WIN : BLIND LOVE ___(NAMSONG)

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4 : ไม่สบาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 826
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    27 มิ.ย. 57

 

ตอนที่ 4

ไม่สบาย










          เสียงปลดล็อคประตูดังขึ้น นัมแทฮยอนนั่งอยู่ตรงนั้นบนโซฟาในห้องรับแขก แขนกลมกอดขาคางเล็กเกยบนหัวเข่าตนเองไว้ สายตายังคงจับจ้องรายการที่ฉายบนจอกว้างโดยไม่ได้สนใจใครอีกคนที่กลับมาเลยด้วยซ้ำ

“กลับมานานรึยัง
?

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น นัมแทฮยอนหันมามองใบหน้าคม ความรู้สึกโกรธยังคงคุกกรุ่นอยู่ข้างใน
ก้อนความเงียบเกลื่อนกระจัดกระจายขวางหน้าระหว่างทั้งสองไว้จนเป็นกำแพงสูง

“เคยสนใจกันด้วยหรอ
? โทรไปก็ไม่รับ รถก็ขับไม่เป็น นายทิ้งฉันไว้แบบนี้ได้ไง!!!


            กุญแจรถที่เคยวางอยู่บนโต๊ะถูกปาเข้าใส่แผ่นอกกว้างของคนที่ยืนอยู่ก่อนจะตามมาด้วยเสียงปิดประตูดัง ซงมินโฮได้แต่ถอนหายใจยาวพร้อมกับความรู้สึกผิดที่เกาะกินหัวใจ คำบางคำที่พูดออกมาได้ยากลำบาก ใครบางคนอาจไม่ได้ยินเสียงเบาหวิวที่เอ่ยออกมา


           
ขอโทษนะ

















            กระดาษถูกเปิดแผ่นแล้วแผ่นเล่า นัมแทฮยอนกำลังดูผลการตรวจเลือดของคนไข้ที่ได้รับมอบหมายให้ดูแล แต่ตอนนี้เขากลับกลายเป็นคนป่วยเสียเอง อากาศเย็นเมื่อคืนส่งผลให้ต้องมาไม่สบายในวันนี้ แม้จะใช้ยาช่วยบรรเทาอาการปวดศีรษะ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรได้มากนัก


“ค่าเครตินีนลดแล้ว”


            ปากเล็กพึมพัมเสียงเบา ยืนสูดน้ำมูกที่คอยดื้อไหลตลอดเวลาจนเจ้าตัวรำคาญหยิบกระดาษทิชชู่ขาวมาอุดรูจมูกไว้แทน อ่านข้อมูลตรงหน้าได้ไม่นาน ใบหน้าของคนที่ทำให้เขาโมโหแทบตายก็เข้ามาวนเวียนรบกวนสมาธิเรื่อย แววตาที่รู้สึกผิดหรือคำขอโทษสักคำก็ไม่มี แล้วนี่ยังมาทำให้เขาป่วยอีก เพราะการฝึกงานครั้งนี้ต่อให้ป่วยขนาดไหนก็ลาไม่ได้นอกจากตายอย่างเดียว เดือดร้อนต้องลากสังขารตัวเองทั้งที่ยืนแทบจะยังไม่ไหว

            ใบหน้าขาวๆตอนนี้กลับขาวยิ่งกว่าเดิมคิ้วเล็กที่ประดับลู่ตกลงเกือบตลอดเวลา
ดวงตาเรียวดูอิดโรย ถึงแม้จะซ่อนอยู่ภายใต้กรอบแว่นกลม แต่จุนฮเวลกลับเห็นได้อย่างชัดเจน
อาการของเพื่อนดูท่าจะย่ำแย่พาลให้อดเป็นห่วงไม่ได้

            หน้ากากอนามัยถูกยืบยื่นให้อีกฝ่าย
“ใส่แมสซะ ไปทำอะไรถึงไม่สบายเข้า”

