WIN : BLIND LOVE ___(NAMSONG)

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 : พบครั้งแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,009
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    9 มิ.ย. 57



ตอนที่ 1 พบครั้งแรก







 

            เครื่องบินขาวลำใหญ่กำลังร่อนตัวลงเหยียบพื้นดินที่เป็นบ้านเกิด


คิดถึง


            ความรู้สึกแรกที่กระโดดเข้ามาในห้วงความคิดครั้งแรก จากบ้านเพียง 1 เดือน
แต่เขากลับรู้สึกคิดถึงแม่ได้เพียงนี้ คิดถึงอาหารฝีมือแม่ แต่มีบางอย่างที่เขาไม่อยากคิดถึงมันเลย...


 

            เมื่อ 6 เดือนก่อน นัมแทฮยอนได้รับข่าวที่ไม่รู้ว่าดีหรือไม่ดีจาก นัมซอนมีผู้เป็นแม่ว่าจะแต่งงานใหม่ หลังจากที่พ่อเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจเมื่อ 5 ปีที่แล้ว อีกฝ่ายเป็นนักธุรกิจใหญ่มาพบรักกับพยาบาลหญิงธรรมดานั่นก็คือแม่ของเขาที่คอยดูแลระหว่างฝ่ายชายมาพักที่โรงพยาบาลรักษาตัวด้วยโรคประจำตัวที่กำเริบขึ้นมา


            ตอนนี้เขารู้แค่เพียงว่า
ซงมินฮยอก' เป็นพ่อหม้ายที่ภรรยาจากไปด้วยอุบัติเหตุนานร่วมกว่าสิบปี จากสายตาที่เห็นก็เหมือนรักแม่ของเขาและดูแลได้เป็นอย่างดี ถ้าอย่างน้อยจะมีใครสักคนที่ทำให้แม่ของเขามีความสุข นัมแทฮยอนก็ไม่อยากจะเข้าไปขัดขวางใดๆให้เรื่องมันใหญ่โต

นอกจากนี้อีกฝ่ายก็มีลูกชายและลูกสาวติดมาด้วย คนน้องที่เป็นผู้หญิงชื่อ
ซงดาน่า เป็นเด็กสาวที่น่ารักคนหนึ่ง การอยู่ร่วมกับพี่น้องต่างสายเลือดจึงเป็นไปด้วยความเรียบง่าย ต่างจากคนพี่ที่ชื่อ ซงมินโฮ ที่ยังไม่เคยเห็นหน้าคร่าตาเลยแม้แต่ครั้งเดียว เมื่อพ่อใหม่และแม่ของเขาจัดงานแต่งงานขึ้นอีกครั้ง แม้แต่เงาของพี่ชายก็ยังไม่เคยพบ ทั้งๆที่น้องสาวบอกว่าพี่ของเธอเป็นผู้ชายที่น่ารักและดูแลเอาใจใส่ดี




            จากบ้านหลังน้อยอบอวลไปด้วยความทรงจำแสนอบอุ่นในวัยเยาว์ ขยับย้ายไปเป็นคฤหาสน์หลังโตโอฬารชนิดที่ว่าไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าจะได้เข้ามาอยู่ในที่แบบนี้ แต่ยิ่งกว้างก็ยิ่งอ้างว้าง จึงได้ขอโอกาสช่วงที่มหาวิทยาลัยปิดเทอมไปใช้ชีวิตในต่างแดน อย่างน้อยความวุ่นวายของนิวยอร์กก็ได้ทำให้หัวใจที่เหือดแห้งกลับขึ้นมาชุ่มชื้นเตรียมพร้อมสู้รับงานที่จะต้องทำตอนเปิดเทอมนี้


