WIN : BLIND LOVE ___(NAMSONG)

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 15 : สิ่งที่ควรรู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    8 ธ.ค. 57


   


 

ตอนที่ 15

สิ่งที่ควรรู้


 


 

“วันนี้มีอาการปวดหัว จุกแน่นหน้าอก คลื่นไส้อาเจียนหรือตาพร่ามัวมั้ยครับ?
“ไม่มีหรอกพ่อหนุ่ม”

“ความดันของคุณลุงก็เริ่มดีแล้ว เดี๋ยวรอดูอาการต่ออีกสักหน่อยถ้าไม่มีอะไร
คงได้กลับบ้านเร็วๆนี้นะครับ”


           นักศึกษาแพทย์หนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้มก่อนจะขอตัวออกมา นัมแทฮยอนเดินไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล เสียงหนึ่งทักขึ้นมาจากด้านหลัง

“เห็นชาร์ทเตียง
8 มั้ย?

เขาหันไปมองเจ้าของเสียงซึ่งเป็นคังซึงยูนเอง คิ้วเล็กค่อยๆตกมาเรื่อยๆ
หัวคิ้วแทบจะชิดกันดูยุ่งเหยิง สายตาไล่มองหมายเลขที่ติดอยู่หน้าแฟ้มข้อมูลผู้ป่วย

“เตียง
8 อยู่นี่ครับ”

           รุ่นพี่รับไว้ ดวงตาเรียวมองอีกฝ่ายผ่านเลนส์แว่นที่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขา
ทั้งๆที่เมื่อวานยังดีอยู่แท้ๆ แต่พอพี่ชายซงมินโฮมารับตัวกลับไป รุ่นน้องก็ดูเหมือน
จะเปลี่ยนไปด้วย

“แทฮยอน”

“ครับ
?

           เหมือนปากจะไวกว่าที่สมองสั่งการไว้ เขาเรียกชื่ออีกคนออกไปทั้งที่ยังไม่ทันได้คิด
ด้วยซ้ำว่าจะถามเรื่องอะไร ความเงียบก่อตัวเพียงช่วงครู่จนกลายเป็นช่องว่างที่มากพอ
จะทำให้ต่างคนรู้สึกอึดอัด

“ไม่มีอะไรหรอก ดูคนไข้ดีๆล่ะ”


 
          แฟ้มถูกปิดลงวางไว้ที่เดิม ร่างผอมเดินออกมาโดยไม่สนใจคนที่ก้มหน้าอยู่
ประตูห้องพักปิดลงอย่างไม่ใส่ใจนักก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้


           บอกตามตรงว่าตอนนี้ในหัวของคังซึงยูนเองมันดูวุ่นวาย
เหมือนคำถามหลายๆอย่างผุดขึ้นมาและวิ่งซนไปทั่ว

           นายเป็นอะไร

         พี่ชายไม่ได้ทำอะไรใช่มั้ย
         ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า


ลมหายใจยาวพรูออกมาเหมือนกับว่าพยายามที่จะขับคำถามพวกนั้นให้ออกไปจากสมองด้วย บอกตามตรงว่าคังซึงยูนไม่เคยเป็นแบบนี้ ไม่สิ บางทีถ้าพูดให้ถูกต้องบอกว่าเคยเป็นแบบนี้
มานานมากจนแทบจะลืมความรู้สึกของตัวเองไป แต่ทุกวันนี้มันกลับย้อนมาหาเขาด้วย
ความชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ


           ความรู้สึกห่วงใครสักคน
ที่อาจกลายเป็นความรู้สึกชอบใครสักคน


ฟันขาวกัดริมฝีปากเบาอย่างใช้ความคิด มือลูบปลายคางอย่างเผลอตัว

           นัมแทฮยอน กลายเป็นคนที่ใช้พื้นที่ในความคิดของเขามากที่สุด


ทั้งที่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องกลายเป็นเด็กคนนี้ แต่พอเห็นอีกฝ่ายดูมีเรื่องทุกข์ใจ
กลายเป็นเขาเองที่อยากจะรับความทุกข์เหล่านั้นมาแบกรับไว้