            เก้าอี้ข้างโต๊ะเลื่อนมารองรับน้ำหนักคนมาใหม่ นัมแทฮยอนหยิบของในมือขึ้นมาสวม
พื้นที่ใบหน้าเรียวเกือบครึ่งถูกซ่อนไว้พร้อมรอยยิ้มบางขอบคุณอีกฝ่าย จุนฮเวรู้ว่าอีกคนกำลังยิ้มให้
เพราะดวงตาที่ถูกวาดเป็นเส้นโค้งและคิ้วตกๆนั้นเป็นหลักฐานชั้นดีที่ปรากฏเอาไว้


            ไหล่เล็กไหวเบาเมื่อคนไม่สบายไอถี่อยู่หลายรอบจนหน้าขาวๆเปลี่ยนเป็นสีเข้ม
คนที่นั่งข้างๆจะเข้าไปประคองแต่กลับถูกขัดด้วยมือเล็กที่โบกไปมาเชิงว่าไม่เป็นอะไร

“กินยารึยัง
?

“กินแล้วหน่า”


            น้ำเสียงตอบอย่างไม่ใส่ใจ แต่สำหรับจุนฮเวรู้ดีว่านัมแทฮยอนกำลังใส่ใจโดยเฉพาะกับความรู้สึกของเขา อีกฝ่ายรู้ว่าเขาเป็นห่วงมากมายแค่ไหน จึงชอบทำเป็นเหมือนกับทุกอย่างไม่เป็นอะไร แต่มีเพียงเรื่องหนึ่งที่บางทีนัมแทฮยอนมองไม่เห็นหรือบางทีอาจละเลยมันไป


“แทฮยอน”

“หืม
?




“รู้ใช้มั้ยว่าเป็นห่วง”


            คำบางคำถูกบอกออกไปโดยแฝงความหมายบางอย่างที่คนฟังอาจไม่เคยรู้เลย










            ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพาร่างกายแสนอ่อนล้าทำงานมาจวบจนถึงเวลาเย็นของวัน กล้ามเนื้ออ่อนแรงทิ้งแขนไว้ข้างตัว ดวงตาเรียวปรือพยายามพาสติของตัวเองให้จดจ่อกับการราวน์วอร์ด

“เคสนี้
มีความแตกต่างระหว่างค่าออกซิเจนในเลือดแดงและถุงลมมาก แล้วยังพบ sinus tachycardia และS1Q3T3 pattern ทำให้สงสัย pulmonary embolism

            นัมแทฮยอนพยายามจับน้ำเสียเบาที่ดังออกมาของรุ่นพี่ปี
6 หัวกลมพยายามสะบัดไปมาไล่อาการปวดออกไป ไหล่เล็กถูกวางโดยมือใหญ่ของใครบางคน จุนฮเวมองใบหน้าขาวที่แทบจะเรียกว่าซีดราวกับกระดาษ ความเป็นห่วงเข้ามาโอบล้อมความคิดไว้อีกครั้ง

“ไม่ไหวก็กลับบ้านเถอะ เดี๋ยวฉันดูทางนี้ให้”

“แต่.......”


            ยังไม่ทันที่จะปฏิเสธร่างบอบบางกลับถูกพามายังห้องพัก คนตัวสูงจับกระเป๋าเป้มาสะพายไว้บนหลังของคนป่วย ดวงตาคมมองอีกฝ่ายนิ่งชนิดที่ว่านัมแทฮยอนไม่กล้าที่จะปฏิเสธ เขารู้ดีว่าตอนนี้ถึงแม้จะพูดให้ตายยังไงก็ต้องกลับบ้าน ไม่งั้นจุนฮเวไม่ยอมแน่ๆ

            ปากเล็กพรูลมหายใจออกมาอย่างขัดไม่ได้พลางพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“โอเคงั้นกลับก่อนนะ ฝากด้วยล่ะ”


“อื้ม กลับไปก็กินยาพักผ่อนด้วยล่ะ”

“รู้แล้วค้าบบบบบบ”

