WIN : BLIND LOVE ___(NAMSONG)

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 13 : จาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 705
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    11 พ.ย. 57


   


 

ตอนที่ 13

จาก


 



            นัมแทฮยอนมองรถคันหรูสีดำที่เขามักจะนั่งเป็นประจำ แต่ก็อดที่จะคิดถึงเจ้าแลมโบวีนัส
เสียเป็นไม่ได้ ถ้าไม่ได้พี่ชายของเขายังไม่รู้เลยว่าชาตินี่จะมีโอกาสได้สัมผัสรึเปล่า

“พี่มินโฮไม่เอาวีนัสมาขับอีกอ่ะ ผมอยากนั่งนะ”

            ดวงตาคมที่มองถนนเบื้องหน้าเหลือบหันมามองใบหน้าหวานของอีกคน
จะให้บอกยังไงดีว่าเขาเสียวีนัสแสนรักที่อบอวลด้วยความทรงจำมากมายเพื่อแลกความปลอดภัย
ของน้องชายกลับมา

            แต่บางครั้งคนเราก็ไม่จำเป็นต้องมาบอกกันทุกเรื่อง และเขาเองก็เป็นคนที่ทำให้อีกฝ่ายต้องเจอ
กับเรื่องแบบนั้น ซงมินโฮจึงไม่อยากให้นัมแทฮยอนมานั่งรู้สึกผิดที่เขาต้องเสียวีนัสไป
        

“พี่ขายทิ้งไปแล้ว”

“อ่าวทำไมล่ะ พี่รักรถคันนั้นมากไม่ใช่หรอ
?

            คิ้วตกที่ประดับบนใบหน้าเลิกสูงขึ้นอย่างแปลกใจ แต่คนที่ขับรถอยู่ไม่ตอบอะไร
นอกจากจุดรอยยิ้มที่มุมปากและมืออบอุ่นขึ้นมาลูบหัวเขาเบาๆ


            ตั้งแต่ออกจากคอนโดมาสารภาพว่าตอนนี้นัมแทฮยอนยังไม่หุบรอยยิ้มเลย
ความสุขเล็กๆที่อัดแน่นจนหัวใจค่อยๆพองโตขึ้น
            ซงมินโฮเป็นคนทำให้เขากลายเป็นคนอารมณ์ดีมากกว่าปกติ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือสว่างขึ้นพร้อมข้อความของใครบางคน
ดวงตาเรียวก้มอ่านตัวอักษรที่ปรากฏ

           
JUNHOE : เสาร์นี้ว่างไปทะเลกัน

           
TAEHYUN : ไปเช้าเย็นกลับอ่ะนะ

           
JUNHOE : อื้อ ไม่ได้ไปนานแล้ว ไปด้วยกันนะ

           
TAEHYUN : ขอคิดดูก่อนละกันนะ

           
JUNHOE : อ่า..โอเค ^ ^

คิ้วเล็กที่ประดับบนใบหน้าขาวเลิกขึ้นสูงอย่างแปลกใจ จุนฮเวนึกครึ้มอะไรถึงอยากจะไปเที่ยว
พอถึงวันหยุดทีส่วนใหญ่ก็เห็นเก็บตัวพักผ่อนมากกว่า ดูเหมือนคงจะอยากไปทะเลจริงๆ

            ชายหนุ่มจมอยู่กับความคิดได้ไม่นานก็ถูกเสียงเข้มฉุดขึ้น

“แทฮยอนถึงแล้ว”

            ภาพตรงหน้าเป็นร้านเนื้อย่างที่มีเสียงเล่าอ้างกันว่าอร่อยมาก นัมแทฮยอนเคยคิดอยู่ว่า
อยากจะลองมาลิ้มชิมรสสักครั้งแต่ก็ไม่มีเวลาว่างสักที ดูเหมือนวันนี้จะเป็นโชคดีของเขา

            เท้าเล็กก้าวตามพี่ชายที่เดินนำหน้าห่างกันไม่มากนัก

“พี่รู้ป่ะว่าผมชอบเนื้อมากเลยนะ”

“งั้นกินเยอะๆล่ะเด็กน้อย”


            รอยยิ้มบางของซงมินโฮที่ดูเหมือนจะอบอุ่นกว่าทุกครั้ง จนน้องชายเองก็เผลอยิ้มตามไปด้วย
ทั้งสองคนเดินเข้ามาภายในร้าน คนตัวสูงเลือกที่จะเดินไปจนเกือบด้านในสุดก่อนจะโบกมือทักทาย
กับแขกที่ไม่คิดว่าจะได้รับเชิญ

“จินอูรอนานมั้ยครับ
?