           แต่ตอนนี้หนทางมันก็ดูจะมืดเกินไปเขาไม่รู้ว่าควรถอยละทิ้งความรู้สึกตัวเอง
ไว้เบื้องหลังหรือจะเดินหน้าต่อไป

           อย่างน้อยเขาควรจะเริ่มทำอะไรให้มันชัดเจน









           กล่องข้าวสีสวยถูกวางไว้บนโต๊ะทำงานของคนที่ปั้นหน้าเคร่งเครียด
รอยยิ้มบางจางขึ้นมาบนใบหน้า คิมจินอูยิ้มมองแฟนของตัวเองที่กำลังนั่งก้มหน้าทำงาน
ไม่เงยสบคนที่เพิ่งเข้ามาเลยสักนิด

           แต่ก่อนเห็นอีกฝ่ายเอาแต่ติดเขาแจ เจอกันทีไรซงมินโฮมักจะมาด้วยรอยยิ้มเสมอ
แต่วันเวลาผ่านไปอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปด้วย แบบนี้ดูโตขึ้นเยอะ

“มินโฮหยุดมองแฟ้มงานแล้วเงยมามองหน้าฉันก่อนสิ”

           เสียงหวานเอื้อนเอ่ย คนฟังก็ดูจะเต็มใจปฏิบัติแต่โดยดี
ใบหน้าคมช้อนขึ้นสบมองพร้อมจุดยิ้มที่มุมปาก

“ก็คิดว่าเข้ามาจะไม่พูดอะไรซะอีก”

“อะไรนี่แกล้งกันรึไง รู้ว่าฉันเข้ามานั่งตั้งนานเอาข้าวมาวางล่อยังจะทำเป็นนิ่งใส่กันอีก
เดี๋ยวจะโดนเลย” คำพูดที่รู้ทั้งรู้ว่าคนตัวเล็กแบบคิมจินอูทำอะไรเขาไม่ได้

มือใหญ่เลื่อนกล่องข้าวมาไว้ใกล้ตัว
“แปลกทำไมวันนี้เอากล่องข้าวมา ปกติจะออกไปกินข้างนอก”

“ก็เห็นนายทำงานเยอะนี่นา ไม่อยากให้ออกไปไหนกลัวจะเหนื่อยเอาเลยมีบริการส่งข้าวถึงที่”

“เด็กๆปิดเทอมสินะ  ถึงได้มีเวลาว่างมาอยู่ด้วย”

“แน่นอน ไม่ชอบหรือไง
?

“อื้อ ไม่ชอบเลย”


           คำตอบของซงมินโฮเล่นทำเอาใบหน้าอีกคนยู่ลงอย่างขัดใจ
ปลายจมูกรั้นถูกบีบเบาๆ

“ถามแปลกๆ ต้องชอบสิครับ”

           ดวงตากลมไล่มองกระดาษที่วางไว้บนโต๊ะ งานหนักแบบนี้ซงมินโฮคงจะปวดหัวน่าดู
เห็นแล้วก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

“ตอนนี้งานนายเป็นไงบ้าง
?

“ก็ดีเริ่มเข้าที่แล้ว มีโครงการที่ต้องปรับแก้นิดหน่อย”

“โครงการนายต้องเจ๋งแน่ๆ ไหนขอลูกค้าดูหน่อยสิเผื่อสนใจจะไปใช้บริการบ้าง”

           ไอแพดถูกยื่นไปให้อีกคนพลางตักมื้ออาหารเข้าปาก


“ไม่รู้ว่าคุณครูอนุบาลจะอ่านแล้วเข้าใจเปล่านะ แต่ถ้าโครงการนี้ออกมาดี
นายไม่ต้องมาใช้บริการก็ได้ แค่เป็นแฟนฉันนายก็ได้ทุกอย่างแล้ว”

“อย่าพูดแบบนั้นสิ ฉันไม่ได้คบกับนายเพราะฐานะของนายนะ
ฉันเป็นแค่คนธรรมดาก็ต้องใช้สิทธิ์ลูกค้าให้เท่าเทียมกับคนอื่นสิ”

           คำพูดของคิมจินอูสามารถเรียกรอยยิ้มของเขาได้อีกครั้ง เพราะแบบนี้เขาถึงรักคิมจินอู
ที่รักเขาจริงๆไม่ได้หวังปลอกลอกเหมือนหลายๆคนที่พยายามยัดเยียดตัวเองเข้ามาในชีวิตของเขา

“ว่าแต่..เมื่อวานนายกับแทฮยอนมีเรื่องอะไรกันรึเปล่า
?