            ดวงตาเรียวมองผ่านเลนส์สีดำไปยังกลุ่มคนชุดดำที่รายล้อมชายชุดสูทไว้ ร่างสูงโปร่งที่สะดุดตาแต่ขาวยาวนั้นก้าวผ่านไปเร็วเสียจนเขาไม่ได้เห็นหน้าของอีกฝ่าย ก่อนจะเดินออกไปที่นอกตัวอาคารที่มีรถหรูจอดรอรับอยู่ก่อนแล้ว เดินทางมาหลายชั่วโมงแถมช่วงเวลาของประเทศที่ต่างกัน ทำให้รู้สึกเหนื่อยล้า อยากจะมีคนมารอรรับแบบนี้บ้าง แต่ก็อย่างว่าเขาไม่ใช่คนใหญ่คนโต การนั่งแท็กซี่กลับดูเหมือนจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุด

           










            ทันทีที่ขายาวก้าวผ่านเข้าตัวบ้าน ร่างหญิงสาวถาโถมมากอดชายหนุ่มไว้แน่น จากมาดนักธุรกิจหนุ่มกลายเป็นพี่ชายที่ดูแสนอบอุ่น รอยยิ้มระบายให้น้องสาวคนเดียวก่อนที่แก้มกร้านเกินอายุจะถูกฝังด้วยริมฝีปากนุ่มทั้งข้างซ้ายและขวา

“เค้าคิดถึ้งงง คิดถึงพี่ เมื่อคืนโทรไปก็ไม่รับสาย”

เสียงของดาน่าที่กำลังโวยวายยืนกอดอกมองพี่ตัวดีที่ทำงานจนไม่มีเวลาให้น้องนุ่ง
มือใหญ่ลูบผมสีน้ำตาลอ่อนตรงหน้า

“ก็พี่ติดประชุมนี่นา นี่ฮันบินบอกเราใช่มั้ยว่าพี่จะกลับวันนี้ อุตส่าห์จะมาเป็นเซอไพรส์สักหน่อย”
“ก็ดาน่าอยากให้พี่มินโฮมานี่นา บ้านช่องไม่เคยจะมา นี่แอบไปหลงฝรั่งที่นู่นรึเปล่าเนี่ย ว่าแต่ของฝากล่ะ”

ไม่พูดเปล่ากลับแบมือตรงหน้า อดไม่ได้ที่พี่ชายจะบีบจมูกรั้นนั้นด้วยความหมั่นเขี้ยว
“พี่ให้แม่บ้านเอาขึ้นไปไว้บนห้องเราแล้ว”
“พี่ชายใครน่ารักกกที่สุด โอ๊ะนั่นพี่แทฮยอนมาแล้วนี่นา”

สายตาคมหันไปมองบุคคลที่สามที่กำลังลากกระเป๋าเข้าตัวบ้านมา


            นั่นหรอนัมแทฮยอน
?


ทั้งที่เคยเห็นรูปจากที่น้องสาวส่งให้ดูแล้ว แต่พอมาเห็นตัวจริงกลับดูสูงโปร่งกว่าในรูป รอยยิ้มกว้างนั้นส่งมาให้ดาน่าก่อนที่จะค่อยๆจางลงไปจนเหลือเพียงใบหน้านิ่งที่มองมายังนัมแทฮยอน

“พี่แทฮยอนนี่พี่มินโฮไง หล่อเหมือนที่ดาน่าบอกเลยใช่ป่ะ” เสียงเจื้อยแจ้วของหญิงสาวไม่ได้ทำให้บรรยากาศทีชวนอึดอัดดูผ่อนคลายลงได้ ซงมินโฮยังคงจดจ้องไปที่น้องชายต่างสายเลือดอย่างไม่ลดละ

            ลิ้นเล็กเลียริมฝีปากแห้งอย่างประหม่า นัมแทฮยอนไม่ชอบจริงๆที่ต้องพบปะกับคนแปลกหน้าที่ถึงแม้จะได้ชื่อว่าพี่ชายก็ตาม แต่ในฐานะที่อายุน้อยกว่า อย่างน้อยก็มีมารยาทพอที่จะทักทายอีกคนก่อน


“สวัสดีครับ”


            ไม่มีคำพูดใดตอบกลับมาหรือแม้แต่เสียงขานรับ จากการเดินทางที่แสนเหนื่อยล้า
นัมแทฮยอนตัดสินใจเดินขึ้นไปข้างบนโดยมีแม่บ้านที่คอยถือกระเป๋าตามไปให้