            รอยยิ้มของนัมแทฮยอนแทบจะเลือนหายไปเมื่อเจอกับรอยยิ้มของใครบางคนที่ดูสดใส
ระยิบระยับมากกว่า ร่างหนาหย่อนกายลงข้างๆคนรัก

            คิมจินอูที่ปรากฏตัวออกมาอย่างไม่ทันได้คิด นัมแทฮยอนเหลือบมองคนตรงข้าม
โดยไม่รู้ว่าซงมินโฮก็นัดมาที่ร้านอาหารเหมือนกัน เพราะแบบนี้สินะถึงใจดีพามาเลี้ยงข้าว

            จริงๆแล้วซงมินโฮคงไม่ได้อยากจะทำดีกับเขาสักเท่าไหร่ นอกจากจะมาเจอคิมจินอูเท่านั้น
ความรู้สึกที่เหมือนเป็นเพียงส่วนเกินก่อเกิดขึ้นในใจ

            ในเวลานี้เขาไม่เควรจะมานั่งอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ



            ทั้งๆที่เนื้อเป็นอาหารที่เขาชอบมากที่สุด แต่น่าแปลกในตอนนี้นัมแทฮยอนไม่คิดอยากจะ
แตะต้องมันเลย ชายหนุ่มนั่งมองชิ้นเนื้อสีน้ำตาลสวยวางเรียงตัวบนจานเชื้อเชิญให้เขาได้ลิ้มรสมัน

“แทฮยอนไม่ชอบกินเนื้อหรอ
?” เป็นคิมจินอูที่เริ่มต้นบทสนทนา

ดวงตากลมโตฉายแววความห่วงใยปรากฏไว้ชัด และมันก็ชัดมากพอที่จะตอกย้ำนัมแทฮยอนว่า
พี่ชายของเขารักแฟนคนนี้มากขนาดไหน ทั้งน่ารักและนิสัยดี

            แต่ก็มีบางเรื่องที่เขาเองอยากจะถามคิมจินอูเหมือนกัน


“อ่อชอบครับ แต่ผมรู้สึกปวดหัวนิดหน่อยเลยกินอะไรไม่ค่อยลง” บอกปัดไปแบบไม่ได้คิดอะไร

ชายหนุ่มเหลือบมองซงมินโฮที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตานั้นก็จ้องมาที่เขาเองเหมือนกัน
แถมหัวคิ้วหนาสองข้างยังขมวดเข้าหากันจนแทบจะแป็นโบว์

“ไม่สบายทำไมไม่บอกจะได้ไม่พาออกมา”

            เอาอีกแล้วกับเสียงเข้มๆทีดูเหมือนกำลังผลักไสให้ไปไกลๆ
ถ้ารู้ว่าคิมจินอูจะมาด้วย เขาก็คงไม่มาเป็นก้างขวางไว้แบบนั้นหรอก
ไหนๆก็กินอะไรไม่ลงแล้วยิ่งอยู่ หัวใจของตัวเองก็ยิ่งเจ็บซะเปล่า

“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

            ชายหนุ่มหยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูงพลางโค้งตัวพอเป็นมารยาท
นัมแทฮยอนตัดสินใจเดินออกมา แต่แล้วที่ข้อมือกลับสัมผัสได้ถึงมือแข็งของอีกคนที่ฉุดรั้งเขาไว้

            ซงมินโฮมองใบหน้าซีดเซียว น้องชายของเขายังดื้อเหมือนเดิม
เป็นอะไรก็ไม่เคยบอกต้องทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย ก็เห็นว่าทำงานมาเหนื่อยๆ
พอจะรู้มาจากดาน่าบ้างว่านัมแทฮยอนชอบเนื้อมากขนาดไหน เลยไปถามคิมจินอูเผื่อได้ชื่อร้านดังมา
แต่ถ้ารู้ว่าอีกคนไม่สบายแบบนี้เขาจะไม่พาออกมาข้างนอกเลย

            หัวคิ้วชอบเผลอขมวดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัวทุกครั้งที่มีเรื่องเข้ามาคิดวุ่นวายในใจ
คนตัวเล็กยังคงยืนนิ่งอยู่แบบนั้น มองไปยังใบหน้าเรียบเฉยของซงมินโฮที่เขาไม่เคยอ่านมันออก
กล้ามเนื้อแขนสองข้างก็ดูอ่อนแรงเกินกว่าจะผลักไสอีกคนได้

            แม้แต่หัวใจยังอ่อนแอ ผลักอีกคนให้ออกจากความคิดยังทำไม่ได้เลย


“กลับบ้านเลยมั้ย เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“ไม่เป็นไรหรอก ผมกลับเองได้”

            ถึงจะพูดด้วยความมั่นใจแบบนั้น แต่จากสภาพแล้วแค่เดินไปโบกรถยังไม่รู้จะไหวรึเปล่า
ถึงจะเป็นแบบนั้นริมฝีปากบางก็ยังคงพยายามคลี่ยิ้มไม่ให้อีกคนเป็นกังวล

“ผมเรียนหมอนะ เรื่องแบบนี้ผมดูแลตัวเองได้”