            ถึงจะมีอาการป่วยรุมเร้าร่างกาย นัมแทฮยอนยังคงยิ้มได้เสมอ แม้อาจจะเป็นเพียงรอยยิ้มที่ดูซีดจางก็ตาม ชายหนุ่มมองแผ่นหลังเล็กที่เดินห่างออกไปจนลับสายตา













            นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโดดราวน์วอร์ดตอนเย็น แต่ก็ไม่บ่อยครั้งที่เขาจะทำมัน
เพราะอาจเสี่ยงต่อการโดนหักคะแนนได้ ขายาวพยายามก้าวเร่งฝีเท้าให้ออกพ้นจากพื้นที่โรงพยาบาล
ถ้าเกิดโดนจับได้มันไม่ใช่เรื่องดีแน่


“นัมแทฮยอน”



            เสียงเรียกทำเจ้าของชื่อสะดุ้ง ขนอ่อนที่ท้ายทอยลุกซู่ตัวเย็นวาบ หัวใจเต้นเร็วเสียจนเจ้าตัวต้องพยายามรวบรวมสติ คำสบถหยาบดังลั่นในหัว ในที่สุดคนทำผิดก็ถูกจับได้ แถมเป็นโชคร้ายที่ดันเจอกับคังซึงยูนเข้า ชายหนุ่มในชุดลำลองมือขวาถือกระเป๋าหนังสีดำ ดูท่าว่าอีกคนคงจะเลิกงานเหมือนกัน

นัมแทฮยอนโค้งตัวให้กับอีกฝ่าย


“ไม่ราวน์วอร์ดรึไง”

“อ่า..ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะครับเลยกลับก่อน”


            ไม่รู้ว่าคำตอบของนัมแทฮยอนจะดูน่าเชื่อถือมั้ย หรืออาจจะเป็นเพียงคำแก้ตัวที่หาเรื่องโดดในความคิดของอีกฝ่าย ถ้าถูกดุเข้าเขาก็พร้อมที่จะเดินกลับไปที่วอร์ดทันที

            คังซึงยูนไม่ได้พูดอะไร ใบหน้าเรียบที่มีเพียงลิ้นชื้นเลียริมฝีปาก ท่าทางเงียบแบบนั้นที่ทำให้นัมแทฮญอนประหม่าทำตัวไม่ถูก ก่อนจะแปลกใจเมื่อได้ยินประโยคที่แตกต่างจากความคิดออกไป


“บ้านอยู่ไหนล่ะ
?

“ค...ครับ
?

“ก็ไม่สบายไม่ใช่หรอ จะขับรถไปส่ง”

            รอยยิ้มกว้างเปื้อนบนใบหน้าหวาน บางทีปีศาจซึงยูนก็มีมุมดีๆเหมือนกันนะ











             ดวงตาภายใต้กรอบแว่นกลม ผมเผ้าที่ดูจัดไม่เป็นทรงเพราะผ่านช่วงเวลาลำบากที่เรียกว่าเวรเยินมา ร่างกายอ่อนล้าไม่ได้พักผ่อนหลายคืน บ้านช่องแทบจะเรียกได้ว่าเป็นบ้านร้าง ถึงเวลาที่คังซึงยูนควรจะกลับไปทักทายมันและทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆสักคืน


            พยายามเร่งรีบทำงานให้เสร็จเร็ว แต่ดันไปเจอใครบางคนที่กลับเร็วเหมือนกัน
นัมแทฮยอนนักศึกษาแพทย์ปี 5
อาจเป็นเพราะความโดดเด่นของหน้าตาและความโก๊ะล่ะมั้งที่ทำให้เขาจดจำได้ดี
แต่ก็ดูเหมือนอีกฝ่ายจะชอบกลัวเขาอยู่เรื่อย เจอหน้ากันทีไรเด็กน้อยต้องพยายามเบือนหน้าหลบสายตา
ไม่รู้ใครไปเป่าหูให้กลัวกันนัก

ความจริงวันนี้เขาเห็นท่าอีกฝ่ายไม่สบายตั้งแต่เช้า พออีกฝ่ายจะกลับก่อนก็เลยไม่ได้อยากเอาความอะไร
แต่ทำไมไม่รู้เผลอดันไปใจดีด้วยถึงขั้นจะส่งที่บ้านทั้งๆที่บ้านของเขาและนัมแทฮยอนเองอยู่คนละทางด้วยซ้ำ

