[KNB Akakuro] The Memories of Red and Blue [Yaoi]

ตอนที่ 11 : Chapter 07 Teiko Act Days

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    14 ต.ค. 59


นินจาเท็ตสึยะ & องเมียวเซย์จูโร่ 


ห้องประธานสภานักเรียน 8:45 น.


               หลังจากที่อาคาชิทำหน้าที่กล่าวเปิดงานในฐานะประธานนักเรียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาตรงกลับมายังห้องสภา จัดการเปลี่ยนชุดของตัวเอง แล้วเรียกคุโรโกะให้มาที่นี่เพื่อแต่งตัว เมื่ออีกฝ่ายเปิดประตูมาเห็นเขาในสภาพองเมียวจิก็ตัวแข็งทื่อแล้วสติหลุดไปดื้อๆ อาคาชิหลุดหัวเราะกับท่าทางที่น่ารักนั้น ซึ่งคุโรโกะก็ขมวดคิ้วนิ่วหน้าแทบจะทันทีที่ได้ยินเสียง เด็กหนุ่มจ้องมององเมียวหนุ่มด้วยความรู้สึกยากจะบรรยาย..ความรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายเป็นจักรพรรดิมากกว่าที่จะเป็นนักพรต ถ้าไม่ติดว่าใส่สร้อยประคำประดับอยู่บนคอนี่ใช่เลย พระราชาเสด็จแล้วชัดๆ..


 
               อาคาชิมองสีหน้ากระอักกระอ่วนใจของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเผด็จการก่อนจะพูดขึ้นวันนี้ฉันจะไปร่วมงานกับนายด้วย มาแต่งตัวได้แล้ว


 
               คุโรโกะได้แต่พยักหน้าตอบรับอย่างจำยอม ก็องค์ราชาเล่นจัดเต็มมาตั้งแต่หัวยันท้ายซะขนาดนั้น ไหนเลยจะกล้าขัดพระบัญชากัน"แล้วทำไมถึงแต่งเป็นองเมียวจิครับ"



               "เพราะนินจาคือเงาของจักรพรรดิยังไงล่ะ"อาคาชิตอบเสียงเรียบพลางยื่นชุดให้กับอีกฝ่าย คุโรโกะรับมาก่อนจัดการเปลี่ยนชุดของตัวเองพลางคิดในใจไปเรื่อยเปื่อย...'กะจะเป็นจักรพรรดิตั้งแต่แรกแล้วสินะ แล้วจะใส่เครื่องประดับสุดหลอกตานั่นเพื่ออะไรครับ'...



               ทว่าสติเขาถูกดึงกลับมาทันทีที่ได้เห็นสภาพของตัวเองในกระจก จะว่าเป็นนินจาก็ใช่อยู่ล่ะนะ แต่ที่ไม่เข้าใจคือ..

 

               ทำไมถึงเป็นสีขาวล่ะครับ
 


               เทศกาลรื่นเริงไม่ควรใส่สีทึบนะเท็ตสึยะ อีกอย่างสีดำมันดูดความร้อนถึงนี่จะเป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วงก็ใช่ว่าจะไม่มีแดด นายควรดูแลตัวเองให้มากกว่านี้อาคาชิร่ายยาวก่อนจะเพิ่งสังเกตเห็นว่าคุโรโกะนั้นนิ่งค้างกับที่ไปแล้ว

 
               เท็ตสึยะ?”


 
               “เซย์เป็นห่วงผมเหรอ


             ถามอะไรบ้าๆ ถ้าไม่ห่วงนายแล้วจะให้ไปห่วงใคร นายเป็นคนของฉันนะเท็ตสึยะอาคาชิกล่าวเสียงเรียบพลางเสมองไปทางอื่นหากสังเกตดีๆจะเห็นแก้มขาวขึ้นริ้วชมพูจางๆนับว่าเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่ง อาคาชิเบี่ยงตัวกลับทันที เขาก้มลงหยิบอุปกรณ์เสริมที่วางอยู่บนโต๊ะโดยไม่รู้เลยว่าถ้าหากหันกลับช้ากว่านี้อีกสักนิดก็จะได้เห็นภาพเด็ดจากอีกฝ่ายเช่นกัน....ภาพของเด็กหนุ่มหน้าตายที่พยายามปิดบังใบหน้าอันแดงก่ำของตัวเองด้วยมือทั้งสองข้างอย่างสุดความสามารถ....
 