            เมื่อพูดถึงขนาดนั้น มือหนาที่จับข้อมือเล็กไว้ค่อยๆคลายพันธนาการ
มองแผ่นหลังนั้นหายออกจากร้านไป



            ทุกการกระทำของทั้งคู่อยู่ในสายตาของคิมจินอูเสมอ อยากจะถอนหายใจยาวออกมา
เพื่อขจัดความเหนื่อยล้า ตอนนี้ในหัวใจของเขาก็สับสนมากเกินไปจริงๆ ถึงแม้จะรู้อยู่เต็มอกดีว่า
ซงมินโฮและนัมแทฮยอนนั้นเป็นพี่น้องกัน และสายตาของคนน้องช่างอ่านง่ายเสียเหลือเกิน

            ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านัมแทฮยอนเองก็มีใจให้กับพี่ชายตัวเอง


เขารู้ว่าซงมินโฮเองที่แสดงด้านอ่อนโยนเพราะสัญชาตญาณของความเป็นพี่
ตอนนี้มันก็ขึ้นอยู่ว่าซงมินโฮจะรับรู้ความรู้สึกจริงๆของน้องชายตัวเองบ้างมั้ย

“นี่..จะตามไปก็ได้นะ ฉันโอเค”

ดวงหน้าเรียวประดับนัยน์ตากลมสีเข้มจ้องมองคนข้างตัวราวกับว่าพยายามจับความรู้สึก
ร่างหนาไม่พูดอะไรหรือแม้แต่แสดงสีหน้า ชายหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนจะคีบเนื้อในจานเข้าปาก

“ช่างเถอะ ฉันพาจินอูออกมากินข้าวจะปล่อยทิ้งไว้คนเดียวแบบนี้ได้ไง”

“แล้วนัมแทฮยอน..นายก็จะทิ้งไว้คนเดียวแบบนั้นทั้งๆที่นายก็พาเขาออกมา
?

            คำพูดที่เล่นทำเอาคนฟังแทบจะสะดุดกับความคิด มันก็จริงอย่างที่อีกฝ่ายว่า
เขาเป็นคนพานัมแทฮยอนออกมาข้างนอกเอง รวมถึงเจอเรื่องร้ายๆแบบนั้นด้วย
ทำไมเขาดูไม่มีความรับผิดชอบอะไรเลย

            ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงมืออุ่นที่เข้ามาบีบไหล่เบาๆ

“ไปเถอะ ฉันไม่เป็นไร”


            คิมจินอูยังคงเป็นคนเดิมที่มาพร้อมกับรอยยิ้ม
            คนที่เข้าใจเขาเสมอ








            ขายาวก้าวเหยียบพื้นคอนกรีตสีเข้ม มือขาวที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงจาง
จากที่เลือดไปไหลเวียนเพิ่มความอบอุ่นในร่างกาย

            ลืมหยิบเสื้อคลุมมาน่าหงุดหงิดชะมัด


จมูกรั้นแดงระเรื่อนัมแทฮยอนรีบเดินไปที่ป้ายรถเมล์ก่อนจะจมตัวเองไว้กับเก้าอี้

            ท้องฟ้ายามค่ำคืน เขาเคยชอบมันมาก
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกอ้างว้างมากที่สุด

            ดีแค่ไหนแล้วที่เขารับนายเป็นน้องชาย

ประโยคนี้มักเกิดขึ้นในห้วงความคิดเสมอ แค่นี้มันก็เป็นคำตอบชัดมากพอแล้ว
ว่าซงมินโฮเลือกใคร เขาจะไปทำอะไรได้ ก็แค่น้องชายที่ต่างสายเลือด

            ถึงจะปลอบตัวเองมากเท่าไหร่ แต่ความน้อยใจก็ยิ่งก่อตัวมากเท่านั้น
นิ้วเรียวรีบปาดหยาดน้ำตาที่เผลอไหลออกมา

            แทฮยอนนายจะร้องไห้ทำไมวะ




            รถคุ้นตามาจอดตรงหน้าพร้อมกับเสียงแตรรถที่ทำให้นัมแทฮยอนหลุดออกจากความคิด
กระจกรถถูกลดระดับลงพร้อมใครบางคนที่เรียกให้เขาขึ้นรถ


            เครื่องปรับอากาศภายในรถยังคงทำงาน แต่ความอบอุ่นของอีกคนคงมีมากกว่า
หลายครั้งแล้วที่คนๆนี้ยังดีกับเขาเสมอ

“ดึกแล้วมานั่งทำอะไรอยู่คนเดียว” คังซึงยูนเหลือบมองคนที่ยังเอาแต่นั่งเงียบไม่พูดอะไร
บรรยากาศรอบข้างดูค่อนข้างอึดอัดแต่เขาเองก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้สึกลำบากใจ

“ผมออกมาหาอะไรกินนิดหน่อยน่ะครับ”