“ป้าไม่ต้องยก กระเป๋าใครก็ให้เขาถือไปเอง”

ซงมินโฮกล่าวน้ำเสียงเรียบ ขาเรียวหยุดชะงักที่บันได เจ้าของกระเป๋าเดินหยิบสัมภาระมาไว้เอง
ทั้งๆที่ฝ่ายแม่บ้านมีท่าทีอึกอักไม่กล้าให้ของอีกฝ่ายแต่เพราะรอยยิ้มบางนั้นที่บอกว่าไม่เป็นอะไร
นัมแทฮยอนจึงเป็นฝ่ายถือของตัวเองไป






            กระเป๋าเดินทางสีเทาใบใหญ่ถูกวางไว้ตรงมุมห้อง ปล่อยให้ร่างกายที่เหนื่อยล้าได้พักผ่อนบนเตียงนุ่ม แต่พอจะหลับตาใบหน้าของใครบางคนก็เข้ามาในความคิด


            พี่ชายของเขา ซงมินโฮ



ริมฝีปากยิ้มเหยียด คนอย่างนั้นหรือที่จะมาเป็นพี่ชายของเขา แม้แต่รอยยิ้มยังไม่มีให้กันเลยด้วยซ้ำ
แถมเรื่องกระเป๋านี่ตั้งใจจะแกล้งกัน ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ


            เสียงเคาะประตูดังขึ้น คนที่นอนอยู่ขานรับให้คนข้างนอกเปิดเข้ามา ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก
ร่างของคนที่เขาเพิ่งจะสาปแช่งไปก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า นัมแทฮยอนได้แต่เลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงว่ามีธุระอะไร


ถุงกระดาษถูกโยนมาที่พื้นจนของข้างในไหลออกมาข้างนอก ชายหนุ่มมองกล่องรองเท้าตัวเองที่เพิ่งจะซื้อมา ใบหน้าขาวช้อนขึ้นมองคนที่ยืนกอดอกพิงประตูไว้


“นายหยิบของไม่ครบ”


“ทำไมต้องโยน ให้ดีๆไม่ได้รึไง”



            เป็นนัมแทฮยอนที่กำลังหัวเสียและหงุดหงิดมากๆ คิ้วสีเข้มขมวดเข้าหากันก่อนจะเดินไปเก็บของที่กระจัดกระจายอยู่กลางห้อง ซงมินโฮค่อยๆเดินเข้าไปหาจุดยิ้มที่มุมปาก มองคนที่ยืนเต็มความสูงขึ้นมา

ครั้งแรกที่เขาเห็นนัมแทฮยอนได้ใกล้ๆแบบนี้ ปฏิเสธไม่ได้ว่าอีกฝ่ายก็มีใบหน้าที่สวยราวกับหญิงสาว
ยิ่งผิวละเอียดละมุนนั้น ในชีวิตนี้คงจะไม่เคยผ่านการทำงานมาอย่างหนัก


            เขาได้ข้อมูลจากดาน่ามาว่านัมแทฮยอนเป็นนักศึกษาแพทย์ นอกจากจะฉลาดเรื่องเรียนแล้วยังฉลาดในการใช้ชีวิตอีก คงจะดีใจล่ะสิที่อยู่ๆแม่ของตัวเองได้มาแต่งงานกับนักธุรกิจที่มีเงินใช้ไปทั้งชาติโดยที่ไม่ต้องทำงานอย่างเอาเป็นเอาตายแบบเขาเลยด้วยซ้ำ


            นายก็เป็นได้แค่คนเห็นแก่ตัวแหละแทฮยอน



“คนอย่างนาย..ไม่จำเป็นต้องทำดีๆด้วยหรอก สบายเลยล่ะสิที่ได้มาเป็นคุณหนูที่บ้านหลังนี้”


            เสียงทุ้มนั้นแทบทำให้เส้นอดทนของนัมแทฮยอนที่ตึงแน่นเกือบจะขาดออกจากกัน
ลมหายใจยาวพรูออกมาไม่อยากจะเสียเวลาเสวนาคนที่มีแต่ความคิดแย่ๆ


“กรุณาออกจากห้องไปด้วย ฉันอยากจะพักผ่อน ซง.มิน.โฮ.

