[KNB Akakuro] The Memories of Red and Blue [Yaoi]

ตอนที่ 13 : Chapter 08 The Important One

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    18 ต.ค. 59

               ตื่นมาตอนเช้าเห็นคอมเม้นท์เด้งเต็มไปหมดนึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ บอกตรงๆเลยว่าซึ้งมากจนแทบน้ำตาไหลที่เห็นหลายๆคนอยากให้แต่งต่อ..ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ ไรท์อ่านแล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะลย ตามสัญญาไรท์จะยังคงแต่งเรื่องนี้ต่อไปเรื่อยๆนะคะ ขอบคุณมากจริงๆเนอะ^^ //ค้อมหัว #เราจะผ่านมันไปด้วยกัน


เอาล่ะ มาต่อกันที่เนื้อเรื่องกันเลย!

_____________________________________________________________________________________________



          วันนี้เป็นวันศุกร์ดังนั้นคุโรโกะจึงยืนอยู่ที่สนามบิน...ฟังไม่ผิดหรอก มนุษย์หน้าเดียวโดดเรียนด้วยเหตุผลที่ว่าคนสำคัญของเขากำลังเดินทางกลับจากอังกฤษ นิจิมูระ ชูโซ พี่ชายต่างสายเลือดที่มีอายุห่างจากเขาเพียงหนึ่งปีผู้เปรียบเสมือนคนในครอบครัวของคุโรโกะ เท็ตสึยะ

 

            เมื่อสิบปีก่อนหลังจากเกิดเหตุการณ์ตกเขาในวันนั้น มาซาโอมิตรวจสอบตำแหน่งของคุโรโกะทางจีพีเอสแล้วจึงส่งคนไปช่วยเด็กชายที่นอนหมดสติอยู่ตรงบริเวณแง่งผาด้านล่าง คุโรโกะถูกส่งตัวแอดมิดเข้าโรงพยาบาลในเครืออาคาชิอย่างเร่งด่วนและแน่นอนว่าการรอดชีวิตของเขาย่อมถูกเก็บไว้เป็นความลับให้ห่างจากตัวอาคาชิ เซย์จูโร่มากที่สุด เด็กชายสูญเสียความทรงจำบางส่วนเพราะได้รับแรงกระแทกเข้าที่บริเวณศีรษะส่งผลให้ลืมเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับตระกูลอาคาชิจนหมดสิ้น จำได้เพียงชื่อของตัวเองกับความรู้ทั่วไปเท่านั้น ขณะที่กำลังนอนพักรักษาตัวอยู่ พลันประตูห้องถูกเปิดออกโดยเด็กชายคนหนึ่ง เด็กคนนั้นมีเรือนผมสีดำสนิท ดวงหน้าคมและนัยน์ตาดุดันที่ส่อแววหาเรื่องตลอดเวลา คุโรโกะนึกสงสัยว่าตัวเองเคยไปรู้จักกับคนตรงหน้าตอนไหน ยังไม่ทันที่คนป่วยจะได้เปิดปากถามอีกฝ่ายก็โพล่งขึ้นมาเสียก่อน

 

            ฉันชื่อ นิจิมูระ ชูโซ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนายจะอยู่ภายใต้การดูแลของฉัน ขอฝากตัวด้วยนิจิมูระเอ่ยขึ้นก่อนจะค้อมหัวให้อย่างสุภาพ คุโรโกะค้อมหัวกลับตามมารยาท เขายังไม่ทราบที่มาของอีกฝ่ายแน่ชัดหากแต่ความรู้สึกกลับบอกว่าอีกฝ่ายเชื่อถือได้จึงยอมปล่อยวาง นิจิมูระมองท่าทีนิ่งสงบของคนป่วยอย่างประหลาดใจ

 

            ..’อะไรจะไว้ใจกันง่ายขนาดนั้น สงสัยบ้างก็ได้’…ถึงจะคิดแบบนั้นแต่เด็กชายก็รู้สึกว่าดีแล้วที่เข้าใจอะไรง่ายๆ เพราะตัวเขานั้นห่วยเรื่องการอธิบายแบบสุดๆไปเลยล่ะ!