            ตอบพร้อมรอยยิ้มทั้งๆที่น้ำตารื้นขึ้นมาขนาดนั้น คังซึงยูนไม่เข้าใจเลยจริงๆ
ทั้งที่นัมแทฮยอนก็เป็นเด็กเรียนดี แต่ทำไมถึงได้ดูมีเรื่องทำให้รู้สึกไม่ดีอยู่ตลอดเวลา
เด็กตัวแค่นี้แต่ไม่รู้ว่าต้องเจออะไรบ้าง

            ถ้ามีอะไรที่สามารถแบ่งเบาความทุกข์นั้นมาได้เขาก็ยินดี

“มีอะไรบอกพี่ได้นะ”

            เคยเป็นมั้ยที่เวลามีอะไรอัดอยู่ข้างในแน่นจนพร้อมจะระเบิด
พอมีใครสักคนที่ถามเราด้วยถ้อยคำห่วงใย สิ่งที่อัดแน่นไว้ก็พังทะลายออกมา

            มือเล็กพยายามปาดน้ำตาที่ไหลออกมาหยดแล้วหยดเล่าจนเปรอะเปื้อนเต็มแก้มทั้งสองข้าง
คังซึงยูนยื่นผ้าเช็ดหน้าให้อีกคน



 “พรุ่งนี้ห้ามมาราวน์วอร์ดสายล่ะ”

นิ้วทั้งห้าโบกไปมาท่ามกลางอากาศหนาวจนรถขับออกไปลับสายตา








            อีกครั้งที่กลับมาที่ห้องเดิมๆ เจอแต่กับความรู้สึกเดิมๆ นิ้วกดสวิสต์เปิดไฟฉายสว่าง

            หิวชะมัด

            เสียงลำไส้ในท้องต่างเคลื่อนไหวประท้วงขออาหาร ร่างเล็กยังคงนอนนิ่งบนโซฟาแบบนั้น
เสียงประตูห้องเปิดออกพร้อมผู้เข้ามาใหม่ ร่างสูงเดินเข้ามาพร้อมถุงพลาสติกวางไว้บนโต๊ะตรงหน้า
ของคนที่นอนอยู่

“ซื้อข้าวผัดมาให้ กินซะจะได้กินยานอน”

            ซงมินโฮค่อยๆโน้มกายไปใกล้ ฝ่ามือใหญ่พิงเข้ากับหน้าผากมนของอีกคน
“ยังดีที่ตัวไม่ร้อน ลุกขึ้นมาซะเดี๋ยวพี่ไปหยิบยามาให้”

            นัมแทฮยอนมองคนที่เดินไปหยิบกล่องยามาเปิดหยิบซองยาต่างๆออกมา
ค่อยๆพลิกอ่านดูว่าอันไหนที่น้องชายของเขาพอจะกินได้ ชายหนุ่มยันกายตัวเองขึ้นนั่ง
ในขณะที่สายตาไม่ละออกจากอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ

เอาอีกแล้วโกรธอีกคนที่ดันเลือกคนรักได้ไม่นาน แต่พอกลับมาทำใจดีกับเขาแบบนี้ 
นัมแทฮยอนก็ยิ่งรู้สึกดีขึ้นมากจนเผลอคิดเข้าข้างตัวเอง

            ซองยาถูกยื่นมาให้แต่แล้วซงมินโฮก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นดวงตาเรียวแดงก่ำ
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเพิ่งร้องไห้มา

“ร้องไห้มา
?

            หัวกลมส่ายไปมาพร้อมรอยยิ้มบาง ถึงแม้ว่าจะดูเป็นการโกหกที่ไม่เนียน
แต่จะให้บอกได้อย่างไรว่าทำไมเขาถึงมาร้องไห้แบบนี้

            ถ้าไม่ใช่เพราะคนที่อยู่ตรงหน้า

“ขี้แงนะเรา”

“ก็บอกว่าไม่ได้ร้องไง อย่ามาเซ้าซี้ดิ”

            ใบหน้าคมไม่ได้พูดอะไร มือล้วงหยิบมือถือออกมจากกางเกงยีนส์สีเข้ม

“ออกมาแบบนี้พี่จินอูไม่ว่าหรอ
?

“ไม่อ่ะ เขาเป็นคนไล่ให้พี่มาหานายเอง”

“..............”

            คำตอบที่ทำเอาคนฟังนิ่งไป ถ้าคิมจินอูไม่ไล่ออกมาก็คงไม่ไยดีอะไรเขาอยู่แล้ว
            เผลอสำคัญตัวเองผิดจนได้

“พี่..ผมขอถามอะไรหน่อยสิ”

“อืม”

“ถ้าเกิดว่า..พี่จินอูเขาไม่รักพี่เหมือนเดิมแล้ว พี่จะปล่อยเขาไปมั้ย
?

