WIN : BLIND LOVE ___(NAMSONG)

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 25 : สูญเสีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 543
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 ก.ค. 58


   


 

ตอนที่ 25

สูญเสีย

 



 

 

“คืนนี้ตามใจพี่หน่อยนะแทฮยอน”

            มือซุกซนยังคงไล้ไปตามผิวละเอียด จมูกโด่งฝังลงสัมผัสกลิ่นกายหอมหวาน
เพิ่งมารู้ตัวเองว่าซงมินโฮกลายเป็นคนเสพติดนัมแทฮยอนมากขนาดไหน เด็กน้อยสามารถยั่วยวนเขาได้โดยไม่ต้องทำอะไรเลย

“พ..พี่เดี๋ยวก่อนสิ..”

            คนภายใต้เรือนร่างเริ่มดึงสติเมื่อแผ่นหลังตัวเองสัมผัสกับเตียง เนื้อกายที่แตะต้องกัน
กลับร้อนผ่าวราวกำลังทำความคุ้นเคยเรียกความทรงจำครั้งเก่า จนนัมแทฮยอนกลัวว่าถ่านที่มีเชื้อ
จะเป็นชนวนสร้างเปลวเพลิงจนไม่สามารถหยุดได้ ต่อให้อยากตามใจพี่ชายมากขนาดไหน แต่เขาจะละทิ้งกองหนังสือไปไม่ได้ไม่งั้นพรุ่งนี้มีหวังสอบตกวิชาหินแน่ๆ

“พี่มินโฮ”

            เสียงเล็กเรียกพร้อมมือขาวดันอกกว้างไว้ ร่างสูงจุดยิ้มที่มุมปาก
ดูเหมือนวันนี้เด็กน้อยจะดื้อกว่าที่คิด

“หืม
?

“คือ..ผมต้องอ่านหนังสือ พรุ่งนี้มีสอบ”

“แล้ว
?

            ปลายนิ้วร้อนเกลี่ยโครงหน้าสวยเล่นไปมา หยอกแกล้งคนตัวเล็ก
แม้สมองพยายามสั่งร่างกายให้หยุด แต่ชายหนุ่มรู้ดีว่าคนเราไม่สามารถห้ามสัญชาตญาณของตัวเองได้

“คืนนี้ผมตามใจพี่ไม่ได้”

“แปปเดียวเอง”

“พี่เนี่ยนะแปปเดียว ครั้งที่แล้วอย่างกับหมีอดน้ำผึ้งมาเป็นปี ผมน่ะแทบตายเลยนะ!”

            คนฟังหัวเราะเบามองคนโวยวายที่เริ่มรู้ตัวว่าดันพูดเรื่องน่าอายเข้า ริ้วแดงเปื้อนลงบนแก้มใส
ริมฝีปากหยักจูบรอยนั้นอย่างเอ็นดู เห็นทีซงมินโฮคงจะตามใจตัวเองไม่ได้ ถ้าปล่อยให้เครื่องติดมากกว่านี้ มีหวังนัมแทฮยอนไม่มีแรงไปสอบแน่ๆ

“จะอ่านเล่มไหน
?

“พี่จะทำไม
?

“พี่ถามว่าจะอ่านเล่มไหน
?

            พอได้ยินน้ำเสียงเข้ม นิ้วเรียวรีบชี้ไปยังสมุดเลคเชอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะ
นี่พี่ชายเขาเป็นคนอารมณ์สองขั้วรึเปล่าเดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้ายตามใจไม่ถูกเลยจริงๆ
แขนหนาเอื้อมไปหยิบก่อนจะยื่นให้ ซงมินโฮทิ้งตัวลงนอนดึงอีกคนมาไว้ในอ้อมกอด

“ตั้งใจอ่านล่ะ”

            ปากเล็กเผยอค้างอยากจะทักท้วงขอความยุติธรรม เล่นมานอนกอดกันแบบนี้ใครมัน
จะไปอ่านรู้เรื่องกันเล่า ดูสายตาคู่นั้นสิทุกทีเย็นชาจะตายทำไมตอนนี้ถึงได้ดูกรุ้มกริ่มกว่าปกติ
นัมแทฮยอนกำลังตกอยู่ในสภาวะอันตรายจริงๆ

“อ่านหนังสือกลับหัวรู้เรื่องหรอ
?

