WIN : BLIND LOVE ___(NAMSONG)

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 18 : คำตอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 625
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 ม.ค. 58


   


 

ตอนที่ 18

คำตอบ

 







แค่นายปล่อยให้มันเป็นไปตามที่หัวใจอยากทำก็พอ


            เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาแต่กลับดังก้องในโสตประสาท สัมผัสร้อนผ่าวยังติดอยู่ที่ริมฝีปาก
ซงมินโฮเป็นคนเห็นแก่ตัวที่มีใครอีกคนแล้วยังจะให้ความหวังอีกคน

             ความมั่นคงทางจิตใจสูญเสียไปเมื่อนัมแทฮยอนเข้ามา เขาเคยรักคิมจินอูมาก
จนถึงตอนนี้ชายหนุ่มเองกลับดันทุรังพยายามบอกตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่าเขายังรักคิมจินอูเหมือนเดิม
ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วเขาอาจจะอยากกลับมาเพียงเพื่อทดแทนความผิดในอดีตที่ทิ้งอีกคนไป

            แต่ตอนนี้ซงมินโฮเองก็ดึงนัมแทฮยอนเข้ามาด้วยแล้ว รู้ทั้งรู้ว่าเป็นสิ่งที่ผิด
แต่บางครั้งคนเรากลับเลือกที่จะทำตามหัวใจมากกว่าศีลธรรม

            ถ้าเขาและนัมแทฮยอนเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน ความผิดบาปคงหนักกว่านี้



รอยยิ้มกว้างเปื้อนลงบนใบหน้าสวย ปลายจมูกฝังลงบนแก้มหยาบ

“พี่ออกไปอยู่กับพี่จินอูเถอะ เดี๋ยวผมจะนั่งทำงานในห้องแล้ว”

            คนพี่พยักหน้าก่อนจะเดินออกมาจากห้อง คิมจินอูยังคงนั่งดูรายการโทรทัศน์โดยที่ไม่ได้
รับรู้เรื่องราวอะไร สายตาคมเหลือบมองแผ่นหลังบางที่หายเข้าห้องนอนตัวเองไป ที่นั่งข้างกายยวบ
ลงตามน้ำหนัก แขนแกร่งโอบกอดไหล่มนไว้

“นี่ครับน้ำส้ม”

            แก้วใสทรงสูงบรรจุของเหลวสีส้ม ฝ่ามือเล็กรับไว้พลางกล่าวยิ้มขอบคุณ ดวงตากลมยังคงจับจ้อง
ที่จอสี่เหลี่ยมกว้างอย่างไม่ลดละ หากสมาธิไม่สามารถจับใจความตรงหน้าได้เลยแม้แต่น้อย

            หัวใจกำลังวุ่นวายภาพที่เห็นเมื่อครู่เปรียบเหมือนหนังเก่าที่ฉายย้อนไปมา

            ภาพที่คนรักของเขากำลังจูบกับน้องชาย



มือที่สั่นเทาจับหมอนนุ่มไว้ราวกับว่าหาสิ่งยึดเกาะ เขาผิดเองที่พอเห็นซงมินโฮหายไปในห้องครัวนาน
จึงเข้าไปดู และดันโชคร้ายเจอสิ่งที่ไม่ควรเจอเข้า

            คำพูดมากมายจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ คนข้างตัวก็ยังคงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ลมหายใจยาวพรูออกมาจากจมูกรั้น ความขับข้องใจข้างในถูกระบายออกมาเป็นคำถาม

“มินโฮ..นายสนิทกับแทฮยอนมากมั้ย
?

            ประโยคที่กรีดลงบนก้อนเนื้อใต้อกข้างซ้ายถ้าเป็นแต่ก่อนเขาคงตอบได้สบายโดยไม่ได้คิดอะไร
แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป เม็ดเหงื่อซึมผิวเกาะกลุ่มที่ขมับอย่างไม่ทราบสาเหตุ
ความเงียบชัดดังเพียงชั่วครู่ หัวกลมพิงไหล่ของคนที่ตัวเล็กกว่าไว้

“ทำไมอยู่ๆถึงถามล่ะ
?

 “ก็..แทฮยอนเพิ่งมาอยู่กับนาย ฉันก็เลยอยากรู้ว่าพวกนายสองคนสนิทกันรึเปล่า
?


            คิมจินอูพยายามเลี่ยงการถามตรงๆ ถ้าทั้งสองคนมีอะไรในก่อไผ่กันจริงๆ เขาเองยังไม่อยากให้
คนรักตื่นตัวไปก่อน มือขาวจับมือแก้มทั้งสองข้างไว้ ดวงตาคู่สวยสบมองนัยน์ตาสีเข้มที่เปลี่ยนไป
คนที่เคยมองแต่เขากลับมีใครคนอื่นแทรกเข้ามาด้วย

“มีอะไรรึเปล่า
?

ซงมินโฮพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด เขาไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะรู้เรื่องระหว่างเขาและน้องชาย
หรือไม่ แต่พอเห็นแววตาเศร้านั้นก็อดที่จะรู้สึกเป็นห่วงไม่ได้

“ดึกแล้ว ฉันกลับก่อนนะ”

“จะกลับแล้วหรอ
? ให้ฉันไปส่งมั้ย?

            ร่างบางลุกขึ้นคว้ากระเป๋าที่วางอยู่บนโต๊ะพลางคลี่ยิ้มออกมา
“ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันกลับแท็กซี่ได้ ไม่อยากให้นายต้องมาขับรถตอนกลางคืน”

“ถึงบ้านแล้วโทรหาด้วยนะ”

            คิมจินอูออกจากห้องไปเหลือทิ้งไว้เพียงความรู้สึกบางอย่างที่หลงเหลือค้าง
ทำให้หัวใจของซงมินโฮกำลังเต้นผิดจังหวะ

            ความรู้สึกที่กลัวว่าอีกคนจะรู้เรื่องบาปของเขา








            เช้านี้นัมแทฮยอนไม่ได้รีบร้อนออกจากบ้านเหมือนทุกวัน อาจจะเป็นเพราะกำลังรอ
ใครบางคนออกมาจากหลังประตูบานนั้น ฟันขาวกัดแซนด์วิชที่ทำเองค่อยๆละเลียดชิมรสชาติ
ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำ

            รอยยิ้มกว้างเปื้อนดวงหน้าขาวอย่างห้ามไม่อยู่ เอ่ยเสียงหวานทักทายอีกคน
“อรุณสวัสดิ์ฮะ”


            คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงอย่างแปลกใจปกติเวลานี้นัมแทฮยอนน่าจะออกจากห้องไปแล้ว
แต่พอมาเห็นคนคิ้วตกนั่งปรากฏตัวอยู่ก็อดที่จะลูบหัวด้วยความเอ็นดูเสียไม่ได้

“ไงวันนี้ออกช้าจัง เดี๋ยวก็ไปราวน์วอร์ดสายหรอก”

“นี่ๆผมทำแซนด์วิชไว้ให้พี่ด้วยนะ ไม่ใส่มะเขือเทศด้วยพี่ไม่ชอบใช่มั้ยล่ะ
?

            ร่างสูงย่อตัวลงนั่งยองๆเห็นอีกคนต้องเงยหน้าคุยกับเขาก็นึกสงสาร ใบหน้าคมจับจ้องอยู่ที่คนพูด
“ไหนมาชิมหน่อยสิ”

            นัมแทฮยอนรีบหยิบชิ้นผลงานในจานที่วางอยู่ตรงหน้าจับป้อนใส่คนที่อ้าปากรอ
ริมฝีปากเผยอขึ้นรอคอยคำตอบของคนที่กำลังเคี้ยว

“เป็นไงบ้าง
?

“ก็..พอใช้ได้”

“พอใช้ได้เองอ่ะ
? ไม่อร่อยหรอ?

ปากเล็กยู่จนแก้มสีระเรื่อนั้นพองขึ้นตาม ซงมินโฮเพิ่งจะสังเกตว่านัมแทฮยอนแท้จริงแล้วเป็นคนที่น่ารักมากๆ น่ารักแบบไม่ต้องพยายามทำอะไรเลย ไม่สงสัยถ้าจะมีคนอื่นมาชอบคนตัวเล็ก

            แต่ตอนนี้แมวน้อยเป็นของเขาแล้วใครก็มาเอาไปไม่ได้


“งั้นพรุ่งนี้ทำให้กินอีกสิ จะได้ชมว่าอร่อย”

“ฮั่นแหน่..อยากกินฝีมือผมก็บอกมาเถอะ”

            นิ้วกลมแตะเบาๆที่ปลายจมูกของอีกฝ่าย ไม่พูดอะไรนอกจากจุดรอยยิ้มที่มุมปาก
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจัดการผูกเนคไทสีขาวให้เข้าที่ แต่ไม่ทันไรกลับถูกอีกคนแย่งไปเสียก่อน


            เด็กน้อยค่อยๆบรรจงผูกผ้า แก้มสีระเรื่อหลบซ่อนความเขินอาย ยิ่งมองซงมินโฮใกล้ๆแล้ว
หัวใจข้างในก็ยิ่งพองตัวขึ้นมากเรื่อยๆ เรื่องเล็กน้อยทีเขาอยากจะดูแลคนรัก ถึงแม้จะได้เพียงร่างกาย
ไม่ได้หัวใจของอีกฝ่ายมา แต่แค่นี้มันก็ดีมากพอที่จะทำให้เขามีความสุขได้