            สายตาคมเหลือบมองคนถามพร้อมสีหน้าที่แสดงออกถึงความไม่เข้าใจ
ทำไมน้องชายเขาถึงเกิดความคิดอะไรแบบนี้ขึ้นมา เอาเข้าจริงเขาเองก็ไม่เคยคิดเรื่องแบบนี้ด้วยซ้ำ
เพราะไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่คิมจินอูจะทิ้งเขาไป เว้นเสียว่าเขาอาจเป็นฝ่ายเดินจากไปเองแทนมากกว่า

“ไม่รู้สิพี่ไม่เคยคิด อาจจะปล่อยไปมั้ง ทำไมอยู่ๆถึงถาม”

            ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเกือบจะเป็นเส้นตรง ไม่รู้จะเริ่มบอกยังไง
มีบางสิ่งบางอย่างที่เขาสงสัยในตัวของคิมจินอู แต่บางทีข้อสันนิษฐานของเขาอาจจะผิดไปก็ได้

“ไม่มีอะไรหรอก ผมขอตัวไปกินข้าวก่อนนะ”


            แค่รอเวลาเพื่อให้อะไรๆมันชัดเจนมากขึ้น
            หรือบางทีเขาควรจะถามเจ้าตัวโดยตรง











“จุนฮเวฉันขอโทษนะที่ไม่ได้ไปทะเลด้วย วันหยุดอยากไปหาแม่น่ะ”
“อ่อไม่เป็นไร ฝากบอกคิดถึงแม่นายด้วยละกัน”


            วันหยุดทั้งทีแผนที่เคยวางไว้กลับถูกพับเก็บเข้าไปเรียบร้อย
ชายหนุ่มมองกระดาษที่อุตส่าห์เขียนทริปไว้ วันเกิดปีนี้ตรงกับวันหยุดทั้งที
ก็อยากจะหาอะไรทำบ้าง แต่ในเมื่อนัมแทฮยอนไม่ว่างก็ไม่เป็นไร

            ข้างกายปรากฏช่อดอกกุหลาบสีแดงสวยที่เขาตั้งใจซื้อมาให้นัมแทฮยอน
จุนฮเวตัดสินใจแล้วว่าวันเกิดปีนี้เขาจะทำให้มันเป็นวันพิเศษ

ชายหนุ่มคิดมาดีแล้ววันนี่เขาตัดสินใจจะสารภาพรักกับนัมแทฮยอนไป
อย่างน้อยเขาก็ได้ทำอะไรบางอย่าง ถึงแม้ผลออกมาจะเป็นอย่างไรเขาจะยอมรับมันเอง

            ถ้าวันนี้นัมแทฮยอนตอบตกลง เขาจะได้คนรักเป็นของขวัญวันเกิด
            แต่ถ้าอีกฝายปฏิเสธ เขาก็ยังได้รับเพื่อนที่ดีที่สุด

ขอแค่เป็นนัมแทฮยอน จุนฮเวยอมรับทุกสถานะความสัมพันธ์โดยไม่มีเงื่อนไข

ความลับมันจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป







"พี่แทฮยอนนน"

            แขนเรียวของหญิงสาวตรงเข้าโผกอดพี่ชายต่างสายเลือดพร้อมเสียงหวาน
ที่เอาแต่เรียกชื่อของอีกคน เล่นทำเอาพี่ชายแท้ๆอดที่จะหมั่นเขี้ยวไม่ได้

“ทำไมเข้าไปกอดแต่แทฮยอนคนเดียวล่ะ”

            กล่าวด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ แต่ก็ไม่มากพอที่จะทำให้ดาน่าเห็นใจ
“ก็กอดพี่มินโฮบ่อยละ อยากกอดพี่แทฮยอนดูบ้าง คนอะไรไม่รู้ตัวห้อมมมหอมม”

            คนคิ้วตกยิ้มร่าเมื่อเห็นพี่น้องหยอกล้อกันก่อนจะขอแยกตัวขึ้นไปที่ห้อง
สายตากวาดมองบรรยากาศรอบตัว โต๊ะ เตียง ตู้ ทุกอย่างในห้องนี้ยังคงสะอาดเหมือนเดิม
ทั้งๆที่ไม่ได้เข้ามานาน

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นคนตัวเล็กขนาดรับเชื้อเชิญแขก แต่กลายเป็นซงมินโฮที่เข้ามาเอง

“แม่นายบอกว่าแอร์ห้องพี่พังเลยมานอนด้วย”

            คนฟังถึงกับตาโต เริ่มไม่แน่ใจที่อีกคนพูดว่าใช่สิ่งที่เขาได้ยินรึเปล่า
“อะไรนะ
? นอนห้องเดียวกับผมหรอ?