           อยู่ๆก็นึกถึงเรื่องราวเหตุการณ์เมื่อวานได้ ซงมินโฮเดินหายออกไปยังโต๊ะมุมด้านใน
ของร้านก่อนจะออกไปพร้อมกับน้องชาย ชายหนุ่มทำอะไรไม่ได้นอกจากมองการกระทำ
ของอีกคนอย่างเงียบๆ

           เมื่อคำพูดนั้นตอกย้ำเหตุการณ์ ความรู้สึกผิดกลับย้อนมาเกาะกินที่หัวใจอีกครั้ง
ทั้งๆที่มีเวลาด้วยกันแท้ๆ แต่เขากลับทำให้ทุกอย่างมันพังหมด ตอนนั้นเขาคิดอะไรไม่ออกจริงๆนอกจากเรื่องของน้องชาย

“เปล่าหรอก จินอูนายจำซึงฮยอนได้มั้ย
?

“ซึงฮยอน
?..ชเวซึงฮยอนรุ่นพี่ที่นายเคยไม่ถูกด้วยอ่ะนะ?

“อืม ไอ้นั่นมันอยู่กับแทฮยอนเมื่อวาน คือมันมีเรื่องกันก่อนเมื่อไม่นานมานี้”

“แล้ว..เรื่องนั้นก็คงเกี่ยวกับแทฮยอนสินะ”

“ใช่ เป็นเรื่องใหญ่เลยล่ะ ฉันก็เลยกลัวปัญหาเดิมๆมันเกิดขึ้นอีก”

           ซงมินโฮตัดสินใจเล่าไปโดยไม่ขอลงรายละเอียด คิมจินอูพยักหน้าเป็นผู้ฟังอย่างดี
ไม่อยากจะรบเร้าให้อีกฝ่ายพูดอะไรมาก ซงมินโฮเป็นคนที่ประเภทถ้าอยากจะพูดก็จะพูด
ออกมาเอง ยิ่งรบเร้าก็ยิ่งพาลจะหงุดหงิดใจกันเสียเปล่า









           หลังจากราวน์วอร์ดตอนเย็นอีก โชคดีที่วันนี้นัมแทฮยอนไม่มีเวรพรุ่งนี้ก็วันหยุด
อยากจะนอนซ่อมแซมร่างกายตัวเองที่ใกล้พังเต็มที

           ร่างสูงก้าวขายาวไปตามทางเดินโรงพยาบาล มือไล่อ่านข้อความที่ส่งมาจากแม่
จนไม่ทันได้สังเกตใครบางคนที่ยืนดักรอ แขนกลมถูกดึงให้หลบมาอีกทางก่อนจะถูกดัน
เข้ามาในทางหนีไฟ

           เสียงประตูปิดดังก้อง นัมแทฮยอนตั้งท่าจะโวยวายแต่พอเห็นตัวการ
ความเงียบจึงเข้ามาแทนที่

“พี่ซึงยูน..”

           เอ่ยเสียงเบา คังซึงยูนปล่อยมือออกจากผิวนุ่มนิ่มพลางยืนถอยออกมาเว้นช่องว่าง
ไว้เพราะหัวใจของตัวเองที่เต้นเร็วมากเกินไป

           เพิ่งจะมาสังเกตอาการตัวเอง ยิ่งอยู่ใกล้อีกคนมากเท่าไหร่
ก็ยิ่งควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้เลย

“คือ...”

“........”

“เมื่อวานนี้ดูเหมือนพี่ชายนายจะไม่พอใจ มีเรื่องอะไรกันรึเปล่า”

“เรื่องมันไม่ได้เกี่ยวกับพี่หรอก”

นัมแทฮยอนพยายามเปิดประตู ความจริงคังซึงยูนไม่ได้มีความผิดอะไรเลยด้วยซ้ำ
แต่ทุกครั้งเวลาที่เขามีเรื่องเดือดร้อนอีกคนจะเข้ามาช่วยเหลือเสมอ ไม่อยากให้อีกคน
ต้องมารับรู้ปัญหาอะไรอีกแล้ว แค่นี้มันก็มากเกินพอ

“งั้นนายจะบอกว่ามันเกี่ยวกับพี่ซึงฮยอน
?

