WIN : BLIND LOVE ___(NAMSONG)

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6 : พี่ชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 686
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    15 ก.ค. 57

 

ตอนที่ 6

พี่ชาย










          “ฉันก็ไม่ชอบนาย ทำไมไม่ทิ้งตัวเองออกจากห้องนี้ไปล่ะ”


            เหมือนหัวใจกำลังถูกบีบไว้ มือขาวกำแน่นอยากจะเข้าไปต่อยหน้าคนพูดสักหมัด
รอยยิ้มที่มุมปากยังคงปรากฏอยู่แบบนั้น ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชายถึงได้เกลียดชังเขาถึงได้เพียงนี้
นัมแทฮยอนสูดลมหายใจเข้าลึกๆเสยผมที่ปรกลงมาอย่างรำคาญตา ชายหนุ่มเดินเข้าไปคว้ากระเป๋า
ในห้องก่อนจะเดินออกไป


            ในค่ำคืนนี้ชายหนุ่มตัดสินใจกลับเข้ามานอนในบ้านหลังใหญ่อย่างเงียบๆโดยมีแม่บ้านคอยเปิดประตูให้ ที่นี่คงเป็นที่เดียวที่พอจะซุกหัวนอนได้

“สีหน้าคุณหนูดูไม่ดีเลย มีเรื่องอะไรไม่สบายใจบอกป้าได้นะคะ”

หญิงวัยกลางคนที่ใช้ชีวิตรับใช้บ้านหลังนี้มานาน บ่อยครั้งที่นัมแทฮยอนมักจะมาพูดคุยด้วยเสมอ
ถึงแม้ว่าจะเป็นลูกติดของคุณผู้หญิงคนใหม่แต่เธอก็ไม่ได้เลือกปฏิบัติแต่อย่างใด ครั้นจะสงสาร
มากกว่าด้วยซ้ำที่ยังเป็นหนุ่มแท้ๆแต่การต้องมาปรับตัวชีวิตตัวเองใหม่คงอึดอัดใจอยู่ไม่น้อย

            รอยยิ้มจางเปื้อบนใบใบหน้าขาวเหมือนทุกที แขนเรียวกอดเอวอีกคนหลวมๆไว้
“ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่คิดถึงแม่แล้วก็คิดถึงป้าด้วย”
“ปากหวานเหมือนเดิมเลยนะคะ ดึกแล้วเข้านอนเถอะค่ะ”


            ชายหนุ่มสงบนิ่งใต้ผ้านวมผืนใหญ่ ดวงตาเหลือบมองความมืดที่ระบายไปทั่วห้อง พอไม่มีอีกคนแล้วทั้งๆที่หัวใจของเขาควรจะสงบ แต่ความคิดต่างๆกลับดังกระจัดกระจายไปทั่ว ไม่สามารถเรียบเรียงเรื่องราวอะไรได้ดีมากนัก คำพูดทุกคำยังคงดังชัดเจน ต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่ เขาต้องเจ็บปวดอีกเท่าไหร่ ซงมินโฮถึงจะยอมรับเขาเป็นน้องชาย







            โซฟาหรูถูกรองรับน้ำหนักด้วยร่างใหญ่ ซงมินฮยอกใช้เวลาช่วงเช้านี้ด้วยการนั่งจิบกาแฟ
เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ มือลดหนังสือพิมพ์ต่ำลงเผยใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยประสบการณ์

            นัมแทฮยอนชะงักก้าวเดินเมื่อถูกสะกดด้วยสายตาที่มองรอดผ่านแว่น
“อ่าวแทฮยอน เมื่อคืนนอนที่นี่หรอ
?” มินฮยอกเอ่ยทัก ชายหนุ่มโค้งตัวให้ทักทายตามมารยาท
“ครับ”

            ซงมินฮยอกพยักหน้ารับรู้ ใช้ชีวิตบนโลกมานานทำไมเขาจะอ่านสีหน้าและสายตาของอีกคนไม่ออกว่ากำลังมีเรื่องหนักอกหนักใจ พาลทำให้พ่อเลี้ยงอดที่จะเป็นห่วงเสียเป็นไม่ได้ แต่เขาก็พอจะจับสาเหตุของการกลับมาของอีกฝ่ายได้จึงไม่เสียเวลาที่จะเข้าประเด็น

“มินโฮทำอะไรให้เราไม่สบายใจรึเปล่า”

            ถูกถามเข้าตรงๆแบบนี้นัมแทฮยอนถึงกลับชะงัก อีกครั้งที่พยายามเก็บความรู้สึกของตัวเอง
ไม่ใช่เพื่อปกป้องพี่ชาย แต่เขาแค่อยากปกป้องไม่ให้พ่อแม่หรือใครก็ตามมาเป็นห่วงเขา