ชื่อที่ถูกเรียกอย่างเหินห่างชัดถ้อยคำ คนฟังได้แต่กระตุกยิ้ม
ประตูสีอ่อนถูกเปิดออกโดยเจ้าของห้องก่อนจะเอ่ยปากไล่

“ออกไปได้แล้ว”

 “ทำไมถึงพูดใจร้ายกับพี่ชายจังเลยล่ะ
?

“จะมาหาเรื่องกันก็อย่ามานับเป็นพี่เป็นน้องกันเลย โดยเฉพาะคนที่มีแต่ความคิดแย่ๆอย่างนาย”


            ซงมินโฮมองคนที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขา แปลก ทั้งที่ใครๆต่างเกรงกลัวและไม่กล้าขัดใจหรือสู้หน้ากับเขาเสียเท่าไหร่ แต่เด็กเมื่อวานซืนนี่กลับเป็นฝ่ายกล้าหาญเสียจนเขาเองอยากจะลดความมั่นใจของอีกฝ่ายเสียเอง


            มาแต่ตัว ก็ต้องกลับไปแต่ตัว บีบเอาให้เกือบตายแล้วปล่อยให้มีชีวิตทรมานอย่างช้าๆ












                        บรรยากาศในห้องอาหารที่มีครอบครัวพร้อมหน้าตาทั้งพ่อ แม่ ลูก เป็นสิ่งที่ซงมินโฮห่างหายไปนานจนจำความแทบไม่ได้ แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับถูกเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคือ แม่ของเขาไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว

            อาหารตรงหน้าค่อยๆพร่องลงไปอย่างช้าๆ เสียงพูดคุยในสมาชิกเป็นไปอย่างเรียบง่ายโดยถามถึงสารทุกข์สุขดิบของเขาเสียมากกว่า ซึ่งซงมินโฮเองก็ได้เพียงแต่ถามคำตอบคำโดยอ้างเหตุว่ายังเหนื่อยจากร่างกายที่กำลังปรับตัวให้ทันกับเวลาของเกาหลี

            ในสายตาของชายหนุ่มเอง นัมซอนมีผู้มีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงดูมีท่าทีไมตรีมิตร แต่ของอย่างนี้มันต้องดูกันนานๆ ถึงจะมีการยิ้มตอบให้ไปบ้าง แต่ในใจกลับแอบต่อต้าน ขนาดที่พ่อของเขาแต่งงานใหม่อีกครั้งเขายังไม่บินมาร่วมงานแต่งเลยด้วยซ้ำ ไม่มีใครแทนใครกันได้ มีแค่เพียงคนอ่อนแอที่ต้องอาศัยคนที่แข็งแกร่งกว่าเพื่อให้ตัวเองได้มีชีวิตอยู่ต่อ

“มินโฮช่วงนี้แกก็พักผ่อนไปก่อนสัก
2-3 วัน แล้วค่อยเข้ามาทำงานละกัน” ซงมินฮยอกผู้เป็นพ่อเอ่ย
ชายหนุ่มพยักหน้ารับ“พ่อครับ ผมว่าจะกลับไปอยู่ที่คอนโดเดิม”
“ก็เอาสิ ไว้พ่อจะโทรไปบอกให้คนมาทำความสะอาดให้”
“ขอบคุณครับ”

            ชายวัยกลางคนพิงพนักเก้าอี้มองลูกชายคนใหม่ที่ก้มหน้าก้มตาจัดการมื้ออาหารตรงหน้า ริมฝีปากเผยรอยยิ้มยิ่งทำให้เห็นริ้วรอยประสบการณ์ชีวิตปรากฏบนใบหน้ามากขึ้น

“ว่าไงแทฮยอน อาหารอร่อยใช่มั้ย
?

