WIN : BLIND LOVE ___(NAMSONG)

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 14 : อันตราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 พ.ย. 57


   


 

ตอนที่ 14

อันตราย


 





            ดวงตาเรียวละสายตาเพียงเสี้ยววินาทียิ้มให้กับช่อดอกกุหลาบสีสวยที่วางอยู่บนเบาะข้างๆ
ดอกไม้ที่กำลังจะส่งตรงไปหามือเจ้าของ

            ในเมื่อนัมแทฮยอนไปหาเขาไม่ได้ จุนฮเวตัดสินใจที่จะไปหาอีกฝ่ายเองที่บ้าน
ความรู้สึกท่วมท้นอยู่ข้างใน มันอัดแน่นจนบอกวันหลังไม่ไหว

            ไฟเลี้ยวรถส่งสัญญาณกระพริบเตือนให้กับผู้ใช้รถคนอื่น ชายหนุ่มค่อยๆหักพวงมาลัยเลี้ยวตาม
แต่น่าเสียดายกลับมีรถบรรทุกส่งของคันใหญ่ขับแซงผิดเลนสวนขึ้นมา ตัวรถบดเบียดตามแรง
เครื่องยนต์แหลกละเอียดไม่ต่างจากร่างของคนขับ


            สมองว่างเปล่าด้านชา
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนจุนฮเวไม่สามารถลำดับความคิดเหตุการณ์ได้เลยด้วยซ้ำ

            ลำคอบิดออกไปด้านข้าง เสียงลมหายใจรวยรินแผ่วเบา พยายามยกแขนที่หนักอึ้ง
เอื้อมหยิบช่อดอกกุหลาบที่กลีบดอกร่วงโรย

            นัมแทฮยอน

มีเพียงแค่คำนี้ที่เขาพอจะนึกมันออก

            ผู้คนด้านนอกต่างส่งเสียงพูดอะไรสักอย่างที่เขาไม่สามารถจับใจความได้
ทุกอย่างดูเลื่อนลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ก่อนที่ม่านตาจะค่อยๆถูกปิดลงจมดิ่งในความมืด


ความลับมันยังคงเป็นความลับ ที่ฝังติดตัวเขาไว้ตลอดกาล









            ใบหน้าขาวซีดและดวงตาแดงก่ำจากการเสียน้ำตามาร่วมหลายชั่วโมง
นัมแทฮยอนยังคงนั่งมองรูปของเพื่อนรักอยู่แบบนั้น

            รูปนี้จุนฮเวดูดีมาก แต่มันไม่สมควรที่จะมาตั้งอยู่หน้าโลงศพแบบนี้

วันเกิดของจุนฮเวที่เขาลืม
กลับถูกแทนที่ด้วยวันตายของเจ้าของวันเกิดที่ไม่มีทางลืมมันได้

“ดึกแล้วแทฮยอนกลับก่อนก็ได้นะลูกไว้พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”

ผู้เป็นแม่ลูบใบหน้าซูบเซียวของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้เธอยิ่งตระหนัก
มากยิ่งขึ้นว่ามัจจุราชอาจจะพรากชีวิตคนใกล้ตัวเธอไปตอนไหนเมื่อไหร่ก็ได้

“แม่กลับไปก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจะขออยู่ช่วยงานทางนี้ก่อน”

สายตาเหลือบไปมองแม่ของจุนฮเวตรงมุมห้อง ร่างบางที่สั่นเทาถูกปลอบโยนด้วยอ้อมกอด
ของลูกสาวคนล็กที่เหลือ ร้องไห้จนเกือบกลายเป็นสายเลือด ต่อไปนี้ไม่มีลูกชายคนเก่งอีกแล้ว

คนที่จากไปไม่มีทางกลับมาอีกแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงลมหายใจของคนที่มีชีวิตอยู่
ความเข็มแข็งเป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้ยืนอยู่บนโลกใบนี้ได้


“งั้นเดี๋ยวแม่กลับแท็กซี่กับดาน่าเอง มินโฮยังไงแม่ฝากน้องด้วยนะ ขับรถกลับบ้านกันดีๆล่ะ”