            ร่างสูงพยักหน้าพร้อมถือวิสาสะทิ้งตัวเองให้จมลงบนเตียงนุ่ม
จริงๆเขาไม่จำเป็นต้องนอนห้องนี้ก็ได้ แต่ครั้นจะให้ไปนอนห้องดาน่าก็ยังไงอยู่
น้องสาวของเขาคงอยากมีพื้นที่ส่วนตัว และเขาเองก็อยู่กับนัมแทฮยอนจนชิน
ไม่ได้มีความรู้สึกอึดอัดใจอะไรจึงตัดสินใจมานอนที่นี่โดยไม่ได้บอกล่วงหน้า

“นอนด้วยไม่ได้หรอ
?

คิ้วเล็กลู่ตกลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ ชายหนุ่มมองคนที่นอนบนเตียงมือเท้าหัวไว้
ดูท่าทางพี่ชายของเขาจะสบายอารมณ์ ผิดกับเขาตอนนี้ที่หัวใจกำลังเต้นเสียงดัง
โครมครามอยู่ในโสตประสาทจนนน่าหงุดหงิด ถ้าปฏิเสธก็คงไม่ได้เพราะจริงๆบ้านนี้
ก็ไม่ใช่ของเขาด้วยซ้ำ

            เมื่อเป็นแบบนี้จะพูดอะไรได้เล่า


            นัมแทฮยอนหย่อนตัวลงนั่งบนปลายเตียงพลางก้มหน้าซ่อนใบหน้าขาวที่ตอนนี้
ขึ้นสีจนลามเลียถึงใบหู ห้องนอนที่กว้างขวางกลับดูแคบลง ยิ่งก้อนอากาศที่มีใครอีกคน
หายใจร่วมด้วยแล้ว ทำให้คนที่หวั่นไหวหายใจไม่ทั่วท้องเลยจริงๆ

“เห็นเล่นมือถือทั้งวัน คุยกับแฟนหรอ
?

            เป็นซงมินโฮที่เริ่มบทสนทนา นัมแทฮยอนชำเลืองมองอีกคนก่อนจะก้มหน้าให้กับ
เจ้าเครื่องสี่เหลี่ยมในมือต่อ จริงๆก็ไม่มีอะไรเล่นหรอก แค่ทำตัวไม่ถูกเวลาที่อยู่กับอีกฝ่าย
เลยหยิบมือถือขึ้นมาเขี่ยนู่นดูนี่ไปเรื่อย

“จะให้ผมคุยกับใคร แฟนยังไม่มีเลย”

            คำตอบของอีกคนทำเอาคนถามรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย น้องชายของเขาก็ไม่ได้หน้าตาไม่ดี
เห็นครั้งแรกเขาเองตกใจเหมือนกันที่ผู้ชายจะมีใบหน้าสวยหวานได้ขนาดนี้  แบบนี้ก็ดูจะฮอตในหมู่สาวๆ

“จริงดิ อย่างนายเนี่ยนะไม่มีแฟน
?

“อือ ก็เรียนอย่างเดียวไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปหาแฟนจากไหน”

“แล้ว..มีคนที่ชอบบ้างมั้ย
?

            คำถามที่เหมือนกับมีดคมเข้าปักกลางหัวใจโดยที่ซงมินโฮไม่รู้ตัว
คนตัวเล็กพยายามทำใจให้สงบเข้าไว้ นิ่งไปชั่วครู่อย่างชั่งใจว่าควรจะตอบไปดีหรือไม่
แต่พอเห็นอีกคนที่ดูตั้งอกตั้งใจฟังรอคำตอบ บางทีก็อยากลองตอบแบบลองใจเล่นๆดูบ้าง

“ก็..มีนะ”

“อ่อ..เพื่อนในคณะหรอ
? สวยมั้ย?

            ซงมินโฮเริ่มยิงคำถามรัว นัมแทฮยอนเก็บมือถือลงกระเป๋าหันไปมองอีกฝ่าย
“พี่ถามเยอะจัง จะอยากรู้ไปทำไม”

“ก็แค่อยากรู้ พี่ไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับตัวนายเลย”

            ใบหน้าสวยยยิ้มที่มุมปาก เห็นพี่ชายนิ่งๆแบบนี้ที่แท้ก็อยากรู้เรื่องของเขาบ้างสินะ
ชอบทำให้เขาเสียใจอยู่บ่อยๆ แต่ตัวเองยังทำตัวสบายได้ ไหนๆอยากรู้ก็จะบอกไปเลย

            นัมแทฮยอนใต้เสื้อยืดสีขาวตัวบางค่อยๆเลื่อนขยับจากปลายเตียงจนขึ้นมาถึงคนที่นอนอยู่
ชายหนุ่มโน้มกายจนสัมผัสได้ถึงเสียงลมหายใจของอีกคนที่กำลังมองมาที่เขาอย่างไม่ละสายตา

ริมฝีปากสีสวยกระซิบเสียงเบา




“ผมน่ะ ไม่ชอบผู้หญิงหรอกนะ”






            ซงมินโฮค่อยๆเดินเข้าโต๊ะอาหารเป็นคนสุดท้าย ช่วงนี้พ่อของเขาไปดูงานที่ญี่ปุ่น
มื้อเย็นวันนี้จึงมีเพียงแค่เขา แม่ น้องสาว และน้องชาย

