คำสาป : ปราโมทย์ ปาทาน
เคยเป็นอย่างคนที่ไม่แคร์อะไรเท่าไร
ใครคนไหนเข้ามาก็ไม่คิดมีใจ ยังไม่เคยคิดผูกพัน
จนมาเจอะเธอตั้งแต่เราเข้ามาใกล้กัน
หมดใจฉันทั้งใจก็ไม่เหมือนเมื่อวานมีแต่เธอคนเดียว
แต่ความสุขเราไม่ยืนไม่ยาวเท่าไร คนบนฟ้าก็ไม่เป็นใจให้มาเจอและให้ต้องลา
นี่มันคงเป็นคำสาปฟ้าใช่ไหม เจอคนที่ดีเมื่อไหร่ ต้องเอา...เอาไปจากฉัน
ให้เวลาไม่นานเท่าไร ให้ได้รักแค่สายลมผ่าน แต่ที่แสนนาน คือความช้ำที่ไม่อาจจะลืม
มันคงจะดีถ้าหากเราไม่เคยพบเจอ ต่างไม่รู้ว่าใคร ไม่มีฉันและเธอ คงไม่เจอเรื่องปวดใจ
แต่คนบนฟ้าก็มาทำให้เจ็บหัวใจ จะให้รักทั้งทีกลับต้องมีเสียใจ ทำไมช่างทำกัน...
เครดิต http://www.stop-at-nothing.com
ความคิดเห็น