            คนเป็นพี่พยักหน้ารับก่อนจะกล่าวอำลาอีกฝ่าย ซงมินโฮมองคนข้างกาย
แล้วรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก คนที่เพิ่งจะยิ้มสวยให้กับนัมแทฮยอนในตอนนี้แทบจะเป็นคนละคนกัน

            โชคชะตาคนเราช่างเล่นตลก


หยาดน้ำตาที่มันเอ่อขึ้นมาค่อยๆหยาดลงเปื้อนพวงแก้ม เสียงสะอื้นไห้เบาๆกลับดังชัดมากขึ้นเรื่อยๆ
มือใหญ่ค่อยๆจับมือเย็นสัมผัสลูบที่หลังมืออย่างอ่อนโยน

“เพื่อนนายคงไม่อยากเห็นนายร้องไห้แบบนี้หรอก”

            คำปลอบโยนถูกพัดพาห่อหุ้มหัวใจให้เข็มแข็งมากขึ้น นิ้วเรียวอีกข้างพยายามปาดน้ำตา
ของตัวเอง นัมแทฮยอนก็ไม่ชอบร้องไห้แบบนี้ เขาพยายามแล้ว แต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเลย

ใบหน้าสวยช้อนขึ้นมองพี่ชาย พยายามรวบรวมคำพูดออกจากลำคอที่แห้งผาก



“พี่ห้ามจากผมไปแบบนี้นะ”








“คุณซงมินโฮคะ ยอดขายของเรายังไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยเมื่อเทียบกับคู่แข่ง”

หญิงสาวเอื้อนเอ่ย เลขาสาวยืนมองลูกชายของประธานบริษัทที่พลิกเอกสารในมือไปมา
ใบหน้าคมที่ดูจริงจังกลับมีเสน่ห์ไปอีกแบบสมกับที่พนักงานสาวต่างพูดถึง แม้จะดูแข็งแกร่ง
แต่แฝงด้วยความอบอุ่นอวลอยู่ข้างในไม่ต่างอะไรกับแสงอรุณยามเช้า


“แล้วคุณชินส่งแผนงานใหม่ให้รึยัง
?

“ส่งแล้วค่ะ ตอนนี้ฝ่ายขายกำลังเอาไปพิจารณาปรับแก้อยู่”

“ได้เรื่องยังไงรีบรายงานผมด้วยนะ”


            หญิงสาวพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกจากห้อง ซงมินโฮเหลือบมองนาฬิกาที่ติดตรงผนัง
ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยเวลาเลิกงานมาเกือบชั่วโมง เขาถอนหายใจยาวเผื่อว่าความเหนื่อยล้าที่หนัก
อยู่ข้างในจะผ่อนเบาลงบ้าง ถึงจะรู้สึกดีขึ้นมาแต่ก็หนีปัญหาที่ยังรอให้เขาแก้ไม่ได้

ตอนนี้สิ่งที่เขาคิดถึงมากที่สุดก็คงเป็นเรื่องงาน เขาต้องพิสูจน์ให้พ่อยอมรับให้ได้ว่าเขาแข็งแกร่ง
มากพอที่จะประคองบริษัทนี้

            แต่บางครั้งความรู้มันก็ไม่สำคัญเท่าประสบการณ์

ถึงแม้จะมีดีกรีเรียนจบมาสูง แต่เนื่องจากเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่เพิ่งจบใหม่
ประสบการณ์ของเขายังถือว่าน้อยนิดที่จะพยุงตัวเองให้ปลอดภัยในโลกธุรกิจนี้

            แต่อย่างน้อยก็มีคนๆหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้รับกำลังใจอยู่เสมอ



 
JINWOO : เย็นนี้รออยู่ที่ร้านเดิมนะ


            ถ้าขาดคนนี้แล้วเขายังคิดภาพไม่ออกเลยว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่แบบไหนกัน







            คังซึงยูนมองนัมแทฮยอนที่กำลังเขียนรายงานในแฟ้มผู้ป่วย วันนี้เด็กน้อยไม่ได้พูดกับใคร
เลยด้วยซ้ำ พอเขาพยายามที่จะสบตาแต่มีเพียงแววตาที่ว่างเปล่าตอบกลับมา

ภายใต้กรอบแว่นสีดำที่ซ่อนใต้ตาคล้ำถึงแม้จะไม่เด่นชัดมากแต่ก็บอกได้เลยว่า
อีกคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน

