ่านอยู่​ตลอด​เลยนะคะ
    #117
    0