“ก็เล่นมาหายใจรดต้นคอกันแบบนี้ใครมันจะอ่านรู้เรื่องเล่า”

            คนอายุน้อยกว่ายังไม่หยุดโวยวาย นอกจากเผลอพูดเรื่องน่าอายยังทำตัวน่าอายอีก
พอเห็นแบบนี้คนขี้แกล้งก็เลยยิ่งสนุกจนอดหมั่นเขี้ยวงับแก้มนุ่มนิ่มนั้นไม่ได้

“โอเค พี่ไม่แกล้งแล้ว เดี๋ยวสอบไม่ได้จะมาโทษพี่อีก อย่านอนดึกนะ”

“อื้ม ฝันดีนะ”

            ซงมินโฮจุมพิตที่ขมับอีกคนอย่างแผ่วเบาก่อนจะค่อยๆหลับตาทิ้งตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทรา
สายตาจดจ้องไปยังหน้ากระดาษ สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของสองแขนโอบกอด

            มีความสุขจนไม่กล้าจะหลับ กลัวตื่นขึ้นมาทุกอย่างจะกลายเป็นความฝัน


ดวงตาเรียวมองคนที่นอนหายใจสม่ำเสมอ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคิมจินอูจึงยอมทำทุกอย่าง
เพื่ออยู่ใกล้กับซงมินโฮ ขนาดเขาที่รู้จักได้ไม่นานยังรักมากมายได้ขนาดนี้

             ถึงเวลาแล้วที่จะยอมทำตามหัวใจตัวเองจริงๆ ต่อจากนี้จะไม่ยอมวิ่งหนีไปไหนอีกแล้ว
 ต่อให้เกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่ยอมเสียอีกฝ่ายไป

            พี่จินอู
            ขอบคุณนะครับ







            สภาพแทบดูไม่ได้

ซึงฮยอนยืนมองคิมจินอูที่นอนจมอยู่กับน้ำตา ใบหน้างดงามถูกความเศร้าเปรอะเปื้อนหมดสิ้น
สายตาที่เคยส่องประกายกลับว่างเปล่าราวกับสูญเสียสิ่งที่สำคัญในชีวิตไป สายตาที่ไม่ต่างจากวันนั้น
ที่ซึงฮยอนกำลังสูญเสียบิดาอันเป็นที่รักบุคคลในครอบครัวคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ ตั้งแต่ที่แม่ยังทิ้งไป
ทั้งที่เขายังโตไม่ทันจำความได้ด้วยซ้ำ

            ตอนนี้ทั้งชีวิตมีเพียงคิมจินอูที่ยังหลงเหลือ ยังจินตนาการตัวเองไม่ออกเหมือนกัน
ว่าถ้าเสียอีกคนไปเขาจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไร

            ทุกวันนี้ยังขอบคุณคิมจินอูเสมอที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนความว่างเปล่าในจิตใจถูกเติมเต็ม
หัวใจที่บอบช้ำค่อยๆถูกเยียวยารักษา เหมือนกับวันนั้นที่อีกฝ่ายเสียบิดาของตัวเองไปเช่นกัน
เขาเข้าใจความรู้สึกนั้นดีว่ามันเจ็บปวดมากขนาดไหน

            ชายหนุ่มไม่พูดหรือเอ่ยถามอะไรได้แต่ดึงร่างบอบบางมากอดเอาไว้ ปล่อยให้ความอบอุ่นค่อยๆสมานบาดแผลในใจ ดวงตากลมแดงระเรื่อฉ่ำน้ำตามองคนที่เข้ามาใหม่

“มินโฮรู้ทุกอย่างแล้ว”

“ก็พอจะเดาออก สภาพนายดูไม่ได้เลย”

            มือหนากุมมือเล็กไว้ ปลายนิ้วไล้วงแหวนที่สวมไว้
ของแทนใจที่เป็นสัญลักษณ์ว่าเราจะไม่จากกันไปไหน

“ฉันมันน่าสมเพช รู้ทั้งรู้ว่าฉันรักมินโฮ แต่นายก็ยังกอดฉันไว้”

“ก็รู้ว่ายังรักหมอนั่นไงเลยกอดนายเอาไว้”

“........”