 
            ที่เหลือก็พันผ้าตามด้วยปลอกแขนแล้วก็เหน็บดาบไว้ที่เอว...ถือคุไนด้วยสินะอาคาชิสงบสติอารมณ์ก่อนพูดสรุปกับตัวเองพร้อมทั้งหยิบอุปกรณ์ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องมาประดับตามร่างกายของคุโรโกะด้วยความชำนาญจนอีกฝ่ายได้แต่กระพริบตามองตามปริบๆ มาสคอตจำเป็นได้แต่ยืนนิ่งอย่างทำอะไรไม่ถูก อารมณ์ขัดเขินเมื่อครู่ยังคงไม่หายสนิท ใครมันจะไปคิดกันว่าคุณชายหน้านิ่งที่จริงจังกับทุกสิ่งอย่างจะพูดอะไรแบบนี้เป็นด้วย


 
            ...‘เป็นห่วงอย่างนั้นเหรอ’...แค่คิดคุโรโกะ เท็ตสึยะก็อายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเต็มทีแล้ว! จุดนี้ใครจะว่าเขาอารมณ์สาวน้อยก็ช่าง ลองมาเป็นเขาสิบอกได้เลยว่าจบเหมือนกันนั่นแหละ!!
 


            เสร็จแล้วล่ะ ดูดีอย่างที่คิดเอาไว้เลยอาคาชิผละตัวออกมาชื่นชมผลงานตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ


 
            ..ยังไงซะ เท็ตสึยะก็ต้องสีขาวล่ะนะ..องเมียวหนุ่มคิดอย่างอารมณ์ดี


 
            ขอบคุณครับคุโรโกะพูดขึ้นอย่างได้สติ เขาก้มลงมองมีดคุไนในมือตัวเองก่อนจะสังเกตเห็นว่ามันห้อยพู่ที่มีตราสัญลักษณ์บางอย่างเอาไว้ด้วย
 


            ลวดลายนี่มันตราประจำตระกูลของอาคาชิไม่ใช่หรือครับเด็กหนุ่มผมฟ้าโพล่งขึ้นอย่างลืมตัวก่อนจะรู้สึกพลาดอย่างรุนแรงที่ตัวเองเผลอหลุดปากออกไปทำให้ต้องได้ยินประโยคมรณะจากอีกฝ่ายเป็นครั้งที่สอง
 


            ใช่ เพราะนายเป็นของอาคาชิ เซย์จูโร่ยังไงล่ะ



            …R.I.P คุโรโกะ เท็ตสึยะ ขอให้ไปสู่สุขคตินะครับคุโรโกะได้แต่สวดส่งตัวเองในใจอย่างเงียบๆ เสหมือนว่าวิญญาณของเขาใกล้หลุดออกจากร่างเต็มทีแล้ว



            ท้ายที่สุดเด็กหนุ่มก็รวบรวมสติที่แตกกระเจิงให้กลับมาใหม่ เขาสวมบทบาทเป็นนินจาด้วยการตีหน้าตายอีกครั้งก่อนจะกล่าวเสียงเรียบ
 


            แล้วจะออกไปป่วนงานตอนไหนขอรับ นายท่าน"อาคาชิเลิกคิ้วด้วยความฉงนก่อนจะแค่นหัวเราะอย่างเข้าใจในท่าทีของคนตรงหน้า..ได้เวลาสวมหัวโขนแล้วสินะ



            "หึ ถ้าอย่างนั้นก็..ตอนนี้เลยเป็นไง?"

50%

 ทางด้านของห้องเอ 


               ขณะที่ทุกคนกำลังก้มหน้าก้มตาเตรียมงานกันอย่างใจจดใจจ่อ ทาคาโอะ คาซึนาริ เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำและนัยน์ตาสีเทาซุกซน ผู้ทำหน้าที่ตรวจสอบความเรียบร้อยของห้องโพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริง ซึ่งนั่นก็เรียกความสนใจจากทุกคนในห้องได้เป็นอย่างดี

 

 

            "เอาล่ะทุกคน~ งานกำลังจะเริ่มในอีกสิบนาที...ริเอะจังทางนั้นเป็นยังไงบ้าง"

 