            ความสุขจอมปลอมสักวันมันก็ต้องหายไป








            รถสีดำจอดข้างหน้าอาคาร นัมแทฮยอนยิ้มโบกมือให้คนใจดีที่อาสามาส่งที่โรงพยาบาล

“ไว้เย็นนี้พี่มารับนะ”

“อื้ม ถึงแล้วก็โทรหาผมนะ”


            ขายาวเดินเข้าไปในอาคาร ใบหน้าหวานเปื้อนรอยยิ้มอย่างปิดไม่อยู่
นัมแทฮยอนเดินมาหยุดยืนหน้าลิฟต์โดยที่มีชายหนุ่มในชุดเสื้อกราวน์อยู่ก่อนแล้ว
เด็กน้อยโค้งตัวทักทายคนที่อายุเยอะกว่า คังซึงยูนเพียงพยักหน้ารับพลางจิบกาแฟในมือ

            กลิ่นคาเฟอีนลอยมาเหมือนความทรงจำสีจางที่วางเกลื่อนในความคิด ย้อนให้ชายหนุ่มนึกถึง
วันที่ได้เจอกับรุ่นพี่วันแรก คังซึงยูนแพทย์ประจำบ้านที่ใครๆต่างบอกว่าให้อยู่ห่างไว้ แท้จริงแล้วเป็นคน
ใจดีคนหนึ่งที่ถึงแม้ว่าจะชอบพูดด้วยน้ำเสียงกระด้างหรือใบหน้านิ่งๆก็ตาม

            แต่เวลาที่มีปัญหาอะไร คนๆนี้มักจะอยู่ข้างเขาเสมอ


“อยู่เวรหรอครับ
?

“อืม”

ประตูลิฟต์เปิดออก รุ่นพี่เดินเข้าไปข้างในตามมาด้วยนัมแทฮยอนที่รีบไปกดลิฟต์ให้
“เมื่อคืนได้นอนบ้างรึเปล่าครับ
?

“ก็พอได้อยู่ ไม่ได้เยินมาก” น้ำเสียงเรียบเอ่ยขึ้น

ความอึดอัดห่อหุ้มเขาทั้งสองคนไว้ ดวงตาเรียวเหลือบมองตัวเลขตรงหน้า หลายครั้งที่เขาอยู่ตามลำพัง
กับคังซึงยูน แต่ก็ไม่เคยรู้สึกเหมือนต่างเป็นคนแปลกหน้ากันขนาดนี้ ยิ่งช่วงหลังๆมาแทบจะนับคำพูด
ในบทสนทนาได้
            แผ่นหลังกว้างเดินออกไปทันทีที่ประตูเปิด ดวงตาเรียวมองอีกคนที่ห่างออกไปเรื่อยๆ






            การราวน์วอร์ดวันนี้เป็นไปอย่างราบรื่น ดีที่เมื่อคืนเขาได้อ่านหนังสือทบทวนตำรา
เลยสามารถตอบคำถามของอาจารย์ได้

            สายตามองตัวเลขที่ปรากฏบนกระดาษ ผลเลือดคนไข้ที่เขาได้รับมอบหมายให้ดูแลเริ่มดีขึ้น
อีกไม่กี่วันคิดว่าน่าจะได้กลับบ้าน

            นาฬิกาบนข้อมือที่นับเวลาถอยหลังใกล้พักเที่ยงเต็มที ใบหน้าสวยคลี่รอยยิ้ม
ก่อนจะเลือกกดส่งข้อความส่งหาคนที่เพิ่งจะจากกันไม่กี่ชั่วโมง

           
Taehyun : พักเที่ยงหาอะไรกินด้วยนะ อย่ามัวแต่ทำงานล่ะ



นั่งมองตัวอักษรอยู่หลายนาที ไม่มีแม้แต่การอ่านหรือตอบกลับ คิ้วสีน้ำตาลขมวดมุ่น
สงสัยอีกคนคงจะยุ่งจนไม่ได้สนใจโทรศัพท์

            นัมแทฮยอนเงยหน้าก่อนจะสะดุ้งเข้าเมื่อสบดวงตานิ่งๆของคังซึงยูน วัตถุสี่เหลี่ยมในมือ
รีบเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงเพราะกลัวอีกคนจะดุเรื่องที่แอบเล่นในเวลาฝึกงาน

“พักเที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ”

            เป็นรุ่นพี่ที่เอ่ยคำชวน ถึงแม้ว่าหลายครั้งที่เขาจะเคยออกไปรับประทานอาหารร่วมกับอีกฝ่าย
แต่ครั้งนี้ชายหนุ่มกลับสัมผัสได้ไม่ใช่เพียงการชวนธรรมดาเหมือนกับครั้งอื่น บางทีอีกคนคงจะมีบางอย่าง
ที่อยากจะพูดกับเขา