“เจ็บมากเลยใช่มั้ยล่ะ ฉันกอดไว้ขนาดนี้แล้ว ลืมทุกอย่างแล้วหันมารักฉันจริงๆได้แล้ว”

            ซึงฮยอนยิ้มบาง เอ่ยประโยคเหล่านั้นราวกับว่าไม่ใช่สิ่งสำคัญอะไรนัก แต่แท้จริงแล้วหัวใจกลับเจ็บปวดไม่ต่างกัน ทุกวันนี้เขาเองก็ได้แค่เพียงร่างกายของอีกคนมา ยังคงดึงรั้งไว้อยู่แบบนั้นเพราะหวังว่าสักวันคิมจินอูจะเป็นฝ่ายมอบหัวใจให้เอง

“จะรักฉันตอนไหนก็ได้ ไม่ต้องรีบหรอก ค่อยๆรัก ค่อยๆรู้สึกว่ารักฉันจริงๆ”

“อย่ามาทำตัวเป็นพระเอกไปหน่อยเลย”

ปาดน้ำตาไปก็อดหัวเราะกับคำพูดอีกคนไม่ได้ แม้ซึงฮยอนจะเป็นคนที่ดูร้ายกาจ
แต่เรื่องความรักเขาอ่อนไหวและอ่อนโยนเสมอ

            อ้อมแขนขยับกระชับพอเห็นรอยยิ้มนั้นก็ค่อยรู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย ดูจากอาการแล้ว
คิมจินอูคงเศร้าได้ไม่นาน ริมฝีปากประทับจุมพิตอย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มปล่อยให้อีกคนคลอเคลีย
มอบความหวานมาให้ ไม่เร่งรีบหรือเร่าร้อน ค่อยให้มันเป็นไปเหมือนกับเขาในตอนนี้

            คิมจินอูกำลังได้ยินเสียงหัวใจที่เคยเหือดแห้งค่อยๆเต้นแรงกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
           






            การสอบปลายภาคสิ้นสุดลง เหล่าบรรดานักศึกษาที่เดินออกมาจากห้องต่างส่งเสียงร้อง
ด้วยความดีใจ อย่างน้อยช่วงเวลาฝึกงานที่แสนลำบากก็ได้หยุดพักหายใจบ้าง

            ขายาวก้าวไปตามทางเดินในรั้วมหาวิทยาลัย เห็นแต่ผู้ป่วยใช้ชีวิตอยู่ในตึก พอได้มาเห็นต้นไม้
ที่กำลังเปลี่ยนสีมันทำให้รู้สึกดีจริงๆ เว้นเสียแต่ว่าข้อความใครบางคนที่ส่งมาจะทำให้ขุ่นใจเข้า

           
MINHO : หาอะไรกินไปก่อนเลยนะ พี่ติดประชุมตอนเย็น

“หึ งั้นทำงานไปเลย”

คนอุตส่าห์มีเวลาทั้งที แต่คนรักกลับไม่มีเวลาให้ซะงั้น จะน้อยใจก็ทำไม่ได้เขารู้ว่างานของใครต่างสำคัญกันทั้งนั้น ทุกคนมีเรื่องต้องรับผิดชอบ ไหนๆก็ว่างแล้วปิดเทอมทั้งทีไม่อยากนั่งเหงากินข้าวอยู่คนเดียว

“เชิญคุณนัมแทฮยอนนั่งรอในห้องก่อนนะคะ เดี๋ยวอีกสัก 10 นาทีคุณซงมินโฮคงประชุมเสร็จ”