            “ผมน่ะ ไม่ชอบผู้หญิงหรอกนะ”

คำพูดที่ยังคงเอาแต่ดังก้องอยู่ในหัว อีกครั้งที่ซงมินโฮเผลอมองปากของนัมแทฮยอน
เพิ่งสังเกตว่าสีของมันสวยจนเขาเองอยากลองลิ้มชิมรสสักครั้ง

            นั่นน้องชายนะเว้ย เป็นบ้าอะไรวะ

ความคิดต่อต้านเถียงกันไปมาระหว่างฝ่ายธรรมมะและฝ่ายอธรรม ก็ใครใช้ให้เด็กนั่นมายั่วถึงขนาดนี้
            นัยน์ตาสีเข้มสะท้อนภาพของนัมแทฮยอนที่กำลังค่อยๆละเลียดชิมน้ำซุป

“พี่มินโฮไม่กินข้าวหรอ
?

            คนคิ้วตกที่พอรู้ตัวว่าโดนจ้องอยู่นานจึงทักขึ้น  ซงมินโฮไม่พูดอะไรนอกจาก
คว้าช้อนในมือมาถือไว้ เหมือนกับเด็กน้อยที่โดนจับได้ แม้จะมีท่าทีนิ่งขรึมแต่ข้างในของชายหนุ่ม
กลับหวั่นไหวหัวใจเต้นผิดจังหวะไปหมด

            เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นมา นัมแทฮยอนมองหน้าจอกว้างที่ปรากฏชื่อแม่ของจุนฮเวเด่นชัด
ชายหนุ่มกล่าวขอตัวก่อนจะเดินออกมารับสายอย่างแปลกใจที่อีกฝ่ายติดต่อมา

“ว่าไงครับคุณน้า”

            เสียงหวานกล่าวทักทาย แต่แล้วกลับมีเ พียงคำตอบที่ทำเอาคนฟังแทบจะล้มทั้งยืน
ประโยคที่ไม่คิดว่าจะได้ยินในชีวิตนี้









“แทฮยอน จุนฮเวเสียแล้วนะลูก”








TBC

มาแล้วแอ้วแอ้ว หลายคนคงตกใจเฮ้ยยไรท์อัพฟิคอย่างไว 55555555
คือช่วงนี้ปิดเทอมค่ะ ตั้ง 1 อาทิตย์ TT ก็เลยพยายามจะมาอัพเท่าที่มาได้ 
หวั่นใจเหมือนกันว่าเน็ตจะไม่น่ารัก โชคดีเน็ตไม่งอแงเลยลงได้
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะทั้งในนี้แล้วก็ในทวิต 
พอเห็นคอมเม้น วิว หรือแฟนคลับเพิ่มนี่ก็ดีใจแล้ว ขอบคุณที่เป็นกำลังใจดีๆให้กันนะคะ
เจอกันตอนหน้า ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ <3


#ฟิคไบลนด
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

622 ความคิดเห็น

  1. #593 Deffiex (@Deffiex) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 03:18
    เราตกใจมากเลยอ่านมาถึงประโยคสุดท้าย...
    #593
    0
  2. #521 topimet (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 01:28
    ง่าาาาา ทำไมอ้าาาา จุนฮเวววววววว เป็นอะไรหรอคะ &#128546;&#128546;
    #521
    0
  3. #484 aoyaanya (@aoya-anya) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 00:50
    เกิดอะไรขึ้นกับจุนฮเว ไม่นะ
    #484
    0
  4. #449 Wrssrlk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 21:22
    กรี๊ดดดดจุนเน่ไม่นะะะะะะ่ผสหก่หมิกหมแืหมหากืปทหทหืิปืปทหทป TTvTT ยกนัมให้ก็ได้ แต่อย่าไปไหนเลย ฮรือ //เมินซง
    #449
    0
  5. #330 Ff_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:50
    เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เดี๋ยวก่อนๆๆๆๆๆ อ่านแล้วตกใจเลย จุนฮเวเป็นอะไรรรร ฮืออออออออออออออ &#12640;&#12640;&#12640;&#12640;&#12640;&#12640;&#12640;&#12640;&#12640;&#12640;&#12640;&#12640;&#12640;&#12640; เจอแบบนี้แทบจะเม้นนัมซงต่อไม่ถูกเลย~~~~



    โกรธที่มินโฮนัดจินวูไว้ด้วยอ่ะ ทำแบบนี้ทำไมวะ สงสารน้องนัมเลยเนี่ย!! แล้วทิ้งน้องนัมให้กลับคนเดียวอีก นิสัยไม่ดีเลย เชอะ