 

            "ตกแต่งเรียบร้อย เหลือเพียงเรียงชั้นขนมอีกนิดหน่อยก็เสร็จแล้ว"เด็กสาวตอบกลับอย่างฉะฉานโดยไม่ละสายตาออกจากชั้นวางขนมเลยแม้แต่น้อย

 

 

            "ดีมากเลย ที่เหลือก็ฝั่งมาสคอตเขาหรี่ตาลงก่อนจะกวาดสายตาประเมินไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว

 

 

            ...‘รู้สึกจะโอเคกันหมดแล้ว ขาดแค่เท็ตจังสินะ ว่าแต่ข้างนอกห้องเขาเอะอะอะไรกัน เสียงดังมาถึงนี่เลย’…ทาคาโอะขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย จู่ๆประตูหลังห้องก็ถูกเลื่อนเปิดอย่างแรงพร้อมกับร่างอันเหนื่อยหอบของเพื่อนสาวร่วมห้องกำลังยืนเกาะประตูอยู่

 

 

            "..คุโรโกะคุง...กับ..ปะ..ประธา.."เธอรีบพูดอย่างตื่นเต้น หากแต่ประโยคที่ได้ยินนั้นมันช่างกระท่อนกระแท่นเสียจนคนฟังไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย

 

 

            "พักหายใจก่อนแล้วค่อยพูดก็ได้ อายะจัง"เด็กหนุ่มกล่าวกับอีกฝ่ายอย่างใจเย็น อายากะได้ยินดังนั้นจึงก้มหน้าลง เธอนิ่งไปสักพักก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วกลั้นใจตอบ

 

 

          "คุโรโกะคุงแต่งชุดคู่กับประธาน!"

 

 

            "หา?! ประธานนักเรียนน่ะเหรอ"ทาคาโอะอุทานอย่างเหลือเชื่อก่อนจะเบิกตากว้างทันทีที่เห็นอายากะพยักหน้าตอบรับ ทันใดนั้นทั่วทั้งห้องก็เกิดความโกลาหลขึ้น

 

            "ประธานกำลังมาที่นี่!”

 

            ​“กรี๊ด~ อาคาชิซามะแต่งคอสเพลย์ด้วย!”

 

            เขาจะแต่งเป็นอะไรนะ อยากเห็นจังเลย!”

 

            อาคาชิซามะมาร่วมกิจกรรมของเราใช่ไหม?!”

 

            โอ๊ย~ ฉันเขินจนจะตายอยู่แล้วใครก็ได้พาไปหาหมอดูใจที!”

 

            ทาคาโอะมองการจลาจลที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างคุ้นชิน มันเกิดขึ้นทุกครั้งที่มีเรื่องของประธานนักเรียนคนปัจจุบันเข้ามาเอี่ยว จริงอยู่ที่ตัวเขาเองก็นึกทึ่งกับเรื่องนี้ไม่น้อย ใครๆก็รู้ว่าอาคาชิ เซย์จูโร่นั้นเป็นบุคคลที่หาตัวจับได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร สังเกตได้จากเมื่อปีที่แล้วอีกฝ่ายทำงานตลอดเวลาและไม่เคยเอาตัวเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเทศกาลรื่นเริงแบบนี้เลยสักครั้ง พอรู้ว่าอาคาชิแต่งคอสเพลย์ซ้ำยังมาร่วมกิจกรรมกับห้องเออีก...คงมีแต่คนสติไม่ดีเท่านั้นแหละที่จะไม่รู้สึกอะไร ยังไงซะสาเหตุมันก็ต้องมาจากมาสคอตหน้าตายประจำห้องเขาอยู่แล้วเพียงแต่ว่าเพราะอะไร?

 

 

            ...’นั่นมันก็เรื่องของประธาน คนที่ฉันสนใจจริงๆ คือเพื่อนของเขาต่างหาก’...

 

 

            ทาคาโอะปัดเรื่องทั้งหมดที่ยังคาใจทิ้งก่อนจะพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดีโปรดอยู่ในความสงบครับสาวๆทั้งหลาย ถ้าประธานมาเห็นเข้า ระวังโดนตำหนิและจะถูกมองไม่ดีเอานะเท่านั้นแหละความสงบสุขจึงบังเกิดแก่หมู่คณะทันที

 

.