            ชายหนุ่มกล่าวโค้งขอบคุณ มองหญิงสาวเลขาที่เดินออกไป ไม่คิดว่าพี่ชายตัวเองจะมีพนักงานสวยขนาดนี้ ภาพที่อีกฝ่ายเคยพาผู้หญิงเข้าห้องเมื่อตอนที่เขารู้จักครั้งแรกฉายย้อนเข้ามา หัวทุยพยายามส่ายไปมาสลัดความคิดออกไปให้พ้น

“ไม่มีทาง นี่มันที่ทำงานนะ พี่มินโฮไม่คิดอะไรแบบนั้นแน่ๆ”

            นัมแทฮยอนหลับตาพยายามสะกดจิตตัวเองไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน
หายใจเข้าออกลึกจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นคุ้นเคย

“แทฮยอนบ่นอะไรน่ะ
?

            เปลือกตาสีน้ำนมลืมขึ้นมองใบหน้าคมที่ขยับมาประชิดห่างกันเพียงไม่กี่นิ้วมือ
ร่างเล็กรีบถอยหลังหนีออกห่างจนชิดขอบโซฟา ซงมินโฮได้แต่จุดยิ้มที่มุมปากมองการกระทำ
ของน้องชายที่แปลกไป สงสัยข้อสอบวันนี้จะยากไปเลยมีผลข้างเคียงต่อสมองและพฤติกรรมของอีกคน

“เห็นเลขาพี่บอกว่านายมานั่งรออยู่ในห้อง ลมอะไรหอบคนน่ารักมาถึงนี่ละเนี่ย”

“นี่เวลาอยู่กับเลขาปากหวานแบบนี้ป่ะ
?

“ก็ไม่รู้สิ หวานไม่หวานก็ต้องไปถามเลขาพี่เองว่าตอนชิมนี่รสชาติเป็นยังไง”

            ปากสีสดเผยอมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อหู พี่ชายเขานี่ร้ายกาจจริงๆ
มือเล็กคว้าหมอนไปฟาดคนที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างหงุดหงิด

“พี่นี่เจ้าชู้จริงๆเลย ผมไม่น่ามาหลงพี่เลยจริงๆให้ตายสิ”

            ซงมินโฮหัวเราะมองคนโวยวายที่เอาแต่ตีไม่ยั้ง มือหนาจับข้อมือเล็กสองข้างไว้
จนนัมแทฮยอนไม่สามารถทำอะไรได้ คนคิ้วตกหรี่สายมองมาราวกับเลเซอร์ที่กำลังแผดเผา

“หึงหรอ
?

“ปล่อยเลย”

            พยายามออกแรงขัดขืน แต่ยิ่งต้านนัมแทฮยอนก็ยิ่งเป็นฝ่ายเจ็บแทน ไม่เคยชนะอีกคนได้สักที
พอเห็นเด็กดื้อซงมินโฮเลยเป็นฝ่ายกอดไว้แน่น

“หึงก็บอกว่าหึงสิ”

เสียงทุ้มกระซิบอยู่ริมหู เขารู้ดีว่าทำอย่างไรที่จะยอมให้ม้าพยศยอมสงบ
นัมแทฮยอนหยุดดิ้นหลบสายตาคมที่เอาแต่จ้องมา

“ปล่อยเลยเดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”

“ไม่มีหรอก เย็นขนาดนี้กลับบ้านกันหมดแล้ว”
ไม่พูดเปล่ายังแกล้งลงฝังจมูกบนแก้มขาวเข้าฟอดใหญ่

“นี่มันที่ทำงานนะ”

“งั้นที่บ้านก็จะยอมสินะ สอบเสร็จแล้วตามใจพี่ด้วยไม่มีข้ออ้างแล้วนะ”

“พี่ก็ไปหาเลขาคนสวยของพี่สิ”

            ปากกระจับสีสวยยื่นเง้างอน ก็คนมันหึงนี่นาจะให้ทำไงได้ เดือดร้อนต้นปัญหาต้องมาตามง้อ
ตั้งแต่ที่เปิดเผยความรู้สึกต่อกันอย่างจริงจัง นัมแทฮยอนก็เหมือนเด็กน้อยก็ดูเหมือนกล้าที่จะงอแงเขามากกว่าเก่า เห็นแล้วอยากจะจับร่างนุ่มนิ่มมาฟัดลงโทษให้หายหมั่นเขี้ยวเสียแต่ตรงนี้