           บุคคลที่สามที่ถูกกล่าวถึงทำเอาคนฟังหายใจสะดุด ฟันขาวกัดริมฝีปากแห้งเบาๆ
ไม่อยากจะสบตามองเจ้าของคำถามเพราะกลัวจะรู้ความจริงเข้า

“แทฮยอน อย่าแบกอะไรไว้คนเดียวได้มั้ย
?

           นัยน์ตาสีเข้มหลุบมองมือผอมที่จับข้อมือเขาไว้แน่น แค่เห็นความห่วงใยของอีกคน
แทนที่เขาจะรู้สึกดีใจ แต่มันยิ่งกลับทำให้นัมแทฮยอนน้อยใจมากว่าเดิม

           ทั้งที่เป็นเพียงรุ่นพี่ ผิดกับพี่ชายที่ดูไม่ได้สนใจเขามากขนาดนี้

ยิ่งคิดหัวใจที่อ่อนแออยู่แล้วกลับบีบน้ำตาให้รื้นขึ้นมาอย่างที่ห้ามไม่อยู่
เขาไม่ชอบให้ตัวเองอ่อนแอแบบนี้ แต่บางทีมันก็ถูกอัดอั้นไว้จนอยากจะระบายออกมา

“พี่ซึงฮยอน..เขาเป็นคนยังไงหรอ
?

“ทำไมถึงถาม
?

“ผมแค่อยากรู้”

“ก็ดีนะ พี่ไม่ค่อยสนิทกับเขาหรอก แต่เจอกันพี่เขาก็ดูแลดี นายมีปัญหาอะไรกับพี่เขารึเปล่า
?

“เปล่าหรอกครับผมเห็นพี่เขาหน้าตาก็ดี รวยก็รวย ก็เลยอยากรู้ว่าพี่เขาเป็นคนยังไง”

           ริมฝีปากอิ่มจุดยิ้มที่มุมปาก
“อย่าเผลอไปชอบละกัน พี่เขามีแฟนแล้ว”

“มีแฟนแล้ว
?

“อืม ชื่ออะไรพี่ก็จำไม่ได้เหมือนกัน เคยเห็นอยู่ครั้งเดียว”

“สบายใจได้ผมไม่ได้ชอบพี่เขาหรอก ผมขอตัวกลับก่อนนะ พี่ก็รีบๆกลับล่ะ”

           นัมแทฮยอนขยับกระเป๋าที่สบายไว้ก่อนจะผลักบานประตูออก
คังซึงยูนรั้งอีกฝ่ายด้วยเสียงเรียก

“แทฮยอน..”

“ครับ
?

“นาย..มีคนที่ชอบแล้วรึยัง
?

           รอยยิ้มจางเปื้อนบนใบหน้าสวย



“มีแล้วครับ”







           เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น มือเล็กควานพื้นที่เตียงข้างตัวที่ว่างเปล่าก่อนจะคว้า
สิ่งที่ยังคงแผดเสียงร้องรบกวนเวลานอน

           เสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวดังขึ้นเรียกสติของคนที่อยู่ในภวังค์ได้มาก
ดาน่ากำลังร้องไห้

“พ.ฮ..ฮึก..พี่..”

           เนื้อเสียงสั่นเทาจนแทบจับได้เพียงคำสั้นๆ นัมแทฮยอนพยายามรอฟังอย่างใจเย็น
ทั้งๆที่ข้างใจกลับร้อนรน

“พี่..ฮ..มินโฮ..ฮึก..จ..จากเรา..ฮ..ไปแล้วนะ”

           กล้ามเนื้อแขนอ่อนแรงทิ้งมันไว้ข้างตัวพร้อมกับมือถือ มีเพียงปลายสาย
ที่ยังส่งเสียงสะอื้นอยู่แบบนั้น