.

.

 

            ต้นเหตุแห่งความวุ่นวายทั้งปวงยังคงก้าวผ่านกลุ่มแฟนคลับที่ทอดยาวตามทางเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่ทุกข์ร้อน องเมียวหนุ่มลอบมองนินจาข้างกายด้วยสายตายากจะคาดเดา สถานะระหว่างเขากับคุโรโกะในตอนนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับเส้นขนาน แม้นจะอยู่ใกล้มากเพียงใด ก็ไม่อาจบรรจบกันได้

 

            คุโรโกะกำลังเข้าใจผิดและอาคาชิก็รู้ว่าตัวเองต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเปลี่ยนความคิดของอีกฝ่าย เขาไม่ต้องการให้เท็ตสึยะมองเขาในฐานะเจ้านายแต่อยากให้มองในฐานะของผู้ชายคนหนึ่งก็เท่านั้น นั่นจึงเป็นเหตุผลที่อาคาชิเลือกเป็นองเมียวจิมากกว่าจักรพรรดิ แม้ว่าตำแหน่งองเมียวจิกับนินจาจะไม่มีความเกี่ยวโยงกันเลยแม้แต่น้อยแต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าจะขีดทางให้เชื่อมกันไม่ได้สักหน่อย ต่างจากจักรพรรดิที่แม้นจะมีเส้นลากโยงไว้อยู่แล้วแต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับโซ่ตรวนของคำว่า นาย-บ่าว


 

            ...นินจาคือเงาของจักรพรรดิ ถ้าตัวเขาเลือกที่จะเป็นจักรพรรดิ คุโรโกะ เท็ตสึยะก็จะต้องใช้ชีวิตอยู่ในฐานะเงา ไม่สามารถปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนได้ แล้วมันเรื่องอะไรที่เขาต้องยอมกัน ในเมื่อเขาต้องการให้อีกฝ่ายยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่างมากกว่า ในฐานะอะไรค่อยคิดทีหลัง รู้แค่ว่าเป็นคนของเขาก็พอ..

 


 

            คุโรโกะเลื่อนเปิดประตูห้องเออย่างแผ่วเบา ก่อนจะทำหน้ามึนเมื่อเห็นว่าบรรดาเพื่อนสาวในห้องหันมามองเขาเป็นตาเดียว (ต้องบอกว่ามองเลยไปถึงคนด้านหลังด้วย) นินจาหนุ่มถามอย่างไม่แน่ใจ

 

 

            "กรุณาให้ท่านองเมียวร่วมวงด้วยได้ไหม..ขอรับ"

 

 

            "นามของข้าคือ อาคาชิ เซย์จูโร่ ขอฝากตัวด้วย"องเมียวหนุ่มแนะนำตัวก่อนค้อมหัวอย่างสุภาพ ท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนบวกกับรอยยิ้มพลังทำลายล้างสูงถูกยกออกมาใช้ในเวลาไล่เลี่ยกัน และมันก็มากพอที่จะทำให้สาวน้อยทั้งหลายใจสั่น วางตัวไม่ถูกกันยกใหญ่

 

 

            ...รอยยิ้มปราบเซียนชัดๆเลยครับเซย์...คุโรโกะก้มหน้าลงแล้วยกมือปิดหน้าตัวเองอย่างเหนื่อยใจ


 

            "ตามสบาย~ ยิ่งคนเยอะก็ยิ่งสนุก ไม่ต้องห่วงนะเท็ตจังไม่มีใครคัดค้านหรอก"ทาคาโอะพูดพลางขยิบตา เด็กหนุ่มปรบมือสองครั้งก่อนจะตะโกนขึ้น"เอาล่ะ! ถึงเวลาเริ่มงานแล้ว มาลุยกันเลย"

 

 

            "โอ้!!"