            เพราะความสูญเสียครั้งนี้มันเจ็บปวดมากเกินไป
จนเขาไม่รู้ว่าร่างเล็กแบบนั้นจะรับมันได้เพียงเท่าไหน


            นัมแทฮยอนค่อยๆเก็บหนังสือใส่กระเป๋า พอกลับมาในห้องพักแล้วก็หวนคิดถึง
จุนฮเวที่ชอบแอบชวนเขามานั่งอู้เล่นเกมหรือว่ากินขนมเป็นประจำ
ความใส่ใจของเพื่อนรักที่เขาไม่เคยใส่ใจมันเลย

            ฉันยังไม่ทันบอกเลยนะว่าวันที่ฉันหายไปต้องไปเจออะไรมาบ้าง
            จุนฮเว ช่วยตื่นขึ้นมาฟังกันก่อนได้มั้ย
?


ยิ่งคิดความอึดอัดยิ่งบีบแน่น ริมฝีปากแห้งเม้มเข้าหากันแน่น นัมแทฮยอนร้องไห้มามากพอแล้ว
แค่นี้ก็หมดแรงแล้ว

เส้นผมสัมผัสได้ถึงมือของใครบางคนที่ลูบมันเบาๆ

            เป็นคังซึงยูนเอง

“สู้หน่อยนะแทฮยอน”
            ริมฝีปากพยายามฝืนคลี่ยิ้มโดยอัตโนมัติ

รุ่นพี่ถอนหายใจก่อนจะดึงข้อมือขาวให้อีกคนเดินตามมา ไม่รู้ว่าจะเรียกรอยยิ้มเดิมๆกลับมาได้อย่างไร
แต่อย่างน้อยสุขภาพของนัมแทฮยอนไม่ควรแย่ไปกว่าเดิม

“แก้มนายหายหมดแล้ว เดี๋ยววันนี้พี่เลี้ยงข้าวเอง”
             คนฟังตั้งท่าจะปฏิเสธแต่พอมองคนที่อาสาจะเลี้ยงแล้วจึงได้แต่กลืนคำพูดตัวเองลงไป


รุ่นน้องค่อยๆเดินตามร่างผอมแต่แล้วก้าวเท้าก็ต้องหยุดชะงักลง นัยน์ตาสีเข้มมองชายแปลกหน้าร่างสูง
ที่กำลังยืนมองมาที่เขาทั้งสองคน จากภายนอกชุดสูทเนื้อดียิ่งทำให้ใบหน้าหล่อนั้นดูดีมากขึ้นไปอีก

“อ่าวพี่มาทำอะไรที่นี่
?

“มาเยี่ยมเพื่อนน่ะ เลยจะแวะมาเยี่ยมนายด้วย”

            คังซึงยูนเอ่ยทักชเวซึงฮยอน ลูกพี่ลูกน้องที่เติบโตมาด้วยกัน
ร่างสูงจับจ้องไปยังร่างขาวที่ยืนอยู่เบื้องหลัง คิ้วตกน่ารักแบบนั้นเขายังจำมันได้ดี

            เจอกันอีกแล้วนะนัมแทฮยอน

“นั่นใครน่ะ
?
ถึงแม้เขาจะรู้จักอีกฝ่ายดีแล้ว แต่การแสดงยังคงต้องเดินต่อไป
คังซึงยูนแนะนำชื่อให้ทั้งสองได้รู้จักกัน คนอายุน้อยโค้งตัวพอเป็นมารยาท

“เรา..เคยเจอกันที่ไหนรึเปล่า
?

            คิ้วเล็กเลิกขึ้นสูงอย่างแปลกใจ พยายามนึกทบทวนว่าเขาเคยเจอซึงฮยอนหรือไม่
แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

“คงไม่เคยเจอกันครับ ผมไม่คุ้นหน้าเลย”

            ร่างสูงจุดยิ้มที่มุมปาก เด็กน้อยจำเรื่องราววันนั้นไม่ได้เลย

“แล้วนี่จะไปไหนกัน กลับบ้าน
?