“พี่ไม่มีใครจริงๆ”

“ถ้าพี่จะมีผมก็ไม่ว่าหรอก..ยังไงก็เลิกรักพี่ไม่ได้อยู่ดี”

ปลายเสียงเบาลง ดวงตาเรียวหลบมองต่ำก่อนที่ร่างขาวจะถูกอ้อมแขนแกร่งดึงมากอดไว้

            บางครั้งคนเราไม่มีเหตุผลที่จะรัก เช่นเดียวกับไม่มีเหตุผลที่จะเลิกรัก
            มันเป็นเรื่องของหัวใจ ไม่ใช่สมอง
            เราอาจจะสั่งตัวเองให้หยุดกระทำได้ แต่สั่งให้ตัวเองไม่ให้รู้สึกไม่ได้

“กลับบ้านกันนะ”



            ชายหนุ่มทั้งสองก้าวเท้าย่ำเหยียบหินอ่อนมาตามทางเดิน พลันสายตาเหลือบไปเห็นชายวัยกลางคนที่สวมทับด้วยสูทชั้นดี ทั้งคู่โค้งกายลงทักทายตามมารยาท

“สวัสดีครับคุณพ่อ” รอยยิ้มกว้างเปื้อนใบหน้าขาวจนหางคิ้วลู่ต่ำตามแรงโน้มถ่วง
คนอาวุโสยิ้มตอบรับพลางเสสายตามองลูกชายคนโตที่ยังจดจ้องมองเขานิ่งปราศจากเสียงพูดใด

“ทำไมวันนี้แทฮยอนมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ
?

“อ่อ..ผมสอบเสร็จเร็วเลยแวะมาหาพี่มินโฮน่ะครับ จะได้ไปหาอะไรกินพร้อมกัน”

“งั้นก็ดีเลยสิ เดี๋ยวแทฮยอนกลับรถพ่อเลยก็ได้ไปกินข้าวที่บ้านกัน เดี๋ยวให้มินโฮขับรถตามไป”

            คนตัวเล็กหันไปมองใบหน้าคม ถึงแม้ว่าอยากจะกลับกับพี่ชายมากแค่ไหน
แต่ถ้าผู้เป็นพ่อออกคำขนาดนี้คงปฏิเสธไม่ได้ ซงมินโฮพยักหน้าเบาเป็นเชิงว่าเขาไม่เป็นอะไร





            รถสีดำขลับเคลื่อนตัวออกทะยานเข้าสู่เส้นถนน ถึงแม้บรรยากาศภายในจะอบอวลด้วยไอเย็นของเครื่องปรับอากาศ แต่ฝ่ามือขาวกลับชื้นแฉะด้วยหยาดเหงื่อ ตอนนี้รู้สึกชาไปตามไขสันหลังจนถึงสมอง นัมแทฮยอนกำลังประหม่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อาจจะเป็นเพราะความผิดชอบชั่วดีที่ตอกย้ำปัจจุบันถึงสิ่งที่ไม่ควรเกิดขึ้น ไม่อยากจะคิดถ้าพ่อรู้ว่าเขาและซงมินโฮคบกัน

            ต่อให้มันเป็นบาปที่ทำให้ต้องตกขุมนรกทั้งเป็น
            เขาก็ยินยอมที่จะฝังความลับนี้ลงไปพร้อมกับหลุมศพจนวันตาย

“อยู่กับมินโฮเป็นไงบ้าง
?

“ก็ดีครับ พี่เขาดูแลผมดีมากเลย”

“ตอนแรกพ่อก็กังวลว่ามินโฮจะไม่ยอมรับเรา แต่พอเห็นแบบนี้พ่อก็สบายใจ”

            มือย่นที่เต็มไปด้วยริ้วรอยตบเบาที่มือของอีกคน

“เรื่องครอบครัวก็ผ่านไปด้วยดี เรื่องงานเจ้านั่นก็ดูท่าทางจะจัดการได้
เหลือเพียงอย่างเดียวที่พ่อต้องทำ ไม่งั้นคงนอนตายตาไม่หลับ”

“เรื่องอะไรหรอครับ
?