            แต่ก็เอาเถอะ พาขึ้นรถมาแล้วแถมคนไม่สบายเองก็เผลอหลับสนิทเอนเบาะสบายโดยไม่รู้ตัว พอๆกับคังซึงยูนที่เผลอยิ้มบางออกมาไม่รู้ตัวเช่นกัน

“แทฮยอนถึงแล้ว”


            รถหรูสีขาวถูกจอดเทียบข้างทาง ข้างหน้าเป็นตึกสูงคอนโดหรู ดูท่าทางนัมแทฮยอนน่าจะมีพื้นฐานทางการเงินที่ดีจึงได้มาอยู่ที่แบบนี้ได้

            คนที่อยู่ในห้วงนิทรายังเอาแต่หลับตาพริ้มหายใจสม่ำเสมอ มือแข็งจับแขนนุ่มนิ่มพลางเขย่าไปมาเบาๆ
“แทฮยอน”

“อือ...”


            น้ำเสียงงัวเงียดังเบาในลำคอทั้งๆที่ยังไม่ลืมตาด้วยซ้ำ ริมฝีปากสีสวยทำเสียงจ๊อบแจ๊บไปมา
จนคนที่มองอยู่อดที่จะหัวเราะไม่ได้ นี่ซุ่มซ่ามแล้วยังขี้เซาอีก

            คังซึงยูนโน้มใบหน้าต่ำเข้าใกล้หวังเรียกอีกฝ่ายให้ตื่น แต่ยังไม่ทันที่จะพูดอะไร คนที่หลับดันลืมตาขึ้นมาก่อน ดวงตากลมกระพริบมองใบหน้าที่ยื่นใกล้เข้ามาตาปริบๆ ชายหนุ่มมองนัยน์ตาสีสวยที่มองมาก็รีบเด้งตัวผละออกห่างจนแทบจะชิดประตูรถ


“ถ..ถึงแล้ว”


            น้ำเสียงตะกุกตะกักพยายามกลับมาให้นิ่งตามเดิม หัวกลมพยักขึ้นลงเบาๆพร้อมกล่าวขอบคุณ เมื่อนัมมแทยอนลงจากรถไป คนที่นั่งอยู่ถอนหายใจยาวอย่างหมดแรง เมื่อกี้ตกใจแทบแย่ที่อยู่ๆนัมแทฮยอนดันลืมตาขึ้นมาแบบนั้น ชายหนุ่มพยายามสูดหายใจเข้าออกลึกๆปรับหัวใจที่เต้นเร็วให้เข้าสู่จังหวะปกติ

            นี่เป็นอะไรวะเนี่ยยยยยยยย














            ประตูสีอ่อนเปิดออกพร้อมร่างสูงที่เดินเข้ามา สูทราคาแพงถูกวางไว้บนไหล่กว้าง มือหนาเอื้อมไปเปิดสวิตซ์ไฟ แสงนีออนอาบวัตถุในห้องให้สว่างขึ้น พอที่ซงมินโฮจะเห็นใครบางคนที่นอนหลับอยู่บนโซฟา

            เขามองน้องชายตที่นอนหลับไปทั้งที่กระเป๋าเป้วางไว้ตรงพื้นโดยไม่ได้ถูกเก็บให้เรียบร้อยดี
สงสัยพอกลับบ้านมาคงจะทิ้งตัวนอนเลย ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเคลื่อนย้ายตัวเองจะไปปลุกอีกคนให้เข้าไปนอนในห้องตัวเองให้เรียบร้อย แต่ทันทีที่มือสัมผัสผิวหนังร้อนของอีกฝ่ายก็ต้องรีบชักกลับมาทันที

            หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน นัมแทฮยอนอาจจะไม่สบายเพราะเมื่อคืนที่กลับบ้านคนเดียว
มือใหญ่ค่อยๆทาบทับไปตามหน้าผากมนและแก้มระเรื่อทั้งสองข้าง

