[KNB Akakuro] The Memories of Red and Blue [Yaoi]

ตอนที่ 9 : [Special Oneshot]The Legend Of The Mountain

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    6 ต.ค. 59

        



          กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ดินแดนชนบทที่แสนห่างไกลยังมีตำนานเล่าขานเกี่ยวกับภูเขาลูกหนึ่งว่ากันว่าหากผู้ใดเหยียบย่างเข้าไปในอาณาเขตนั้นจะไม่ได้กลับออกมาอีกเลย ชาวบ้านในละแวกนั้นต่างเล่าลือกันว่ามันเป็นที่อยู่ของปีศาจกระหายเลือด ไม่มีคืนใดเลยที่พวกเขาจะไม่ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของมนุษย์ดังก้องจากเทือกเขานั้น มีอยู่หนหนึ่งที่กองทัพใหญ่จากอาณาจักรบูรพาได้ยกทัพเดินทางผ่านภูเขาลูกนี้แต่ทว่าแม้วันคืนจะผ่านไปมากเพียงใดก็ตาม ไม่มีใครเห็นนายทหารเดินลงมาจากเขาเลยสักคน ตั้งแต่นั้นมาภูเขาลูกนั้นก็ถูกปิดตายไม่มีใครใจกล้าและอาจหาญพอที่จะก้าวข้ามมันไป ทุกคนล้วนใช้ทางอ้อมแทนที่จะยอมเสี่ยงฝ่าข้ามไปตรงๆเพราะนั่นไม่ต่างอะไรกับการเอาชีวิตของตนไปทิ้ง แต่แล้ววันหนึ่ง...

 

                พ่อหนุ่ม ที่แห่งนั้นมันมีคำสาป! จงรีบกลับมาเสียหากไม่อยากเอาชีวิตไปทิ้ง!!”หญิงชราซึ่งอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเค้นแรงทั้งหมดเพื่อตะโกนเรียก นางไม่อยากเห็นใครต้องมาสังเวยชีวิตให้กับสัตว์ประหลาดในเทือกเขานั่นอีก โดยเฉพาะเด็กหนุ่มที่ยังมีอนาคตไกลแบบนี้  ไหนเลยจะกล้าปล่อยให้ตายเปล่า

 

                ข้าไม่เป็นไรหรอกท่านยาย ขอบคุณสำหรับความหวังดีของท่านเด็กหนุ่มโค้งคำนับก่อนจะหันหลังเดินลับหายเข้าไปในป่าทิ้งให้หญิงชราพึมพำอย่างปลงตก ถึงนางจะอยากช่วยเด็กหนุ่มขนาดไหนแต่ก็ไม่ใจกล้าพอที่จะเสี่ยงชีวิตขึ้นไปบนภูเขานั้นถือว่าข้าเตือนเจ้าไปแล้วนะ เจ้าหนู

 

                ทางด้านของเด็กหนุ่ม ทันทีที่เขาเดินเข้าไปในป่าแสงก็เริ่มทึบลงเรื่อยๆจนกระทั่งรอบตัวเต็มไปด้วยความมืด พลันบรรยากาศเริ่มเย็นลงจนขนลุกซู่ เด็กหนุ่มลูบแขนตัวเองอย่างกล้าๆกลัวๆ เขาพยายามกวาดสายตามองหาสัตว์ประหลาด ที่ว่านั่นตลอดเวลาแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา หากแต่จิตใต้สำนึกกลับร้องเตือนอย่างบ้าคลั่ง...มันกำลังจ้องมองเขาอยู่...


                ..แซ่กๆ..