“อ่อ เปล่าครับ ผม..คิดถึงบ้านเฉยๆ”

“พ่อก็กลัวว่ามินโฮจะแกล้งอะไรเรา รีบไปราวน์วอร์ดใช่มั้ย เดี๋ยวพ่อให้คนขับรถไปส่งให้”

“ขอบคุณมากนะครับ”













            หน้าเอกสารเรียงรายเต็มโต๊ะ หลายชั่วโมงแล้วที่ซงมินโฮยังคงนั่งอยู่แบบนี้ ความร้อนของกาแฟทิ้งไว้เหลือเพียงความเย็นชืดทั้งที่ไม่ได้พร่องลงไปเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มมักเป็นแบบนี้เสมอ เมื่อไหร่ที่มีงานอยู่ตรงหน้า มันเป็นเรื่องยากที่จะละความสนใจไปได้

            เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขากดรับอย่างไม่ใส่ใจนัก

“อืมว่าไง”

“ท่านประธานเรียกให้ไปพบตอนนี้ค่ะ”












           
            ร่างสูงหย่อนตัวลงบนเก้าอี้นวม ความรู้สึกบางอย่างเข้ามาบอกกระซิบว่าการเรียกพบครั้งนี้ไม่ได้เกี่ยวกับงานแน่ๆ เมื่อคืนนัมแทยอนออกจากคอนโดไป บางทีพ่อของเขาอาจจะรู้เรื่องนี้

“เมื่อคืนแทฮยอนมานอนที่บ้าน นายสองคนมีเรื่องอะไรกันรึเปล่า
?

            ถามทั้งๆที่รู้คำตอบของมันดีอยู่แล้ว ซงมินฮยอกไม่ใช่คนโง่
ลูกชายที่เลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก แค่มองก็พอจะรู้ว่าคิดอะไร

“มินโฮ.. เมื่อไหร่แกจะเริ่มยอมรับน้องสักที น้องไม่ได้ผิดอะไรเลยนะ”
“พ่อจะบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นผิดที่พ่ออย่างนั้น
?

            คำพูดของลูกชายเรียกสติได้ในระดับหนึ่ง ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มอย่างใจเย็น
ก่อนจะพรูลมหายใจยาวออกมา

“แกจะบอกว่า...แกรู้เรื่อง
?

“ใช่...ผมรู้”


            ซงมินโฮตอบนน้ำเสียงราบเรียบ เขาพอจะรู้เรื่องบางอย่างเมื่อไม่นานมานี้ที่แม่เลี้ยงคนใหม่เคยเป็นอดีตคนรักเก่าของพ่อ แต่เพราะแตกต่างกันด้วยฐานะทางครอบครัวของพ่อถึงไม่ได้ยอมรับ แต่วันนี้คนที่เคยยืนเคียงข้างทั้งคู่ต่างลาจากโลกไปแล้ว มันอาจจะเป็นโชคชะตาที่ทำให้ทั้งคู่กลับมารักกันอีกครั้ง

 “พ่อไม่รู้นะว่าแกรู้เรื่องมากแค่ไหน แต่มันเป็นอดีตไปแล้วพ่อไม่อยากให้รื้อฟื้นอีก
แต่อย่าลืมนะว่าใครให้ชีวิตแกมาถึงทุกวันนี้ได้ เย็นนี้ไปรับน้องกลับมาซะ”

“ผมจะไปพูดอะไรได้ ธุระมีแค่นี้ใช่มั้ย
?

“มินโฮ รู้ใช่มั้ยว่าพ่อหวังดีกับแก”


“ผมรู้..พ่อเหนื่อยมาเยอะแล้ว ไว้ใจผมเถอะ”

            ซงมินโฮค่อยๆคลี่ยิ้มบาง เขารู้ดีว่าทุกวันนี้เขามีได้เพราะใคร ถึงแม้จะไม่ได้คลุกคลีหรือทำกิจกรรมพูดคุยอย่างที่พ่อลูกส่วนใหญ่จะทำกัน แต่เขารู้ดีว่าพ่อของเขารักเขามากแค่ไหน



















“เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”

            นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ซงมินโฮได้ยินประโยคบ้าๆพวกนี้ ผ่านไปหลายนาทีแล้วที่เขาพยายามติดต่อนัมแทฮยอนแต่ยังติดต่อไม่ได้ ทั้งที่นาฬิกาเดินเวลาเกือบจะหกโมงเย็น

            หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ

เขาถอนหายใจยาวก่อนจะส่งข้อความถามคิมฮันบินว่าอีกฝ่ายฝึกงานที่แผนกใด
ชายหนุ่มค่อยๆเดินด้อมๆมองหาเป้าหมาย


            นัมแทฮยอนอยู่ตรงนั้นกำลังนั่งเขียนอะไรบางอย่างพร้อมรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าสวย
ยอมรับว่านี่เป็นครั้งแรกที่ซงมินโฮเห็นรอยยิ้มสวยแบบนั้นจากนัมแทฮยอน แต่เขากลับรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาเมื่อรอยยิ้มนั้นกลับไปมอบให้คนที่ยืนอยู่ข้างๆ

“พี่ซึงยูน ผมเขียนโอเคมั้ย
?
ไม่พูดเปล่ากลับยื่นเอกสารมาให้ดู คังซึงยูนโน้มใบหน้ามองตัวอักษรที่เขียนไว้ก่อนจะพยักหน้าให้เบาๆ

            ริมฝีปากสีสดที่คลี่ยิ้มกว้างมาให้ รอยยิ้มของนัมแทฮยอนที่คังซึงยูนเองชอบเผลอมองอยู่บ่อยๆเหมือนกับคิ้วตกๆนั้น มันไม่ได้ทำให้เขาหัวใจเต้นแรงหรอก แต่ยอมรับว่าทุกครั้งที่มองกลับทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมา

            เสียงกระแอมไอของของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง ทั้งคู่หันไปมองที่ต้นเสียง รุ่นพี่เลิกคิ้วมองชายแปลกหน้าด้วยความแปลกใจ ผิดกับอีกคนที่ตอนนี้คิ้วผูกโบว์ไปเรียบร้อย

“พ่อให้มารับ”

            คนตัวเล็กถอนหายใจออกมา คังซึงยูนเดินเบี่ยงไปอีกทางคงไม่มีประโยชน์อะไรที่เขาจะยืนตรงนี้ ใบหน้าเข้มยังคงตรงนิ่งที่น้องชายอยู่แบบนั้น หากสายตาคมกลับเอาแต่จ้องมองคนที่เดินห่างออกไป

            ไอ้คนหน้าจืดนั่นมันทำให้เขาหงุดหงิดจริงๆ หงุดหงิดอย่างที่ไม่รู้สาเหตุ ยิ่งพอกลับมามองคนที่ทำหน้ายุ่งๆก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมากกว่าเดิม

“กลับไปก่อนเถอะ ฉันยังทำงานไม่เสร็จ”

            พูดทั้งๆที่ยังไม่ได้มองหน้าคนที่ยืนปั้นหน้ายักษ์เลยด้วยซ้ำ ขายาวก้าวไปหยุดข้างเตียงผู้ป่วย
คนเป็นพี่เลยตัดสินใจนั่งลงเก้าอี้ที่วางอยู่ข้างๆ

“เป็นไงบ้างครับคุณยาย หายปวดท้องบ้างรึยัง
?
“ก็ยังมีปวดๆอยู่ ตรงนี้น่ะ”

หญิงชรากล่าวพลางชี้ตำแหน่งที่ปวดให้ดู มือขาวค่อยๆวางก่อนจะกดหน้าท้องอย่างเบามือ
“ผมกดแบบนี้ยังเจ็บอยู่มั้ยครับ
?

“เจ็บน้อยกว่าเมื่อวานน่ะ เฮ้อวันนี้ลูกก็ไม่มาเยี่ยมเลย”

            นัมแทฮยอนพยักหน้าก่อนจะจับมือหยาบทั้งสองข้างไว้
ทุกการกระทำที่แสนอ่อนโยนถูกฉายสะท้อนบนดวงตาคม

“วันนี้ลูกคุณยายติดธุระ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็มา คุณยายต้องหายไวๆนะครับจะได้กลับบ้านไวๆ”
ริมฝีปากแห้งยิ้มตอบกลับมาช่วยเพิ่มริ้วรอยบนหน้า ดวงตาเหลือบหันไปมองร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างเตียง

“พ่อหนุ่มนี่ใครกัน
?