“ว่าจะไปกินข้าวกันน่ะครับ”คังซึงยูนตอบพร้อมรอยยิ้ม








“จริงๆไม่น่าลำบากพี่เลยนะครับ”

            คุณหมอกล่าวอย่างเกรงใจ ทั้งสามคนมานั่งอยู่ในร้านอาหารข้างโรงพยาบาล
ที่ชอบมาฝากท้องประจำเพราะทั้งบริการดีและรสชาติอร่อย

            นัมแทฮยอนรู้สึกวางตัวไม่ถูก สองมือประสานกันอยู่บนหน้าขาจนชื้นเหงื่อ
ความอึดอัดท่วมท้นเมื่อสัมผัสได้ถึงดวงตาคมฝั่งตรงข้ามที่พันธการจับจ้องเขาไว้

 “ไม่ลำบากเลยนานๆเจอกันที อยากสั่งอะไรก็สั่งเลยนะ”


            เมื่อพอจะจับความรู้สึกของร่างเล็กนั้นได้ ซึงฮยอนจึงเบนสายตา
ละออกจากนัมแทฮยอนไม่ให้ชายหนุ่มรู้สึกอึดอัดมากเกินไป

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอีกฝ่ายน่ามองขนาดไหน
ถึงแม้วันนี้จะดูซีดเซียวกว่าตอนที่เจอกันเมื่อคราวก่อนก็ตาม




           
            ซงมินโฮเดินเข้ามาในร้านอาหาร ทั้งๆที่นัดกับแฟนไว้ดิบดีแต่เขากลับดันมาสายไปสิบนาที
การจราจรวันนี้แย่กว่าที่คิดไว้ นิ้วปลดกระดุมที่ข้อมือก่อนจะพับแขนเสื้อเชิ้ตสีดำร่นขึ้นมาตรงข้อศอก
ทิ้งกายลงนั่งพลางกล่าวขอโทษอย่างรู้สึกผิด

“โทษทีนะงานเสร็จช้านิดหน่อย ข้างนอกรถติดด้วย”

            คิมจินอูยกยิ้มเป็นเชิงตอบว่าไม่เป็นไร ชายหนุ่มมองโต๊ะเบื้องหน้าที่ยังว่างเปล่า
“สั่งอะไรกินรึยัง
?

“ก็เพิ่งสั่งไปเมื่อกี้เอง ของชอบนายฉันสั่งให้หมดแล้วล่ะ”

“น่ารักอีกแล้วนะ”
            ไม่พูดเปล่าซงมินโฮยิ้มกว้างจับปลายจมูกแดงระเรื่อของอีกคนด้วยความเอ็นดู

อาหารตรงหน้าถูกเสิร์ฟด้วยพนักงาน ยังไม่ทันจะได้จัดการมื้อเย็นตรงหน้า
สายตาเหลือบมองร่างสูงในชุดสูดที่ดูคุ้นเคยตรงมุมด้านในของร้าน

            ชเวซึงฮยอน

คนที่ซงมินโฮสามารถจดจำชื่อได้จนวันตาย เสียงพูดคุยคละเคล้ากับเสียงหัวเราะ
แผ่นหลังบางที่นั่งหันหลัง เพียงช่วงวินาทีที่เขาเห็นใบหน้านั้นจากด้านข้าง

            เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าน้องชายของเขาไปอยู่กับซึงฮยอนได้ยังไง
ประสบการณ์ครั้งก่อนย้ำเตือนบอกว่าต้องพานัมแทฮยอนอยู่ให้ห่างจากผู้ชายคนนี้มากที่สุด

            ดวงตากลมมองคนรักตรงหน้าที่ดูมีท่าทีเปลี่ยนไป
สายตาของอีกฝ่ายกำลังจับจ้องไปยังกลุ่มคนอีกฝั่งหนึ่ง

            นัมแทฮยอนนั่งอยู่ตรงนั้น

มือเล็กเอื้อมไปแตะที่แขนนั้นเบาๆ
“มินโฮมีอะไรรึเปล่า
?”เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

เรียกสติคืนกลับมาซงมินโฮหันไปมองคนพูด บอกตามตรงว่าตอนนี้สมองสั่งการเพียงแค่ว่า
ต้องพาแทฮยอนออกมา แต่พอเห็นคนที่อุตส่าห์ส่งข้อความนัดหมายว่าจะนั่งทานข้าวเย็นด้วยกัน
ก็อดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้