 

            “งั้นก็..มาเริ่มกันที่แนะนำตัวดีไหมนิจิมูระยิ้มทันทีที่เห็นอีกฝ่ายพยักหน้า

.

.

            นิจิมูระมาเยี่ยมเด็กชายทุกครั้งหลังจากที่ตัวเองเลิกเรียนอีกฝ่ายคอยอยู่เป็นเพื่อนเขาจนกระทั่งเขาหลับไป พวกเขาสนิทกันมากขึ้นจนเมื่อเวลาผ่านไปครึ่งปีแพทย์ก็อนุญาตให้คุโรโกะออกจากโรงพยาบาลได้ เด็กชายจึงย้ายไปอาศัยอยู่กับครอบครัวของนิจิมูระแล้วเรียนต่อที่โรงเรียนเดียวกัน แน่นอนว่ารุ่นพี่นิจิมูระหวงเขาที่เป็นน้องมาก อีกฝ่ายทำหน้าที่เป็นพี่ชายที่ดีคอยปกป้องเขาเวลาโดนเพื่อนในห้องแกล้งเสมอ ทว่าเมื่อเขาขึ้นมอปลายครอบครัวนิจิมูระรวมถึงรุ่นพี่ก็ย้ายไปอยู่ที่อังกฤษ พวกเขาแนะนำให้คุโรโกะย้ายไปเรียนต่อที่นั่นถาวรเลยหากแต่ในคราแรกเด็กหนุ่มยังคงดื้อดึงจึงปฏิเสธไปแล้วเลือกที่จะต่อเทย์โคแทน ทว่าเขาดันติดพี่ชายมากเกินเหตุสุดท้ายจึงเลือกที่จะไปหาด้วยการเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่นั่นแต่ก็คลาดกัน ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจกลับมาเพื่อจะสืบหาความจริงบางอย่างที่เคยหลงลืมไปรวมถึงเสียงปริศนาที่ดังในหัวเขาซึ่งพักหลังชักจะถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนมารู้ว่าเป็นเสียงของอาคาชิ เซย์จูโร่ น้องชายคนสำคัญที่เขาหลงลืมไปในอดีต...

 

            Rrrrrrrr!~

 

            เสียงโทรศัพท์ดังฉุดสติเจ้าของ คุโรโกะหยิบขึ้นมาเปิดดูชื่อก่อนจะกดรับสายฮัล-

 

            กว่าจะรับสายได้นะไอ้น้องบ้า! มัวเหม่ออะไรอยู่ฉันยืนรอจนรากงอกแล้วปลายสายตะคอกกลับอย่างหัวเสีย

 

            “ขอโทษครับ ตอนนี้ผมอยู่ตรงประตูที่สามฝั่งซ้ายข้างๆห้องน้ำครับ

 

            “ประตูที่สามฝั่งซ้าย...เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนนะห้องน้ำมันอยู่ทางขวา

           

            ฝั่งซ้ายของผมครับ

 

            “ไอ้ตัวแสบเอ้ย!นิจิมูระสบถดังลั่นก่อนจะตัดสายไป

 

          สักพักคุโรโกะก็เห็นร่างสูงของนิจิมูระ ชูโซก็เดินลากกระเป๋าเดินทางเข้ามาหาด้วยสีหน้าบูดบึ้งเมื่อก่อนออกจะน่ารัก ทำไมเดี๋ยวนี้พูดจาอ้อนตีนจังเลยฮะเจ้าน้องชายคนเป็นพี่พูดพลางยกมือขึ้นมายีหัวน้องชายเล่นด้วยความหมั่นไส้

 