                พริบตาเดียวที่ได้ยินเสียงจากด้านหลัง สัญชาตญาณบังคับให้เขาต้องวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิตแม้ว่าจะไม่รู้ที่ทางในป่าเลยก็ตาม เขารู้แค่ว่าต้องหนีจากสิ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังให้ไกลที่สุดไม่อย่างนั้นเขาตายแน่ และดูเหมือนว่าสิ่งนั้นก็พอใจที่จะวิ่งไล่ตามเหยื่อเช่นกัน เศษไม้บาดไปตามร่างกายของเด็กหนุ่มหากก็ไม่ได้ชะลอฝีเท้าลงแม้แต่น้อยจนท้ายที่สุดก็ถูกต้อนจนมุม เขาหยุดยืนอยู่บนหน้าผาสูงชันดูก็รู้ว่าถ้าหากตกลงไปคงไม่มีโอกาสรอด คิดได้ดังนั้นเด็กหนุ่มพลันรู้สึกชาวาบไปทั่วร่าง เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย

 

                หมดเวลาเล่นสนุกแล้ว เหยื่อที่น่ารักของข้าเสียงอันน่าสยดสยองดังแผ่วขึ้นจากด้านหลังของเด็กหนุ่ม ตามด้วยกรงเล็บยาวแหลมวางทาบลงบนหัวของเขาก่อนจะจับเอียงไปทางขวา เผยให้เห็นต้นคอขาวจากร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังสั่นเทาด้วยความกลัว ปากของสัตว์ประหลาดอ้าออกและคมเขี้ยวนั้นเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หากทุกอย่างกลับหยุดชะงักเมื่อเด็กหนุ่มรวบรวมความกล้าทั้งหมดแล้วเอ่ยออกมาท่านคืออาคาชิ เซย์จูโร่ใช่หรือไม่

 

                สัตว์ประหลาดได้ยินดังนั้นจึงผละออกจากเด็กหนุ่มก่อนจะถามกลับทำไมเจ้าถึงรู้จักนามของข้าเมื่อเด็กหนุ่มหันกลับไปมองก็พบว่าอีกฝ่ายนั้นหน้าตาดีมากถึงมากที่สุด เขาเป็นบุรุษที่มีใบหน้าคมคายหูยาวแหลม รูปร่างสูงโปร่ง เรือนผมสีแดงสด ดวงตาสีทับทิมเข้มและสีอำพันสว่างเรืองรองด้วยอำนาจ แต่งกายด้วยชุดคลุมยาวสีดำ

                

               ผมมาที่นี่เพื่อขอโทษคุณในส่วนของคุณปู่ทวดเด็กหนุ่มกล่าวด้วยความสัจจริง อาคาชิหรี่ตามองอีกฝ่ายก่อนจะถามต่อ


                นามของเจ้าล่ะ

 

                “คุโรโกะ เท็ตสึยะ บุตรบุญธรรมตระกูลมิโดริมะเขาเว้นระยะหายใจก่อนจะพูดต่อมิโดริมะ ชินทาโร่เป็นปู่ทวดของข้ารวมถึงเป็นเพื่อนสนิทของคุณด้วยอย่างนั้นสินะ


                ชินทาโร่ อย่างนั้นหรืออาคาชิโคลงหัวพลางระลึกถึงเรื่องราวในอดีตซึ่งมันก็ผ่านมาเกือบร้อยปีแล้ว รู้สึกว่าในตอนนั้น...

.

.

.

                “นี่อาคาชิ นายคิดว่าตำนานนั่นมันเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอมิโดริมะถามอาคาชิอย่างไม่แน่ใจ เขาเหลือบมองอีกฝ่ายที่ยังคงก้าวต่อไปข้างหน้าเรื่อยๆโดยไม่โต้ตอบก่อนจะถอนหายใจด้วยความอึดอัด พวกเขาเดินอยู่ภายใต้ซากอารยธรรมโบราณซึ่งถูกสร้างไว้บนภูเขาลูกนี้เพื่อทำพิธีกรรมบางอย่างแต่ดูเหมือนว่าจะเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น ทำให้มีปีศาจหลุดออกมาฆ่าผู้ร่วมพิธีกรรมทุกคนจนหมด ซึ่งทุกคนเชื่อว่ามันยังคงสิงสถิตอยู่ ณ ที่แห่งนี้

 

                ถึงมันจะเป็นแค่ข่าวลือแต่เราก็ไม่มีทางเลือกมากนักหรอก ชินทาโร่ เพื่อบ้านเกิดของเราแล้วอาคาชิพูดอย่างตรงไปตรงมา

 

                ยืมพลังจากปีศาจแม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ยอมอย่างนั้นเหรอมิโดริมะพูดอย่างลำบากใจ