            คนถูกทักได้แต่ยิ้มบางให้ไม่รู้จะตอบอะไรดี เหลือบมองนัมแทฮยอนที่คงรอคำตอบเหมือนกันก็ยิ่งคิดหนักเข้าไปใหญ่ ตอนนี้ยังตอบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าอยู่ในสถานะใดกับอีกฝ่าย



“เอ่อ.. ผม....เป็นพี่ชายของเขาครับ”



            ซงมินโฮแทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายเสียแต่ตรงนั้น ผิดกับอีกคนที่ตอนนี้ยิ้มกว้างซะจนคิ้วตกลงมาสุดๆ นัมแทฮยอนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าอีกฝ่ายจะพูดคำนั้นออกมาเองจริงๆ ก้อนเนื้อใต้อกข้างซ้ายเต้นโครมครามจนห้ามไม่อยู่คำพูดร้ายๆที่อีกคนอีกพูดไว้ตอนนี้กลับหายไปหมด

“บ้านนี้หน้าตาดีกันทั้งนั้นเลยนะ พ่อแม่คงจะเลี้ยงมาดี”


            ซงมินโฮได้แต่นั่งยิ้มอยู่แบบนั้น ทั้งๆที่อยากจะอธิบายให้ฟังว่าเขาและนัมแทฮยอนไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ แต่ยิ่งพูดเรื่องอาจจะยิ่งยาว และมันคงไม่ดีที่เขาจะเอาเรื่องส่วนตัวมาเล่าให้คนอื่นฟัง
















            ร่างเล็กสะพายกระเป๋า คนน้องค่อยๆเดินตามแผ่นหลังกว้างของคนที่ได้ชื่อว่าพี่ชายไปตลอดทางเดิน ร่างสูงก้าวเข้าไปลิฟต์ ยืนมองอีกคนที่ค่อยๆเดินยิ้มมา ไม่รู้ว่ารอยยิ้มนั้นจะมาจากเขารึเปล่า แต่เขาก็ไม่พร้อมที่จะพูดอะไรกับอีกฝ่ายเลยจริงๆหลังจากที่จบบทสนาทนานั้น ลองคิดดูว่าเมื่อคืนเพิ่งจะทะเลาะกันแทบเป็นแทบตายแล้วตอนนี้จะให้เขามาทำตัวดีด้วยนะ มันอาจจะรู้สึกแปลกๆไปหน่อย


            เสียงหวานฮัมเพลงเบาๆ กระจกใสสะท้อนใบหน้าสวยที่พยายามปัดผมตนเองให้เข้าที่เข้าทาง
“มองอะไร”

            ริมฝีปากบางเอ่ยขึ้นเมื่อเหลือบเห็นดวงตาคมๆนั้นที่จ้องมองมาอยู่ คนที่โดนจับได้รีบเบือนสายตามองไปอีกทาง นัมแทฮยอนจุดยิ้มที่มุมปาก

“เมื่อกี้ที่พูดว่าเป็นพี่ชายนี่...”

“อย่าจริงจังเลยเถอะ ก็แค่..ไม่รู้จะตอบว่าอะไร”



            ซงมินโฮพูดขัดขึ้นมา สองมือที่ตอนนี้ดูเกะกะเข้าไปล้วงในกระเป๋ากางเกงเรียบร้อย ประตูลิฟต์เปิดออก นัมแทฮยอนเชิดปากขึ้นอยากจะเข้าต่อยหมัดหนักๆใส่คนที่ชอบเอาแต่เก๊กหน้าเสียแรงๆ ขาเรียวพยายามก้าวให้ทันอีกคน


“งั้น..ผมขอเรียกพี่นะ”


มือเล็กดึงชายเสื้อสีเข้มนั้นไว้ ซงมินโฮหยุดเดินยืนนิ่งอยู่แบบนั้นไม่ได้หันไปมองคนพูดแต่อย่างใด
นัมแทฮยอนเปลี่ยนสรรพนามเรียกตัวเองที่เคยแข็งกร้าวเป็นอ่อนนุ่มขึ้น สายตาอ่อนแสงมองอีกคน
ด้วยความเห็นใจ


 “พี่มินโฮ”



            เสียงเรียกเบาๆที่กลับดังชัดก้องในโสตประสาท สาบานได้ว่านัมแทฮยอนเห็นรอยยิ้มของซงมินโฮจริงๆ ถึงแม้จะสั้นเพียงเสี้ยววินาทีก็ตาม




            เสียงประตูห้องปลดล็อค แผ่นไม้สีอ่อนค่อยๆเปิดออก
พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า


คนที่เคยเป็นทั้งหัวใจของซงมินโฮจวบจนวินาทีนี้









“จินอู”

























TBC


 