            มันเจ็บนะครับพี่...นี่แรงคนหรือไททันคุโรโกะพูดเสียงอ่อยพลางลูบหัวตัวเองป้อยๆ

 

            เงียบน่า! ไปกันได้แล้วที่นี่ร้อนชิบ คนจะเยอะไปไหนก็ไม่รู้นิจิมูระบ่นอุบก่อนจะเดินกระพือคอเสื้อแก้ร้อนไปเรื่อย คุโรโกะอมยิ้มกับนิสัยกระโชกโฮกฮากประจำตัวของพี่ชายก่อนจะเดินตามไปเงียบๆ

 

 

            พวกเขานั่งรถแท็กซี่จากสนามบินกลับไปยังบ้านเดิมซึ่งเป็นหลังเดียวกับที่ครอบครัวเคยอยู่ก่อนจะย้ายไปอังกฤษ คุโรโกะเข้าไปดูแลอยู่บ่อยครั้งดังนั้นจึงหมดกังวลเรื่องความสะอาดของบ้านไปได้เลย

 

            เฮ้อ เหนื่อยชะมัดนิจิมูระวาง(โยน)สัมภาระทุกอย่างในมือทิ้งก่อนจะเปิดแอร์แล้วปลดกระดุมเสื้อนอนแผ่หลาอยู่บนโซฟาอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นก็บ้านตัวเองจะแคร์ทำไม

 

            “ผมวางน้ำไว้ตรงนี้นะครับ พี่ชูคุโรโกะวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะข้างโซฟา นิจิมูระครางรับทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ คุโรโกะเห็นดังนั้นจึงปล่อยให้อีกฝ่ายนอนพัก เด็กหนุ่มเดินขึ้นไปอาบน้ำ เปลี่ยนเป็นชุดลำลองก่อนจะออกไปเดินห้างในละแวกใกล้เคียงเพื่อไปซื้อวัตถุดิบทำข้าวผัดซึ่งเป็นอาหารจานโปรดของพี่ชาย ระหว่างนั้นเองเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นทำให้ต้องหยิบมันขึ้นมาดูก่อนกดรับ

 

            คุโรโกะพูดครับ

 

            “ออกไปข้างนอกแล้วทำไมถึงไม่เรียกฉัน ห๊า!”คุโรโกะยื่นโทรศัพท์ออกห่างจากหูของตนทันทีที่ได้ยินพลังเสียงทำลายล้างจากปลายสาย

 

            ผมออกมาซื้อของทำข้าวเที่ยงที่ห้างใกล้ๆนี่เอง แค่นี้ก่อนนะครับไม่รอให้อีกฝ่ายได้โวยตอบ คุโรโกะจัดการตัดสายทิ้งทันที เด็กหนุ่มส่ายหน้าเบาๆให้กับความห่วงน้องจนเกินเหตุของพี่ชายก่อนจะเริ่มเดินต่อ ทว่าเสียงโทรศัพท์เจ้าปัญหาก็ดังขึ้นอีกครั้งทำให้เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาด้วยความรำคาญ ครั้งนี้เขากดรับสายแทบจะทันที

 

            ก็บอกแล้วไงครับพี่ชู..ว่าไม่ต้องเป็นห่วงผมน่ะคุโรโกะพูดอย่างเนือยๆแต่แล้วเขาก็ต้องสะดุ้งจนแทบจะทำโทรศัพท์หลุดมือเมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นเยียบของใครอีกคนแทนที่จะเป็นพี่ชายของเขา คุโรโกะกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง

 

            ชูคือใครอย่างนั้นเหรอ....เท็ตสึยะ...งานเข้าแล้วไงทำไมถึงกลายเป็นเซย์ไปได้ล่ะ!...