            มื้ออาหารอยู่ตรงหน้าแต่ทั้งสองคนกลับทำได้เพียงแต่นั่งมองกันและกันแบบนั้น
เหมือนกำแพงสูงที่กำลังกั้นที่ว่างทั้งสองคนเอาไว้ คังซึงยูนได้เก็บทบทวนความคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มีเพียงข้อสมมติฐานที่สามารถตั้งได้เพียง
1 ข้อ ว่านัมแทฮยอนกำลังชอบซึงฮยอนลูกพี่ลูกน้องของเขา

            คำถามที่อัดแน่นจนอยากจะระบายออกมาถามเจ้าตัวให้รู้กันออกไปว่าคนที่มีใจให้
เป็นดั่งที่เขาคิดไว้หรือไม่

            ความรักที่เคยเผลอไผลกลายเป็นเพียงเปลวไฟบนเล่มเทียน
ท่ามกลางลมหนาวที่จะดับไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้


            เพราะเขารักนัมแทฮยอน แต่ในเมื่อซึงฮยอนเองก็มีแฟน
            เขาไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องมาเจ็บ
            ทุกวันนี้เด็กตัวเล็กแค่นั้นแบกรับความทุกข์ในใจมันก็มากพอแล้ว




“พี่ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย
?

“ครับ


“ต้องตอบพี่ตรงๆนะ” ดวงตามองคนที่เอ่ยออกมาด้วยท่าทีจริงๆจัง นอกจากเวลางานนัมแทฮยอน
ก็ไม่เคยเห็นคังซึงยูนแบบนี้ด้วยซ้ำ อาจจะเป็นเรื่องบางอย่างที่ร้ายแรง สองมือชื้นประสานกันไว้บนโต๊ะ

“ผมจะตอบตามความจริง”




“แทฮยอน..ชอบพี่ซึงฮยอนรึเปล่า
?


            ทันทีที่สิ้นประโยคคำถาม คนฟังกลับแสดงสีหน้าด้วยความแปลกใจ
ไม่คิดว่าอีกคนจะมีความคิดแบบนี้ นัมแทฮยอนส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่ได้ชอบนะ ผมรู้ว่าพี่เขามีแฟนแล้ว”

“แล้วทำไมถึงกินข้าวเที่ยงด้วยกัน พี่เห็นตอนเย็นฝ่ายนู้นเขามารับเราด้วยหนิ”

            ลิ้นชื้นเลียริมฝีปากที่แห้ง มันเป็นเรื่องยากที่จะอธิบายทุกอย่างให้คนตรงหน้าเข้าใจ
แต่มันก็ซับซ้อนเกินจนนัมแทฮยอนไม่รู้ว่าจะจับตรงไหนขึ้นมาเป็นประเด็น

“พี่เขาก็..มาทักทายเฉยๆ ไม่มีอะไรเชิงแบบนั้นเลย”

            คังซึงยูนหรี่ดวงตาจ้องมองอย่างจับผิดอีกฝ่ายที่ยิ้มมาให้ ตอนนี้ในหัวเขาวุ่นวาย
ไม่รู้ว่าจะสามารถเชื่อคำพูดของอีกคนได้มั้ย แต่นัมแทฮยอนก็ไม่น่าจะสร้างเรื่องหลอกเขา

“แล้วคนที่นายบอกว่าชอบ
?

            ใบหน้าของซงมินโฮเข้ามาในห้วงความคิด ความรู้สึกผิดบาปแล่นริ้วขึ้นมา
ความรักที่เขาไม่สามารถแสดงออกได้เลย ชายหนุ่มหลบสายตาเพียงชั่วครู่
ถ้าบอกไปว่าเขารักพี่ชายคจกระทั่งมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้ว คังซึงยูนต้องมองเขาไม่ดีแน่ๆ

จึงทำได้เพียงเก็บซ่อนความลับนี้ฝังลงไว้



“คนที่ผมชอบน่ะ จริงๆแล้วไม่มีหรอกครับ”


            มีเพียงแต่คนที่รักจนหมดหัวใจ









            ถึงแม้เวลาล่วงเลยจนท้องนภาระบายเป็นสีส้ม ซงมินโฮก็ยังคงไม่อ่านข้อความหรือตอบกลับมา นัมแทฮยอนไม่อยากจะโทรไปรบกวนอีกฝ่าย บางทีอาจจะกำลังติดประชุมหรือธุระสำคัญอยู่ก็ได้

            ชายหนุ่มยังคงนั่งรอยู่ที่หน้าอาคาร เขาเชื่อว่ายังไงสุดท้ายพี่ชายของเขาจะต้องมารับ
รถคุ้นตาค่อยๆมาจอดตรงหน้า แต่กลายเป็นวีนัสอดีตรถของซงมินโฮ กระจกทึบลดระดับเผย
ใบหน้าหล่อที่ซ่อนดวงตาคมไว้ใต้แว่นสีดำ คนขับรถบีบแตรทัก