 

 

            เสียงดอกไม้ไฟเปิดงานดังขึ้น ผู้คนมากมายต่างทยอยกันเข้างานอย่างไม่ขาดสายไม่ว่าจะเป็นกลุ่มของนักเรียนมัธยมต้นที่สนใจจะเข้าที่นี่ นักเรียนมัธยมปลายจากละแวกข้างเคียง คณะผู้ปกครองที่ถูกเชิญมาร่วมงาน หรือแม้กระทั่งเหล่าแฟนคลับที่แห่กันมาจากทั่วสารทิศ หญิงสาวมากหน้าหลายตาเมื่อรู้ว่าอาคาชิ เซย์จูโร่ อยู่ที่ชั้นของปีสองห้องเอ ก็ไม่รอช้ารีบพากันไปรวมตัวที่นั่นทันที ด้วยเหตุนี้เองห้องเอที่ว่ากันว่ามีพื้นที่ห้องกว้างขวางจึงดูแคบลงถนัดตา เมื่อเทียบกับจำนวนของลูกค้า             

 

​            ทั้งคุโรโกะและอาคาชิต่างก็ตั้งใจทำงานกันอย่างเต็มที่ นอกจากพวกเขาจะรับหน้าที่เป็นบริกรคอยรับคอยเสิร์ฟแล้ว ยังได้รับความนิยมในฐานะมาสคอตให้เหล่าแฟนๆถ่ายรูปคู่อีกด้วย ถ้าถามว่ามีคู่ไหนบ้างก็มีคู่ขององเมียวจิกับนินจา องเมียวจิกับแฟนคลับ แล้วก็องเมียวจิ นินจาและแฟนคลับแค่นั้นแหละ...ไม่ต้องหวังรูปคู่ของนินจาหน้าตายกับแฟนคลับหรอกเพราะว่าองเมียวหนุ่มไม่อนุญาต...

 

            กว่าทุกอย่างจะลงตัวก็ปาไปเที่ยงกว่าๆ อาคาชิกับคุโรโกะถอนตัวออกมาตามคำแนะนำให้ไปพักของทาคาโอะ อีกฝ่ายกระซิบบอกอาคาชิเพิ่มเติม “เหนื่อยหน่อยนะประธานที่เหลือฉันจัดการเอง ไปเที่ยวกันให้สนุกล่ะ!”

 

            อาคาชิไม่พูดอะไรนอกจากพยักหน้าตอบรับเขาพาคุโรโกะลงไปซุ้มด้านล่างเพื่อไปหาอะไรกินจากนั้นก็เดินตรวจความเรียบร้อยไปพลางเล่นกิจกรรมไปพลาง (เรียกได้ว่าไล่กวาดรางวัลใหญ่กันเป็นว่าเล่นจนเมื่อสาแก่ใจแล้วถึงจะไปรวมตัวกับคิเซกิคนอื่นๆ แล้วเดินเที่ยวงานด้วยกัน แน่นอนว่าพวกเขาถูกคิเสะแซวเรื่องชุดคู่ไปตลอดทางเดิน มาสคอตทั้งสองจึงเลือกที่จะเดินรั้งท้ายเพื่อกอบกู้ความสงบให้กลับคืนมาแทน

 

            คุโรโกะลอบมองอาคาชิที่เดินขนาบข้างเขาด้วยสายตาประเมิน ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังมีเรื่องหนักใจบางอย่าง เห็นดังนั้นเขาจึงค่อยๆเลื่อนมือเข้าไปใกล้กับมือซ้ายของอีกฝ่ายแล้วกุมมันไว้เบาๆ อาคาชิเบิกตาขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ องเมียวหนุ่มก้มมองมือนั้นก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังใบหน้าของนินจาเชิงมีคำถาม

 

            ดูเหมือนว่าอากาศจะเริ่มเย็นลงนะ ขอรับนินจาหนุ่มพูดพลางยกยิ้มบาง อาคาชิได้ยินดังนั้นจึงหัวเราะเบาๆแล้วกระชับมืออีกฝ่ายแน่น

 

            นั่นสินะ ข้าก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า

 

            แม้บทสนทนาจะสิ้นสุดไปแล้วหากแต่ความอบอุ่นนั้นยังคงไม่เลือนหายและมันจะตราตรึงอยู่ในความทรงจำของคนทั้งสองตลอดไป


 To Be Continued

 ____________________________________________________________________________________________

[Behind the scene]


อาคาชิ: "คัท! ถ่ายใหม่อีกรอบ ไดกินายเปิดพัดลมแรงเกินไปเท็ตสึยะตัวสั่นหมดแล้ว"

 

อาโอมิเนะ: "ชิ แบบนี้ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยลมแรงออกจะโรแมนติก

 