 

            ซะ….เซย์ เอาเบอร์ของผมมาจากไหนครับคุโรโกะพูดตะกุกตะกัก นาทีนี้เขารู้สึกหนาวเยือกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งปลายสายค่อยๆเปลี่ยนจากน้ำเสียงลอดไรฟันกลายเป็นเสียงตะคอกด้วยแล้ว...มันทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาทันทีทันใด

 

            นายกำลังตอบไม่ตรงคำถามนะเท็ตสึยะ ไหนลองบอกฉันมาสิว่ามัน-เป็น-ใคร!”


60%


[Seijurou’s POV]


          ...เท็ตสึยะหยุดเรียน...นั่นทำให้ผมรู้สึกประหลาดใจมากทั้งๆที่เมื่อวานยังเห็นอีกฝ่ายสภาพปกติดีทุกอย่าง แน่นอนว่าเท็ตสึยะไม่ใช่คนเหลวไหลแบบที่ว่าพอขี้เกียจก็ตั้งท่าจะโดดเรียนเหมือนไดกิ มันต้องมีเหตุผลซ่อนอยู่เบื้องหลังการกระทำนี้อยู่แล้วเรื่องล้มหมอนนอนเสื่อน่ะ..ตัดออกไปได้เลย

 

            ขณะที่ผมกำลังไล่หาเบอร์ของอีกฝ่าย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นทำให้ผมชะงักมือพลางเงยหน้าเอ่ยคำอนุญาตให้อีกฝ่ายเข้ามาได้ ชินทาโร่เดินเข้ามาพร้อมทั้งยื่นซองสีน้ำตาลในมือให้ซึ่งผมก็รับมันมาอย่างสงสัย

 

            มันถูกวางไว้หน้าห้องกรรมการนักเรียน จ่าหน้าซองถึงนาย นาโนะดาโยะชินทาโร่กล่าวจบก็ขอตัวไปเคลียร์งานต่อทันที ผมพยักหน้ารับส่งๆก่อนจะกลับมาทุ่มความสนใจให้กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ทันทีที่เปิดซองออกแล้วเห็นว่าข้างในคืออะไรผมก็รีบต่อสายไปหาเท็ตสึยะทันที อีกฝ่ายรับสายอย่างรวดเร็วหากแต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยอะไรออกไป เท็ตสึยะก็โพล่งขึ้นมาเสียก่อน

 

            “ก็บอกแล้วไงครับพี่ชู..ว่าไม่ต้องเป็นห่วงผมน่ะชื่อไม่คุ้นหูบวกกับประโยคฟังแล้วคิ้วกระตุก ทำให้ผมถามอีกฝ่ายเสียงเย็นชูคือใครอย่างนั้นเหรอ....เท็ตสึยะ

 

            ซะ….เซย์ เอาเบอร์ของผมมาจากไหนครับยิ่งปลายสายทำเหมือนปิดบังมันยิ่งทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดขึ้นเป็นเท่าตัวจนเลือกที่จะตะคอกกลับนายกำลังตอบไม่ตรงคำถามนะเท็ตสึยะ ไหนลองบอกฉันมาสิว่ามัน-เป็น-ใคร!”

`          

            คือว่า...เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงอ้ำอึ้ง ขีดความอดทนของผมก็ขาดสะบั้นลงทันที

 

            ก็ได้เท็ตสึยะ...ในเมื่อนายไม่ยอมสารภาพออกมาดีๆ ผมจะเป็นฝ่ายลากตัวมันมาเค้นคอถามเองตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใยก่อนจะปาโทรศัพท์ในมืออัดกับผนังจนหน้าจอแตกละเอียดกลายเป็นแค่เศษขยะไร้ค่า ผมหอบหายใจแรง จิกมือแน่นพลางเงยหน้ามองเงาตัวเองในกระจก...ดวงตาข้างซ้ายแปรเปลี่ยนเป็นสีอำพัน..เนตรจักรพรรดิ์..ตัวตนของผมอีกคน...