            กระเป่าเงินสีเข้มถูกหยิบออกมาพร้อมการ์ดสี่เหลี่ยมจัดการใส่มือขาวนั้นไว้

“เอาบัตรนี้ไปใช้ซะ ขอโทษนะแต่ฉันต้องกลับแล้วล่ะ”

            นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนแสงลง ร่างสูงลุกออกไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองเขาเลยด้วยซ้ำ
ขายาวก้าวไปยังที่หมายเอ่ยเสียงเรียกอีกคนโดยคนที่เหลือไม่ทันตั้งตัว


“แทฮยอนกลับบ้าน”

            ชายหนุ่มช้อนใบหน้าขึ้นมองพี่ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่สายตากลับจ้องมองซึงฮยอนแข็งกร้าว
ซึงฮยอนยังคงนั่งนิ่งราวไม่สะทกสะท้านใดๆ สุดท้ายก็เจอกันจนได้

“มานั่งกินข้าวด้วยกันสิมินโฮ”
เสียงทุ้มเชิญชวนออกไปทางยั่วโมโหมากกว่า
แต่สำหรับซงมินโฮ แค่เห็นอีกคนเขาก็แทบอยากจะพุ่งหมัดเข้าไปชกไอ้คนใจสกปรกให้เละคามือ

            มันไม่ใช่แค่ครั้งนี้ที่เขาทั้งสองคนต้องพบกันแน่ๆ






            สนุกจริงๆ

            พอเห็นท่าทีโมโหนั้นก็ยิ่งทำให้เขาสนุก น้องชายต่างสายเลือดนี่ดูท่าทางจะมีความสำคัญ
ต่อซงมินโฮไม่น้อย จุดอ่อนอยู่ตรงนี้สินะ เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก เอนแผ่นหลังกว้างกับพนัก
ด้วยท่าทีสบาย

“รถนายนั่งสบายดีนะ”

“หุบปาก” ซงมินโฮรีบสวนคำ จับข้อมือเล็กให้ลุกขึ้นตาม

“แทฮยอนลุกขึ้น พี่บอกให้กลับบ้าน”


            นัมแทฮยอนลุกขึ้นอย่างตกใจ ก่อนจะเดินตามแรงดึงไปโดยไม่ทันได้กล่าวลาคนอื่นด้วยซ้ำ
ถึงแม้ว่าจะเคยเห็นพี่ชายอารมณ์เสียอยู่บ่อยๆ แต่นั่นส่วนใหญ่ปัญหาเกิดจากเขาที่ทำอะไรดูไม่ถูกใจเอง
แต่ในครั้งนี้ดูเหมือนประเด็นหลักคือซึงฮยอน

            สมองมึนงงเขาไม่รู้ว่าจะเริ่มถามอะไรดี พอเหลือบมองคนข้างตัวที่เหยียบความเร็ว
ของรถมากกว่าปกติ คำถามที่อยากจะถามกลับถูกฝังเก็บไว้

            กุญแจรถถูกโยนไปบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ ทั้งสองคนยังไม่พูดอะไรตั้งแต่ออกจากร้าน
คนตัวเล็กเลยตัดสินใจจะแยกตัว แต่ยังไม่ทันได้เข้าห้องกลับถูกเสียงเข้มนั้นฉุดเอาไว้

“แทฮยอน”

“อืมม..”


            ชายหนุ่มเงียบทิ้งจังหวะให้อีกคนได้ถามต่อ ซงมินโฮค่อยๆเดินเข้ามาใกล้
แต่ก็ทิ้งระยะห่างมากพอที่จะทำให้เขาไม่อึดอัดมากนัก

“ไปรู้จักซึงฮยอนได้ยังไง
?

“ก็..เป็นญาติกับพี่ซึงยูนน่ะ เพิ่งรู้จักวันนี้เหมือนกัน พี่ดูไม่ค่อยชอบเขาเลยมีอะไรรึเปล่า
?

“มันทำอะไรกับนายไว้บ้างนายไม่รู้เลยรึไง
??