            ใบหน้าขาวเงยสบตายิ้ม “อร่อยมากเลยครับ ที่อเมริกาอาหารสู้ฝีมือแม่ผมไม่ได้เลย”
คำตอบเรียกเสียงหัวเราะให้คนในครอบครัวได้ คงจะยกเว้นคนนึง คนที่ยังเอาแต่จดจ้องคนพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เปิดเทอมนี้ลูกต้องฝึกงานเลยใช่มั้ย
?
“ใช่ครับแม่”

“แต่ถ้าจากบ้านนี้ไปโรงพยาบาลระยะทางคงไกลมาก ยังไงรับผิดชอบเรื่องเวลาดีๆด้วยล่ะ”

 นัมแทฮยอนยิ้มรับ ถึงแม้ว่าจริงๆในใจกำลังเหนื่อย แค่คิดถึงเวลาพักผ่อนที่ถูกบั่นออกไปด้วยเวลาที่ต้องมาเดินทาง ล้วนสร้างความลำบากให้ตัวเขามากขึ้น แต่เพราะความรับผิดชอบด้วยหน้าที่ ในเมื่อเลือกมาแล้วก็ต้องทนให้ได้


            มินฮยอกวางช้อนลง มือย่นสองข้างประสานกันวางไว้บนโต๊ะก่อนจะพูดบางสิ่งบางอย่าง
ที่ซงมินโฮไม่เห็นด้วย

“มินโฮ คอนโดนายใกล้โรงพยาบาลที่แทฮยอนฝึกอยู่ ยังไงก็เอาน้องไปอยู่ด้วยสิ”

            ดวงตาสองคู่เหลือบมองเข้าหากัน จากสัมพันธภาพครั้งแรกทำให้ซงมินโฮและนัมแทฮยอนรู้ดีว่าไม่สามารถอยู่ร่วมใต้ชายคากันเดียวกันเพียงลำพังได้

“คอนโดผมเล็ก กลัวว่าแทฮยอนจะอึดอัดเอา”
“เล็กอย่างนั้นหรอ.. หรือพ่อควรจะซื้อคอนโดใหม่ที่มันกว้างมากกว่าเดิม”

“พ่อครับไม่เป็นไรผมไปกลับเองที่บ้านก็ได้” นัมแทฮยอนเป็นฝ่ายปฏิเสธ

ซงมินโฮถอนหายใจ ความจริงคอนโดเขาไม่ได้เล็กคับแคบแต่อย่างใด แถมยังมีห้องพักว่างเหลืออยู่อีกห้องด้วยซ้ำ แต่เงินที่ซื้อมาล้วนได้จากพ่อมาทั้งสิ้น ถึงจะมีรายได้มากมายเพียงใด เขาก็ไม่อยากให้พ่อเอาเงินมาเสียกับสิ่งที่ไม่จำเป็นและมาเสียเวลาวุ่นวายกับเรื่องของเขามาก

“มันจะเหนื่อยเปล่าๆ อยู่กับมินโฮน่ะดีแล้ว ว่าไงมินโฮจะให้น้องไปอยู่ด้วยมั้ย
ถ้าไม่พ่อจะได้ซื้อคอนโดใหม่ให้น้อง”

            ใบหน้าเข้มกระตุกยิ้มที่มุมปาก พอจะเข้าใจเกมที่สองแม่ลูกนี่กำลังเล่น นี่คงวางแผนอยากได้คอนโดใหม่สินะ และยิ่งอย่างคนอย่างมินฮยอกคงไม่ซื้ออะไรที่ไม่สมฐานะ


            อย่าทำเล่นตัวไปเลย นายไม่มีทางได้อะไรจากตระกูลซงหรอก







“ผมจะให้แทฮยอนมาอยู่ด้วยครับ”




TBC

มาแล้วกับตอนแรก ไม่มีอะไรเลย 555555 มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น ต่อไปจะเข้มข้นขึ้น
ไม่เชื่อถามซึงฮุนดูได้ หืมมมมม กระซิบจริงตอน 2 พิมพ์จบแล้วค่ะ แต่ช่วงนี้ทำงานพิเศษเลย
ยังไม่รู้ว่าจะว่างเอามาลงให้ตอนไหน ทักกันในทวิตกันได้ สิงบ่อยๆ หรือจะติดแท็ก #ฟิคไบลนด
ก็ได้นะคะ มีคนติดแล้วดีใจจจ T T *โค้ง90องศา* ขอตัวไปทำงานก่อน นี่โดดออกมา 555 
ขอบคุณทุกคนนะคะ :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