“แทฮยอนขึ้นรถมา”
 ประโยคเชิงคำสั่ง แต่เด็กน้อยยังคงเลือกที่จะนั่งอยู่ที่เดิม

“ผมรอพี่มินโฮมารับอยู่”

“ฉันบอกให้ขึ้นรถ”

“ผมไม่ขึ้น”

            ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มอย่างขัดใจถึงแม้ว่าเขาจะถือไพ่เหนือกว่าแต่นัมแทฮยอนก็ยังคงเป็นเด็กดื้อ
ร่างสูงเดินลงมาจับข้อมือเล็กนั้นให้ลุกขึ้นยืน

“เดี๋ยวๆผมบอกว่าไม่ไปไง วันหลังค่อยมารับผมก็ได้”

            ปากเล็กโวยวายก่อนที่ตัวจะถูกอีกคนให้นั่งลงกับเบาะ ซึงฮยอนดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด
ให้อีกฝ่ายก่อนจะพูดเสียงเข้ม

“ไม่อยากได้รถคืนให้พี่ชายนายรึไง”

            ได้ผล นัมแทฮยอนยอมอยู่นิ่งโดยทันที
ชายหนุ่มกอดอกอย่างไม่พอใจยิ่งเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของอีกฝ่ายก็ยิ่งหงุดหงิด

            บรรยากาศในรถกลับเงียบกว่าทุกครั้ง ปกติซึงฮยอนจะชอบตั้งคำถามหรือชวนเขาพูดคุย
มากกว่าที่จะนั่งนิ่งขับรถเฉยๆแบบนี้ คนคิ้วตกลอบมองอีกคนที่วันนี้ใบหน้าดูจะซีดเซียว

“ไม่สบายรึเปล่า
?

ถึงจะเคยเป็นคนที่โดนทำร้าย แต่นัมแทฮยอนก็ยังอดที่จะเป็นห่วงอีกคนไม่ได้อย่างน้อย
ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของคังซึงยูน

“ปวดหัวนิดหน่อย”
บอกไปตามสัตย์จริง ช่วงหลังนี้มาเวลากพักผ่อนของซึงฮยอนค่อยๆถูกแทนที่ด้วยงานกองโต


            โทรศัพท์มือถือในมือสั่น นัมแทฮยอนมองชื่อของพี่ชายที่ปรากฏบนหน้าจอ
อยากจะรับสายแต่ถ้าซงมินโฮรู้ว่าเขาอยู่กับซึงฮยอน อีกคนต้องไม่พอใจมาก

“ไม่คิดจะรับสายรึไง”

“ผมไม่อยากให้พี่รู้ว่าผมอยู่กับคุณ”

            โทรศัพท์นิ่งไปแต่ก็กลับมาสั่นใหม่อีกครั้ง ถ้าเป็นเวลาอื่นโทรมาเขาคงดีใจมากกว่านี้
เจ้าของเครื่องถอนหายใจยาว

“รับไปเถอะ ไม่ต้องบอกว่าอยู่กับฉัน”

            นิ้วเลื่อนปุ่มสีเขียว เสียงปลายสายดังขึ้น ซึงฮยอนได้แต่เหลือบมองฟังนัมแทฮยอน
ที่ขานรับตอบคู่สนทนาไม่กี่คำก่อนจะวางสาย

“ว่าไงบ้าง”

“พี่บอกว่าจะกลับดึกหน่อย ให้กลับก่อนเลย”

            น้ำเสียงเนือยเจือปนความน้อยใจ   ถ้าซึงฮยอนไม่มาป่านนี้เขาเองคงได้แต่นั่งรอเก้ออยู่นาน
แววตาเศร้าที่ฉายออกมาชัดเจนทำให้ชายหนุ่มข้างกายได้แต่นั่งเงียบไม่พูดอะไร ปล่อยให้อีกคนได้มีเวลาจมอยู่กับความคิดของตัวเอง




            รถเข้าเลี้ยวก่อนจะชะลอจอดภายในตึก คิ้วสองข้างขมวดจนเกือบจะเป็นปม
พอเห็นสีหน้าคนขับดูไม่ดีในฐานะที่เป็นนักศึกษาแพทย์การปล่อยคนไม่สบายไปแบบนี้ก็ดู
จะใจร้ายเกินไป

“ขับรถกลับไหวมั้ย
?

            เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ซึงฮยอนได้แต่ยกยิ้มขึ้นบาง รู้สึกผิดที่กำลังทำร้ายคนตัวเล็กทั้งๆที่
อีกคนก็ยังคงเป็นห่วงใยและไม่มีความผิดอะไรเลย เพราะใจดีแบบนี้เขาจึงไม่สงสัยเลยว่าทำไม
ซงมินโฮถึงได้หวงน้องชายแบบนี้

“ฉันไม่เป็นไรหรอก นายขึ้นห้องไปเถอะ”

            ฝ่ามือนุ่มทาบลงที่ใบหน้าอีกคนอย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมยังคงจ้องกระพริบที่ใบหน้า

“คุณตัวรุมๆนะขึ้นไปกินยานอนพักแปปนึงมั้ย วันนี้พี่มินโฮกลับดึกไม่เป็นไรหรอก”

“มาใจดีแบบนี้ฉันยังไม่ใจอ่อนยอมคืนรถให้หรอกนะ”

“ผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นสักหน่อย อุตส่าห์มาส่งผมไม่สบายแล้วขับรถกลับมันอันตรายนะ”

“แล้วอยู่กับฉันสองคนนายไม่กลัวฉันทำอะไรรึไง”


            นัมแทฮยอนยิ้มบาง

“ผมเชื่อใจคุณ”







            เม็ดยาสีขาวถูกส่งให้คนที่นอนหมดสภาพอยู่บนโซฟา นัมแทฮยอนค่อยๆหย่อนกายลง
นั่งบนเก้าอี้นวมข้างๆมองคนที่ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มจนหมด

“คุณมาอยู่กับผมแบบนี้ แฟนไม่เข้าใจผิดบ้างหรอ
?

 “ไม่หรอก”

            ซึงฮยอนตอบก่อนจะจัดแจงหมอนนุ่มให้ร่างกายได้พิงอย่างสบาย
อย่างน้อยงีบพักสักชั่วโมงอาจทำให้ร่างกายที่อ่อนล้ารู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง

“ผมขอถามอะไรหน่อยสิ”

“อืม ว่ามาสิ”


            นัมแทฮยอนสบนัยน์ตาเข้มที่กำลังสะท้อนภาพของเขาอยู่ ความสงสัยที่เคยติดค้างอยู่นาน
กลับยกขึ้นมาอีกครั้ง ความชั่งใจทำให้เกิดความเงียบเพียงชั่วครู่ ไม่แน่ใจว่าควรถามอีกฝ่ายดีหรือเปล่า



“คุณ..รู้จักคนชื่อคิมจินอูมั้ย
?


            เหตุการณ์ในวันนั้นลอยชัดดังขึ้นมาในความทรงจำ ถึงแม้จะถูกปิดตา
แต่นอกจากซึงฮยอนแล้วอีกคนที่อยู่ในห้องเขาค่อนข้างมั่นใจว่าเป็นเสียงของคิมจินอู
            เพราะเป็นคนรักของพี่ชาย ทุกๆอย่างรอบตัวซงมินโฮเขาจะจดจำได้ดีเสมอ


            เสียงกดรหัสปลดล็อคประตูดังขึ้น พร้อมปรากฏตัวร่างสูง ทั้งสองคนหันไปมองคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่
ซงมินโฮมองไปยังคู่อริที่ไม่อยากเห็นหน้ามากที่สุด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันในทันที ไม่เข้าใจว่าทำไมซึงฮยอนจะต้องมาวนเวียนอยู่ใกล้แทฮยอนเสมอ

            ขายาวเร่งก้าวเพียงไม่กี่วินาทีมือหนากระชากคอเสื้อเชิ้ตสีขาวก่อนจะปล่อยหมัดพุ่งเข้าที่หน้าอีกคน

“มึงยังมีหน้ามาเหยียบที่นี่อีกหรอ
!

            ซงมินโฮยกแขนขึ้นจะซ้ำอีกรอบ แต่ร่างบางกลับรีบเข้ามาขวางตัวอีกคนไว้
สายตาจ้องมองใบหน้าขาวที่กำลังอ้อนวอน

“ผมให้เขาขึ้นมาเองพี่อย่าไปชกเขาเลยนะ”

“แล้วให้มันมาทำไม จำไม่ได้รึไงว่ามันทำอะไรไว้บ้าง”

            ซึงฮยอนค่อยๆหยัดกายขึ้นยืนโชคดีที่ไม่มีบาดแผลถึงขนาดเลือดออก แต่ก็คงช้ำไปหลายวัน
คนตัวเล็กรีบเข้าไปดูคนบาดเจ็บ

“คุณโอเคมั้ย
?

“อืมไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันกลับเลยละกัน”

            ซงมินโฮยืนจ้องอีกคนนิ่งด้วยสายตาแข็งกร้าว ตะโกนเรียกแผ่นหลังบางที่เดินห่างออกไป
“นัมแทยอนนั่นนายจะไปไหน
?