           ใครก็ได้บอกเขาทีว่านี่คือความฝัน


“พี่มินโฮ..พี่มินโฮ”
ริมฝีปากบางพยายามส่งเสียงเรียกท่ามกลางความว่างเปล่า

           จากไปโดยที่ไม่ทันได้รับรู้ความรู้สึกของเขาเลย
           คนใจร้าย แม้จะจากไปก็ยังใจร้าย



           เสียงโทรศัพท์มือถือร้องขึ้นรบกวนโสตประสานกระชากคนที่อยู่บนเตียงให้ลุกขึ้นมา
เม็ดเหงื่อซึมผิวขึ้นมานัมแทฮยอนมองสิ่งรอบตัว เขายังอยู่ในห้องนอนเหมือนเดิม

           คิ้วสีน้ำตาลขมวดนึกย้อนเหตุการณ์เมื่อครู่ กดเลื่อนดูประวัติการโทร
ไม่ได้ปรากฏสายของดาน่าแต่อย่างใด

           ทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความฝัน
           พี่ชายของเขายังไม่จากไปไหน




ชายหนุ่มถอนหายใจยาวออกมาแต่ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจก่อนจะหยัดกายยืนเต็มความสูง
มือเล็กเคาะประตูเรียกเจ้าของห้อง แต่ก็ไม่มีใครออกมาต้อนรับเลย

           ความเป็นห่วงเข้ามาเกาะกินในหัวใจอีกครั้ง นิ้วเลื่อนกดโทรหาปลายสาย

“เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”


           นัมแทฮยอนแทบจะสบถหยาบเมื่อเสียงนั้นตอบรับ เขาเคาะประตูอีกครั้ง
“พี่มินโฮ..พี่มินโฮ...”

“.........”

           ยังคงมีความเงียบที่ตอบกลับดังชัดเจน ชายหนุ่มถือวิสาสะเปิดประตูเข้าห้องไป
บนเตียงนั้นกลับว่างเปล่าคลุมไว้อย่างเรียบร้อย ไม่มีใครอยู่ในห้องเลยด้วยซ้ำ

“ไปไหนของเขานะ”
           ผมสีน้ำตาลถูกเสยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก จนไม่ทันสังเกตคนที่เดินเข้ามา

“มาทำอะไรที่ห้องพี่”

น้ำเสียงเข้มเอ่ยดังจนคนที่ไม่ทันตั้งตัวสะดุ้งตกใจ น้องชายค่อยๆหันมามอง
ก่อนจะเผลอยิ้มกว้างอย่างไม่รู้ตัว

           เห็นซงมินโฮไม่เป็นอะไรเขาก็รู้สึกดี
           อยากจะดึงร่างสูงๆนั้นมากอดไว้ด้วยซ้ำ

ยิ่งนึกถึงความฝันเมื่อกี้เขาก็ยิ่งกลัวว่าอีกคนจะจากเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ
เหมือนกับเพื่อนรักของเขา

           ซงมินโฮมองใบหน้าขาวนิ่งๆ ทรงผมที่ดูไม่มีทิศทาง
แต่กลับทำให้ริมฝีปากแดงๆนั้นยิ่งดูยั่วยวน

           สารภาพตามตรงในฐานะของลูกผู้ชาย หลังจากเจอคำพูดของนัมแทฮยอนไปในวันนั้น ยอมรับว่าเริ่มคิดอะไรที่ไม่ควรจะคิดมากเกินที่พี่น้องควรจะเป็น ยิ่งนัมแทฮยอนเป็นคนน่ารัก
มันก็ยิ่งทำให้หัวใจหวั่นไหวมากไปทุกที

           มันไม่ใช่ความรู้สึกชอบที่อยากได้มาครอบครอง
แต่กลับเป็นเพียงความรู้สึกที่อยากเห็นอีกคนวนเวียนอยู่ข้างๆตัวไม่หายไปไหน

“พี่ไปไหนมา
?