“เป็นหมอทำไมปล่อยให้ตัวเองไม่สบาย”


             เห็นท่าอีกคนยังหลับสบายดี ซงมินโฮก็ไม่อยากจะเข้าไปรบกวนปล่อยให้คนป่วยได้พักผ่อน กระป๋องโลหะเย็นอยู่ในมือ ริมฝีปากจรดลิ้มรสของเหลวสีเหลืองทอง ปล่อยให้สัมผัสนุ่มผ่านลงไปขณะที่สายตายังคงนั่งมองโทรศัพท์มือถือ หากแต่สมาธิยังคงจดจ้องไปที่คนป่วยที่เอาแต่นอนไอจนใบหน้าขาวเปลี่ยนเป็นสีเข้ม


            ร่างบอบบางขดเข้าหากันแขนเรียวโอบกอดตัวเองไว้เพิ่มความอบอุ่น
ซงมินโฮมองทุกอริยาบถของนัมแทฮยอน เห็นบางทีเขาเป็นคนพูดจาแข็งกร้าว
แต่จริงๆแล้วก็ไม่ใช่คนที่หยาบกระด้าง ใต้เกราะแข็งแกร่งยังมีความอ่อนโยนอยู่บ้าง
อย่างน้อยเขาก็รู้สึกผิดที่ทำให้อีกคนรอนานและไม่สบายแต่บางทีทิฐิในใจก็มีมากเกินไป

            ผ้าห่มผืนหนาคลุมร่างบางนั้นไว้ ซงมินโฮจัดหมอนให้อีกคนอยู่ในท่าที่สบายกระชับผ้าผืนหนาเพิ่มความอบอุ่น ดวงตาคมมองไปยังน้องชายต่างสายเลือด รอยยิ้มถูกจุดขึ้นที่มุมปาก











“ฉันไม่อยากทำดีกับนายบ่อยๆ เพราะฉะนั้นหายไวๆล่ะ”











TBC



มาแล้วอีกตอน หายไปนานตอนนี้กลายเป็นคนว่างงานไปละ555555555555
จะพยายามมาอัพให้เรื่อยๆนะคะ:)

อาทิตย์นี้เข้าสู่ NEW YORK WEEK แล้ว ไรท์เชื่อว่าหลายๆคนสติคงพังไปตามๆกัน55555
แต่ดั้นนนนนนนนมาเจอรูปนัมซงอันนึงที่เข้ากับฟิคมากกกกกกก



เหมือนพี่น้องที่ไม่ชอบหน้ากัน55555555555555555

มาดูศัพท์กันดีกว่า

sinus tachycardia - ภาวะที่หัวใจเต้นเร็ว
pulmonary embolism
- ภาวะหลอดเลือดแดงในปอดอุดตัน

พบกันใหม่ตอนหน้านะคะ เข้ามาคุยกันในทวีตหรือแท็ก #ฟิคไบลนด 
มีคนแท็กทวงฟิคมาแล้ว ไรท์อัพให้แล้วนะคะ555555
อันยองงงงงงงงงงงงง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

622 ความคิดเห็น

  1. #552 Life'sDARK (@praezrattanun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 21:05
    หมั่นใส้อีหมี ไคยุใกล้ๆฝากตบมันที 55555555
    #552
    0
  2. #475 aoyaanya (@aoya-anya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 23:38
    รู้สึกผิดก็อย่าปล่อยน้องไว้แบบนั้นอีกนะ
    #475
    0
  3. #321 Ff_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:31
    หูยยยยยยยยยยย ใครๆก็พากันหลงรักน้องนัมกันทั้งนั้น ทั้งจุนฮเว ซึงยูน >____<