“แต่เขาไม่สบายอยู่นะพี่ เพิ่งกินยาไปด้วยพี่จะปล่อยให้เขาไปแบบนั้นรึไง”

“มันจะเป็นอะไรก็ปล่อยไปดิ”

“ผมขอไปส่งเขาแค่ที่รถ เดี๋ยวผมมา”

            ประตูปิดลง ซงมินโฮทิ้งตัวลงบนโซฟาก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา
ความว้าวุ่นเข้ามากัดกินหัวใจ น้องชายของเขายังเด็กเกินไป

ไม่เคยรู้หรอกว่าโลกนี้แท้จริงแล้วโหดร้ายขนาดไหน








            เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ซึงฮยอนมองคนที่วิ่งหอบอยู่ข้างกาย
ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยไม่คิดว่าอีกคนจะตามลงมา

“เดี๋ยวพี่นายก็อาละวาดเอาหรอก”

“ปล่อยเขาไปเถอะ เรื่องนี้ผมผิดเองที่ให้คุณขึ้นมา คุณขับไหวแน่นะ”

“งั้นก็ขับไปส่งสิ”
ซึงฮยอนหยิบกุญแจในกระเป๋ากางเกงยัดใส่มือขาวไว้ คนที่รับของมารีบส่ายหน้าไปมา

“ผมขับรถแบบนี้ไม่เป็นหรอก เอาคืนไปเถอะ”

นัมแทฮยอนพยายามส่งคืนให้อีกฝ่าย แต่คนตัวสูงกลับเดินออกมาที่ริมถนนอย่างไม่สนใจคนที่เดินตาม





            อากาศเย็นพัดผ่านจนแขนกลมกอดอดไว้เพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกาย

“ฉันคืนรถให้”

            มือโบกแท็กซี่ตรงหน้า คิ้วเล็กเลิกขึ้นสูงไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน
ริมฝีปากสีสดคลี่รอยยิ้มกว้างออกมาจนซึงฮยอนเองเผลอยิ้มตามเช่นกัน
ประตูรถด้านหลังถูกเปิดออก สายตามองคนคิ้วตกที่ยืนยิ้มให้กับกุญแจในมือ


“ยังอยากให้ฉันตอบคำถามเรื่องคิมจินอูอยู่มั้ย
?


            ใบหน้าสวยช้อนมองขึ้นสบตา รอยยิ้มกว้างที่มีค่อยๆเลือนหายไป







“ถ้าอยากรู้ก็ขึ้นรถไปกับฉัน”













TBC

ฟิคมาแล้ววววววววว
ต้อนรับปีกันเลยทีเดียว สวัสดีปีใหม่ทุกคนนะคะ
หลายคนอาจได้ไปเที่ยว แต่ไรท์ได้แค่นั่งจมกับกองงาน กอดเข่าร้องไห้แปป
TT
ตอนที่แล้วการตอบรับถือว่าดีมาก มากกว่าที่คิดไว้เจอคนใหม่ๆเพียบเลย
ดีใจจัง ใครที่ขอเนื้อหาที่ตัดไปอ่านแล้วอาจจะตงิดบ้างไรท์ไม่ถนัดแนวนี้จริง
แต่ก็จะพยายามให้มากกว่านี้นะคะ ยังไงช่วยติดตามด้วยน้า
<3

ส่วนใครที่ขอบางคนไม่ได้แนบเมล์มาให้รบกวนแนบมาให้ด้วยนะคะ
ส่วนใครยังไม่ได้อาจจะมีตกหล่นไปบ้างก็เม้นขอแล้วทิ้งเมล์ไว้หรือจะ
เมนชั่นในทวิต
@coquelicot68 หรือติดแท็ก #ฟิคไบลนด มาก็ได้นะคะ ^ ^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

622 ความคิดเห็น

  1. #598 Deffiex (@Deffiex) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 03:57
    ถ้าตอนแรกขุ่นชเวไม่ทำกับนัมแบบนั้นจะดีม้ากกกก จะเชียร์เลยอะ
    #598
    0
  2. #489 aoyaanya (@aoya-anya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 11:01
    ท็อปเหมือนจะดี แต่ก็ไม่หรือเปล่า
    #489
    0
  3. #451 Wrssrlk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 00:52
    พี่ท็อปล่อน้องนัมออกไปอีกแล้ว พ่อเด็กช่างสงสัยนี่ก็ตามมม คนบนคอนโดหวงจะตายแล้วนั่น
    #451
    0
  4. #336 Ff_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:08
    มีทำแซนวิสให้กันด้วยเอ่าะะะ >_< น้องนัมน่ารักมาแต่ไหนแต่ไรละ ทำไมอิตามินโฮเพิ่งจะสังเกตเห็นยะะะ