            นานมาแล้วที่ไม่ได้ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันขนาดนี้ แม้อาหารจะรสชาติเทียบเท่าภัตตาคารห้าดาว แต่ก็ไม่สามารถกระตุ้นความอยากอาหารให้กับนัมแทฮยอนได้เลยแม้แต่น้อย คำพูดของพ่อเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้เหมือนกับเทปเก่าที่เล่นย้อนวนซ้ำไปซ้ำมาฝังลึกอยู่ในโสตประสาท

            ยิ่งคิดน้ำตาก็เหมือนจะยิ่งรื้นขึ้นมาจนแสบดวงตาไปหมด ทำได้เพียงก้มหน้าต่ำหลบซ่อนความรู้สึกตัวเองไว้ คนเป็นแม่ที่สังเกตอาการลูกชายดูท่าจะไม่ดี ข้าวที่อยู่ในจานแทบจะไม่ได้พร่อง เธอเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“แทฮยอนไม่สบายรึเปล่าลูก หรือกับข้าวไม่อร่อย”

“อ..อ่อ กับข้าวอร่อยครับ แต่วันนี้สอบคงเครียดไปหน่อยเลยไม่ค่อยอยากกินข้าว”

            คำโกหกตัวโตและรอยยิ้มบางที่พยายามปิดซ่อนน้ำตา นัยน์ตาสีเข้มเหลือบมองคนที่นั่งข้างกาย
ซงมินโฮกำลังจดจ้องมองมาที่เขาเช่นกัน

“ไม่สบายให้พี่พากลับบ้านก่อนมั้ย
?

“คืนนี้ผมอยากนอนที่นี่น่ะ” ชายหนุ่มส่ายหน้าปฏิเสธความห่วงใย
สายตามองต่ำไปที่มือข้างขวาของตัวเองที่ถูกกุมไว้ด้วยมือซ้ายของคนที่เขารักที่สุด

            คนที่เขายอมทำได้ทุกอย่างขอเพียงได้อยู่ข้างๆ

“เรื่องครอบครัวก็ผ่านไปด้วยดี เรื่องงานเจ้านั่นก็ดูท่าทางจะจัดการได้
เหลือเพียงอย่างเดียวที่พ่อต้องทำ ไม่งั้นคงนอนตายตาไม่หลับ”

“เรื่องอะไรหรอครับ
?






“งานแต่งของมินโฮน่ะ”

 










 


            ผมจะไม่เสียพี่ไปใช่มั้ย




TBC

กลับมาแล้วแอ้วแอ้วแอ้วแอ้ว
มาเห็นตอนล่าสุดที่อัพไปตั้งแต่เดือนเมษา ขุ่นพระ ความรู้สึกผิดถาโถมซัดร่างที่รวยริน
ยังไงต้องพยายามหาเวลามาอัพตอนนี้ให้ได้ มาช้าขอโทษด้วยนะคะ
/me ยอมให้ทุบตี
ตอนนี้เรียบจบแล้ว คิดว่าทำงานน่าจะมีเวลาพัก แล้วก็พบว่าคิดผิด ชีวิตนี้จะมีเวลาบ้างมั้ย
orz

ยังไงก็ขอบคุณมากๆสำหรับรีดเดอร์เก่าที่ยังไม่ทิ้งกันไปไหน
และรีดเดอร์ใหม่ที่เสียเวลาอันมีค่าของคุณมาอ่านฟิคเรานะคะ
สิ่งที่เราตอบแทนได้มีอยู่อย่างเดียวคือดันเรื่องนี้ให้จบ
55555555

ถึงจะหายไปบ้าง แต่เราจะกลับมาแน่นอน ถึงแม้จะเหนื่อยจริงๆเราจะทิ้งฟิคเรื่องนี้ก็ได้
แต่เพราะมีพวกคุณที่อยู่ตรงนี้ กำลังใจเราอยู่ที่นี่ เราจะทิ้งและละเลยไปได้ยังไง
แหม่ มาทำซึ้ง อนุญาตให้มาเช็ดน้ำตาได้ค่ะ
55555