            นัมแทฮยอนชะงักไป พยายามเข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด ซึงฮยอนเคยทำอะไรเขาอย่างนั้นหรือ
?
แต่พอนึกถึงคำพูดนั้น

           
“เรา..เคยเจอกันที่ไหนรึเปล่า?

คำถามที่เหมือนกำลังบอกอะไรบางอย่าง ไม่ใช่ว่าเขาความจำไม่ดี
แต่หน้าของซึงฮยอนยอมรับว่าเพิ่งเคยเห็นวันนี้ครั้งแรกด้วยซ้ำ

            หัวคิ้วแทบขมวดชนกัน ข้างในกลับคิดวุ่นวาย ซงมินโฮถอนหายใจยาวออกมา
“นายควรอยู่ห่างๆมันไว้”

“ผมไม่เข้าใจ พี่มีอะไรก็บอกผมตรงๆ”


            ลิ้นชื้นเลียริมฝีปากแห้ง ชั่งใจอยู่ชั่วครู่ ไม่แน่ใจว่าควรจะบอกเรื่องนี้กับอีกฝ่ายดีมั้ย
นัมแทฮยอนเป็นคนกลางที่ไม่รู้อะไรเลยแต่กลับต้องมาพัวพันกับความบาดหมางระหว่างเขาและซึงฮยอน
ซงมินโฮเองก็ไม่แน่ใจว่าทำไมซึงฮยอนถึงได้ดึงน้องชายเข้าไปเกี่ยวด้วย

            แต่ความจริงก็คือความจริง

เขาไม่สามารถปกป้องดูแลน้องชายได้ตลอดเหมือนที่พ่อเขาฝากฝังไว้
ตอนนี้ความปลอดภัยของนัมแทฮยอนเองสำคัญมากที่สุด อย่างน้อยก็ให้เจ้าตัวระวังซึงฮยอนไว้

            ทุกวันนี้แค่เห็นน้ำตาหยดลงมาเปื้อนใบหน้าสวยแล้ว เขาเองก็รู้สึกเจ็บปวดไม่ต่างกัน

“แทฮยอนฟังนะ...”

“.....”

“ซึงฮยอนเป็นคนพาตัวนายไปในวันนั้น”


            ริมฝีปากเผยอขึ้น คำพูดที่ได้ยินลอยเคว้งคว้างผ่านไป
ความทรงจำครั้งเก่ากลับไหลย้อนคืนมา


เจ็บ


            ไม่มีแม้แต่น้ำตาสักหยด ความเสียใจในวันนั้นมันมากพอแล้ว
ทั้งที่คนร้ายอยู่ตรงหน้า แต่เขากลับโง่เขลาไม่ระแคะระคายอะไรเลย

เสียงต่ำที่กระซิบผ่านใบหูครั้งแรก

           
“สวัสดี นัมแทฮยอน”


เขาจำมันได้แล้ว สัมผัสในคืนนั้น ริมฝีปากที่ถูกครอบครองถ้าเป็นคนอื่นคงดีใจ
ที่มีชายหนุ่มหน้าตาดีมาจูบ


            แต่สำหรับเขามันช่างน่าขยะแขยง


ชายหนุ่มเริ่มไม่แน่ใจว่าเหตุการณ์ที่เจอกันในวันนี้เป็นเรื่องบังเอิญหรือว่าจัดฉากขึ้น

แต่ตอนนี้เขาฉลาดมากพอแล้วว่าควรอยู่ห่างๆผู้ชายอันตรายนั้นไว้



ชเวซึงฮยอน







TBC


มาแล้วค่ะ ตอนที่หลายขอโทษนะคะที่ทำให้หลายคนตกใจที่จุนฮเวตาย
จริงเค้าก็ไม่อยากให้ตายนะTT
เพียงแค่อยากจะสื่อว่า คนเราถ้ายังมีเวลาเหลือบนโลกแล้ว อยากพูดอะไร อยากทำอะไร
ทำเลยค่ะ
เราไม่รู้ว่าเราหรือเขาจะจากโลกนี้ไปเมื่อไหร่
ในเรื่องจุนฮเวระวังตัวพอสมควร แต่ก็มีอีกหลายคนที่ใช้ชีวิตด้วยความประมาท
เรื่องเล็กน้อยที่ไม่เคยคิดสามารถเกิดขึ้นได้ครั้งนั้น
ยังไงไรต์ก็อยากให้ทุกคนใช้ชีวิตด้วยความไม่ประมาทนะคะ
จะได้ไม่เกิดอันตรายต่อตัวเองและผู้อื่นด้วย
ดูแลตัวเองกันด้วยนะ
เจอกันตอนหน้า ขอบคุณคนอ่านทุกคนเลยนะคะ <3