คิเสะ: อาโอมิเนจจิอ่า~ ตั้งใจหน่อยสิฮะ ผมไม่อยากถ่ายฉากแบบนี้ซ้ำๆนะ มันสะเทือนใจ

 

มุราซากิบาระ: ยังไงเหรอ คิเสะจิน

 

คิเสะ: ผมอยากจะเป็นตัวเอกบ้าง

 

อาคาชิ: ตัวเอกในหนังฆาตกรรมไหมเรียวตะ...เป๊าะ! ชินทาโร่ *ดีดนิ้วยิ้มเหี้ยม*

 

คิเสะ: “เดี๋ยวก่อนสิอาคาชิจจิ~ ผมผิดไป-...แล้วมิโดริมัจจิจะยื่นกรรไกรไปให้ทำไมฮะ?!

 

มิโดริมะ: *ดันแว่น* ฉันทำในสิ่งที่สมควร นาโนะดาโยะ

 

อาคาชิ: เตรียมรับมือ!”

 

คุโรโกะ: *มองตามก่อนจะถอนหายใจ* สวรรค์ลงโทษแล้วครับ คิเสะคุง

 

มุราซากิบาระ: “คิเสะจิน ตาย ตาย ตาย  *ตบมือเป็นจังหวะ*

 

อาโอมิเนะ: *แคะหู* หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ

 

คุโรโกะ: “ด้วยเหตุนี้สมาชิกกลุ่มคิเซกิจึงลดลงไปหนึ่งคนครับ

 

คิเสะ: *ตะโกนอยู่ห่างๆ* อย่าพูดเหมือนผมจะตายอย่างนั้นสิฮะคุโรโกจจิ! เหวอออ~”

 

Happy Ending ละมั้งนะ~ 

_____________________________________________________________________________________________
My Note:

[I]Ps.ตอนนี้จะยาวเป็นพิเศษนะคะ (อ่านกันจนลืมเครียดเลยทีเดียว) ไม่อยากตัดไปลงตอนใหม่ ถูกใจหรือไม่โปรดวิจารณ์เนอะ ส่วนรีดท่านใดมีข้อสงสัย (จะเกี่ยวกับเนื้อเรื่องหรือนอกเรื่องก็แล้วแต่) คอมเมนท์ทิ้งไว้ได้เลยนะคะ ถ้ามันไม่มีอยู่ในตอนเราจะตอบกลับใต้เม้นท์เลย


[II]Ps. ช่วงนี้เราอาจจะยืดระยะการอัพออกไปก่อนนะคะ เป็นที่รู้กันว่าเกิดอะไรขึ้น #พูดแค่นี้พอ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

363 ความคิดเห็น

  1. #349 211048 (@211048) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 09:08
    สักพักกำเดาไหล
    #349
    0
  2. #346 Fox ninght (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 10:58
    ใครเอาน้ำตารมาไว้แถวนี้ มดเต็มหนด⅝55555555