ขอบคุณที่มาเป็นส่วนหนึ่งที่มีค่าในชีวิตของเรา พี่เบิร์ดรักทู้กคนนนนน

#ฟิคไบลนด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

622 ความคิดเห็น

  1. #613 Bangtan_boyy (@plyphuaj) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 02:08
    งุ้ยย กว่าจะรักกันได้ ยากแสนยาก พอได้รักกันแล้ว ก็ดันมาอะไรอีกเนี่ยยย
    #613
    0
  2. #575 Ash (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 23:07
    เขิน เดี่ยวนี่หวานกันออกหน้าออกตาได้แล้ว อ่านไปยิ้มไปเป็นคนบ้าเลย จนกระทั่วมาเจอคุณพ่อนั้นละ มันกำลังจะดร่าม่าใช่ไหม ฮือออออ น้องนัมจะทำยังไงละเนี่ย
    #575
    0
  3. #547 Ff_ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 15:41
    งุ้ยยยยยยยยยยย เขินคุณซงมากๆๆๆๆๆ เดี๋ยวนี้ทำตัวมุ้งมิ้งกับน้องนัมจังเลยนะ แต่แอบกวนตอนที่น้องถามว่าอยู่กับเลขาละปากหวานแบบนี้มั้ย แล้วคุณซงตอบกลับนี่แบบบบบบบบบ น่าฟาดอ่ะ!!! ตอบไปแบบนั้นน้องจะรู้สึกยังไงถึงจะตอบแกล้งๆน้องก็เถอะ เห็นมั้ย น้องหึงใหญ่เลย อิอิ

    แต่คุณพ่อเหมือนมาทิ้งระเบิดไว้ให้น้องนัม เอ๊ะะะ หรือไรท์กันแน่ที่มาทิ้งระเบิดไว้ให้เรา55555555555555 สงสารน้องเลยอ่ะ คุณพ่อพูดมางี้น้องเครียดมากแน่ๆ ;_;



    เราก็เรียนหนักมากไม่ค่อยมีเวลามาอ่านมาเม้นเลย แงๆ แต่ไรท์ไม่ทิ้งเรื่องนี้ไม่ทิ้งนัมซงเราก็จะไม่ทิ้งไรท์เหมือนนะคะ เราจะรอน้าาาาา สู้ๆๆๆ เลิ้บๆ <3
    #547
    0
  4. #534 Nongdragon Sirirat Junsita (@nongdragon) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 21:25
    กำลังจะหน่วงใช่มั้ย ฮืออ