    ก็มีแต่อิตาไมโนนี่แหละที่มีตาหามีแววไม่!55555555555555555

    สงสารน้องนัมจังเลย ป่วยแบบนี้มาให้นูน่าไปดูแลแทนตาซงเถอะ คิคิ

    #321
    0
  4. #150 Pipitch (@pipitch) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 15:39
    จะมีใครขัดจุนฮเวได้ #ก็กูจุนฮเวอ่ะ มิโนเร่งทำคะแนนนะคะ เดี๋ยวจะโดนหมอกับเพื่อนสนิทมาฉกตัวสาวสวยไปซะก่อน !!
    #150
    0
  5. #87 wan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2557 / 20:58
    นัมนัมฮ๊อตเว่อๆๆ ก้อคนมันสวยนี่โนะ 555
    #87
    0
  6. #47 ImmaToey (@inhyung_boy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 20:33
    แหมมมมมมมมมมมมมมมมมม คุณซงค่ะ ไม่ต้องมาเก๊กท่าขณะที่นัมหลับก็ได้ กิ้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เริ่มมีความรู้สึกอะไรๆกับนัมแล้วหรอ จะทำอะไรก็รีบทำนะคะ ระวังคุณเพื่อนอย่างจุนฮเว กับคุณหมออย่าซึงยุนไว้ล่ะ ฮึๆๆๆๆๆ
    #47
    0
  7. #35 maohed (@maohed) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 03:00
    นัมนัมฮอตเวอร์ แต่เราชอบแบบจุนฮเว มันน่ารักอ่า หมั่นไส้มิโนกลัวตัวเองหวั่นไหวหรือไง
    #35
    0
  8. #29 KaReii_NYAPPY (@kareii) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 23:55
    ขออนุญาตลาออกจากการเป็นชิปเปอร์นัมซง มาชิปจุนฮเวนัมได้ไหมคะ 55555
    มิโนฟอร์มจัด ชั้นเกลียดแก นังเมนนนนน
    #29
    0
  9. #28 ottoke (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 23:47
    เพลียคุณซง ทำผิดแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ชริส์



    พอหนูนัมไม่สบาย



    ยิ่งมีผู้ชายแต่ละคน มาแอบคอยประคบประหงมอยู่ตลอด



    คุณซงยังมิทนเลย ทนไม่ไหวบ่อย ๆ นะคุณซง



    ^ ^
    #28
    0
  10. #27 Annie Phuangjan (@annie146) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 22:03
    มิโนอย่าฟอร์มเยอะดูแลนัมบ้าง
    #27
    0
  11. #26 aum5120 (@a-u-m5120) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 21:36
    แงงงงงงงงงง น้องนัมของนูน่าไม่สบายยยยยยย
    อยากไปดูแล หายไวๆๆนะ
    จุนฮเวแอบชอบน้องนัมป่ะเนี่ยๆๆๆ โมเม้นเพื่อนสนิทสินะ
    มันก็โอเคนะ อยู่ในช่วงหมั่นไส้ซงมินโฮอยู่
    แล้วซึงยูนนี่ก็ใจเต้นกับน้องนัมด้วยป่ะเนี่ยย
    ทุกคนรุมรักน้องนัมมมมมมมมม
    ซงมินโฮก็เป็นคนดีนะ ฮ่าาาาาาา ห่มผ้าให้ด้วยยยยย
    ทางที่ดีลงไปนอนกอดเลยค่ะ

    #26
    0
  12. #25 Pingkai (@asdfghjkl13) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 20:35
    ตอนนี้ค่อนข้างจะทรมานใจเมนน้องนัมนะเนี้ย

    มันป่วยเเบบทรมาน ป่วยแบบช้าๆ ป่วยจนเกือบจะรู้ความรู้สึกของจุนฮเว

    อุแหม... ดูท่าว่าจะมีเสน่ห์ดูดหลายคนเลยนะคะ แทฮยอนนนน



    <<<<เอาเป็นว่าทวงฟิคตอนต่อไปของไรต์เตอร์เลยนะครัชชช
    #25
    0
  13. #24 Y A И I K A . (@winkle9495) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 18:08
    ยังคงเชียร์จุนฮเวนัม -..- หมั่นไส้อิหมูป่า ดรรรรรรรรรรรม
    #24
    0