“จะไปไหนก็เรื่องของพี่ ทีหลังห้ามมายุ่งกับห้องของพี่อีก”

           เสียงเข้มเชิงดุกล่าวนัมแทฮยอนแทบอยากจะกำหมัดต่อย
คนอุตส่าห์เป็นห่วงแทบตาย ทำไมพี่ชายของเขาไม่เห็นจะใจดีแบบคังซึงยูนบ้างเลย

“ทำไม กลัวผมจะไปเจอผู้หญิงที่พี่ซุกไว้รึไง ถึงเจอผมก็ไม่บอกพี่จินอูหรอก”
เดินกระแทกไหล่ออกมาอย่างหงุดหงิด เปิดตู้เย็นหาของที่พอจะมาทำอาหารมื้อเช้าได้


           ซงมินโฮเดินมาขนาบข้างๆหยิบชามมาวางไว้จัดการเทข้าวต้มที่เพิ่งออกไปซื้อ
เห็นหน้าอีกคนที่กำลังงอนแทบจะหลุดหัวเราะออกมา แต่ก็ต้องปั้นใบหน้านิ่งไว้
เพิ่งรู้ว่านอกจากดาน่าแล้วที่น่าแกล้งก็มีนัมแทฮยอนนี่แหละที่น่าแกล้งพอๆกัน

“ในนั้นไม่มีอะไรให้กินหรอก พี่ซื้อข้าวต้มมาให้แล้ว”

           ดวงตาเรียวเหลือบมองคนพูดปิดตู้เย็นพร้อมกล่าวเสียงเย็นชา
“ผมไม่ยุ่งกับพี่หรอก เชิญกินข้าวต้มของพี่ไปเถอะ ผมจะออกไปหาอะไรกินข้างนอก”

           เอาอีกแล้วนัมแทฮยอนกำลังทำให้เขาหงุดหงิดจริงๆ เจอฤทธิ์คนขี้งอแงจากดาน่าแล้ว
ยังมาเจอจอมดื้อจากน้องชายอีก ชักไม่สนุกซะแล้ว

“นี่กำลังประชดพี่ใช่มั้ย
?

“อือผมประชด นี่เป็นพี่ชายยังไงเย็นชากว่าพี่ซึงยูนอีก”

           ชื่อของอีกคนชวนระคายหูของซงมินโฮเสียเหลือเกิน
เขาดูเย็นชากว่าคนนอกอย่างคังซึงยูน หมอรุ่นพี่อะไรนั่น
?

ก็สมควรที่อีกฝ่ายจะทำดีด้วย แค่มองแวบเดียวก็พอจะรู้ว่าชอบน้องชายเขามากขนาดไหน
เห็นกอดกันตอนนั้นนัมแทฮยอนเองก็คงจะมีใจให้บ้าง

“คบกันแล้วสินะกับซึงยูนน่ะ เห็นมาส่งที่คอนโด แถมไปกินข้าวด้วยกันบ่อยๆ
นายจะคบกับใครพี่ก็ไม่ว่านะ แต่...”

           ไม่รอให้ทันได้พูดจบมือเล็กคว้าหมอนบนโซฟาเขวี้ยงใส่คนพูด
ให้หยุดพล่ามอะไรที่ไม่เป็นความจริงสักที ไม่รู้รึไงว่าแค่แอบชอบก็เจ็บมากพอแล้ว
ยังจะมายัดเยียดความรู้สึกของเขาให้กับคนอื่นอีก

“พี่ไม่รู้อะไรอย่ามาพูดเลยดีกว่า”

“แล้วมีเรื่องอะไรที่พี่ควรจะรู้ล่ะ พูดออกมาสิ”
ซงมินโฮวางถุงพลาสติกลง แขนแกร่งสองข้างกอดอกรอคำพูดอีกคน

           นัมแทฮยอนถอนหายใจออกมา เขาเองก็อึดอัดมามากพอแล้วกับความรู้สึกบ้าๆ
ที่ก่อตัวในหัวใจ ถ้าพูดออกไปก็รู้อยู่เต็มอกว่าอีกคนไม่มีทางสนใจ

เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่มีทางไปได้

แต่บางครั้งถ้าลองได้พูด เขาก็อยากจะรู้ว่าพี่ชายของเขาจะทำยังไงกับสถานการณ์นี้
ไม่อยากจะวุ่นวายใจอยู่เพียงแค่คนเดียวอีกแล้ว

“พี่ควรจะรู้ไว้นะ”

“............”