มาแล้วกับตอนนี้ ยินดีกับน้องนัมด้วยที่ได้เรียกมินโฮว่าพี่แล้วTvT
อย่าได้หมั่นไส้มินโฮเลยนะคะ คนมันเข้มก็เลยทำตัวเข้มงั้นนนนน
จริงๆเค้าอ่อนโยนนะ
;;
ไว้เจอกันตอนหน้านะคะ มาอัพก่อนวินเนอร์เดบิวท์แน่ๆ5555555
รักรีดเดอร์ทุกคนนะ เข้าไปให้กำลังใจติชมทวงฟิคอะไรก็แล้วแต่ใน #ฟิคไบลนด ได้เลยนะคะ
J

อันยองงงงงงงงงงงง




           
           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

622 ความคิดเห็น

  1. #477 aoyaanya (@aoya-anya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 23:53
    พี่น้องกำลังเริ่มจะไปกันได้ดีแล้วใช่มั้ย
    #477
    0
  2. #323 Ff_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:01
    พ่อให้มารับหรือตัวเองอยากมารับเองกันแน่~ ฮิ้ววววววววววว

    น้องนัมได้เรียกพี่มินโฮแล้วเนอะ นี่ถ้าเป็นเรา เราจะไม่คุยกับซงอีกเลย 55555555555555555

    ว่าแต่ จินอูมาทำไร มาอยู่ในคอนโดได้ไง หงิดๆๆๆๆ
    #323
    0
  3. #303 wizer. (@battlewater) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 09:10
    แล้วจินอูเข้าไปในห้องได้ไงงะ
    #303
    0
  4. #152 Pipitch (@pipitch) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 15:59
    พี่มินโฮ >< แอร้ยยย ฟินอ้ะ -//- ชอบๆๆๆๆ จินอูมาทำไมอ้ะ เรื่องราวกำลังไปได้ดีแท้ๆ โอ้ยยยย
    #152
    0
  5. #55 Y A И I K A . (@winkle9495) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 17:05
    แป๋วมาทำไม มาทำไมมมมมม กลับๆๆ -/-
    #55
    0
  6. #53 maohed (@maohed) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2557 / 04:04
    ฟินตอนนัมเรียกมิโนว่าพี่
    ไม่รู้อ่า คือมันเขินขึ้นมาเฉยๆ
    แล้วอะไร พี่แป๋วมาทำอะไรคะ -.-
    #53
    0
  7. #52 -.sandria (@blackbeex) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 / 23:10
    ไม่ !!!!! กรี้ดดดดดดดดด เอาพี่จินอูไปที คังซึงยูนนนนน ปัลรีวาาาาาาาาาา ;-----------;
    #52
    0
  8. #51 Annie Phuangjan (@annie146) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 / 22:46
    นัมซงกำลังหวานเลยนะ
    จินวูมาทำไมให้เสียงบรรยากาศล่ะเนี่ย
    #51
    0
  9. #50 ottoke (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 / 21:07
    มีอะไรเหรอคับ คุณพี่จินอู T T

    กำลังอารมณ์ดีมิ้งมุ้งอยู่หยกๆ

    พี่มินโฮก็กำลังจะใจดีกับน้องแล้วใช่มั้ยยยย



    พลีสสสส~
    #50
    0
  10. #49 aum5120 (@a-u-m5120) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 / 20:17
    คิม จินอู อีกแล้วววววววววววววววววว
    มาทำไมอีกคะ แงงงงงงง
    เหอะๆๆๆ ซงมินโฮนี่ก็เข้มกับน้องตลอดอ่ะ เป็นไงน้องยิ้มแล้วน่ารักล่ะสิ
    แอบหึงหราาาาาาาาา 
    โอยยยยยยยย น้องนัมน่ารักเว้ยยยยยยย เรียกพี่มินโฮ 
    #49
    0
  11. #44 ImmaToey (@inhyung_boy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2557 / 22:13
    กริ๊ดดดดดดดดดด ฮือออออออออ คุณซงยอมให้น้องเรียกว่าพี่แล้วหรอออออออ น่ารักอ่า ทำไมนัมทำตัวน่ารักแบบนี้ โกรธแป๋ปเดี๋ยวก็ยิ้มได้แล้ววววววว ถ้าคุณซงไม่เก๊กท่ามากตั้งแต่แรกเราว่า คงจะเป็นคู่พี่น้องที่น่ารักสุดๆมาตั้งนานแล้วนะ กิ้วๆๆๆๆ พอนัมเรียกพี่ละยิ้มซะ ชิช๊ะ ว่าแต่พี่จินอูมาทำอะไร ไหนว่ามีแฟนแล้วไงพี่ มาหาคุณซงทำไม? อย่ามาให้ความหวังคุณซงนะ คุณซงต้องเป็นของนัมคนเดียว
    #44
    0