    ป.ล ขอให้ไปที่ชอบที่ชอบน่ะะะเรียวจัง
    #346
    0
  3. #338 โลลิค่อน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 07:11
    สนุกค่ะ
    #338
    0
  4. #321 Kihitomurino (@chanita235) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 23:25
    ทำไมมันรู้สึกฮาแปลกๆแวะคะ
    #321
    0
  5. #310 Nutsu_Nutsu (@Nutsu_Nutsu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 04:49
    นายน้อยละมุนมากค่า ว่าแต่เครียดเรื่องอะไรกันน๊า
    #310
    0
  6. #296 NeNe (@0856136698) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 23:20
    ถ้าจะแสดงความเป็นเจ้าของขนาดนั้น ทำไมไม่ปั้มตรายางบนตัวเลยละคะนายน้อย~~
    #296
    0
  7. #129 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 09:53
    พอเข้าใจความรู้สึกในการเลือกชุดคู่ของนายน้อยล่ะ แต่ถ้าอย่างนั้นไม่แต่งเป็นจักรพรรดิกับจักพรรดินีล่ะ จะได้คู่กัน (มโนไปไกลมาก)
    #129
    2
    • #129-1 Alias★ (@shvasz) (จากตอนที่ 11)
      16 ตุลาคม 2559 / 13:08
      นายน้อยให้เกียรติน้องดำเลือกก่อนแล้วอีกฝ่ายก็เลือกเป็นนินจาไง พี่แกไม่มีทางเลือก555
      #129-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #128 newmagi02 (@newmagi02) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 12:30
    ขอให้ไปสู่สุคตินะคิเสะ//กัดผ้าเช็ดหน้า1วิผ่านไปทิ้งแบบไม่เหลือเยื้อใย555
    #128
    0
  9. #127 ★Meww_muse☆ (@Rosemari) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 23:29
    ไว้อาลัยให้แก่โกลเด้นนามว่า คิเสะ เรียวตะ
    สาเหตุการตาย ถูกกรรไกรแทงจนตายสภาพศพอนาถ
    ชาตะ xx xx xx มรณะ xx xx xx
    ผู้ต้องหาว่าเป็นคนร้ายในคดีนี้ อาคาชิ เซย์จูโร่ ผู้มีอาวุธประจำตัวคือกรรไกร
    ----จบข่าวค่ะ5555555
    #127
    0
  10. #126 017841014 (@017841014) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 23:24
    เติมความหวานในใจได้เป็นอย่มากเลยค่ะ
    ขอบคุณมากค่ะ
    #126
    0
  11. #125 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 18:24
    คิเสะ ขอให้นายรอดกลับมานะ 555555
    ฉากจบตอนนี้น่ารักมุ้งมิ้ง ชอบเวลาทั้งสองคนพูดขอรัับมากๆ เลย >///<
    #125
    0
  12. #124 SeaZW (@SeaZW) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 18:10
    อ๊ายยยยย เขินอ่าาา #มุงเขินทำไม#ฮือ ฟินเฟอขอให้ได้กันเร็วๆน่า อุ๊ป
    #124
    0
  13. #123 Lilina konome (@Alice_magatroy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 16:22
    เบื้องหลังฮามาก
    #123
    0
  14. วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 15:39
    ต่อค่าาาาาา
    #122
    0
  15. วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 08:21
    ฟินนนนนนนมากกกกกก ชอบสองประโยคที่ดูย้อนยุคนั่นจริงๆค่ะ ต่อเถอะนะค่ะ>//////<
    #121
    0
  16. #118 ★Meww_muse☆ (@Rosemari) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 23:30
    ฟินน พูดได้ดีค่ะนายน้อยย!!
    #118
    0
  17. #117 Vision Yaoi S (@visionyaoi) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 21:32
    งื้ออ น่ารักจังง
    #117
    0
  18. #116 UkataChAn (@firstminami01nan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 19:10
    ตอนแรกกะจะไม่เม้นนะเนี้ย (อยากโดนนายน้อยฟ้าด) แต่ไม่เอาดีกว่านายน้อยคงไม่ปรานีฉันแบบน้องครกแน่นอน//ดังนั้นเม้นละกันนะ
    #116
    0
  19. #115 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 15:42
    ช่างเหมาะสมอะไรกันเยี่ยงนี้ >///<
    แล้วสองคนนี้จะไปป่วนงานแบบไหนกันละเนี่ย >0<
    #115
    0
  20. #114 Nacha kalakul (@nachakalakul) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 11:46
    เนอะนายน้อย ไม่ห่วงน้องแล้วจะไปห่วงใครล่ะ คู่นี้น่ารักน่าชัง555/ #ทีมอวยนายน้อย /555555
    #114
    0
  21. #113 Hikaru_sama (@Kanpanlovelove) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 10:16
    เงิ่ม เห็นภาพการแต่งตัวแล้วก็น่ารักทั้งคู่เลยละ
    #113
    0
  22. #112 Baitong2409 (@Baitong2409) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 09:06
    แหมยังไงพี่แกก็ยังอยากเป็นจักรพรรดิอยู่ดีสิน่า เล่นให้สมบทบาทเหมือนน้องหน่อยสิ โธ่
    #112
    0
  23. #111 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 08:10
    ความน่ารัก ฟุ้งฟิ้งนี่ล้นออกมาจากมือถือเลย
    #111
    0
  24. วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 02:03
    อ้ายยย -///-มีการสวมบทบาทกันด้วย น่ารักมากๆคะ รอต่ออยู่น้า
    #110
    0
  25. #109 Twilight43 (@Twilight43) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 01:08
    แต่งแบบนี้แล้ว เท่สุดๆ ทั้งสองคนเลย
    #109
    0