                ถ้ามันจะทำให้ทุกอย่างจบ ข้าก็ยอมอาคาชิเอ่ยอย่างแน่วแน่ตัวเขาตัดสินใจดีแล้วและจะไม่มีทางหันหลังกลับเด็ดขาดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ทันทีที่กล่าวจบโลงศพที่อยู่ห่างออกไปข้างหน้าก็เริ่มสั่นน้อยๆ

 

                …‘แม้ว่าจะต้องกลายเป็นสัตว์ประหลาดแล้วอยู่เฝ้าที่แห่งนี้ไปชั่วชีวิตก็ยอมอย่างนั้นหรือ’…

 

                เสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมกับฝาโลงที่เลื่อนออก ร่างของปีศาจค่อยๆปรากฏออกมาทีละน้อย ใบหน้าที่เหลือเพียงโครงกระดูกสีขาวโพลน ดวงตากลวงโบ๋ เขี้ยวเล็บแหลมคมที่ฉีกกระชากเนื้อมนุษย์มานักต่อนัก รอบตัวปกคลุมไปด้วยผ้าคลุมที่ขาดวิ่น งูพิษจำนวนมหาศาลเลื้อยออกมาจากชายผ้าคลุมนั้น พุ่งตรงไปยังมนุษย์ทั้งสองอย่างรวดเร็ว

 

                …’ยอมเยี่ยมมาก ข้าจะมอบพลังให้แก่เจ้า’…มันกล่าวโดยที่ลอยเข้ามาใกล้เรื่อยๆ


                อาคาชิหันไปมองมิโดริมะก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายนั้นยังเตรียมใจมาไม่พร้อม ท่าทีตื่นกลัวจนแทบจะเข่าอ่อนนั่นเป็นคำตอบที่ชัดเจนอยู่แล้ว เขาหยิบปืนมายิงขึ้นเพดานเพื่อให้มันถล่มลงมาแล้วอาศัยจังหวะผลักมิโดริมะให้ออกห่างจากจุดที่เขายืนอยู่ มิโดริมะได้สติหลังจากถูกผลักออกมา เขาคิดจะเข้าไปช่วยอาคาชิแต่ทว่าเพดานกลับถล่มลงมาเสียก่อนทำได้แต่ยืนมองเพื่อนของตนส่งสายตาห้ามปรามเท่านั้น

 

               รีบหนีไปซะ-…“อาคาชิสั่งก่อนเขาจะถูกเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นกัดเข้าที่คอจมเขี้ยวมันเป็นภาพสุดท้ายที่มิโดริมะเห็นก่อนที่ทุกอย่างจะพังลงมา เขารู้สึกละอายแก่ใจมากที่หนีออกมาโดยปล่อยให้อีกฝ่ายตายเพียงลำพัง มันเป็นตราบาปเพียงอย่างเดียวในชีวิตที่เขาต้องแบกรับมันไปชั่วชีวิต

.

.

.

 

                ก่อนท่านทวดจะสิ้นใจท่านยังคงเอ่ยคำขอโทษตลอดเวลา ข้าทนไม่ได้ที่ต้องเห็นท่านจากไปอย่างทุกข์ทรมานจึงให้สัญญาไว้แล้วเดินทางมาที่นี่คุโรโกะกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย อาคาชิได้ฟังดังนั้นก็แค่นหัวเราะแล้วเอ่ยอย่างโล่งใจ


                งั้นเหรอ เจ้านั่นปลอดภัยสินะ

 

                ท่านไม่โกรธเขา?”