622 ความคิดเห็น

  1. #588 Deffiex (@Deffiex) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 02:00
    โถ่มินโฮ นายคิดแง่ร้ายเกินไปแล้วนะ ? ?
    #588
    0
  2. #551 Life'sDARK (@praezrattanun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 21:02
    มาแบบนี้มีแผนชั่วใช่มั้ยหมี -.-
    #551
    0
  3. #472 aoyaanya (@aoya-anya) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 01:11
    เจอกันก็ตั้งท่าโกรธนัมเลยนะ
    #472
    0
  4. #446 Wrssrlk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 19:20
    ฮืออเพิ่งได้อ่าน เปิดมาก็....;//////; ซง คนร้ายกาจจจ
    #446
    0
  5. #397 Jinjin-Jun (@hoejin96) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 18:17
    นั่นเอาแล้วไงเรื่องกำลังจะเริ่มแล้วสินะ
    กำลังสนุกแล้ว5555
    #397
    0
  6. #318 Ff_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:43
    คุณซงมินโฮคะ เจอกันครั้งแรกนี่เค้าให้ปฏิบัติตัวแบบนี้กันหรอคะ แหมมมมมมมมมม

    ที่ยอมให้น้องนัมไปอยู่คอนโดด้วยคงมีแผนร้ายๆอยู่แน่เลยเนี่ย



    สนุกอ่ะค่ะ เพิ่งได้เข้ามาอ่านก็ชอบแล้วอ่ะค่ะไรท์^_^

    #318
    0
  7. #312 aeiaeihyuk (@aeiaeihyuk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:32
    สนุกอ่ะงือออออออออ
    #312
    0
  8. #298 wizer. (@battlewater) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:37
    โอโหห คุณซงมินโฮฮ
    #298
    0
  9. #147 Pipitch (@pipitch) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 14:38
    อยากจะเอามิโนมาอบรมมารยาท เฉยกันครั้งแรกพูดกับน้องแบบนี้ได้ไงยะ !! นัมแท ถ้าเอาคืนได้อย่าออมมือนะลูก จัดการมันเลยยย
    #147
    0
  10. #22 Pingkai (@asdfghjkl13) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2557 / 20:48
    อุเหม่... พบครั้งแรกคำพูดคนเป็นพี่ก็นับว่าแสบสะท้านทรวง
    แต่พี่กับน้องคงไม่ต่างกัน
    ต่างคนก็ต่างไม่ยอมอ่ะคิดดูววววว์
    #22
    0
  11. #11 ออบ ซออออ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 03:06
    อั๊ยยย มินโฮ ร้ายอ่ะ ทำไมมองน้องในแง่ร้ายจัง

    ย้ายเข้าคอนโดไป จะทำไรเปล่าเนี่ย

    เดี๋ยวก็ชอบน้องนัม เชื่อเดะ อิอิ

    #11
    0
  12. #10 aum5120 (@a-u-m5120) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 22:02
    ซงมินโฮ คนนิสัยไม่ดี
    ตั้งแง่กับน้องงงงงง
    น้องไปอยู่ด้วยก็อย่าแกล้งน้องล่ะ 
    ติดตามอยู่นะคะไรเตอร์
    #10
    0
  13. #9 Y A И I K A . (@winkle9495) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 17:32
    เอาแล้วๆๆ อย่ามาหลงน้องตัวเองทีหลังแล้วกันอิมิโนนน
    #9
    0
  14. #8 ImmaToey (@inhyung_boy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 15:21
    อาเร๊ะ!? ทำไมพี่มินโฮถึงได้มองนัมแทในแง่ร้ายอย่างเน่ มองใหม่ก็ได้มั้งพี่ รู้สึกฉุนๆมินโฮนะเรื่องนี้ หึ!
    #8
    0
  15. #6 Annie Phuangjan (@annie146) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 10:46
    เริ่มสนุกและได้ไปอยู่ด้วยกันด้วยจะเกิดอารายขึ้นเนี่ย555555555555
    #6
    0