#ฟิคไบลนด

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

622 ความคิดเห็น

  1. #605 jellykk (@jellykk) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 23:53
    ตอนจุนฮเวตายเรานี่ร้องไห้เลยอ่ะ คือตกใจจริงๆอ่ะ คือแบบ อมก ไม่จริงงง
    #605
    0
  2. #594 Deffiex (@Deffiex) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 03:25
    สงสารจุนฮเว...
    #594
    0
  3. #514 rainbowllplz (@rainbow98) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 01:22
    ไรต์ใจร้ายยยยยยยย ฮือออออจุนฮเวววว
    #514
    0
  4. #485 aoyaanya (@aoya-anya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 01:00
    นัมมีแต่เรื่องตลอดเลย T T
    #485
    0
  5. #331 Ff_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:11
    สงสารน้องนัม น้องนัมคงจะเสียใจมาก จุนฮเวก็เป็นอีกคนที่รักนัม และเป็นห่วงนัมมาก ต่อไปก็ไม่มีคนคอยดูแลเวลาน้องนัมทำงานแล้วสิ ;______;



    พี่ท็อปต้องการอะไรเนี่ยยย ดีนะที่น้องนัมยังไม่เอะใจเรื่องรถอ่ะ พี่มินโฮดูแลน้องนัมด้วยนะ อย่าให้น้องนัมต้องเจอเรื่องแย่ๆคนแย่ๆแบบนี้อีก
    #331
    0
  6. #195 maohed (@maohed) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2557 / 03:04
    สงสารจุนฮเวอ่า มันเหมือนกับยังมีอีกหลายอย่างในโลกนี้ที่ยังไม่ได้ทำเลย แต่ต้องจากไปไม่มีวันกลับ จริงๆนะตอนนี้เรามีชีวิตอยู่อยากทำอะไรก็รีบทำซะก่อนที่มันจะสายเกินไป จริงๆไม่ใช่แค่จุนฮเวนะ นัมด้วยนัมยังไม่ได้บอกความจริงที่บอกจะเล่าให้เพื่อนฟังเลย ฮืออออ มิโนดูแลนัมดีๆนะ อย่าให้ปู่มาทำร้าย นิสัยไม่ดี
    #195
    0
  7. #165 Vipp 'Mintopp (@swmintop) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 16:58
    ฮือออ ชอตที่จุนฮเวตายเค้าร้องไห้ตามเลยยยยย
    #165
    0
  8. #162 Midori (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 09:54
    ตั้งแต่จุนเน่ตาย มีจุดพีคคคคคลายอย่าง

    ม๊ายยยย จุนเน่ตาย จุนเน่ตาย แม่รับม่ายด้ายยยยย



    จุกกับคำบรรยายที่ว่า "ความลับมันยังเป็นความลับ ที่ฝังติดตัวเขาไปตลอดกาล "

    แถมยังมาตายในวันเกิดตัวเองอีก อะฮือออ

    "เหลือไว้เพียงลมหายใจของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ " อะฮือ มันกระแทกใจมากค่ะไร้ท์เตอร์