 

                “ไม่อยู่แล้ว เขามีครอบครัวต้องดูแลคงไม่เหมาะที่จะเอาชีวิตไปทิ้งต่างจากข้าที่อาศัยอยู่เพียงลำพังอาคาชิยกยิ้มบางก่อนจะมองขึ้นไปบนฟ้าพร้อมกับร่างกายที่เริ่มสลายไปข้าอโหสิให้เขาแล้ว ส่วนเจ้าครั้งนี้ข้าจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น รีบไปจากที่นี่เสีย

 

                คุโรโกะมองแผ่นหลังนั่นเนิ่นนานก่อนจะตัดสินใจพูดขึ้นข้าขออยู่ที่นี่กับท่านด้วยได้หรือไม่ แบบว่า...ถึงข้ากลับไปก็ไม่เหลือใครอีกแล้ว ก็เลย...อาคาชิมองเด็กหนุ่มยืนก้มหน้าก้มตาพูดด้วยความประหม่าอย่างนึกเอ็นดู ในที่สุดอมนุษย์ก็ตกลง ได้สิเท็ตสึยะ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป

 

                ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีใครเห็นเด็กหนุ่มคนนั้นลงมาจากภูเขาอีกเลย ทุกคนในหมู่บ้านรวมถึงหญิงชราคิดว่าเด็กคนนั้นคงถูกฆ่าตายไปแล้ว แต่ความจริงเป็นอย่างไรใครเล่าจะรู้คิดแบบนั้นไหม?


FIN


___________________________________________________________________________________

My notes:

[I] Ps. ตอนนี้เป็นตอนพิเศษแบบจบในตอน ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักนะคะ อ่านคั่นเวลาไปก่อนเน้อ

[II] Ps. แล้วก็อันนี้เราไปขุดเจอมา เห็นมันตลกดีเลยเอามาฝาก ถ้าเคยอ่านแล้วก็ขออภัย #tumblr


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

363 ความคิดเห็น

  1. #355 RitaRockZa (@RitaRockZa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 10:17
    Roses are red,Violets are blue;Akashi isn’t fool and lie,He will kill four of you
    LoLเราก็แต่งได้วะ55555555
    #355
    0
  2. #325 ภูตเงา [Doppelganger] (@nean8) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 01:19
    Roses are red, Violets are blue;
    Rest in peace the four of you.

    ขอให้ไปสู่สุคตินะจ๊ะทั้ง4คน55555//R.I.P xD
    #325
    0
  3. #294 NeNe (@0856136698) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 22:05
    อาโฮ่! ทำไมทำแบบเนนน้ ไว้อาลัยแด่...The four of you. XD 5555
    #294
    0
  4. #70 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 19:05
    อาคาจินฆ่าเรียบ 5555555
    #70
    0
  5. #69 Mirage Milin (@MirageDiavolo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 18:50
    ด้านล่างเนี่ยไม่รู้ว่าแปลว่าอะไรมั่งหรอกนะ พอดีโง่ภาษา แต่จับใจความได้เหมือนว่า อาคาชิอยากฆ่าคน 555 ไว้อาลัยแด่คนๆนั้นก็แล้วกันนะคะ
    #69
    1
    • #69-1 shvasz (@shvasz) (จากตอนที่ 9)
      6 ตุลาคม 2559 / 19:24
      เอาคร่าวๆคือนายน้องกับน้องดำ โพสกลอนหยอดกันในเฟสแล้วพวกคิเซกิมาป่วน อาโอมิเนะ คิเสะ โพสหยอดคุโรโกะแข่งกับอาคาชิ พี่แกเลยหึงแล้วเพิ่มสเตตัสใหม่บอกให้เตรียมโลงไว้ได้เลยทั้งสี่คน พรุ่งนี้เกิดการนองเลือดแน่นอน #ไม่น่าเลยคิเซกิ
      #69-1
  6. #68 Vision Yaoi S (@visionyaoi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 18:33
    งืมม น้องไม่ตายตรอกน่ะ รอต่อๆๆ
    #68
    0
  7. #67 lorget (@fairy1603) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 17:54
    ตายกี่คนกันภาพด้านล่าง
    #67
    0
  8. #66 Nacha kalakul (@nachakalakul) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 16:04
    เท็ตสึยะยังไม่ตายหรอกค่ะท่านหญิงชรา น้องไปเป็นราชินีแห่งป่าแล้วมั้งป่านนี้//โดนกรรไกปักกลางหัว555
    #66
    0
  9. #65 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 15:27
    ฮาภาพข้างล่างมากเลย ขอไวัอาลัยล่วงหน้าทั้ง4คนเลยนะคะ จะเผาเมื่อไรบอกนะเดี๋ยวจะไปร่วมพิธี 555
    #65
    0