“ว่าผมชอบพี่”

 

 

 

TBC



เอาฟิคมาส่งกันอีกแล้ว 
งานไม่ทำหนังสือไม่อ่านมานั่งอัพฟิค คิดถึงคนอ่านทนไม่ไหวเลยต้องละทิ้งทุกอย่าง
มาอัพให้หายคิดถึงกันซะก่อน ไม่รู้ว่ายังมีใครรออยู่มั้ย><
แล้วเจอกันตอนหน้านะคะเลิ้บบ
<3


ปล. สามารถทวิตติดแท็ก #ฟิคไบลนด กันได้เลยนะ ถ้าใครไม่สะดวกเม้นในนี้
J

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

622 ความคิดเห็น

  1. #595 Deffiex (@Deffiex) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 03:31
    กรีดร้องเลยค่ะ ...
    #595
    0
  2. #486 aoyaanya (@aoya-anya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 01:09
    นัมบอกออกไปแล้ว มิโนว่าไง
    #486
    0
  3. #332 Ff_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:15
    น้องนัมมมมมมมมมมม หนูพูดอะไรออกไป!!! หนูรีบหรอลูกกกกกกกกกกกกกกก กลัวพอน้องนัมพูดออกไปแล้วมินโฮจะตีตัวออกห่างอ่ะ มินโฮยังไม่เลิกกับจินอูเลย! แงงงงงงงงงง

    แต่น้องนัมกล้ามากลูก!!! เยี่ยม 5555555555555555

    ชอบตอนน้องนัมประชดพี่มินโฮอ่ะ น่าร๊ากกกกกก
    #332
    0
  4. #307 wizer. (@battlewater) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:17
    งืออออ พูดออกไปแล้วว พี่จะว่ายังไง
    #307
    0
  5. #196 maohed (@maohed) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2557 / 03:15
    ผมชอบพี่ จบเลย ซงมินโฮคนซื่อบื้อจะว่าไงต่อ เป็นไงหล่ะอยากยัดเนียดน้องให้คนอื่นอยู่ได้ 5555 ตอนนี้เค้าไม่ไว้ใจพี่จินอูแล้วอ่า ยิ่งตอนดูแผนการตลาดของมิโนอ่า สืบข่าวป่าววะ แฟนพี่ท๊อปคือใครอ่า กลัวเป็นพี่ตินอูบอกเลย เพราะมันคงเจ็บปวดมากสำหรับมิโน สงสารยูนอ่า อุตส่าได้รู้จักคำว่ารัก แต่เค้าดันมีคนที่ชอบแล้ว สู่ต่อไปนะเพราะนี่นิสัยดียิ่งกว่าพี่พระเอกอีก
    #196
    0
  6. #191 Oumyim Naruk (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 07:23
     น้องนัมทิ้งระเบิดไว้ตูมเบอเริ่ม​ 55555555
    มิโนเหวอตายแน่ๆ
    ว่าแต่แอบสงสัยท๊อปมีแฟนแล้ว อย่าบอกนะว่าคือจินอูอ่ะ​ ถ้าใช่นี้ช๊อกเงิบแน่ๆ
    #191
    0
  7. #179 -.sandria (@blackbeex) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 00:27
    "พี่ควรรู้ไว้นะ" "ว่าผมชอบพี่" กรี้ดดดดดดดดดดดดดด ร้วด่เกาีเกาีเกมท้อใา้อ สติกลับมาด่วนนนนนนนนนนนนนนนน ฮืออออออออออออออออออออออออ พี่มินโฮจะทำยังไงดีคะ *ยื่นไมค์* สรุปจินอูกับพี่ท๊อปไม่มีอะไรกันจริงๆ? แน่นะ???????????????
    #179
    0
  8. #178 Intra Yamano (@ringring137) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 15:45
    จบได้ค้างคามากกกกกก. ไงละอยากจะรู้อะไรอีกไหมพี่มินโฮ เจอสารภาพเข้าไปเต็มๆ
    #178
    0
  9. #177 daitsuke (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 00:51
    โอ้ยยยยยยยยยย

    แมนๆ มากลูกกกกกก

    จู่ๆ จะบอกก็บอกเลยยยยย

    ดี!



    ดูซิว่าซงมินโฮบุคคลที่เริ่มหวั่นไหวกับน้อง(มาตั้งนานแล้ว แต่เพิ่งรู้ตัว)จะทำยังไงงงงง

    แฟนก็มี หึ เอาสิ!