           

            ...ผมถึงได้บอกยังไงล่ะว่าให้รีบจัดการ ดูสิของรักของหวงถูกแย่งไปจนได้ไม่ไหวๆ’…โบคุชิไหวไหล่อย่างไม่หยี่หระแต่สำหรับผมมันคือการเย้ยหยันอย่างชัดเจน

           

            ....

 

            ...ใจอ่อนกับอีกฝ่ายมากไปจนต้องเจ็บปวดซะเอง ผมเบื่อที่จะดูเต็มทนแล้วล่ะโอเระ’…

           

            คิดจะทำอะไรผมพูดเสียงแข็ง

 

            … ‘ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวผมจะเป็นคนจัดการทุกอย่างเอง นายน่ะแค่รอดูอยู่เฉยๆก็พอแล้ว’…

 

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยน้ำเสียงร้อนใจของชินทาโร่เฮ้..อาคาชิ เป็นอะไรหรือเปล่า เสียงเมื่อกี้มันอะไรกันยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยอะไร ริมฝีปากก็เปล่งเสียงออกไปโดยอัตโนมัติ..นั่นทำให้ผมรู้ว่าร่างกายไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไปแล้ว

          

            อา...โทษที ผมทำแก้วหลุดมือน่ะไม่บาดเจ็บอะไรหรอกโบคุเอ่ยคำโกหกอยางแนบเนียน ชินทาโร่บ่นออกมาเล็กน้อยก่อนจะเงียบเสียงไป ผมมองตัวเองเดินกลับไปที่โต๊ะประธานนักเรียนก่อนจะหยิบมือถืออีกเครื่องขึ้นมากดส่งรูปแล้วต่อสายไปหาใครบางคน

 

            เรโอะ งานที่ผมให้ไปทำถึงไหนแล้วโบคุกล่าวเสียงเรียบ

 

            ได้เรื่องมาพอสมควรเลยล่ะเซย์จัง! ฝั่งนั้นเก็บหลักฐานดีเกินคาดกว่าจะหาได้แต่ละอย่างนี่แทบแย่เหมือนกันปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก

 

            ดี..ถ้าอย่างนั้นผมขอฝากเพิ่มอีกเรื่องเห็นรูปที่ส่งไปให้แล้วใช่ไหม ให้เวลาสองวันในการสืบประวัติของคนที่อยู่ในรูปนี้ขอแบบละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่ผมต้องได้ข้อมูลทั่วไปภายในหนึ่งชั่วโมง ทำได้ใช่ไหม?”ถึงโบคุชิจะบอกแบบนั้นแต่นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับต้องทำให้ได้นั่นแหละ

 

            สบายมาก! จะรีบหาให้ทันทีเลยตัวผมตัดสายทิ้งก่อนจะคว้าเบลเซอร์*มาสวมทับแล้วเดินออกจากห้องไป แว่วเสียงได้ยินคำถามจากชินทาโร่จึงตอบสั้นๆโดยไม่หันไปมองคู่สนทนาเลยแม้แต่น้อย...ผมมองดูการกระทำของอีกฝ่ายก่อนจะถอนหายใจ...ได้แต่หวังว่าจะโบคุจะไม่ทำอะไรรุนแรงกับเท็ตสึยะมากเกินไปล่ะนะ...

 

            อาคาชิ นั่นนายกำลังจะไปไหน

 

            ไปจัดการปัญหาครอบครัว

 

[Seijurou’s POV Ended]


To Be Continued

_____________________________________________________________________________________________

My Note:

[I]Ps. เอาแล้ววววจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปกันนะ..เค้าลางความซวยมาเยือนสำหรับน้องดำส่วนพี่รุ้งนี่เรียกได้ว่าตายห่*แน่นอน //หลบตีนพี่รุ้ง (จริงๆก็แอบเทใจให้เฮียแกนะ..โครตสุดจะน่ารัก) ไหนใครอยู่ทีมอะไรบ้าง~