    แล้วนัมยังต้องมาเจอกับซึงฮยอนอีกต่างหาก

    น้องนัมเพิ่งจะจำได้ว่าคือคนที่จับตัวนัมไป อึ๋ย ขนลุก



    สุดท้ายสงสารจินวูนะ

    จินวูนี่ดูแล้วเหมือนเหตุการณ์ไม่เป็นใจที่จะให้อยู่กับแฟนเลย

    น่าสงสารนาง นางเป็นคนดี น่ารัก ทำไม๊ทำม๊ายยยย



    ขอโทษค่ะไร้ต์เตอร์ เราอิน

    #162
    0
  9. #161 Pipitch (@pipitch) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 17:31
    ไม่นะจุน T T เสียใจแทนนัมอ่ะ เรื่องเริ่มเข้าถึงจุดเปลี่ยนละ -0- มิโนต้องคอยดูแลน้องนะ เพราะอิท้อปเป็นมาเฟียมีเมียชื่อจีดี #เอ้ยยย
    #161
    0
  10. #145 Annie Phuangjan (@annie146) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 23:18
    จุนยังไม่ได้บอกรักนัมเลยจากไปซะแล้วน่าสงสารจัง
    ซึงอยอนดูจะบังเอิญมากเลยที่เป็นญาติกับยุนนะ
    นัมต้องอยู่ห่างให้มากที่สุดแต่จะเป็นยังงั้ยถ้าซึงฮยอน
    ไม่ยอมล่ะยิ่งเห็นอาการมิโนยิ่งน่าวิ่งเข้าหาช่ายมั้ยล่ะ
    #145
    0
  11. วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 21:54
    มิโนหึงนัม งืออออออออออออออออ T////////////////T 

    เชวซึงฮยอน ขุ่นท้อปค่ะอย่ามาแทรกกลางระหว่างนัมซงงง



    จินอู อยากได้คนไปกินข้าวเป็นเพื่อนป่าว

    อ๊ากกกกกกกกกกก ไรต์ขราาา หนูรออยู่นะคะ T3T
    #144
    0
  12. #143 แคนดี้ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 21:11
    ไรเตอร์ ขอบคุณที่มาอัพฟิคให้อ่านนะค่ะ

    เรื่องราวเริ่มเข้มข้นแล้ว เป็นห่วงน้องนัมจังเลย

    ทั้งหัวใจ ทั้งร่างกายอ่อนแอ แถมยังต้องมาสูญเสียเพื่อนรักไปอีก

    รู้สึกเหมือนจะเจอเรื่องที่ไม่ควรเจอ

    ย๊าาาา รู้สึกเหมือนนัมจะต้องเสี่ยง



    หมีโนวววว ต่อไปต้องรับส่งนัมเองแล้วละ พากินข้าวทุกเที่ยงอย่าให้คลาดสายตา



    ละดูความบังเอิญดิ

    ดันมาเป็นญาติยุนอีก มีข้ออ้างได้เจอกันบ่อยแน่เลยอีพี่ท้อป

    งือออออออ
    #143
    0
  13. #142 aum5120 (@a-u-m5120) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 20:22
    ฮือออออ จุนฮเวตายจริงๆๆใช่มะ เศร้าาาาาาา

    บางทีซึงฮยอนอาจจะชอบแทฮยอนจริงๆๆก็ได้นะ

    เออออออดี มินโฮใส่ใจน้องหน่อย ดูแลน้องดีๆๆด้วย

    ทำไมชีวิตนัมแทฮยอนมีแต่เรื่องเศร้าา เข้ามาตลอดเลยย

    ปล เพลงหน้าฟิคเพราะมากกกกก
    #142
    0
  14. #141 Oumyim Naruk (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 08:37
    โอ้วววววว​ ซึงฮยอนน่ากลัวอ่ะ​ อยู่​ห่างๆไว้นะแทฮยอนอ่า
    สงสาร​แป๋ว​ต้องกินข้าวคนเดียว​อีกแหละ​ ฮือออออออ​ ㅠㅠㅠㅠ
    #141
    0
  15. #140 -.sandria (@blackbeex) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 00:29
    ซึงฮยอน................ ม่ายยยยยยยยยยยยย เอาซึงฮยอนไปเก็บข่าาาาาาาาา แอบคิดเล็กๆว่าพี่จินอูกับซึงฮยอนมีซัมติงกันรึเปล่า? แต่ตอนนี้ซงเรียกน้องกลับบ้านนี่เอาใจน้องไปเลยข่ะ!!! ต่อนะคะ รอน้าาา
    #140
    0
  16. #139 Intra Yamano (@ringring137) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 23:00
    งื้อออออออ. ซึงฮยอนไม่น่าไว้ใจเลยจริงๆ พี่มิโนยังไม่ได้จูบน้องนัมเลยย มาตัดหน้าก่อนได้ไง เดี๊ยวนัมก็รู้แล้วสิว่ารถมิโนไปไหน มิโนนนนน ดูแลแทฮยอนดีๆนะ
    #139
    0