    555555



    หายไปนานเลยยย

    TTvTT



    ค้างอย่างนี้ยิ่งอยากอ่านต่อเลยค่าา
    #177
    0
  10. #176 แคนดี้ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 21:49
    ไรท์เตอร์ โคตรคิดถึง

    นี่คิดว่าไรท์เตอร์จะทิ้งกันจริงๆอีกแล้ว หลังจากที่เคยทักไปทวงถามเรื่องฟิค

    เลยไม่กล้าทวงอีก 55555555555555



    โอ้ยยย น้องนัมใจแมนมาก

    ไม่คิดว่าน้องจะสารภาพตรงๆแบบนี้

    เดี๋ยวมาดูกันว่าพี่ชายอย่างมินโฮจะแมนพอกับน้องชายต่างแม่คนนี้ป่าว

    กล้าถามมา น้องก็กล้าตอบไป

    หลังจากรู้ความรู้สึกแล้ว จะเงิบไหมนะพี่มินโฮ 5555555555
    #176
    0
  11. #175 aum5120 (@a-u-m5120) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 21:37
    "ผมชอบพี่" โอยยยยยยยยย น้องบอกพี่มินโฮไปแล้วววววววว
    งือออออออออ แทฮยอนฝันร้ายยยยย 
    จินอูนี่รักมินโฮจริงป่ะ รู้สึกแปลกๆๆๆ ฮ่าาาา
    คังซึงยูนจีบแทฮยอนไปเลยยยยยยยย ถึงน้องบอกมีคนที่ชอบแล้ว ก็จีบเลยยยยย
    #175
    0
  12. #174 Tacha Pim (@tachapim) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 20:03
    โอ้ยย น้องสารภาพแล้วนะ ฮืออออ
    #174
    0
  13. #173 Annie Phuangjan (@annie146) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 16:52
    คิดถึงฟิคเรื่องนี้เหมือนกัน แฟนพี่ซึงฮยอนคือใครอย่ายอกนะว่าพี่จินวูนะ นัมบอกแล้วคุณซงจะทำยังงั้ยล่ะสงสารยูนนะ
    #173
    0
  14. #172 Vipp 'Mintopp (@swmintop) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 15:58
    กรี้ดดดดด โหดดดมากกกทั้งไรต์ทั้งนัมเลยยย นัมใจเด็ดใจถึงมาก แต่ไรต์โหดตรงที่ตัดจบแบบนี้ได้ยังไง ค้างมาก กรี้ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #172
    0
  15. #171 Majolicamimi (@bbbenjy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 10:47
    เอาอย่างนี้เลยหรอนัมแทฮยอน 
    ก็ดี มินโฮจะได้ไม่เข้าใจผิด
    แล้ว จะยังไงต่อล่ะทีนี้ หึ หึ 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 ธันวาคม 2557 / 11:08
    #171
    0
  16. #170 KaReii_NYAPPY (@kareii) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 01:50
    ทิ้งระเบิดดังตู้มมมมม ซงมินโฮจะว่าไงล่ะคราวนี้
    #170
    0
  17. #169 JuRanGirl0604 (@jurangirl0604) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 01:11

    ต้องอย่างนี่แหละ ๕๕๕๕
    เงิบมั้ยล่ะมินโฮ

    #169
    0
  18. #168 Mnianmo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 22:30
    โอ้ยยยยย พรุ่งนี้เค้าสอบบบ เค้าก็ทิ้งหนังสือมาอ่านค่าาาา 555555555555 ทิ้งระเบิดไว้งี้ได้ไงงงงง อยากอ่านต่อแล้วววววววว ㅠㅠ รีบมาอัพต่อนะคะ -3-
    #168
    0
  19. #167 tamininalove (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 21:08
    โอ้ววนัมเยี่ยมมากอะ5555555

    อยากรู้ว่าพี่มิโนจะทำไงที่ได้ยินน้องสารภาพรัก

    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วคร้าาา
    #167
    0
  20. #166 tamininalove (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 21:08
    โอ้ววนัมเยี่ยมมากอะ5555555

    อยากรู้ว่าพี่มิโนจะทำไงที่ได้ยินน้องสารภาพรัก

    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วคร้าาา
    #166
    0