    ทำไมท็อปคืนรถให้ง่ายจัง ไม่น่าไว้ใจเลยเนี่ย
    #336
    0
  5. #259 maohed (@maohed) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 00:29
    ทำไมตอนนี้อยากเชียร์พี่ท็อปเลย ไม่ได้ๆๆ นี่ฟิคนัมซง
    พี่ท็อปจะไม่ทำอะไรนัมใช่ไหม ได้โปรดนัมใสซื่อเกินไปจริงๆ
    สงสารยูนอ่า คือยังไงนัมก็ไม่สน 
    มิโนเห็นแก่ตัว เมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองสักทีหมั่นไส้
    #259
    0
  6. #257 Zelo Prince's Dream-Ufo (@ornanglelo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 09:32
    ปู่!!!! ปู่จะเอาแทแทไปไหนนนนนน โอ้ย ใสจริงๆลูกเอ้ยยย อิมิโน แกรีบตามดูเลยนะ หมั่นไส้ พระเอก จริงจริ๊งงง!!
    #257
    0
  7. #256 Vipp 'Mintopp (@swmintop) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 16:57
    กรี้ดดดดด โหดมากกก คือตัดจบแบบค้างมากๆๆๆๆๆๆ โอ้ยยย เจ็บจังค่ะ T T สับสนวุ่นวายคลุมเครือมากกกก
    #256
    0
  8. #254 aum5120 (@a-u-m5120) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 23:42
    ฮืออออออออ ตอนแรกๆๆๆ ยังหวานกันอยู่เลยยยยย
    พอแทฮยอนพาซึงฮยอนขึ้นห้องก็อาละวาดเลยย หวงอ่ะดิๆๆๆๆ
    จะพาแทฮยอนไปไหนนนนนนน ง่าาาาาา
    อย่าทำร้ายแทฮยอนน๊าาาาาาา
    #254
    0
  9. #250 Tacha Pim (@tachapim) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 18:12
    ไม่นะ หนูนัมมม 

    พี่ท้อปกับพี่จินมีอะไรลับลมคมในรึป่าว 

    หรือว่าพี่จินเป็นสายให้พี่ท้อป เอาข้อมูลบริษัทมิโนไปปปป 
    #250
    0
  10. #248 Tamininalove (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 13:39
    ตื่นเต้นอะปู่จะพาหนูนัมไปไหนอ่าแล้วนัมจะไปไหมแล้วพี่จินเป็นอะไรกับปู่ ซงอะจะโลเลทำไมรักใครก็บอกเค้าไปทำตามหัวใจสิ❤️
    #248
    0
  11. #247 mickeky (@kimmesaul) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 12:50
    กาาำรไสนๆยๆยทำไมชอบพี่ท็อปว้าาา
    #247
    0
  12. #246 wanwisakao (@wanwisa_kao) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 12:28
    เราว่าให้พี่ท็อปชอบแทฮยอนเฮอะ จินอูที่คบซ้อนกับมินโฮที่ยังโลเล ไมรู้จะสงสารใครดี หรือที่พี่ท็อปมายุ่งกับแทฮยอนเพราะว่าพี่ท็อปรู้เรื่องจินอูกับมินโฮ? โฮ่วววสงสารพี่ยุนด้วยอ่ะ
    #246
    0
  13. #245 Annie Phuangjan (@annie146) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 10:44
    พี่จินจะทำยังงั้ยล่ะเห็นแบบเต็มเลยนะ พี่ท็อปนี้คืนรถให้แล้วแต่ยังจะให้น้องไปด้วยนี้ยังงั้ยอยู่นะคุณซงนี้หึงหวงน้องมากเลยนะ
    #245
    0
  14. #244 minomrmusen (@pigpen3110) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 09:55
    พี่แป๋วแกเป็นอะไรกับพี่ท็อป-.-?
    #244
    0
  15. #243 Wιℓʟïαмs (@ramiiez) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 09:39
    อ้ากกกก คิม จินวู ที่แท้แล้วนายเป็นใครกันแน่นะ

    น้องนัมนี่ก็เป็นคนดีมากเลยค่ะ *ปรบมือรัว*
    #243
    0
  16. #242 *Heineken* (@heineken007) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 09:38
    โอ้โหนี่นึกว่าเรื่องจะจบแล้วไหงเป็นงี้ 555555555 ซึงฮายอนนนนนมีแผนไรซ่อนไว้ปะเนี่ย
    #242
    0
  17. #241 Oumyim Naruk (@oumyimnaruk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 06:55
    กรี๊ดดดดดดดดดด จินอูย่า นายไปทำไรไว้อีกแล้วเนี้ย
    ม่ากลัวนะ อย่าาทำไรไม่ดีอีกนะ ฮืออออออออ
    #241
    0
  18. #240 -.sandria (@blackbeex) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 03:12
    กรี้ดๆๆๆๆๆๆๆๆ เอาแล้วๆๆๆๆ คิมจินอู!!!!!!!!!!!!!! ต่อไวๆนะคะไรท์ อยากรู้ต่อมากกกกกก
    #240
    0
  19. #238 โห่ฮิ้ว (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 23:39
    อ่านจบตอนนี้แลดูตอนหน้าจะดราม่ายังไงก้ไม่รู้สิ เฮ้ยยยยยยยยยย ปล.น้องนัมคนดีขนาดนี้ พี่ท๊อปยังจะคิดไม่ดีอยุ่มั้ย ฮ๊ะ!!!!!!!!!!!
    #238
    0