    น้องนัมยังไม่ได้ทำตามใจพี่มิเลยอ่ะ

    มาตามใจพี่เค้าก่อนค่อยหน่วง55
    #534
    0
  5. #496 aoyaanya (@aoya-anya) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 14:19
    ให้นัมมีความสุขก่อนได้มั้ย
    #496
    0
  6. #470 แม่ยก (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 00:03
    มาแล้ววววว ฟิคที่เรารอคอย ฮือออออ หน่วงจังเลย จะสุขก็สุขไม่เต็มที่ สงสารน้องนัม &#12640;&#12640;
    #470
    0
  7. วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 00:04
    พอไรท์อัพปุ้ป เหมือนทิ้งระเบิดดัง ตู้มมมมมม ไว้เลยย มาต่อไวๆนะคะะะะะะ
    #469
    0
  8. #468 iibnz (@iibnz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2558 / 23:44
    คิดถึงไรท์มากกก ขอบคุณที่กลับมานะคะ ;-; ฮือออออ เขากำลังรักกันดีก็มีเรื่องให้ดราม่าอีกแล้ววว จะไม่ทนน อยากอ่านต่อแล้ว แต่..ก็รอได้ค่ะ 55555555
    #468
    0
  9. #467 Vipp 'Mintopp (@swmintop) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2558 / 20:59
    คุณพ่อออออออ อย่าแยกเขาเลยนะคะ อย่าาาา ฮรือ เจออะไรมามากมายพอผ่านไปได้ยังมีสิ่งใหม่เข้ามาอีก โอ้ยสงสารนัมซง
    #467
    0
  10. #466 -.sandria (@blackbeex) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 19:29
    ..กรี้ดดดดดด อมกกกกก คุณพ่อคะะะะะะะ อย่าทำร้ายกันเลย;;;;;-;;;;;
    #466
    0
  11. #465 Monkiiz136 (@luk-suju-na) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 13:09
    โอ้ววววววว งานแต่งของคุณซง เอาจริงๆนี่ถ้าพ่อรู้ว่าสองคนนี้รักกันแล้วจะยอมอ่อ หรือรู้อยู่แล้วแต่วางแผนให้เด็กมันยอมรับความจริง หรืออะไรยังไง งืมๆ
    #465
    0
  12. #464 Chalee (@creeamboo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 10:13
    อัพแล้วววว ปริ่มมากแค่ไหนไรท์รู้มั้ยย ;_________; ดีใจจจ
    #464
    0
  13. #463 SSSSJJJJ (@jaa-loverit) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 09:06
    กว่าจะอัพ ฮือออออ
    #463
    0
  14. #462 Annie Phuangjan (@annie146) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 02:14
    พ่อจะให้พี่มินโฮแต่งงานเริ่องทุกอย่างดีแล้วนะมาเจอพ่อพูดแบบนี้น้องจะทำยังงั้ย
    #462
    0
  15. #461 maohed (@maohed) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 01:41
    อ่านบรรทัดแรกๆของตอนนี้คือยิ้มตามเราก็แบบดีใจอย่างน้อยการที่ทั้งคู่ได้พูดสิ่งที่อยู่ในใจสิ่งที่ค้างคาคงจะผ่านไป กลายเป็นว่าสิ่งที่เรากังวลก็กลับมาเรื่องคนในครอบครัวจริงด้วย มิโนถ้านายรู้จะทำยังไงจะแย้งกับพ่อตัวเองแบบไหน กลัวหวั่นไหวอีกแล้ว ฮืออ ตัดมที่พี่ท๊อปกับพี่จินอูทำไมรู้สึกรักคู่นี้มากขึ้นเรื่อยๆ เป็นกำลังใจให้พี่ท๊อปอีกนิดเดียวพี่ เราจะชนะใจเขาแล้วนะ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งรอเรื่องนี้อยู่นะ ขอบคุณที่มีการอัพเดทความสัมพันธ์ของพี่ท๊อปพี่จินอูชอบ
    #461
    0
  16. #460 NSBJ (@halooYG) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 01:06
    ขอบคุณที่ไม่ทิ้งเรื่องนี้นะคะ แถมกลับมาทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้อีก รีบต่อเร็วๆนะคะ ^^
    #460
    0
  17. #459 Janepeddep (@jaetiyajanep) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 00:13
    นึกว่าจะแฮปปี้แล้ว มาทิ้งระเบิดลูกเบ้อเริ่มเลยน
    #459
    0
  18. #458 nambigel (@abteeraporn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 00:00
    ขอบคุณที่กลับมาอัพต่อนะค่ะ
    #458
    0
  19. #457 I am what I am. (@asdfghjkl13) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 22:18
    กำลังจะแฮปปี้แล้วเชียว
    ดราม่ามาอีกแล้วครัช
    จะแก้ปัญหายังไงล่ะคราวนี้
    นัมแทฮยอนเอ้ยย ข้าล่ะสงสารเอ็ง
    #457
    0
  20. #456 Ange7~ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 19:10
    ตอนนี้คือยิ้มจนเมื่อย ทำไมละมุนละไมน่าดมเยี่ยงนี้ พี่มินโฮ~~~~ ยิ้มจนชอตสุดท้ายนี่แหละค่ะ จนกระทั่งคุณพ่อเข้ามา คุณพ่อคะ หยุดค่ะ คุณไรท์ด้วย หยุดค่ะ ตัดจบแค่นี้เลยนะคะ พี่กำลังมีควาสุข อย่าทำพี่เลย T^T !!!!
    #456
    0