    น้องนัมไม่ชอบผู้หญิงนะ น้องนัมบอกพี่มินโฮเป็นนัยน์ๆแล้วนะะะะ คิคิคิคิคิคิคิคิคิ
    #330
    0
  6. #306 wizer. (@battlewater) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:02
    เกิดไรขึ้น
    #306
    0
  7. #194 maohed (@maohed) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2557 / 02:55
    ปรับอารมณ์ไม่ทันเลยอ่า จุนฮเว อันเดว เกิดอะไรขึ้น ตุนยังไม่ได้สารภาพรักกับนัมเลยนะ ทำไมหล่ะ ขอให้ได้พูดก่อนไม่ได้หรอ ไรท์ใจร้าย TT เหตุการณ์ขำมิโนก่อนหน้านั้นทำยิ้มไม่ออกเลย ฮือออ
    #194
    0
  8. #164 Vipp 'Mintopp (@swmintop) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 16:49
    แว้กกกกกกก เห้ยยยยย อะไรรร ยังไงงงงงง เกิดอะไรขึ้นนนนกับจุนฮเว๊ ?????? นัมไปแกล้งอ้อยพี่มิโนแบบนี้ระวังมิโนเขาจะทนไม่ได้นะ 55555555
    #164
    0
  9. #160 Pipitch (@pipitch) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 17:13
    น้องนัมใสๆไม่มีจริง นั่นพี่นะลูก หนูไปยั่วเค้าได้ไงงงงงง ไม่นะจุนฮเว T T นายจะจากไปงี้ได้ไงงง ไรต์เต้ออออออออออ
    #160
    0
  10. #138 Annie Phuangjan (@annie146) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 21:32
    นัมก้อดีใจเก้อไปเลยนะที่แทนก้อนัดแฟนมาด้วยใครจะไปนั่งกินด้วยได้ล่ะ
    มิโนไม่ค่อยได้สังเกตูน้องเลยนะว่ารู้สึกยังงั้ย แต่ที่นัมสงสัยพี่จินนะอย่าเพิ่ง
    พูดอารายเลยเป็นดีที่สุด
    พี่มิโนนัมไม่ได้ชอบผญ.นะจำเอาไว้ด้วยน้องเค้วยบอกขนาดนี้แล้วรู้สึกบ้าง
    หรือยังล่ะ จุดตายได้ยังงั้ยกันล่ะ
    #138
    0
  11. #137 aum5120 (@a-u-m5120) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 18:46
    วอทททททท !!!!!!!!!!!! อะไรอ่าาาาา
    จุนฮเวเสีย เป็นอะไร ยังไงงงงงงงงงงงง
    โอ้ยยยยยย ไม่เอาได้ป่ะ 

    ผมไม่ชอบผู้หญิงหรอกนะ แอร๊ยยยยยยยย
    มินโฮมีสิทธิ์นะ แต่มีแฟนแล้วนี่สิ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #137
    0
  12. #136 แคนดี้ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 15:21
    วอทททท

    วอททท อิส อิท คะมาสสสส

    อยู่ดีๆทำไมจุนเน่ตายอ่ะ

    นี่แอบลุ้นนะว่าสุดท้าย จุนเน่คงชอบดาน่าแทนไรงี้

    ทำไมถึงให้จุนเน่.....



    ช้อคมากเลย



    แต่ถึงยังไงก็ยังชอบโมเม้นที่นัมบอกว่า ผมนะ ไม่ชอบผู้หญิงหรอกนะ..

    บ้าาาา เขินเลย

    ฟหกด่าสว สตั้นไปพร้อมกับมิโนเลยจ้าา
    #136
    0
  13. #134 Kanitin Sathainteeraparb (@yodelly5) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 09:17
    ช๊อค!!!! จุนฮเว
    #134
    0
  14. #133 -.sandria (@blackbeex) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 07:05
    เห้ยยยยยยยยย เอาจริงอ่ะ!!!!!!!! เอาจริงดิ!!!!!!!!!! จุนเว้ของพี่ กรี้ดดดดดดดดดด;-------;
    #133
    0
  15. #132 Intra Yamano (@ringring137) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 01:54
    จุนฮเฮ !!!!! เกิดอะไรขึ้นนนน เกือบจะฟินนัมซงจนจบตอนแล้วเชียว
    #132
    0
  16. #131 Majolicamimi (@bbbenjy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 00:45
    อึ้ง กิม กี่ !!!

    อันดเวววววววววววววววววววววววววววว

    เอาจุนฮเวกลับมาน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    T^T
    #131
    0
  17. #130 NB2'4136 (@pimrutai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 21:13
    กรี๊ดดดดด ;0; จบค้างมากกก ม่ายน้าาา
    #130
    0
  18. #127 Oumyim Naruk (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 19:30
    โอ้ยยยยยยย​  จุนฮเวตายได้ไงอ่ะ​ แงงงงงงงงงงง

    สงสาร​อ่ะยังไม่ทัยได้บอกรักนัมเลย​ ฮืออออออ
    #127
    0
  19. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  20. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(