[II]Ps. *เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย* มาซาโอมิเป็นคนจ้างวานครอบครัวพี่รุ้งให้ช่วยดูแลคุโรโกะโดยจะเป็นคนออกค่าใช้จ่ายให้น้องดำทั้งหมด ตัวพี่รุ้งไม่รู้เรื่องใดๆทั้งสิ้น(เฮียแกรู้แค่ว่าพ่อแม่สั่งมาก็ทำ) เรื่องนี้พี่รุ้งอายุ19 เพิ่งเข้าปี1 มหาวิทยาลัยในประเทศอังกฤษ น้องครกอายุ18 อยู่ม.5 เพราะต้องพักรักษาตัวเลยเข้าเรียนช้ากว่ารุ่นเดียวกันไป1ปี นายน้อยและคิเซกิคนอื่นๆอายุ17ปีอยู่ม.5ตามปกตินะคะ


[III]Ps. *เบลเซอร์ (Blazer) เป็นเสื้อที่มาลักษณะคล้ายๆเสื้อสูทต่างกันตรงที่อัดเรียบไม่มากเท่าสูท จริงๆนักเรียนญี่ปุ่นใส่กันมันคือเบลเซอร์ไม่ใช่สูทน้าาา

[IV]Ps. โบคุชิออกโรงแล้วค่ะ! ว่าแต่ทำไมพี่แกชอบตัดสายคนอื่น...#หลบกรรไกร...ไหนใครคิดถึงพี่แกบ้าง 

     

[V]Ps. เจ้เรโอะออกมาแล้ว ตัวละครใหม่มาติดๆกันเลยอิอิ..เจ้แกเป็นมือขวาของนายน้อยเปรียบเป็นคนสนิทเลยก็ว่าได้...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

363 ความคิดเห็น

  1. #357 RitaRockZa (@RitaRockZa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 12:07
    นายน้อยอย่าพึ่งฆ่าพี่รุ้งทิ้งงงงงพี่รุ้งเค้าเปนคนดี!!!!
    #357
    0
  2. #339 โลลิค่อน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 18:06
    สนุกค่ะ
    #339
    0
  3. #317 Chawipha (@Chawipha) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 15:10
    ทีมพี่รุ้ง น้องครก// เฮือก!โดนกรรไกรปักหัว -?- เราก็แค่ล้อเล่น แดงดำ รุ้งดำ /โดนอีกดอก --- ก็เราอยากเห็นมาม่านิ
    #317
    0
  4. #298 NeNe (@0856136698) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 23:31
    อุ๊ยยย ปัญหาครอบครัวว~
    #298
    0
  5. #273 momark (@momemonkey) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 21:48
    ทีมพี่รุ้งค่าาาาา 5555555
    #273
    0
  6. #208 FPPD (@FPPD) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 16:59
    ขอปันใจจากทีมหัวแดง ให้ทีมพี่รุ้งเล็กน้อย ไม่ว่ากันโน้ะ 55555
    #208
    0
  7. #207 Baitong2409 (@Baitong2409) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 12:20
    อ๊ากกกเจ้มาแล้วววว คิดถึงเจ้ เอ่อโบคุชิก็คิดถึง รักพี่รุ้ง อร๊ายยยยยยยยย
    #207
    0
  8. #206 Nacha kalakul (@nachakalakul) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 11:15
    อาคาชิใจเย็นๆนะ น้องค่ะเลือกหรือยังค่ะว่างคืนนี้จะลงที่ไหนเตียง?ระเบียง?หรือห้องน้ำดีค่ะ?/อ้าว?เรทไปหรอ?/โดนกรรไกรปักหัว
    #206
    0
  9. #204 Eliee_Taylor (@21-12-1996) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 01:27
    เฮียมาแล้วว แล้วก็เหมือนจะไปแล้วด้วย อาคาชิใจเย็นนะะะะ
    #204
    0
  10. #203 Sei-chan (@sofeeyanee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 00:45
    จองเตียงให้น้องเถอะ
    #203
    0
  11. #202 Sei-chan (@sofeeyanee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 00:45
    ตายแน่ๆ น้องงานเข้าแล้ว
    ว่าแต่ไมโบคุชอบตัดสายชาวบ้านจังเห็นพี่แกทำมาหลายเรื่องละ
    #202
    0
  12. #201 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 00:09
    ขี้หึงเกินไปแล้วนายน้อย >0<
    #201
    0
  13. #200 Ry0-$aIII (@sayaka17) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 23:47
    โบคุ...ตัดสายคนอื่นๆด้านๆแบบนี้มันหยาบคายนะ..5555
    #200
    0
  14. วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 22:36
    พี่ชูหนีไปคะ โบคุซังออกมาแล้ว รีบหนีไปเถอะคะ
    #199
    0
  15. #198 017841014 (@017841014) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 22:29
    เฮียรุ้งงงงงงงหนีปายยยยยยยย
    #198
    0
  16. #197 นาชิ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 22:14
    เฮียยยยยยย!! รีบหนีเถิดดดดด ก่อนายน้อยจะปริตชีวีเฮีย เตือนด้วยความหวังดี
    #197
    0
  17. #196 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 21:57
    เอ ตอนนี้จะจองโรงบาลให้ใครดีหว่า ระหว่างน้องดำกับพี่รุ้ง ต้องพี่รุ้งสิเนอะ แล้วก้อโบคุชิห้ามทำรุนแรงกับน้องมากนักนะ
    #196
    0
  18. #195 _JING_ (@_JING_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 21:54
    นายน้อยใจเย้นนนนๆ
    #195
    0
  19. #194 Kuroko Kouri Gilian (@kandakouri) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 21:39
    อ....โอ้=[]=;;;;ฮ....เฮียจ๋า หนีเร็วววววววววววว หนีด่วนๆๆๆๆๆๆ ยักษ์เตี้ยผมแดงมาแล้วววว/โดนกรรไกรปักคาหัวดับดิ้นทันใด------แค่กๆ  จ....ใจเย็นๆนะพ่อคุณ อู่วววววว เสียวแทนเฮียรุ้งเลยไหมละฟฟฟฟฟฟฟฟฟ=[]=;;;;;;
    #194
    0
  20. #193 Ry0-$aIII (@sayaka17) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 21:19
    อือหือออ พี่รุ้งก็สายหวงห่วงโหดน้อง นายน้อยก็สายขี้หึงเป็นว่าเล่น ตายๆๆจ้ะงานนี้5555 #ทีมน้องดำ //อวยมันซะทุกคนแหละ!!55555
    #193
    0
  21. #192 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 21:08
    ชอบรูปเปิดนายน้อยตอนแรกชะมัดเลย น่ารัก >< (นายน้อยใจร่มนะ 5555)
    #192
    0
  22. #191 Vision Yaoi S (@visionyaoi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 20:59
    ทีมเฮียยยย ><
    #191
    0
  23. #190 tarun091245 (@tarun091245) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 20:45
    ท่านมาซาโอมิมิมิมิ อย่ากีดกันน้องกับนายน้อยนะ เซย์จูโร่ซามะวันนี้ข้าน้อยขออภัยนะเจ้าคะ วันนี้ข้าน้อยอยู่ทีม #ทีมพี่รุ้ง
    #190
    0
  24. วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 19:45
    นายน้อย ขอโทษนะคะ ขอย้ายไปอยู่ทีมพี่รุ้งคะ ขอโทษจริงๆค่ะ
    #189
    0
  25. #188 Kuroko Kouri Gilian (@kandakouri) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 19:27
    พ่อแม่สั่งมาก็ทำ ขร่ะเฮียยนยยนนยถถถถถถถถถถถถถถถ ใจเย็นๆคะพ่อคุณ อูยยยยยยยยยยพี่จ๋าเสียวสันหลังไปหมดแล้ววววววววว
    #188
    0